Powstał w PRL, a dziś znów podbija Polskę. Ten utwór brzmi jak komentarz do naszych czasów
Utwór „XXI wiek (dla wszystkich nas)” zespołu 2 plus 1 z 1983 roku to jeden z najbardziej poruszających przebojów epoki PRL. Debiut podczas Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, tekst pełen lęków i pytań o przyszłość oraz wykonanie Elżbiety Dmoch sprawiły, że piosenka nie straciła aktualności do dziś.
Przebój „XXI wiek (dla wszystkich nas)” to coś więcej niż tylko piosenka z czasów PRL. To artystyczny manifest niepokoju, marzeń i niepewności, z jakimi Polacy wchodzili w nową erę. Wykonany po raz pierwszy na scenie w Opolu w 1983 roku przez zespół 2 plus 1, z przejmującym refrenem Elżbiety Dmoch, do dziś porusza aktualnością swoich pytań o przyszłość. Powstanie i premiera „XXI wiek” w Opolu 1983 Rok 1983. Polska zmaga się z konsekwencjami stanu wojennego, społeczeństwo żyje w cieniu niepewności. W takiej atmosferze zespół 2 plus 1 prezentuje na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu utwór „XXI wiek (dla wszystkich nas)”. Show, w którym utwór został wykonany, określany był jako awangardowy, a jego odbiór – niezwykle emocjonalny. Publiczność natychmiast rozpoznała siłę przekazu i unikalność wykonania. View oEmbed on the source website Autorzy i wykonawcy – kto stoi za tym hitem? Za tekst utworu odpowiedzialny był znany autor tekstów Andrzej Mogielnicki, a muzykę skomponował Jerzy Suchocki. Jednak to Elżbieta Dmoch, głos zespołu 2 plus 1, nadała piosence wyjątkowy charakter. Jej interpretacja refrenu była przeszywająca, przepełniona emocjami, których nie da się podrobić. Zespół, który debiutował już w 1971 roku piosenką „Nie zmogła go kula”, był wtedy u szczytu swojej popularności. ZOBACZ TEŻ: Przemówiła z ukrycia, słowa płynęły prosto z serca. Elżbieta Dmoch przekazała fanom poruszającą wiadomość Tekst pełen niepokoju i uniwersalnych pytań To, co wyróżnia „XXI wiek…”, to jego tekst – niepokojący, proroczy, przepełniony pytaniami o przyszłość. „Czy będą tam znów biedni i bogaci, Czy więcej będzie braci niż wrogów, Dni radosnych niż łez…” – te słowa poruszały wówczas i poruszają nadal. W czasach PRL brzmiały jak śmiała refleksja nad rzeczywistością i tym, co może nadejść. Dziś są niepokojąco aktualne, odzwierciedlając współczesne obawy i podziały społeczne. Odbiór publiczności i miejsce w historii PRL Reakcja na utwór była natychmiastowa – piosenka została uznana za jeden z najmocniejszych punktów festiwalu w Opolu. W latach 80. 2 plus 1 był jednym z najbardziej rozpoznawalnych zespołów w Polsce, a ich wcześniejsze hity, takie jak „Chodź, pomaluj mój świat”, „Windą do nieba” czy „Iść w stronę słońca”, już wtedy miały status kultowych. „XXI wiek…” dołączył do tego grona, wyróżniając się głębią przekazu i artystycznym wykonaniem. CZYTAJ TEŻ: Koncert z piosenkami 2 plus 1 podzielił fanów, w komentarzach burza. Wielbiciele Dmoch bezlitośni Nowe życie przeboju – covery i inspiracje Czas nie zatarł śladu tego utworu. Wręcz przeciwnie – kolejne pokolenia artystów sięgają po „XXI wiek…”, dając mu nowe brzmienia i konteksty. W 2005 roku utwór otrzymał nową aranżację dzięki duetowi Kasia Klich i raper Yaro. W 2014 roku fragment piosenki znalazł się w mixtape’ie „Art Brut” autorstwa grupy PRO8L3M, co tylko potwierdza, że przekaz tej kompozycji nadal przemawia do wrażliwości młodych słuchaczy. Źródło: Nostalgia Dziennik
Ta piosenka grupy Feel szybko stała się hymnem zakochanych. Dopiero po latach jej autor wyznał, o co chodzi w zagadkowym tekście
„Jak anioła głos” to piosenka, która na zawsze wpisała się w historię polskiej muzyki rozrywkowej. Przebój zespołu Feel jednym kojarzy się z romantyczną balladą, innym z dziwnym wersem o pomarańczach w pustej szklance. Ten fragment był powodem tak wielu domysłów i żartów, że Piotr Kupicha w końcu postanowił wyjaśnić, co miał na myśli, gdy pisał ten tekst.
Piotr Kupicha, lider zespołu Feel, przyznał, że tekst piosenki „Jak anioła głos” narodził się podczas jednego z jego nocnych zrywów twórczych. Utwór powstał praktycznie „na kolanie”, w samotności, w domowym zaciszu. Kupicha zdradził, że często pisze w nocy – kiedy w głowie pojawia się nagły zwrot czy fraza, natychmiast przenosi ją na papier lub nagrywa na dyktafon. Tak właśnie narodził się jeden z największych hitów zespołu Feel. Pusta szklanka i pomarańcze – symbolika tekstu piosenki Jednym z najbardziej rozpoznawalnych fragmentów „Jak anioła głos” stał się wers o pustej szklance i pomarańczach. Dla wielu fanów stał się symbolem samotności, jednak Piotr Kupicha nadał mu nieco inne znaczenie. Wokalista wyjaśnił, że choć w tamtym czasie był bez grosza, czuł się bogaty duchowo. Pusta szklanka symbolizowała codzienność, a pomarańcza na jej dnie – chęć celebrowania chwili, nawet jeśli nie była ona łatwa. Ten obraz stał się jednym z najbardziej kultowych w polskiej muzyce rozrywkowej, a fani do dziś zastanawiają się nad jego interpretacją. ZOBACZ TEŻ: JJ i Piotr Kupicha jak lwy bronią Justyny Steczkowskiej. Tak ocenili decyzję TVP Od prób zespołu do wielkiego hitu Feel „Jak anioła głos” nie od razu brzmiał tak, jak znamy go dzisiaj. Początkowo utwór miał bardziej pop-rockowy charakter i nie zawierał warstwy smyczkowej. Dopiero później Kupicha zdecydował się wzbogacić go o instrumenty smyczkowe, które nadały całości melancholijnego, lirycznego charakteru. Po zwycięstwie zespołu Feel na festiwalu w Sopocie w 2007 roku kariera grupy nabrała tempa. Najpierw hitem stało się „A gdy jest już ciemno”, następnie „Pokaż na co Cię stać”, a później właśnie „Jak anioła głos”. Piosenka miała swoją premierę na początku 2008 roku i szybko podbiła serca słuchaczy, stając się jedną z najczęściej śpiewanych ballad w Polsce. Teledysk z udziałem Sylwii Gruchały Kolejnym ważnym momentem w historii utworu był teledysk, nagrany na Dolnym Śląsku. W klipie obok Piotra Kupichy pojawiła się florecistka Sylwia Gruchała, co dodatkowo przyciągnęło uwagę publiczności. Teledysk podkreślił romantyczny i emocjonalny charakter piosenki, a obraz muzyczny dopełnił całość, która na długo zapisała się w pamięci fanów. Dlaczego „Jak anioła głos” stał się evergreenem polskiej muzyki? „Jak anioła głos” przez lata gościł na koncertach, prywatkach i karaoke. Był śpiewany przez fanów w różnych okolicznościach – od imprez po chwile zadumy. Piotr Kupicha przyznał, że zespół otrzymywał liczne listy od ludzi, którzy opisywali, jak piosenka pomogła im w trudnych momentach życia. CZYTAJ TEŻ: Piotr Radecki nie żyje. Poruszające słowa Piotra Kupichy: „Jeszcze miał mieć badania, ale już nie zdążył…” Kupicha podkreśla, że największym uczuciem, jakie dziś towarzyszy mu po 20 latach od powstania hitu, jest wdzięczność – dla publiczności, dla muzyki i dla pasji, która wciąż go napędza. Dla wielu osób „Jak anioła głos” to nie tylko piosenka, ale drogowskaz – utwór, który pomaga odnaleźć nadzieję w trudnych chwilach. Kupicha uważa go za evergreen zespołu Feel, a słuchacze wciąż wracają do niego z tym samym wzruszeniem, co kilkanaście lat temu. Źródło: Dziennik Zachodni
Sopot oszalał na punkcie tego hitu Anny Jantar. Tylko najbliżsi znali jej bolesny sekret
Rok 1975, XV Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie. Anna Jantar, będąca w wyjątkowym momencie swojego życia, oczarowała publiczność i jury utworem „Staruszek świat”. Piosenka, napisana specjalnie dla niej, stała się jej muzyczną spowiedzią i zdobyła serca słuchaczy, przynosząc jej dwie prestiżowe nagrody.
Był rok 1975, XV Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie. Na scenę wyszła Anna Jantar – promienna, choć w wyjątkowym i trudnym dla siebie momencie życia. Zaśpiewała fenomenalny i ponadczasowy hit - „Staruszek świat” – utwór, który, jak sama przyznawała, był dla niej czymś więcej niż tylko kolejną piosenką. To była spowiedź – z lęków, niepewności, ale i głębokiej wiary. Publiczność była oczarowana, a jury nagrodziło ją II miejscem od jury w Dniu Polskim. Do tego doszła jeszcze nagroda publiczności – dowód, że jej szczerość i emocje trafiły prosto w serca słuchaczy. Jak powstał „Staruszek świat”? – wspomnienia Wojciecha Trzcińskiego Za kulisami sopockiego występu Anny Jantar kryła się wyjątkowa historia. „Staruszek świat” nie był zwykłym utworem z repertuaru piosenkarki – powstał z myślą o niej, w szczególnym momencie jej życia. Kompozytor i współautor piosenki, Wojciech Trzciński, wspominał, że praca nad nią przebiegała w atmosferze wielkich emocji i niecodziennych okoliczności… „Może bardziej dostrzegł autor tekstu — Jurek Kleyny [...] No i ten "Staruszek świat" powstawał specjalnie... ta piosenka, dla Anny Jantar, która w roku siedemdziesiątym piątym szykowała się do występu w Sopocie. To w ogóle... No, było takie święto piosenki, wielkie wyróżnienie dla wykonawcy, reprezentacja Polski na tym festiwalu. Specjalnie oczywiście na tę okazję została zamówiona u mnie piosenka, w takich dosyć, powiedziałbym dramatycznych okolicznościach wykonana, ponieważ Ania była już w ciąży z Natalią Kukulską. Nie czuła się najlepiej, w związku z czym cały ten pobyt w Sopocie spędziła w zasadzie w hotelu i na scenie tylko wychodziła, śpiewała i wracała do hotelu. No i ja zupełnym przypadkiem przyjechałem do Sopotu i rano, nie oglądałem transmisji, koledzy gdzieś koło godziny ósmej zawiadomili mnie: słuchaj, masz nagrodę. I później wydarzenia potoczyły się dosyć szybko, dzień był wesoły, zabawny, ale wszystko dobrze się skończyło i Ania wróciła z Sopotu z nagrodą, a w chwilę później urodziła się Natalia", wyznał. Zbigniew Krajewski o ponadczasowym przekazie utworu „Staruszek świat” Tamten sopocki występ Anny Jantar na zawsze zapisał się w pamięci jej współpracowników. Zbigniew Krajewski podkreślał, że „Staruszek świat” wyróżniał się już samym tytułem, a jego przekaz niósł w sobie coś wyjątkowego – coś, co dostrzegają jedynie wrażliwi twórcy i poeci. „Siedemdziesiąty piąty rok to druga nagroda na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie. Piosenka nosi niebanalny tytuł "Staruszek świat". Już wtedy świat był stary, co zauważył Wojciech Trzciński, a poeci dostrzegają rzeczy, których my nie zawsze możemy", powiedział. „Staruszek świat” nie zatrzymał się w latach 70. – wciąż wraca na sceny, śpiewany przez młodych artystów. To dowód, że szczere emocje i piękne melodie nigdy się nie starzeją. View oEmbed on the source website
Wielokrotnie nominowany do Grammy muzyk stoi za eurowizyjną piosenką Szemplińskiej. Tak zaczęła się ich współpraca
Czy jeden utwór może zmienić wszystko? Alicja Szemplińska wraca z nową energią i piosenką „Pray”, która już w pierwszych dniach po premierze przyciąga uwagę fanów. Za jej brzmieniem stoi producent współpracujący z największymi gwiazdami światowej sceny. Czy to właśnie ten moment, który otworzy polskiej wokalistce drzwi do międzynarodowej kariery?
Alicja Szemplińska już w maju będzie reprezentować Polskę w Eurowizji. Artystka znów dała o sobie znać. I zrobiła to w naprawdę mocnym stylu. Młoda wokalistka wróciła z nowym utworem „Pray”, który już od pierwszych dni przyciągnął uwagę fanów i branży muzycznej. Co więcej, nad jego brzmieniem pracował producent związany z największymi gwiazdami światowej sceny. Prash „Engine-Earz” Mistry odpowiada za mastering singla Szemplińskiej Teledysk do „Pray” w ciągu zaledwie czterech dni od premiery zanotował 90 tys. wyświetleń. To wyraźny sygnał, że powrót 23-letniej artystki nie przeszedł bez echa. Szemplińska nie tylko wykonuje utwór, ale również współtworzyła jego tekst i melodię, stawiając na osobisty przekaz. Za końcowe brzmienie singla odpowiada Prash „Engine-Earz” Mistry, czyli brytyjski producent i inżynier dźwięku, który był nominowany do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy dźwięk immersyjny”. Artysta znany jest z pracy z czołowymi nazwiskami światowej sceny. Jak podaje radio KRDP, współpracował między innymi z takimi gwiazdami jak: Olivia Rodrigo, Jorja Smith, SZA czy Skepta. To właśnie on zajął się masteringiem nowego singla Szemplińskiej. CZYTAJ TEŻ: Pussycat Dolls wracają po latach. Ten jeden koncert w Warszawie może przenieść fanów prosto do lat 2000 Alicja Szemplińska o współpracy Mistry od lat pracuje przy projektach największych artystów i jest cenionym specjalistą od miksu oraz masteringu. Jego dorobek obejmuje współpracę przy licznych albumach i singlach, które osiągały wysokie miejsca na listach sprzedaży i zdobywały międzynarodowe wyróżnienia. „Ja się bardzo tym jaram, że on zrobił masteringiem całego numeru. Ja do samego końca nie wierzyłam, że on to zrobi. Myślała, że dlaczego trzykrotny zwycięsca Grammy miałby robić master piosenki dziewczyny z Polski. Ale to był właśnie kontakt Veiry, która współpracowała z nim wcześniej oraz kontat wytwórni z w Londynie. To mi otworzyło dużo możliwości", wyznała ulubienica słuchaczy w rozmowie z RMF MAXX. Powrót Alicji Szemplińskiej to także symboliczny nowy rozdział w jej karierze. Po rozstaniu z wcześniejszą wytwórnią artystka zdecydowała się nagrywać muzykę na własnych zasadach i inwestować w nowe brzmienia oraz współpracę z międzynarodowymi specjalistami. „Pray” łączy elementy R&B i gospel, pokazując jej wokalne możliwości oraz emocjonalną wrażliwość. W najnowszej odsłonie „Próby Mikrofonu” wokalistka opowiedziała także o kulisach powstawania teledysku. W klipie pojawia się nie tylko ona sama, ale także jej rodzina oraz lokalny chór, który wzmacnia gospelowy charakter utworu. To osobisty i symboliczny element produkcji, podkreślający autentyczność całego projektu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: W więzieniu kobiety płakały. Kariera Niemena nie zaczęła się od polskiej piosenki View oEmbed on the source website
Pussycat Dolls wracają po latach. Ten jeden koncert w Warszawie może przenieść fanów prosto do lat 2000
Wielki powrót jednego z najbardziej rozpoznawalnych girlsbandów XXI wieku staje się faktem. The Pussycat Dolls ogłosiły spektakularne występu i ruszają w światową trasę koncertową. Na scenę wracają Nicole Scherzinger, Kimberly Wyatt i Ashley Roberts, a wśród przystanków na mapie tournée znalazła się także Polska.
Po latach przerwy artystki zapowiadają widowisko, które ma przypomnieć fanom, dlaczego w latach 2000. były absolutnym fenomenem popkultury. Trasa PCD FOREVER ma być największym tournée w historii zespołu i jednocześnie celebracją 20-lecia kultowego debiutanckiego albumu “PCD”. To właśnie ta płyta wyniosła grupę na szczyt światowych list przebojów. Koncert Pussycat Dolls w Polsce. Warszawa na mapie światowej trasy Dla wielu fanów to powrót do czasów, gdy hity Pussycat Dolls dominowały w radiu i klubach. Piosenki takie jak „Don’t Cha”, „Buttons” czy „Stickwitu” stały się popowymi klasykami. „Buttons” ma dziś ponad miliard wyświetleń na YouTubie i wciąż rozpala parkiety na całym świecie. Organizowana przez Live Nation trasa wystartuje w czerwcu 2026 roku i obejmie aż 53 koncerty w Ameryce Północnej, Europie oraz Wielkiej Brytanii. Na liście miast znalazła się także Warszawa. Polscy fani będą mogli zobaczyć The Pussycat Dolls 16 września na COS Torwar w Warszawie. Zapowiadane show ma być pełne spektakularnej choreografii, energetycznych układów tanecznych i potężnych wokali, czyli wszystkiego, z czego zespół słynął w czasach swojej największej popularności. CZYTAJ TEŻ: W więzieniu kobiety płakały. Kariera Niemena nie zaczęła się od polskiej piosenki Pussycat Dolls wracają na scenę z trasą PCD FOREVER Powrót na scenę to nie tylko sentymentalna podróż do przeszłości. Nicole Scherzinger i jej koleżanki zapowiadają również nową muzykę. Pierwszym sygnałem nadchodzącej ery jest singiel „Club Song”, pierwsze premierowe nagranie zespołu od czasu utworu „React” z 2019 roku. Za produkcję odpowiada Mike Sabbath, współpracujący wcześniej m.in. z RAYE i Jade. Wśród autorów tekstu znaleźli się Nicole Scherzinger, Caroline Ailin znana z pracy z Duą Lipą oraz Solly, który współtworzył utwory Teddy’ego Swimsa. Fani będą mieli powód do świętowania jeszcze przed startem trasy. Zespół zapowiedział bowiem ponowne wydanie swoich multiplatynowych albumów „PCD” oraz „Doll Domination”. Reedycje ukażą się 8 maja 2026 roku. Album “PCD” ma pojawić się po raz pierwszy w wielu nowych formatach, natomiast “Doll Domination” doczeka się swojego debiutu na winylu. Powrót Pussycat Dolls zbiega się również z ważnymi momentami w karierach poszczególnych członkiń zespołu, w tym z niedawną nagrodą Tony Award, którą zdobyła Nicole Scherzinger. Wszystko wskazuje na to, że grupa wraca w najlepszym możliwym momencie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ten hit z lat 70. Prońko stworzyła z ówczesnym partnerem. Aż trudno uwierzyć, w jaki sposób powstał
W więzieniu kobiety płakały. Kariera Niemena nie zaczęła się od polskiej piosenki
Mało kto dziś pamięta, że pierwszy wielki sukces Czesława Niemena nie był związany z polską piosenką. Na początku swojej kariery artysta wykonywał utwory w języku hiszpańskim. Jedno z wykonań w 1962 roku podczas koncertu w zakładzie karnym dla kobiet w Grudziądzu wywołało ogromne emocje i stało się ważnym momentem w jego drodze na polską scenę muzyczną.
Mało kto dziś pamięta, że pierwszy sukces Czesława Niemena nie był związany z polską piosenką. Na początku lat 60. artysta występował jeszcze jako Czesław Wydrzycki i wykonywał utwory w językach obcych. Jednym z nich była meksykańska pieśń „Malagueña Salerosa”. Właśnie jej emocjonalne wykonanie w 1962 roku podczas koncertu w zakładzie karnym dla kobiet w Grudziądzu wywołało ogromne poruszenie wśród publiczności i stało się jednym z pierwszych ważnych momentów w jego karierze. „Malagueña Salerosa” – pierwszy hit Czesława Niemena Czesław Niemen, jeden z najbardziej znanych polskich artystów muzycznych, rozpoczynał swoją drogę na scenie w zupełnie inny sposób, niż wielu dziś pamięta. Zanim powstały jego późniejsze kompozycje, wykonywał także utwory zagraniczne. Jednym z nich była „Malagueña Salerosa”, meksykańska pieśń, która stała się jednym z pierwszych ważnych momentów w jego karierze. Na początku lat 60. młody artysta występował jeszcze pod swoim prawdziwym nazwiskiem – Czesław Wydrzycki. W tamtym czasie grał na gitarze i wykonywał przede wszystkim samby, bossa novy oraz utwory latynoamerykańskie. W jego repertuarze znajdowały się również piosenki w języku hiszpańskim. Właśnie wtedy pojawił się utwór „Malagueña Salerosa”, który w jego wykonaniu przyciągnął uwagę publiczności i środowiska muzycznego. Emocjonalna interpretacja tej piosenki okazała się przełomowa dla początkującego artysty. Czytaj także: Ten wielki hit Budki Suflera z lat 90. mógł nigdy nie powstać. Mało kto wie, że uratowały go żony Koncert w zakładzie karnym w Grudziądzu w 1962 roku Jednym z najważniejszych momentów związanych z utworem „Malagueña Salerosa” był koncert w 1962 roku. Wydarzenie odbyło się w zakładzie karnym dla kobiet w Grudziądzu. Koncert organizował dziennikarz muzyczny Franciszek Walicki, związany z zespołem Niebiesko-Czarni. Podczas występu Niemen pojawił się na scenie sam, mając ze sobą jedynie gitarę. Publiczność początkowo była zaskoczona. Zamiast rock’n’rollowych utworów usłyszała spokojną i emocjonalną piosenkę wykonywaną w języku hiszpańskim. Jednak w trakcie występu atmosfera na sali zaczęła się zmieniać. Podczas wykonywania „Malagueña Salerosa” na widowni zapadła cisza. Według wspomnień Franciszka Walickiego wiele kobiet obecnych na koncercie zaczęło płakać. Występ wywołał ogromne emocje i zrobił ogromne wrażenie na słuchaczach. View oEmbed on the source website Franciszek Walicki zauważył talent Niemena Po tym koncercie Franciszek Walicki był przekonany, że młody artysta ma wyjątkowy talent. Dziennikarz, który wcześniej współpracował z zespołem Niebiesko-Czarni, dostrzegł w Niemenie ogromny potencjał. Wspomnienia Walickiego pokazują, jak duże wrażenie zrobił na nim ten występ. Po zakończeniu piosenki miał podejść do młodego artysty i przytulić go, wiedząc już, że odkrył niezwykły talent. To wydarzenie okazało się ważnym momentem w karierze Niemena i przyczyniło się do jego dalszych sukcesów na scenie muzycznej. Czytaj także: Osiecka chciała, by ten hit zaśpiewała pierwsza skandalistka PRLu. Porywa do dzisiaj Festiwal Młodych Talentów w Szczecinie i pierwsze sukcesy Niedługo po występie w Grudziądzu kariera Czesława Niemena zaczęła nabierać tempa. Artysta wystąpił w finale I Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie. Podczas tego wydarzenia znalazł się w Złotej Dziesiątce uczestników festiwalu. Było to jedno z pierwszych znaczących wyróżnień w jego karierze. Nagrodą za to osiągnięcie była wspólna trasa koncertowa z zespołem Czerwono-Czarni. Dzięki temu Niemen mógł dotrzeć do szerszej publiczności i zdobywać kolejne doświadczenia sceniczne. Hiszpańska piosenka, od której zaczęła się kariera „Malagueña Salerosa” to meksykańska pieśń przypisywana Elpidio Ramírezowi i Pedro Galindowi, którzy wydali ją w 1947 roku. Tekst utworu opowiada o uczuciu mężczyzny do pięknej kobiety z Malagi. Historia przedstawiona w piosence opisuje relację, w której bohater podziwia kobietę, ale jednocześnie zdaje sobie sprawę, że jego ubóstwo sprawia, iż nie może spełnić jej oczekiwań. W ostatnich wersach akceptuje odrzucenie i przyznaje, że jedyne, co może jej ofiarować, to własne serce. Utwór wykonywało wielu artystów na świecie, jednak w Polsce szczególną popularność zdobył dzięki interpretacji Czesława Niemena. To właśnie „Malagueña Salerosa” była jednym z pierwszych ważnych momentów w jego karierze. Choć później artysta zasłynął przede wszystkim z autorskich utworów, takich jak „Dziwny jest ten świat” czy „Sen o Warszawie”, mało kto dziś pamięta, że droga do popularności zaczęła się od hiszpańskojęzycznej piosenki. Czytaj także: Jeśli kochasz lata 90., ta piosenka Natalii Kukulskiej złamie ci serce. Dziś powinna być klasykiem Źródła: kultura.onet.pl, antyradio.pl
Ten hit z lat 70. Prońko stworzyła z ówczesnym partnerem. Aż trudno uwierzyć, w jaki sposób powstał
W samym sercu Bieszczad, gdzie deszczowe poranki malują melancholijne obrazy, powstała piosenka, która na zawsze połączyła muzykę z magią tych gór. „Deszcz w Cisnej” Krystyny Prońko to utwór, który wciąż zachwyca swoją głębią i tajemniczością, a jego historia skrywa więcej, niż się mogło wydawać. Co sprawia, że ten kawałek stał się nie tylko hitem, ale i symbolem miejsca, które skrywa swoje sekrety?
W polskiej muzyce nie brakuje piosenek związanych z konkretnymi miejscami, ale niewiele z nich dorównuje „Deszczowi w Cisnej” Krystyny Prońko. Ta ponadczasowa ballada stała się jednym z największych hitów artystki, a jednocześnie zyskała miano swoistej wizytówki Bieszczad. Jak powstał utwór „Deszcz w Cisnej” Krystyny Prońko? „Deszcz w Cisnej” to tytułowy utwór z drugiego albumu Krystyny Prońko, który po premierze w 1978 roku zdobył ogromną popularność. Zyskał nie tylko serca słuchaczy, ale również wpisał się na stałe w krajobraz kulturowy regionu, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych kawałków w dorobku wokalistki. Lato 1976 roku to czas, kiedy Krystyna Prońko, w towarzystwie swojego ówczesnego partnera życiowego i muzycznego, Janusza Komana, udała się w Bieszczady. W planach było spokojne doszlifowanie utworów przed wejściem do studia. To właśnie tam powstała piosenka - „Deszcz w Cisnej” – utwór, który na długo pozostanie jednym z najbardziej charakterystycznych momentów w karierze artystki. CZYTAJ TEŻ: Ten hit lat 80. zna cała Polska. Tak zaczęła sie legenda kultowego przeboju Lombardu. Kto stoi za jego sukcesem? Do zespołu Koman Band dołączył także Bogdan Olewicz, młody wówczas tekściarz, który później zyskał sławę dzięki współpracy z grupą Perfect. To on podjął się pracy nad tekstem soulowej kompozycji Jacka Mikuły, muzyka, który miał świetne wyczucie i komponował utwory z łatwością wpadające w ucho (przykład? „Sing Sing” Maryli Rodowicz). „Deszcz w Cisnej” jako wizytówka Bieszczad „Deszcz w Cisnej” to utwór pełen melancholii, której dopełnieniem była deszczowa, letnia aura Bieszczad. Olewicz, pracując nad słowami, połączył refleksyjność i nostalgię, tworząc tekst, który zachwycał swoją prostotą i głębią. Słynny wers o pasjansie stawianym od rana, czy biblijne nawiązania do potopu, sprawiły, że piosenka zyskała ponadczasowy charakter. Warto dodać, że „Deszcz w Cisnej” otwierał stronę B płyty o tej samej nazwie. Oprócz tego kultowego kawałka, na tej stronie znalazły się jeszcze dwie inne kompozycje: monumentalna suita „Trawiaste przywidzenia” oraz kolejny wielki hit – „Modlitwa o miłość prawdziwą”. Ta ostatnia, również autorstwa Mikuły i Olewicza, stała się kolejnym klasykiem, który do dziś chętnie przypomina się na scenach muzycznych. CZYTAJ TEŻ: Nikt nie spodziewał się takiego losu przeboju Sipińskiej. Wszystko wyszło na jaw po latach View oEmbed on the source website
Ten hit lat 80. zna cała Polska. Tak zaczęła sie legenda kultowego przeboju Lombardu. Kto stoi za jego sukcesem?
„Szklana pogoda” zespołu Lombard to jeden z największych przebojów polskiej muzyki. Piosenka wydana w 1983 roku szybko podbiła listy przebojów, a charakterystyczny motyw, niezwykły wokal Małgorzaty Ostrowskiej i tekst Marka Dutkiewicza sprawiły, że utwór do dziś pozostaje rozpoznawalny po kilku pierwszych dźwiękach.
„Szklana pogoda” zespołu Lombard to jeden z najbardziej rozpoznawalnych przebojów polskiej muzyki. Utwór wydany w 1983 roku niemal natychmiast zdobył popularność i pojawił się na szczytach list przebojów. Kompozycja Grzegorza Stróżniaka z tekstem Marka Dutkiewicza stała się jednym z najważniejszych hitów zespołu i do dziś pozostaje doskonale rozpoznawalna przez słuchaczy. „Szklana pogoda” Lombard – jak powstał przebój z 1983 roku? Historia utworu „Szklana pogoda” Lombard zaczyna się od kompozytora zespołu, Grzegorza Stróżniaka. To właśnie on stworzył muzykę do piosenki. Kompozycja powstała przy pianinie, a jej charakterystyczny motyw został zagrany na syntezatorze minimoog. „Szklaną pogodę” skomponowałem na pianinie, choć charakterystyczna zagrywka, która stanowi początek utworu, powstała na minimoogu. Bawiłem się glissami i barwami, zafascynowany możliwościami nowego instrumentu. Tak powstały charakterystyczne oktawowe zagrywki. Ten motyw początkowy został uznany za jeden z najbardziej rozpoznawalnych w skali nie tylko Lombardu. Wystarczy usłyszeć dwa, trzy dźwięki i już wiadomo, jaki to utwór. Resztę aranżu stworzyłem już z zespołem”, mówił Grzegorz Stróżniak w książce „Piosenka musi posiadać tekst. I muzykę” Jana Skaradzińskiego i Konrada Wojciechowskiego (cyt. za rockgaweda.pl). Sprawdź też: Ten zapomniany hit PRL-u nucili wszyscy. Rodowicz i Grechuta zrobili coś, czego nikt wtedy nie dokonał Jednym z ciekawszych elementów kompozycji jest również gitarowa solówka. Pojawia się ona w nietypowym miejscu – nie w kulminacyjnym finale, jak w wielu rockowych utworach, ale w interludium. Wprowadza ją charakterystyczny motyw klawiszowy, który powraca w trakcie piosenki. To właśnie ten fragment działa jak muzyczna wizytówka „Szklanej pogody” – wystarczą pierwsze dźwięki, by słuchacze od razu wiedzieli, co za chwilę usłyszą. „Wpłynąłem na to, że Grzesiu trochę inaczej ułożył i odwrócił partię klawiszy. Kasetę z muzyką zabrałem do chatki, którą wynajmowałem i tam układałem swoje partię i większą część solówki. Trochę nad tym posiedziałem. A solówkę potem nagrywałem ze dwie godziny. Aż stałem się zadowolony, Grzesiu też był zadowolony. Bardzo cenię ten utwór. To prawdziwy hit. Można powiedzieć, że otworzył przed nami polską scenę”, opowiadał Piotr Zander w książce „Piosenka musi posiadać tekst. I muzykę”. Skąd wziął się tekst „Szklanej pogody”? Tekst do piosenki powstał w dość niecodzienny sposób. Marek Dutkiewicz pisał go właściwie „w ciemno”, bo w momencie pracy nad słowami nie wiedział jeszcze, z jaką muzyką zostanie ostatecznie połączony. Inspiracje czerpał z codzienności. W tamtym czasie mieszkał na jednym z polskich blokowisk i to właśnie tam obserwował życie, które później przenosił do swoich tekstów. Zwykłe osiedlowe realia stały się dla niego źródłem wielu pomysłów. Sam zwrot „szklana pogoda” usłyszał przypadkiem podczas rozmowy z taksówkarzem. To właśnie ta zasłyszana fraza zapadła mu w pamięć na tyle mocno, że stała się tytułem i jednym z kluczowych elementów piosenki. „Takie miejsca ułatwiają zauważanie masowości. A ten tekst to poniekąd dokument. Odwołałem się do naszej tradycji, gdzie ważna rolę pełnią kapliczki, do których porównałem rolę telewizora, bo był rodzajem ołtarza- świętej rozrywki. Sam termin „szklana pogoda” usłyszałem w taksówce: „Wiesz pan, coś by się łyknęło, bo jest taka szklana pogoda”- powiedział mi kiedyś taryfiarz”, wspominał autor. Co ciekawe, pierwotna wersja tekstu była znacznie dłuższa niż ta, którą ostatecznie znamy z nagrania. Grzegorz Stróżniak zdecydował się skrócić słowa, aby utwór był bardziej dynamiczny i wyrazisty. Czytaj też: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Dlaczego „Szklana pogoda” stała się jednym z największych hitów Lombardu? Połączenie charakterystycznej melodii i zapadającego w pamięć tekstu szybko stworzyło piosenkę, która przyciągnęła uwagę słuchaczy. Utwór został wydany jako singel w 1983 roku przez Polskie Nagrania „Muza” i bardzo szybko zaczął pojawiać się w radiu. Już pierwsze odsłuchy pokazywały, że „Szklana pogoda” ma ogromny potencjał. Energetyczne brzmienie i łatwo rozpoznawalny motyw sprawiały, że piosenka natychmiast wpadała w ucho i zostawała w pamięci słuchaczy. Na scenie utwór wykonywała Małgorzata Ostrowska, wokalistka Lombardu w okresie największej popularności piosenki. Jej charakterystyczny głos sprawił, że nagranie na trwałe zapisało się w historii polskiej muzyki. Co ciekawe, niewiele brakowało, aby ten utwór w ogóle nie powstał w znanej nam formie. Małgorzata Ostrowska początkowo wcale nie była przekonana do tego utworu. W jednym z wywiadów wspominała, że na początku nie widziała siebie w tej piosence i miała wątpliwości, czy spodoba się słuchaczom. Z czasem jednak zmieniła zdanie i zdecydowała się ją nagrać. „Ja tej "Szklanej pogody" to tak naprawdę, wcale śpiewać nie chciałam. Przynajmniej na początku”, mówiła po latach w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Jednym z ważnych momentów dla utworu był również festiwal w Opolu, gdzie „Szklana pogoda” została zaprezentowana publiczności i przyniosła zespołowi nagrodę. Właśnie wtedy piosenka zaczęła być powszechnie kojarzona jako jeden z największych przebojów Lombardu. View oEmbed on the source website Źródło: Wikipedia, Rock Gawęda, Onet Kultura, Kultura Gazeta.pl
Nikt nie spodziewał się takiego losu przeboju Sipińskiej. Wszystko wyszło na jaw po latach
Kultowy przebój Urszuli Sipińskiej z czasów PRL‑u przeżył nie tylko radiowy renesans, ale zyskał drugie życie w szkolnych ławach – fragment tekstu trafił do podręcznika. Odkryj zaskakującą historię powstania piosenki oraz reakcje jej autora, gdy dowiedział się o szkolnym losie jego słów.
„Chcę wyjechać na wieś” narodziła się przypadkiem – jako odpowiedź na sugestię stworzenia polsko‑wiejsko‑countrypodobnego utworu. Jej autor, Andrzej Kuryło, początkowo nie przypuszczał, że jego słowa nie tylko staną się hitem PRL‑u, ale też zostaną wykorzystane w szkolnych materiałach edukacyjnych. „Chcę wyjechać na wieś” – historia piosenki, która powstała przez przypadek Piosenka „Chcę wyjechać na wieś” powstała pod wpływem impulsu i specyficznego zapotrzebowania branży muzycznej końcówki lat 70. Wojciech Trzciński, kompozytor współpracujący z najpopularniejszymi polskimi wykonawcami, został poproszony o napisanie czegoś „z wiejskim klimatem” dla Urszuli Sipińskiej. "Pod koniec 1979 r., opowiada, sam sobie ufundowałem prywatne stypendium do Stanów Zjednoczonych. Odwiedzałem teatry muzyczne, chodziłem po klubach, zaliczałem koncerty. Wróciłem tak "naładowany”, albo może lepiej powiedzieć „skołowany”, że przez dobry miesiąc nie otwierałem fortepianu. Aż pewnego dnia, kiedy się to wszystko we mnie ułożyło, włączyłem magnetofon, usiadłem do instrumentu i "z marszu” skomponowałem kilka, może nawet kilkanaście nowych piosenek. Franek i Ulka odwiedzili mnie właśnie po tej twórczej erupcji. "Poszukujecie piosenek country? Proszę bardzo”. Wybrali trzy" — wspominał Trzciński w rozmowie z Cyfrową Biblioteką Polskiej Piosenki. O tekst w klimacie country poproszony został Andrzej Kuryło, z którym artystka chwilę wcześniej odnowiła kontakt. Tym sposobem powstało kultowe "Chcę wyjechać na wieś". Urszula Sipińska, znana z ciepłego tembru głosu i radiowej rozpoznawalności, świetnie odnalazła się w tym klimacie. Piosenka szybko zdobyła popularność – być może dlatego, że trafiała w tęsknoty Polaków za spokojem, naturą i życiem z dala od wielkomiejskiego zgiełku. W PRL‑u, gdy codzienność wielu obywateli była szara i ograniczona, marzenie o wyjeździe na wieś stawało się symbolem wolności, odpoczynku i prostego szczęścia. ZOBACZ TEŻ: Ten hit Anny Jurksztowicz był iskierką nadziei w szarym PRL-u. Po 40 latach wciąż porusza Od radiowego przeboju do szkolnego podręcznika – niespodzianki losu tekstu Największym zaskoczeniem dla Andrzeja Kuryły okazał się jednak los, jaki spotkał jego tekst po latach. Fragment piosenki „Chcę wyjechać na wieś” trafił bowiem do podręcznika szkolnego dla uczniów. Jak się okazało, piosenka została potraktowana jako tekst kultury – uczniowie mieli analizować jej przesłanie i odpowiedzieć na pytania dotyczące stylu, treści oraz kontekstu społecznego. Sam autor dowiedział się o tym zupełnym przypadkiem. "Zadzwoniła do mnie pani z jakiegoś wydawnictwa z zawiadomieniem, że należy mi się 200 zł honorarium za wykorzystanie mojego wiersza. Bardzo mi to schlebiło, poprosiłem o egzemplarz i ze zdumieniem zauważyłem, że na podstawie mojego utworu uczniowie muszą odpowiadać nie tylko na pytania w rodzaju "co autor miał na myśli?”, ale także "czy istnieje jeszcze taka wieś jak ta opisana?”, "jak opisałbyś dzisiejszą wieś?” i tym podobne" — wspominał po latach. (cyt. Radio Zet) Z dzisiejszej perspektywy można powiedzieć, że „Chcę wyjechać na wieś” zyskała status kultowy – nie tylko jako przebój radiowy, ale także jako świadectwo epoki, w której powstała. Jej los pokazuje, że nawet najprostszy tekst może stać się częścią historii kultury, jeśli tylko znajdzie się w odpowiednim czasie i miejscu. SPRAWdŹ TEŻ: Ten zapomniany hit PRL-u nucili wszyscy. Rodowicz i Grechuta zrobili coś, czego nikt wtedy nie dokonał
Hit lat 90. nuciła cała Polska. Kim była tajemnicza Jenny? Historia jest bardziej zaskakująca, niż myślisz
„Jenny” to coś więcej niż hit z lat 90. Muzyczne dzieło Edyty Bartosiewicz poruszyło całą Polskę. Niewinna z pozoru bohaterka piosenki skrywała głęboką, osobistą historię – metaforę zagubienia, tożsamości i kobiecej wrażliwości, z którą utożsamiły się tysiące słuchaczek.
„Jenny” to jeden z największych przebojów Edyty Bartosiewicz i pierwszy singel promujący album „Dziecko” z 1997 roku. Piosenka stała się ogólnopolskim hitem, ale mało kto wiedział, kim naprawdę była tytułowa Jenny. Kulisy jej powstania i emocjonalne znaczenie tekstu do dziś zaskakują fanów. „Jenny” Edyty Bartosiewicz – narodziny kultowego hitu W 1997 roku Edyta Bartosiewicz wypuściła pierwszy singel promujący swój czwarty album „Dziecko”. Piosenka „Jenny” błyskawicznie stała się przebojem w całej Polsce, docierając na szczyty radiowych list przebojów. „Dla mnie to najklarowniejszy tekst, jaki mogłam napisać. W krótkim refrenie udało mi się zawrzeć przekaz, o który mi chodziło: jak już będziesz wiedział, że się nazywam Jenny, to będziesz wiedział wszystko”, opowiadała w rozmowie z Piotrem Metzem w 2014 roku. Dla artystki piosenka miała szczególne znaczenie – zawierała zwięzłe, ale głęboko przemyślane przesłanie, które miało oddać istotę emocji towarzyszących bohaterce. Refren utworu został skonstruowany tak, by w prosty sposób przekazać sedno tej opowieści, a jego znaczenie miało być kluczem do zrozumienia całości. „Jenny, mam na imię Jenny. Może to coś zmieni, gdy już wiesz. Dziwnie rozpalona Jenny… Co w jej głowie siedzi, wiem tylko ja”, wybrzmiewa z utworu. Ale o kim śpiewa wokalistka? Sprawdź też: Ten kultowy hit Polacy znają na pamięć. Osobista ballada gwiazdy lat 90. do dziś wzrusza tłumy Kim była Jenny z piosenki Edyty Bartosiewicz? Tytułowa Jenny nie była osobą publiczną ani fikcyjną postacią. Edyta Bartosiewicz zdradziła, że inspiracją do stworzenia tej postaci była jej bliska przyjaciółka – osoba bardzo wrażliwa, uduchowiona i zagubiona w rzeczywistości. Wybór imienia również nie był przypadkowy – „Jenny” według artystki miało ciepłe wibracje i symbolizowało wewnętrzną delikatność i niepokój. „Jest artystką makijażu, uduchowioną, trochę nie z tego świata. Studiowała pedagogikę. Wymyśliłam dla niej imię Jenny, bo ma dla mnie ciepłe wibracje. Kojarzy mi się z łagodnością i zagubieniem. Na świecie jest wiele takich Jennies jak ona, ja i kilka innych osób. Znam też paru takich facetów”, zwierzała się w 1999 roku na łamach Twojego Stylu. Szum wokół tekstu piosenki „Jenny” Nie milknęły głosy zachwytu, ale i... zdziwienia. Gdy zaczęto podważać sens refrenu, Edyta Bartosiewicz nie wdała się w tłumaczenia. I choć nie zamierzała nikogo przekonywać, dla niej ten tekst miał ciężar emocjonalnej bomby z ważnym przesłaniem. W refrenie zawarła klucz do zrozumienia całego utworu. A w rozmowie z Polskim Radiem tłumaczyła: „Ten numer jest bardzo kontrowersyjny. Niektórzy mówią, że strasznie głupi, szczególnie refren: Jenny, mam na imię Jenny, może to coś zmieni... Ja nie będę nikogo przekonywać, bo każdy może mieć swoje zdanie. Dla mnie to bardzo ważny tekst. Do niedawna funkcjonowały we mnie skrajne postaci, nawet podwójne brwi widoczne w teledysku to odzwierciedlają. Albo jedna brała górę, albo druga. Nigdy nie mogły się wypośrodkować. Ten numer jest o tym, że jestem jakąś Jenny i może to usprawiedliwi to, jak ja się w tym momencie zachowuję. Jak ty mnie widzisz. Może jak będziesz wiedział, że ja się nazywam Jenny, to zrozumiesz całe to moje zachowanie. Może jestem niejasna w tym momencie”. Czytaj też: Ten hit lat 90. mógł nigdy nie ujrzeć światła dziennego. Dziś stał się hołdem dla Joanny Kołaczkowskiej Dlaczego „Jenny” tak poruszyła słuchaczy w Polsce? Sukces „Jenny” w 1997 roku nie był przypadkiem. Piosenka wciągała słuchaczy swoim emocjonalnym ładunkiem i szczerością. Była też odbiciem nastrojów epoki – lat 90., w których muzyka stawała się coraz bardziej osobista, a artyści coraz chętniej sięgali po tematy związane z tożsamością. „Jenny” to opowieść, która nie potrzebuje imienia, by być zrozumiana. Choć zrodziła się z inspiracji prawdziwą osobą, jej bohaterka stała się uniwersalnym symbolem – dziewczyną zagubioną, wrażliwą, próbującą odnaleźć własne miejsce w świecie. Ta metaforyczna postać zyskała nowe życie w sercach słuchaczek. Dla wielu młodych kobiet była odbiciem ich własnych emocji – lęków, niepewności, buntu. Właśnie w tej pozornej prostocie tkwi siła utworu – każdy może odnaleźć w Jenny cząstkę siebie. „W pewnym sensie utożsamiam się z tą piosenką. I nie tylko ja — kiedy usłyszały ją moje koleżanki, każda z nich stwierdziła, że jest to piosenka o niej”, mówiła wokalistka na łamach magazynu Bravo. W Polsce nieczęsto zdarzało się, by popowy hit mówił o tak głębokich sprawach, jak rozdarcie wewnętrzne, alter ego i poszukiwanie samego siebie. To właśnie sprawiło, że „Jenny” nie tylko zdobyła szczyty list przebojów, ale również zapisała się w historii jako jedna z najbardziej wyrazistych i nietuzinkowych piosenek Edyty Bartosiewicz. Źródło: Onet Kultura, Kultura Gazeta.pl View oEmbed on the source website
Oscarowa aktorka zaskakuje w nowej odsłonie. Wydała singiel, o którym huczy cały świat. Ale to dopiero początek
Czy gwiazda Hollywood może jeszcze czymś zaskoczyć? Anne Hathaway znów przyciąga uwagę. Tym razem nie tylko rolą, ale i głosem. W sieci pojawił się utwór „Burial”, który zapowiada intrygujący film „Mother Mary”. Mroczna historia, tajemnicza przemiana bohaterki i muzyka stworzona przez największe nazwiska sceny pop sprawiają, że wokół produkcji robi się coraz głośniej.
Anne Hathaway znów zaskakuje. Tym razem nie tylko na ekranie, ale i… w studiu nagraniowym. Laureatka Oscara powraca z nową muzyką i prezentuje singiel „Burial”, który powstał specjalnie do filmu „Mother Mary”. Utwór jest już dostępny w serwisie YouTube, a fani aktorki mogą usłyszeć jej wokal w pełnej odsłonie. Anne Hathaway wraca do śpiewania Anne Hathaway od dawna udowadnia, że jej talent nie kończy się na aktorstwie. Publiczność doskonale pamięta jej poruszający występ w filmie „Nędznicy”, który przyniósł jej Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Teraz gwiazda ponownie wykorzystuje swoje wokalne umiejętności. I to w wyjątkowym projekcie. W najnowszym filmie „Mother Mary” Hathaway wciela się w rolę gwiazdy pop. Co więcej, aktorka zaśpiewała we wszystkich utworach pojawiających się w produkcji. Jednym z nich jest właśnie singiel „Burial”, który zapowiada cały soundtrack filmu. CZYTAJ TEŻ: Ten hit Anny Jurksztowicz był iskierką nadziei w szarym PRL-u. Po 40 latach wciąż porusza „Mother Mary”. Muzyka i mroczna historia Film opowiada historię piosenkarki pop, która decyduje się porzucić swoją działalność artystyczną. Bohaterka wyrusza w podróż, by odnaleźć swoją przyjaciółkę Sam. W tej roli zobaczymy Michaelę Coel, która gra projektantkę mody odpowiedzialną za dawny wizerunek gwiazdy. Postać ta ma odegrać kluczową rolę w życiowej przemianie bohaterki. Produkcja została napisana i wyreżyserowana przez Davida Lowery’ego i określana jest jako horror psychologiczno-muzyczny. Premiera „Mother Mary” już w 2026 roku Premiera filmu „Mother Mary” w amerykańskich kinach została zaplanowana na 17 kwietnia 2026 roku. Tego samego dnia pojawi się także ścieżka dźwiękowa do produkcji zatytułowana „Mother Mary: Greatest Hits”. Album będzie zawierał siedem utworów, a Anne Hathaway usłyszymy wokalnie w każdym z nich. Za muzykę odpowiadają znane nazwiska ze świata popu: Charli XCX, Jack Antonoff oraz FKA twigs. Wydawcą soundtracku jest A24 Music. Singiel „Burial” już teraz daje przedsmak tego, czego możemy spodziewać się po całym projekcie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ten zapomniany hit PRL-u nucili wszyscy. Rodowicz i Grechuta zrobili coś, czego nikt wtedy nie dokonał View oEmbed on the source website
Ten zapomniany hit PRL-u nucili wszyscy. Rodowicz i Grechuta zrobili coś, czego nikt wtedy nie dokonał
W latach 70. polska scena muzyczna miała swoje prawdziwe gwiazdy. Jedną z nich była Maryla Rodowicz, która właśnie wtedy weszła na absolutny szczyt popularności. W 1978 roku artystka wydała płytę „Wsiąść do pociągu”, a na niej znalazła się piosenka, która połączyła dwa wyjątkowe głosy polskiej muzyki: jej i Marka Grechuty. Utwór „Gaj” szybko stał się jednym z najbardziej nastrojowych nagrań tamtych lat.
Dziś rzadziej można usłyszeć go w radiu, ale w czasach PRL-u znali go niemal wszyscy. Subtelna melodia i poetycki tekst sprawiły, że piosenka zapisała się w pamięci słuchaczy na długie lata. Maryla Rodowicz w szczycie kariery Choć Maryla Rodowicz debiutowała wcześniej, to właśnie lata 70. przyniosły jej ogromną popularność. W tym okresie regularnie pojawiała się na scenach festiwalowych, w telewizji i radiu. Jej piosenki szybko stawały się przebojami, a charakterystyczny głos i sceniczna energia sprawiły, że stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych artystek w kraju. Płyta „Wsiąść do pociągu”, wydana w 1978 roku, była kolejnym ważnym momentem w jej karierze. Album wyróżniał się różnorodnością stylistyczną i udziałem wielu znakomitych twórców. Wśród utworów znalazł się także „Gaj”. Spokojna, niemal poetycka kompozycja, która znacząco różniła się od wielu dynamicznych przebojów Rodowicz. „Gaj”. Spotkanie dwóch wyjątkowych głosów Największą siłą piosenki był duet Maryli Rodowicz i Marka Grechuty. Ich interpretacje idealnie się uzupełniały. Wokal Rodowicz wnosił ciepło i emocjonalność, natomiast liryczny styl Grechuty dodawał kompozycji refleksyjnego charakteru. To właśnie ta niezwykła równowaga sprawiła, że utwór wyróżniał się na tle innych nagrań z tamtego okresu. „Gaj” nie był typowym radiowym przebojem, jego siła tkwiła w subtelności i nastroju, które potrafiły przyciągnąć uwagę słuchaczy już od pierwszych dźwięków. „Spotkania z Grechutą zawsze były dla mnie czymś wyjątkowym", wyznała piosenkarka. CZYTAJ TEŻ: Dawid Kwiatkowski zaskakuje nową balladą. „Czy wie?” to najbardziej osobista piosenka artysty Tekst Agnieszki Osieckiej Za słowa piosenki odpowiadała Agnieszka Osiecka, jedna z najbardziej cenionych autorek tekstów w historii polskiej piosenki. Jej charakterystyczny styl, pełen wrażliwości i obserwacji codzienności, wyraźnie słychać również w „Gaju”. Osiecka potrafiła w prostych obrazach zawrzeć emocje i refleksję, które trafiały do szerokiej publiczności. Piosenka, którą nuciła cała Polska W drugiej połowie lat 70. muzyka docierała do słuchaczy przede wszystkim przez radio i telewizję. Właśnie tam „Gaj” był prezentowany i wykonywany, a słuchacze szybko zapamiętywali jego melodię. W wielu domach piosenkę odtwarzano również z winylowych płyt. Choć dziś utwór pojawia się rzadziej w programach muzycznych, dla wielu osób pozostaje symbolem tamtych czasów. Starsi słuchacze wciąż wspominają momenty, gdy melodia „Gaju” rozbrzmiewała w radiu i była jednym z tych utworów, które łatwo zapadały w pamięć. Kto jeszcze współtworzył płytę „Wsiąść do pociągu”? Album Maryli Rodowicz nie był wyłącznie solowym projektem. W jego powstaniu uczestniczyło wielu znanych artystów i muzyków. Oprócz Marka Grechuty w nagraniach wzięły udział także Alibabki, czyli popularny zespół wokalny, który dodawał kompozycjom charakterystycznego brzmienia. Nad muzyką i aranżacjami pracowali również Seweryn Krajewski oraz Jacek Mikuła. Ich doświadczenie i muzyczna wrażliwość sprawiły, że płyta zyskała spójny klimat i stała się ważnym elementem historii polskiej muzyki rozrywkowej. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ten hit Anny Jurksztowicz był iskierką nadziei w szarym PRL-u. Po 40 latach wciąż porusza View oEmbed on the source website
Ten hit Anny Jurksztowicz był iskierką nadziei w szarym PRL-u. Po 40 latach wciąż porusza
W 1985 roku na festiwalu w Opolu pojawiła się debiutantka, która jednym utworem zapisała się w historii polskiej muzyki. „Diamentowy kolczyk” w wykonaniu Anny Jurksztowicz – ze słowami Jacka Cygana i muzyką Krzesimira Dębskiego – stał się nie tylko przebojem, lecz także subtelnym komentarzem do rzeczywistości PRL-u. Czterdzieści lat później piosenka wciąż porusza swoją metaforyką i emocjonalną siłą.
W czasach, gdy rzeczywistość PRL-u była szara, a codzienność pełna absurdów i niedoborów, pojawił się utwór, który na chwilę rozświetlił krajowy pejzaż muzyczny. „Diamentowy kolczyk” – piosenka wykonana przez młodziutką Annę Jurksztowicz na festiwalu w Opolu w 1985 roku – nie tylko podbiła serca publiczności, ale i stała się nieoczywistym symbolem epoki. Choć początkowo postrzegana przez niektórych jako błahostka, przez cztery dekady broniła się swoją głębią, metaforyką i emocjonalnym ładunkiem. Dziś, po 40 latach od debiutu, ten muzyczny klejnot wciąż błyszczy. Jak powstał „Diamentowy kolczyk”? Historia narodzin przeboju Wszystko zaczęło się od kasety, którą Krzesimir Dębski przywiózł z Poznania. Na nagraniu znajdował się głos młodej Anny Jurksztowicz, śpiewającej „Imagine” Johna Lennona. Dla Jacka Cygana to było olśnienie – usłyszał „coś fenomenalnego”. Zainspirowany tym głosem, napisał tekst, który wymykał się prostym kategoriom. Tak narodził się „Diamentowy kolczyk”. Piosenka miała pozornie lekką melodię, jednak w rzeczywistości była technicznie trudna – pełna modulacji i niestandardowych zabiegów muzycznych charakterystycznych dla Dębskiego. Utwór, choć wydawał się prosty, był pełen emocji i symboliki. Zobacz też: Podczas rozwodu to on jest jej największym wsparciem. Mało kto wie, jak bliska jest relacja ikony lat 80. z synem Symbolika tekstu: co naprawdę oznaczał „diamentowy kolczyk”? „Diamentowy kolczyk” to nie tylko tytuł – to metafora. Według Jacka Cygana utwór opowiadał o rzeczywistości PRL-u, w której „banki nie chcą, skąd ten tłok”, a „ranny serwis” obrażał ludzi w porannych wiadomościach. Tekst był pełen odniesień do absurdów epoki – kolejek do banków, cenzury, ograniczeń. Cygan przyznał, że tytułowy kolczyk był „skrawkiem wolności”, symbolem małego marzenia w świecie pozbawionym nadziei. Gdyby go zabrano, można było zrobić sobie nowy – „w końcu tyle szkła”. Dla Jurksztowicz piosenka była historią zagubionej dziewczyny marzącej o czymś pięknym, a skonfrontowanej z brutalną rzeczywistością komuny. Debiut w Opolu 1985 – początek kariery Anny Jurksztowicz Premiera „Diamentowego kolczyka” miała miejsce na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w 1985 roku. Anna Jurksztowicz, debiutantka, wystąpiła ze słowami Jacka Cygana i muzyką Krzesimira Dębskiego, wygrywając konkurs premier. Publiczność była zaskoczona, ale oczarowana. Teledysk do piosenki powstał w starej gazowni – surowej, industrialnej przestrzeni. Fryzura, makijaż, kostium – wszystko było robione samodzielnie. Lata 80. nie oferowały komfortu dzisiejszych produkcji. A jednak na tym tle narodziła się magia – „Diamentowy kolczyk” poruszył tysiące serc. Wieczorem po występie ogłoszono wyniki – piosenka zdobyła główną nagrodę. Dla Anny Jurksztowicz był to początek wielkiej kariery, dla Cygana – pierwszy sukces jako autora tekstu dla debiutantki. Czytaj też: Nie tak miało być. Legenda lat 80. marzyła o rozwodzie w zgodzie. Rzeczywistość ją gorzko rozczarowała Dlaczego ten utwór wciąż porusza? Dziedzictwo „Diamentowego kolczyka” Piosenka nie straciła na sile mimo upływu czasu. Jej tekst jest nadal aktualny – mówi o nadziei, kobiecej sile, kruchości życia, a zarazem o nieustępliwości. Refren „Diamentowy kolczyk, łez kropelka słodka…” nie jest tylko słowem, ale wspomnieniem pokolenia, które w trudnych czasach PRL-u szukało piękna w drobnostkach. To właśnie dzięki takim utworom jak ten, muzyka stała się czymś więcej niż rozrywką. Stała się formą oporu, nadziei, a „diamentowy kolczyk” – symbolem marzenia, którego nikt nie mógł zabrać. Czytaj także: Znany kompozytor i gwiazda lat 80. Byli małżeństwem 26 lat. Nie uwierzysz, co dziś mówią o swojej relacji Źródła: kultura.gazeta.pl, zlotascena.pl
Dawid Kwiatkowski zaskakuje nową balladą. „Czy wie?” to najbardziej osobista piosenka artysty
Miłość nie zawsze znika, gdy ktoś odchodzi. Czasem zostaje gdzieś obok: cicha, czuła i wciąż uważna. Dawid Kwiatkowski w nowym singlu „Czy wie?” odsłania jedną z najbardziej intymnych historii w swojej twórczości. To opowieść o uczuciu bez zazdrości, o patrzeniu z dystansu na czyjeś życie i o pytaniu, które może zmienić wszystko.
Dawid Kwiatkowski znów porusza serca swoich fanów. Po energetycznych singlach „Proszę tańcz” i „Pali się niebo” artysta pokazuje zupełnie inne, bardziej refleksyjne oblicze. Jego najnowsza piosenka „Czy wie?” to subtelna, pełna emocji ballada o miłości, która nie znika nawet wtedy, gdy drogi dwojga ludzi się rozchodzą. „Czy wie?”. O czym opowiada nowy singiel Dawida Kwiatkowskiego? Nowy utwór Dawida Kwiatkowskiego ma wyjątkowo osobisty charakter. W „Czy wie?” wokalista opowiada historię uczucia, które trwa mimo rozstania, spokojnego, pozbawionego żalu i zazdrości. To opowieść o patrzeniu z dystansu na życie kogoś, kto wciąż jest dla nas ważny. „Czy wie?” napisałem, wyobrażając sobie, że odszedłem, ale wciąż jestem gdzieś blisko – jak czuła obecność przy osobie, którą kocham. To spokojna ballada o patrzeniu z dystansu na jej nowe życie i o pytaniu, czy ktoś obok niej potrafi troszczyć się o nią tak, jak na to zasługuje. Nie ma w tym zazdrości – jest ciepło, wsparcie i kibicowanie jej szczęściu", wyjaśnił Dawid Kwiatkowski. Artysta podkreśla, że po ostatnich dynamicznych singlach potrzebował chwili emocjonalnego wyciszenia. Dlatego „Czy wie?” traktuje jak muzyczny oddech i bardzo osobistą historię o uczuciu, które nie znika, jedynie zmienia swoją formę. Za tekst utworu odpowiada sam Dawid Kwiatkowski. W pracy nad muzyką wsparli go Dominic Buczkowski-Wojtaszek oraz Patryk Kumór. Charakterystycznym elementem aranżacji jest trąbka, na której zagrał Alan Turonek. Dzięki temu piosenka zyskała wyjątkowo nastrojowy klimat. CZYTAJ TEŻ: Kukulska po latach ujawniła rodzinny sekret. To on odpowiadał za jej największy hit. Wcześniej wolała milczeć „Proszę Tańcz Tour”. Kiedy rusza nowa trasa koncertowa Dawida Kwiatkowskiego? Do singla powstał także klimatyczny teledysk. Za jego reżyserię odpowiada Tomek Wilczyński. W klipie ponownie zobaczymy bohaterów znanych z wideo do piosenki „Proszę tańcz”. W rolach głównych pojawiają się Stefania, w którą wcieliła się Dorota Chotecka, Leszek grany przez Tomasza Zaróda oraz Asia, czyli Marta Cichorska. Ich historia rozwija się dalej, tworząc emocjonalne tło dla nowej kompozycji. „Czy wie?” to również kolejna zapowiedź nadchodzącej płyty Dawida Kwiatkowskiego. Artysta już teraz ogłasza, że nowy materiał pokaże go z zupełnie innej, bardziej dojrzałej strony. Premiera albumu będzie związana z trasą koncertową „Proszę Tańcz Tour”. Cykl koncertów rozpocznie się 30 października w Katowicach. Jak wyjaśnia wokalista, nie będą to zwykłe występy promujące nową płytę. "Zapraszam na koncerty, które będą czymś więcej niż tylko promocją albumu. To będzie przestrzeń dla wrażliwych, otwartych, dla tych, którzy chczą poczuć muzykę inaczej niż dotąd. Dla tych, którzy chcą poznać zupełnie innego mnie – spokojniejszego, odważniejszego i bliższego emocjom, które naprawdę niosą te piosenki", mówi Kwiatkowski. Wygląda więc na to, że dla fanów artysty nadchodzi wyjątkowy czas. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ten przebój Tadeusza Nalepy śpiewała cała Polska. Sam autor tekstu nie mógł go znieść View oEmbed on the source website
Ten przebój Tadeusza Nalepy śpiewała cała Polska. Sam autor tekstu nie mógł go znieść
Piosenka "Kiedy byłem małym chłopcem" to bezdyskusyjny klasyk polskiego rocka. Ale niewielu wie, że autor tekstu – Bogdan Loebl – nie znosił własnego dzieła. Dlaczego tak bardzo nie lubił przeboju, który stał się ikoną lat 70.?
Zespół Breakout stworzył utwór, który na zawsze zapisał się w historii polskiej muzyki. Ale za kulisami "Kiedy byłem małym chłopcem" kryje się o wiele więcej niż tylko bluesowy riff i pamiętny refren. To historia o przyjaźni, zdradzie, wewnętrznych sprzecznościach artysty i wielkiej... niechęci do tekstu. Breakout i narodziny muzycznego manifestu. Ten hit lat 70. wniósł ich na wyżyny popularności W 1971 roku zespół Breakout – prowadzony przez charyzmatycznego Tadeusza Nalepę – nagrał płytę Blues, uważaną za jeden z najważniejszych albumów polskiego rocka. Wśród zawartych na niej utworów znalazł się właśnie przebój "Kiedy byłem małym chłopcem". ZOBACZ: Krajewski i Osiecka stworzyli ponadczasowy hit, ale pierwotną wersję tekstu Rodowicz odrzuciła. Kulisy jego powstania wciąż budzą emocje Muzyka powstała z inicjatywy Nalepy, ale tekst napisał wieloletni współpracownik zespołu – Bogdan Loebl. Inspiracją była osobista refleksja Loebla nad dorastaniem i utratą dziecięcych ideałów. Pisząc tekst, myślał o swoim synu Radosławie, chcąc stworzyć dla niego uniwersalne przesłanie – przestrogę na przyszłość. "Zawsze na początek bierze się coś z życia, nawet jeśli potem daje się upustu wyobraźni. Ale ja nie dostawałem takich porad od swojego ojca, sam nie udzielałem też rad swojemu synowi. Nie potrzebował ich, bo przecież miał piosenkę" — miał powiedzieć. (cyt. Rock Gawęda) Choć piosenka została napisana "jednym tchem" – jak wspomina autor – jej wymowa nie jest wcale oczywista. To brutalnie szczery obraz przejścia z młodzieńczej wrażliwości do świata dorosłych, w którym "tylko forsa ważna jest". View oEmbed on the source website Dlaczego autor nie znosił tego tekstu "Kiedy byłem małym chłopcem"? Paradoksalnie, mimo osobistego charakteru, Bogdan Loebl otwarcie przyznawał, że nie cierpi tekstu „Kiedy byłem małym chłopcem”. Jak sam mówił: "Tego tekstu nie lubię. Mało w nim poezji. Ba, wcale nie ma". (cyt. bibliotekapiosenki.pl). To mocne stwierdzenie, biorąc pod uwagę, że piosenka na stałe weszła do kanonu polskiej kultury muzycznej. Dla Loebla jednak utwór był zbyt dosłowny, zbyt bezpośredni – nie oddawał subtelności, której szukał w poezji. Mimo sukcesu nigdy się z tym tekstem nie utożsamiał artystycznie. SPRAWDŹ TEŻ: Nie był przekonany do tekstu Osieckiej i unikał śpiewania po polsku. Jeden wieczór w Opolu zmienił wszystko
Kukulska po latach ujawniła rodzinny sekret. To on odpowiadał za jej największy hit. Wcześniej wolała milczeć
„Im więcej ciebie, tym mniej” to ballada, która od dekad porusza serca Polaków. Mało kto wie, że skrywa niezwykłą tajemnicę. Powstała z miłości, która rozkwitała w cieniu wielkiego nazwiska. Co tak naprawdę wydarzyło się w kulisach jej powstania?
„Im więcej ciebie, tym mniej” to ballada, która nie tylko zdobyła serca Polaków, ale też stała się jednym z symboli lat 90. Utwór skomponowany przez Jarosława Kukulskiego, a wykonany przez jego córkę, Natalię Kukulską, do dziś uznawany jest za prawdziwą perłę polskiej muzyki pop. Ale czy wiesz, że ta piosenka zrodziła się z młodzieńczej miłości i emocji tak silnych, że do dziś wybrzmiewają w każdym jej wersie? Miłość, która zainspirowała tekst ballady lat 90. Piosenka ukazała się 19 października 1997 roku na płycie „Puls”, która w błyskawicznym tempie pokryła się platyną, sprzedając się w nakładzie ponad 100 000 egzemplarzy. W chwili premiery Natalia Kukulska miała zaledwie 21 lat. To właśnie z tą płytą, na której znalazły się także takie przeboje jak „W biegu” czy „Każde słowo, każdy krok”, artystka udowodniła, że dorosła nie tylko muzycznie, ale i emocjonalnie. Utwór „Im więcej ciebie, tym mniej” wyróżniał się jednak czymś więcej niż tylko chwytliwą melodią. Jego tekst – pełen poetyckości, czułości i tęsknoty – napisał ówczesny narzeczony Natalii, Ryszard Kunce. To właśnie jego uczucia do młodej wokalistki stały się inspiracją dla słów, które dziś zna każdy. CZYTAJ TEŻ: To ona śpiewała piosenki do najpopularniejszych polskich seriali. „Ranczo" i na „Na dobre i na złe" to dopiero początek Jak powstała piosenka „Im więcej ciebie, tym mniej”? Mało kto jednak wie, że za kompozycję odpowiadał tajemniczy Robert Kirlej... O genezie utworu opowiedziała Natalia Kukulska w programie „Szansa na sukces". „Historia „Im więcej ciebie, tym mniej" jest taka: 1997 rok, mój album „Puls". Katarzyna Kanclerz, która wtedy była dyrektorem w firmie wydawniczej, powiedziała do mnie: „Wiesz co, dla dobra sprawy lepiej, żeby to nie był tata, żeby ludzie nie mówili. Zobaczymy. To jest dobry utwór, więc sam się obroni". I tata sobie wymyślił pseudonim, nie wiem, dlaczego taki — Robert Kirlej, młody kompozytor z Krakowa. Wiem, że dla niego było to wspaniałe. To był podwójny sukces. Tu nie zadziało nazwisko, tylko to, jak komponuje. Dodam tylko, że za słowa odpowiada Ryszard Kunce", ujawniła. Jarosław Kukulski wspominał po latach: „Bardzo kocham Natalię i jako ojciec chciałbym napisać jej najpiękniejsze piosenki świata. I sądzę, że tą najpiękniejszą jest właśnie ‘Im więcej ciebie, tym mniej’. Próbowałem wiele razy, ale dopiero po latach udało mi się stworzyć coś, co jest perfekcyjne i w harmonii, i w melodii – po prostu ‘niesie’”. To, co zaczęło się jako intymna kompozycja ojca dla córki, z tekstem pisanym przez zakochanego młodego mężczyznę, stało się jednym z najważniejszych muzycznych symboli lat 90. To piosenka, która nie tylko porusza serca, ale też przypomina o tym, że najpiękniejsza muzyka rodzi się z emocji. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Bruno Mars postawił wszystko na jedną kartę. Ten album może być jego największym triumfem View oEmbed on the source website
To ona śpiewała piosenki do najpopularniejszych polskich seriali. „Ranczo" i na „Na dobre i na złe" to dopiero początek
Gdy wybrzmiewają pierwsze dźwięki, widzowie od razu wiedzą, że zaczyna się coś wyjątkowego. Ten głos towarzyszył największym emocjom, miłosnym perypetiom i dramatycznym zwrotom akcji w polskich serialach. Choć często pozostaje w cieniu obrazu, bez niej wiele kultowych produkcji nie miałoby tej samej magii. To ona od lat otwiera telewizyjne hity.
Bez jej głosu trudno wyobrazić sobie kultowe polskie seriale. To ona od lat wprowadza widzów w świat emocji, wzruszeń i rodzinnych historii. Anna Jurksztowicz, artystka o niezwykle ciepłej barwie głosu, stała się nieodłącznym elementem telewizyjnych hitów. Jakie produkcje otwiera jej wokal? Anna Jurksztowicz, czyli królowa piosenek serialowych Anna Jurksztowicz urodziła się 5 sierpnia 1963 w Szczecinie. Już od najmłodszych lat była związana z muzyką. Ukończyła wydział wokalny Średniej Szkoły Muzycznej w Szczecinie, a następnie występowała w zespole muzyki dawnej Musicus Poloniensis, do roku 1980 roku. W latach 1980–1984 była wokalistką szczecińskiej grupy Music Market, specjalizującej się w muzyce gospel i spirituals. Współpracowała na największych scenach i nagraniach m.in. z Orkiestrą PRiTV Zbigniewa Górnego i grupą Sami Swoi. Jako wokalistka solowa zadebiutowała w 1985 roku na 22. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. To właśnie tam zdobyła nagrodę w konkursie premier za utwór „Diamentowy kolczyk”. Ten moment okazał się przełomowy. Artystka występowała z programami rozrywkowymi dla dzieci oraz w serii koncertów „Dyskoteka Pana Jacka”, organizowanych przez Jacka Cygana. Jej głos coraz częściej rozbrzmiewał nie tylko na scenie, ale i w telewizji. CZYTAJ TEŻ: Bruno Mars postawił wszystko na jedną kartę. Ten album może być jego największym triumfem Te seriale bez niej nie brzmiałyby tak samo Jej głos otwierał i podkreślał klimat wielu produkcji. Widzowie do dziś kojarzą pierwsze dźwięki i natychmiast wiedzą, że zaczyna się ulubiony serial. Anna Jurksztowicz wykonała piosenki, które pojawiły się w takich produkcjach jak: „Kingsajz”, „Na dobre i na złe”, „Matki, żony i kochanki”, „Puchatkowego Nowego Roku”, „Kubuś i Hefalumpy”, „Czułość i kłamstwa”, „W pustyni i w puszczy”, czy „Ranczo”. Szczególnie „Na dobre i na złe” oraz „Ranczo” trudno wyobrazić sobie bez jej charakterystycznej, melodyjnej barwy głosu. To właśnie ona budowała nastrój już od pierwszych sekund emisji. Przypomnijmy, że 4 września 2020 premierę miała jubileuszowa płyta Anny Jurksztowicz zatytułowana „Jestem taka sama”. Krążek promował duet z Andrzejem Piasecznym „Kochanie, ja nie wiem” oraz utwór „Jestem taka sama”. Album był symbolicznym podsumowaniem lat pracy artystycznej i dowodem na to, że jej głos wciąż zachwyca tak samo jak przed laty. W 2022 roku artystka pojawiła się w programie „Twoja twarz brzmi znajomo”. W show zaprezentowała pełen wachlarz swoich umiejętności wokalnych, udowadniając, że potrafi odnaleźć się w każdym repertuarze. Anna Jurksztowicz to nie tylko wokalistka. To część wspomnień całych pokoleń widzów. Jej utwory towarzyszyły nam w chwilach wzruszeń, radości i serialowych emocji. Bez jej głosu wiele polskich produkcji nie miałoby tej samej magii. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie był przekonany do tekstu Osieckiej i unikał śpiewania po polsku. Jeden wieczór w Opolu zmienił wszystko Źródło: Telemagazyn.
Bruno Mars postawił wszystko na jedną kartę. Ten album może być jego największym triumfem
Po niemal dekadzie ciszy Bruno Mars wraca z projektem, który od pierwszych dźwięków wywołuje dreszcze. „The Romantic” to nie tylko nowy album, to manifest emocji, pulsujący rytmami R&B i soulu. A to dopiero początek niespodzianek, jakie artysta przygotował dla fanów.
Bruno Mars wraca w wielkim stylu. Po niemal dekadzie od premiery „24K Magic” artysta prezentuje swój czwarty solowy album „The Romantic”. To powrót, na który fani czekali z zapartym tchem. Bruno Mars wraca z kolejnym albumem The Romantic Choć od ostatniego solowego krążka minęło prawie dziesięć lat, Bruno Mars wcale nie zniknął ze sceny. W międzyczasie zachwycił świat projektem Silk Sonic, który współtworzył z Andersonem .Paakiem. Teraz jednak znów gra na własnych zasadach. I robi to z rozmachem. „The Romantic” to album, który łączy w sobie elementy R&B, soulu i popu, z subtelnymi, latynoskimi wpływami. To właśnie ta mieszanka sprawia, że płyta brzmi jak powiew świeżości. Co więcej, wokalista po raz kolejny udowadnia, że doskonale czuje klimat retro, ale potrafi nadać mu współczesny szlif. Na krążku nie brakuje tanecznych rytmów, które aż proszą się o parkiet, ale są też bardziej introspektywne, nastrojowe kompozycje, w których artysta odsłania swoją wrażliwszą stronę. Pierwszy singiel zapowiadający album pod tytułem „I Just Might” fani poznali już kilka tygodni temu. Utwór błyskawicznie zdobył ogromną popularność i zadebiutował na szczycie listy Billboard Hot 100. CZYTAJ TEŻ: Krajewski i Osiecka stworzyli ponadczasowy hit, ale pierwotną wersję tekstu Rodowicz odrzuciła. Kulisy jego powstania wciąż budzą emocje „Risk It All”. O czym jest najnowszy singiel Bruno Marsa? W dniu premiery „The Romantic” światło dzienne ujrzał również teledysk do drugiego singla „Risk It All”. Wideo zostało stworzone przez Bruno Marsa i Daniela Ramosa. W klipie artysta wciela się w lidera zespołu Mariachi, co nadaje całości wyjątkowego, latynoskiego klimatu. Kamera pokazuje nie tylko muzyczne występy, ale też sceny domowego życia, próby i momenty pełne radości oraz emocji. To opowieść o bliskości, pasji i oddaniu. Sam utwór „Risk It All” opowiada historię człowieka gotowego zaryzykować wszystko dla miłości. To piosenka o pełnym zaangażowaniu w relację, o odwadze i o tym, że czasem warto postawić wszystko na jedną kartę. Nowy album pokazuje, że Bruno Mars nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. „The Romantic” to dojrzała, spójna opowieść o uczuciach, rytmie i pasji, która ma szansę stać się jednym z najgłośniejszych muzycznych powrotów ostatnich lat. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie był przekonany do tekstu Osieckiej i unikał śpiewania po polsku. Jeden wieczór w Opolu zmienił wszystko View oEmbed on the source website
Nie był przekonany do tekstu Osieckiej i unikał śpiewania po polsku. Jeden wieczór w Opolu zmienił wszystko
"Zielono mi", z tekstem Agnieszki Osieckiej i muzyką Jana "Ptaszyna" Wróblewskiego, zadebiutowało w 1970 r. jako zupełnie niechciany występ Andrzeja Dąbrowskiego. Pomimo początkowych oporów wokalisty, szybko stało się Radiową Piosenką Miesiąca i zdobyło główną nagrodę na festiwalu w Opolu — dziś nadal wzrusza Polaków.
Po tym, jak zdobyło tytuł Radiowej Piosenki Miesiąca i wygrało główną nagrodę w Opolu, "Zielono mi" na zawsze zapisało się w kanonie polskiej muzyki. To historia nie tylko o utworze, ale i o lęku artysty przed spotlightem oraz o sile słów Osieckiej, która potrafiła oddać to, co niewypowiedziane. Dziś, ponad 50 lat później, melodia wciąż brzmi świeżo, a wersy o spokoju i ukojeniach trafiają w czuły punkt. "Zielono mi" i niespodziewany debiut Andrzeja Dąbrowskiego Nieczęsto się zdarza, że przebój powstaje… wbrew woli wykonawcy. Tak było właśnie w przypadku Andrzeja Dąbrowskiego, który w latach 60. i 70. znany był głównie jako utalentowany perkusista jazzowy. Gdy otrzymał od Andrzeja Jaroszewskiego propozycję zaśpiewania ballady do słów Agnieszki Osieckiej i muzyki Jana Ptaszyna Wróblewskiego, jego pierwszą reakcją była odmowa. Uważał, że tekst jest zbyt sentymentalny, a forma – za mało jazzowa. ZOBACZ TEŻ: Pracował na zmywaku i okłamał szefa. Tak Muniek stworzył przebój pokoleń "Andrzej Jaroszewski, szef Redakcji Muzycznej Polskiego Radia zaproponował mi, żebym nagrał jakąś polską piosenkę. Odpowiedziałem mu: nie, nie chcę śpiewać po polsku, dajcie mi spokój. Namawiał mnie przez trzy tygodnie. Miałem zaśpiewać "Zielono mi". Ale ja nie chciałem tego nagrywać. Tekst wydawał mi się trochę... No niby Agnieszka Osiecka, ale te frazy, dłonie masz jak konwalie, zielono mi, zupełnie mi nie pasowały" — cytował muzyka "Dziennik Teatralny". Co więcej, Dąbrowski nie czuł się jeszcze gotowy do śpiewania po polsku. W jego repertuarze dominowały wówczas anglojęzyczne standardy jazzowe. Dopiero pod naciskiem zgodził się nagrać piosenkę "na próbę" – bez większych oczekiwań. I właśnie ta niepozorna próba okazała się przełomem. "W końcu powiedziałem: dobrze już, dobrze. I nagrałem. Po miesiącu ten utwór był Piosenką Miesiąca" — wspominał. "Zielono mi" w ekspresowym tempie zdobyło uznanie słuchaczy – została Radiową Piosenką Miesiąca, co zapewniło jej miejsce na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu w 1970 roku. Tam zdobyła Grand Prix i natychmiast weszła do panteonu klasyków polskiej muzyki. Piosenka, która miała nie powstać, a jednak stała się wieczna Nie ma wielu utworów, które po tylu dekadach są nadal obecne w świadomości słuchaczy. "Zielono mi" doczekało się licznych interpretacji – śpiewali je m.in. Andrzej Zaucha, Anna Maria Jopek, a nawet Katarzyna Nosowska i Krzysztof Krawczyk. Każda z tych wersji wydobywała inne emocje, ale żadna nie zastąpiła pierwotnego, niemal zawstydzonego wykonania Dąbrowskiego. Współcześnie, w epoce cyfrowej nostalgii, "Zielono mi" powraca w radiu, na playlistach i w social mediach jako symbol delikatnej, niedosłownej miłości. To piosenka, która nie krzyczy, ale zostaje – z pokolenia na pokolenie. SPRAWDŹ TEŻ: Krajewski i Osiecka stworzyli ponadczasowy hit, ale pierwotną wersję tekstu Rodowicz odrzuciła. Kulisy jego powstania wciąż budzą emocje View oEmbed on the source website
Krajewski i Osiecka stworzyli ponadczasowy hit, ale pierwotną wersję tekstu Rodowicz odrzuciła. Kulisy jego powstania wciąż budzą emocje
Gdy w 1984 roku Maryla Rodowicz leciała na festiwal do Los Angeles, nie przypuszczała, że z tej podróży narodzi się jeden z największych przebojów polskiej muzyki. „Niech żyje bal” – utwór autorstwa Osieckiej i Krajewskiego – nie tylko oczarował Amerykanów, ale także przeszedł do historii polskiej estrady.
Był rok 1984, gdy Maryla Rodowicz została zaproszona na festiwal międzynarodowej piosenki do Los Angeles. „Tak się zastanawiałam, co ja mogę zaśpiewać w Ameryce. Przecież amerykańska muzyka jest tak inna, niczym nie można ich zaskoczyć. To musi być coś oryginalnego” – wspominała Maryla Rodowicz w jednej z audycji Polskiego Radia. Maryla Rodowicz jedzie do Los Angeles Możliwości było wiele, jednak finalnie piosenkarka postawiła na walca. Nie mógł to być jednak byle jaki walc. To musiał być walc napisany przez Seweryna Krajewskiego. „Seweryn jak napisze walca, to po prostu klękajcie. Jego walce to coś tak pięknego i tak powalającego…” – mówiła artystka. Maryla Rodowicz poszła do mieszkania Krajewskiego i już na wstępie powiedziała, jak wygląda sytuacja. „Mówię: »Seweryn, jadę na festiwal do Stanów. W regulaminie jest napisane, że kompozytor może się też załapać i pojechać«”. Taka okazja nie mogła mu przejść koło nosa. Pokazał Rodowicz przygotowane utwory. Część z nich puścił z magnetofonu szpulowego, część zagrał na gitarze. Czytaj także: Barokowy spektakl i kobieca siła. The Last Dinner Party porwały Torwar Jurek, ogórek, kiełbasa i sznurek W końcu Seweryn Krajewski znalazł utwór, który przygotowany był dla Jerzego Połomskiego. Artysta jednak już od dwóch lat mieszkał w Stanach Zjednoczonych i nic nie wskazywało na to, by prędko miał stamtąd wrócić. Do tego walca był już także dopasowany tekst autorstwa Agnieszki Osieckiej. „Ale jest jakiś taki…” – miał powiedzieć Krajewski. Co było nie tak w tym tekście? Pierwotnie poetka napisała w swojej piosence: „Jurek, ogórek, kiełbasa i sznurek”. Te swojskie słowa nie pasowały gwieździe estrady do tak ciężkiego i dramatycznego walca. Agnieszka Osiecka była bardzo bliską przyjaciółką Maryli Rodowicz, dlatego zgodziła się napisać kolejny tekst do przygotowanego walca. Poetka napisała słowa po polsku, a wersję w języku angielskim przygotował Jerzy Siemasz. Piosenka została nagrana. Czytaj także: Nie dawał mu szans, a stał się wielkim hitem. Polacy znają refren, ale mało kto wie, o czym jest naprawdę. Sebastian Karpiel-Bułecka rozwiewa wątpliwości Maryla Rodowicz – „Niech żyje bal” Przyszedł czas wylotu do Kalifornii. Maryli Rodowicz towarzyszyli Seweryn Krajewski oraz urzędnik Pagartu. Piosenka bardzo spodobała się Amerykanom. Co prawda Rodowicz nie wygrała festiwalu, ale została wyróżniona. Co więcej, polscy artyści dostali zaproszenie do studia nagraniowego, co było dla nich okazją do pokazania się. Z zaproszenia jednak nie skorzystali. Seweryn Krajewski miał już wtedy podpisany kontrakt w klubie polonijnym w Chicago, a Maryla Rodowicz… miała wykupione wczasy na Mazurach. Rok po występie w Los Angeles Maryla Rodowicz zaśpiewała „Niech żyje bal” na XXII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Piosenka od razu stała się prawdziwym przebojem i do dziś nie straciła na popularności. Piosenki, które zostały stworzone przez to niesamowite trio – Osiecka, Rodowicz, Krajewski – wciąż zachwycają i inspirują. Czytaj też: Vito Bambino wydał kolejny hit i spełnił jej największe marzenie. „Najlepszy duet", piszą zachwyceni fani
Jarocin Festiwal 2026 i Męskie Granie razem! Legenda wraca z nową siłą
Czterdzieści lat po tym, jak kamery BBC uchwyciły puls polskiego buntu, w Jarocinie znów zaczyna wrzeć. Dwa muzyczne światy łączą siły w projekcie, który ma obudzić legendę i sprawdzić, czy jej krew wciąż płynie równie ostro.
To będzie coś więcej niż koncert. To będzie manifest. W 40. rocznicę powstania kultowego dokumentu BBC o polskiej scenie alternatywnej, który wyniósł jarocińską energię poza granice kraju, Jarocin Festiwal 2026 i Żywiec Męskie Granie ogłaszają wspólny projekt specjalny „Moja krew, twoja krew: MG x Jarocin”. Już teraz wiadomo, to wydarzenie może stać się jednym z najważniejszych muzycznych momentów przyszłego roku. „Moja krew, twoja krew” – na czym polega projekt MG x Jarocin? Jarocin od zawsze był czymś więcej niż festiwalem. To przestrzeń wolności, buntu i autentyczności. To scena, na której rodziły się legendy i gdzie muzyka była głosem pokolenia. Teraz ta historia dostaje nowe życie. Projekt „Moja krew, twoja krew” ma połączyć artystów różnych generacji. Tych, którzy tworzyli jarocińską legendę, i tych, którzy dziś nadają ton polskiej scenie. I nie chodzi o sentymentalną podróż w czasie. Organizatorzy podkreślają, że to nie rekonstrukcja dawnych lat, lecz żywy, pulsujący organizm. Energia, która ma być ostra, bezkompromisowa i prowokująca. Dokładnie taka, z jaką Jarocin kojarzony jest od dekad. "Kultowy film i kultowa ścieżka dźwiękowa na żywo w międzypokoleniowych interpretacjach. Cieszę się, że Jarocin znów staje się kolebką polskiej muzyki. Raz już te dźwięki wyszły z Jarocina, dzięki BBC - na cały świat. Tym razem wyjdą – mam nadzieję – przynajmniej na całą Polskę. Zapraszam Was na trzy niezwykłe wieczory – w Jarocinie w lipcu oraz na Żywiec Męskie Granie w sierpniu - w Krakowie i Warszawie. Ogromnie się cieszę, że te dwa kultowe wydarzenia łączą siły. Czuję, że będzie to nowe otwarcie dla polskiej muzyki. Nie mogę się doczekać, aż będziemy mogli Wam zdradzić kolejne szczegół", zapowiada Michał Wiraszko, dyrektor artystyczny Jarocin Festiwal 2026. Projekt rozpocznie się 19 lipca 2026 roku podczas Jarocin Festiwal, a następnie przeniesie się na sceny Męskiego Grania w Krakowie (8 sierpnia) i Warszawie (21 sierpnia). Organizatorzy zapowiadają, że projekt będzie hołdem dla autentyczności jarocińskiej sceny. Bez kompromisów. Z zachowaniem charakterystycznego DNA festiwalu. CZYTAJ TEŻ: Barokowy spektakl i kobieca siła. The Last Dinner Party porwały Torwar Kto wystąpi? Pierwsi ogłoszeni artyści i jubileusze na scenie Na tym nie koniec. Jarocin Festiwal wchodzi w kolejny etap. W tym oraz nadchodzącym roku organizatorem wydarzenia zostało Konsorcjum FMR. Za program odpowiada Michał Wiraszko – wokalista zespołu Muchy, który współtworzył już festiwalowe line-upy w latach 2008–2010 oraz 2017–2018. Dziś wraca z jasną wizją: podkreślić legendę wydarzenia i jego wielopokoleniową spuściznę, a jednocześnie otworzyć się jeszcze szerzej na młode głosy i aktualne zjawiska artystyczne. Formuła i lokalizacja pozostają bez zmian. Jarocin nadal będzie Jarocinem. Ale program ma być jeszcze bardziej otwarty. Pierwsze ogłoszenia tylko podgrzały atmosferę. Na scenie zobaczymy m.in. Acid Drinkers, Dezerter, Closterkeller, Kasię Lins, Wojtka Szumańskiego i Leniwca. To zestawienie mówi samo za siebie. Klasyka i świeżość, legenda i nowe emocje. Dezerter będzie świętować 45-lecie działalności. Swoje jubileusze obchodzić będą także Farben Lehre (40-lecie) i Happysad (25-lecie). Leniwiec zapowiada przekrojowy koncert obejmujący całą dyskografię oraz najnowszy album „Świat nie jest gotowy na Polskę”. Z kolei Kasia Lins przyjedzie z projektem „Obywatelka K.L.” – hołdem dla Grzegorza Ciechowskiego i Republiki. Lato 2026 będzie należeć do Jarocina. A krew znów zacznie krążyć szybciej. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie dawał mu szans, a stał się wielkim hitem. Polacy znają refren, ale mało kto wie, o czym jest naprawdę. Sebastian Karpiel-Bułecka rozwiewa wątpliwości
Nie dawał mu szans, a stał się wielkim hitem. Polacy znają refren, ale mało kto wie, o czym jest naprawdę. Sebastian Karpiel-Bułecka rozwiewa wątpliwości
„Boso” rozbrzmiewało wszędzie. Refren błyskawicznie stał się wspólnym mianownikiem dla tysięcy słuchaczy. Sebastian Karpiel-Bułecka w najnowszym wywiadzie opowiada o kulisach jego powstania.
„Boso” śpiewała cała Polska. Od Opola, przez największe rozgłośnie radiowe, po wesela i koncerty w całym kraju. Ten refren stał się częścią zbiorowej pamięci. A jednak Sebastian Karpiel-Bułecka długo nie wierzył, że właśnie ta piosenka ma w sobie potencjał na wielki przebój. Dziś wraca do tamtych chwil i z niezwykłą szczerością odsłania kulisy narodzin utworu, który na zawsze zapisał się w historii polskiej muzyki. Tak powstał hit zespołu Zakopower - „Boso” Historia „Boso” zaczęła się nie na wielkiej scenie, lecz od muzycznej iskry. Melodię stworzył Mateusz Pospieszalski, a gdy trafiła do zespołu, nabrała rozpędu. Tekst Sebastian Karpiel-Bułecka i Bartłomiej Kudasik napisali wspólnie w drodze do Częstochowy, gdzie mieli spotkać się z kompozytorem i przygotować wersję demo. Z tej podróży zrodził się utwór, który w 2011 roku usłyszeli fani – jeszcze nieświadomi, że właśnie poznają piosenkę, która zapisze się w historii zespołu. Zakopower ponownie pojawił się na scenie opolskich Premier i zwyciężył z utworem „Boso”. Publiczność przyjęła ten moment z entuzjazmem, a melodia błyskawicznie porwała salę. Wszystko wyglądało jak scenariusz idealny. A jednak wśród braw i owacji mało kto wiedział, że Sebastian Karpiel-Bułecka już od samego początku nosił w sobie pytanie, czy ta opowieść – tak osobista i nieoczywista – naprawdę ma szansę stać się wielkim przebojem. Jak dziś wspomina, największe obawy budził w nim tekst. „Boso” opowiada o odchodzeniu z tego świata, a więc dotyka spraw delikatnych, głębokich i niełatwych. To nie była lekka, beztroska historia skrojona pod wakacyjny eter, lecz opowieść wymagająca uważności i refleksji. Sebastian Karpiel-Bułecka zastanawiał się, czy jakakolwiek stacja radiowa zechce wziąć pod swoje skrzydła taką narrację i dać jej przestrzeń w codziennym paśmie przebojów. Czytaj też: Na początku lat 70. Ewa Bem wraz z bratem zachwyciła fanów. Ten utwór przywoływał wyjątkowe wspomnienia „Boso” – o czym jest wielki hit zespołu Zakopower? Kiedy zespół udał się z utworem do Radia Zet, scenariusz okazał się dla Sebastiana Karpiel-Bułecki trudny. Ówczesny dyrektor muzyczny stacji dał do zrozumienia, że nie będzie grał „Boso”. Powód? Nie rozumie tekstu i nie wie, o czym wokalista śpiewa. To był moment próby. Dla wielu artystów taka decyzja oznaczałaby koniec marzeń o radiowym sukcesie. Tam, gdzie jedni mieli wątpliwości, inni usłyszeli potencjał. Adam Czerwiński z RMF FM od razu pozytywnie ocenił utwór. „Boso” spodobało mu się od pierwszego momentu. I to właśnie dzięki jego decyzji piosenka zaczęła żyć własnym życiem. Najpierw grało ją RMF FM. Potem – jak wspomina Sebastian Karpiel-Bułecka – wszyscy. Lawina ruszyła. Utwór, który miał być zbyt trudny, zbyt nieoczywisty, stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych przebojów. „To piosenka o śmierci, o odchodzeniu z tego świata. Miałem spore wątpliwości, czy jakakolwiek stacja radiowa będzie chciała ją promować. Zresztą, gdy poszliśmy z tym numerem do Radia Zet, moje obawy się potwierdziły. Jego ówczesny dyrektor muzyczny — Wojtek Jagielski, powiedział, że nie będzie grał "Boso", bo nie rozumie tego tekstu i nie wie, o czym śpiewam. Innego zdania był Adam Czerwiński z RMF FM. Jemu ta piosenka od razu się spodobała. I to dzięki niemu odniosła tak duży sukces. Najpierw grało ją RMF FM, a potem wszyscy”, wyznał artysta w rozomwie z Michałem Misiorkiem dla Plejady. Co ciekawe, sam artysta jest przekonany, że wiele osób nie wsłuchało się w tekst. Słowa „pójdę boso” zaczęły funkcjonować w zupełnie innych kontekstach. Refren żył własnym życiem, oderwany od pierwotnego sensu. Przełom, jak twierdzi Sebastian Karpiel-Bułecka, nastąpił kilka lat temu. Wtedy Kasia Nosowska nagrała cover „Boso”. To właśnie ta interpretacja sprawiła, że słuchacze zaczęli uważniej wsłuchiwać się w słowa. Czytaj też: Ten nieśmiertelny hit Rodowicz z lat 70. napisała Osiecka. Kulisy powstania tego przeboju wciąż zaskakują View oEmbed on the source website Według artysty dopiero wtedy wiele osób „przejrzało na oczy” i zrozumiało, o czym naprawdę jest ten utwór. Piosenka, która przez lata funkcjonowała jako uniwersalny przebój, odsłoniła swoje prawdziwe znaczenie. „Choć jestem przekonany, że wiele osób nie wsłuchało się w jej tekst. Słowa "pójdę boso" potraktowane zostały bardzo uniwersalnie, dopasowywano je do różnych sytuacji życiowych. Byli tacy, którzy śpiewali je, wracając bez butów z imprezy albo bawiąc się na weselu. Mam wrażenie, że dopiero po tym, jak kilka lat temu Kasia Nosowska nagrała cover "Boso", ludzie wsłuchali się w ten tekst, przejrzeli na oczy i zrozumieli, o czym jest ten utwór”, dodawał w tym samym wywiadzie dla Plejady. „Boso” na każdym koncercie. Przebój, który przeszedł do historii Czy po tylu latach można mieć dość grania jednego utworu? W przypadku „Boso” odpowiedź jest jednoznaczna. Zespół wykonuje tę piosenkę na każdym koncercie. Sebastian Karpiel-Bułecka podkreśla, że nie może mieć pretensji ani żalu do ludzi za to, że tak bardzo ją pokochali. Traktuje ją jak ważną część swojej artystycznej drogi i z wdzięcznością mówi o tym, że w jego repertuarze znajduje się utwór, który na stałe zapisał się w historii polskiej muzyki. „Głupotą byłoby obrażanie się na nią i usuwanie jej z naszego repertuaru. Jestem wdzięczny, że mam w swoim dorobku utwór, który przeszedł do historii polskiej muzyki. Niewielu zespołom udało się stworzyć taki przebój, który mimo upływu lat wciąż jest obecny w życiu słuchaczy”, mówił Sebastian Karpiel-Bułecka w rozmowie z Plejadą. Sebastian Karpiel-Bułecka „Boso” to dziś znacznie więcej niż radiowy przebój. To opowieść o podążaniu własną ścieżką mimo niepewności, o chwilach zwątpienia i o tym, że czasem jeden odważny ruch potrafi odmienić wszystko. Piosenka, która wydawała się zbyt nieoczywista na wielki sukces, stała się utworem ponadczasowym.
Barokowy spektakl i kobieca siła. The Last Dinner Party porwały Torwar
Teatralna scenografia, barokowe kostiumy, potężne wokale i energia, która nie opuszczała sceny ani na moment. Koncert The Last Dinner Party w warszawskim COS Torwar był intensywnym, emocjonalnym doświadczeniem – bardziej spektaklem niż klasycznym występem rockowym.
Pierwszy w historii solowy koncert The Last Dinner Party nad Wisłą odbył się 20 lutego w warszawskim COS Torwar i promował album From The Pyre. Występ potwierdził, że sukces zespołu nie jest przypadkiem – ich siła tkwi nie tylko w świetnych piosenkach, ale przede wszystkim w scenicznej charyzmie i umiejętności budowania bliskiej relacji z publicznością. Kim są The Last Dinner Party i skąd wziął się ich fenomen? The Last Dinner Party to jeden z najgłośniejszych zespołów młodej brytyjskiej sceny. Pięć artystek z Londynu – Abigail Morris, Lizzie Mayland, Emily Roberts, Georgia Davies i Aurora Nishevci – w zaledwie kilka lat przeszło drogę od studenckich koncertów w małych klubach do wyprzedanych tras i pozycji jednego z największych muzycznych odkryć ostatnich sezonów. Ich muzyka łączy rockową energię z teatralną dramaturgią, barokowym rozmachem i wyraźnym, kobiecym głosem. Przełomem okazał się singiel „Nothing Matters”, który otworzył zespołowi drzwi do szerokiej publiczności i zapewnił debiutanckiemu albumowi Prelude to Ecstasy pierwsze miejsce na brytyjskich listach. Wydany jesienią 2025 roku From The Pyre tylko potwierdził, że nie mamy do czynienia z chwilową modą, lecz z zespołem o bardzo wyrazistej tożsamości. Koncert w warszawskim COS Torwar był częścią trasy promującej ten właśnie album – i szybko okazało się, że to nie będzie zwykły występ. Teatr, mrok i romantyczna groza Od pierwszych dźwięków „Agnus Dei” scena zamieniła się w teatralną przestrzeń. Jasne konstrukcje, architektoniczne łuki i podwyższenia tworzyły wrażenie spektaklu z pogranicza koncertu i dramatu. Całość miała w sobie coś mrocznego, romantycznego i lekko gotyckiego – momentami ten klimat przywodził mi na myśl gośne ostatnio „Wichrowe Wzgórza”. Ogromną rolę odegrały kostiumy: pełne koronek, wstążek i bufek. Każda z dziewczyn miała swój własny styl, ale razem tworzyły spójną, niemal barokową całość. Dzięki temu każda piosenka wyglądała jak osobny, mały spektakl, a nie tylko kolejny punkt setlisty. Scenografia była rozplanowana w taki sposób, by artystki mogły wchodzić na podwyższenia, co na moment skupiało uwagę na konkretnej osobie lub dwóch. Ten prosty zabieg świetnie budował dynamikę i sprawiał, że na scenie cały czas coś się działo. Abigail Morris – wulkan energii Abigail Morris była absolutnym centrum tego koncertu. Od pierwszych minut biła od niej czysta radość z bycia na scenie – była w nieustannym ruchu, zarażała energią, prowokowała reakcje publiczności, ale bez cienia przesady czy teatralnej maniery. To raczej naturalna charyzma i swoboda sprawiały, że trudno było oderwać od niej wzrok. Wokalistka wielokrotnie zwracała się do publiczności po polsku – „dziękuję”, „dzięki” powtarzane raz po raz wywoływało uśmiech i pomruki "aww" na widowni. W pewnym momencie zapytała się publiki, jak życzyć komuś "happy birthday" po polsku, po tym jak jedna z fanek dała znać, że ma dziś urodziny i już po chwili wesołe "sto lat" wybrzmiało ze sceny. Morris jeszcze niejednokrotnie podczas koncertu przyjmowała prezenty, reagowała na transparenty (w tym ten, na którym została porównana do Królowej Jadwigi) i prowadziła dialogi z fanami spod sceny. Ten koncert w dużej mierze opierał się właśnie na relacji – szczerej, bezpośredniej i bardzo ciepłej. Kobieca siła i wspólne głosy Jednym z najbardziej poruszających momentów wieczoru był fragment, w którym wokalistki rozpoczęły wspólny chanting. Bez udziału publiczności, bez słów – tylko głosy, które stopniowo narastały, tworząc niemal hipnotyczną atmosferę. Było w tym coś rytualnego, pierwotnego, bardzo intensywnego. Ten moment szczególnie mocno podkreślił kobiecą siłę i wspólnotę, na których opiera się tożsamość zespołu. Nie sposób było nie pomyśleć wtedy o haśle: „Jesteśmy potomkiniami czarownic, których nie udało się wam spalić”. Ten koncert wielokrotnie balansował właśnie na granicy muzyki i rytuału. Wokale, które robią różnicę Muzycznie wieczór był przekrojową podróżą przez oba albumy zespołu. W setliście znalazły się m.in. „The Feminine Urge”, „On Your Side”, „Nothing Matters”, a także kompletne wykonanie From The Pyre. Najmocniej wybrzmiały „Inferno”, „Rifle” oraz monumentalne „Agnus Dei”. Ogromnym atutem zespołu są wokale – każda z artystek dysponuje mocnym, charakterystycznym głosem. Szczególnie zapadały w pamięć momenty, gdy poszczególne dziewczyny przejmowały główne partie wokalne: Aurora w „I Hold Your Anger” i albańskojęzycznym „Gjuha” czy Lizzie w „Rifle”. Ta różnorodność barw sprawiała, że koncert był dynamiczny i bardzo emocjonalny. Bliskość zamiast dystansu Symbolicznym zwieńczeniem wieczoru było „This Is the Killer Speaking”, podczas którego Abigail zaprosiła na scenę dwie fanki i wspólnie z nimi nauczyła publiczność prostej choreografii. Ten moment idealnie podsumował ducha całego koncertu – otwartość, radość i prawdziwą bliskość z fanami. Szczególnie zapadły w pamięć słowa wokalistki, która przyznała, że choć praca nad drugim albumem dała zespołowi ogromną satysfakcję, to dopiero występy na żywo i kontakt z publicznością pozwoliły im poczuć się naprawdę spełnionymi. Patrząc na ich sceniczne zaangażowanie, trudno było w to nie uwierzyć. Widowisko totalne The Last Dinner Party dali w Warszawie koncert totalny – dopracowany wizualnie, intensywny emocjonalnie i bardzo szczery. To było połączenie teatralności, kobiecej siły i autentycznej radości z grania. Wieczór, który nie tylko się ogląda, ale przede wszystkim przeżywa.
Vito Bambino wydał kolejny hit i spełnił jej największe marzenie. „Najlepszy duet", piszą zachwyceni fani
Jedna decyzja. Jeden moment. Jedno spotkanie, które mogło nigdy się nie wydarzyć. A jednak stało się, i dziś wybrzmiewa w dźwiękach najnowszego duetu Zalii i Vito Bambino. „Decyzje” to nie tylko piosenka o wyborach, ale też osobista opowieść o tym, jak kruche „gdyby” potrafi zmienić całe życie. Ten numer dojrzewał długo i wreszcie ujrzał światło dzienne.
Zalia nie daje o sobie zapomnieć. Artystka w ostatnich miesiącach wyraźnie przyspieszyła tempo i udowadnia, że na polskiej scenie muzycznej czuje się coraz pewniej. Zaledwie kilka dni temu połączyła siły z: Quebonafide oraz Pezetem i Żabsonem w singlu „TATU”, który powstał w ramach projektu Def Jam World Tour: LA we współpracy z Betclic. Wcześniej wydała także wspólny utwór z Mrozem. Teraz przyszedł czas na kolejną głośną kooperację. Tym razem z Vito Bambino. Piosenka „Decyzje”. o czym opowiada nowy singiel Zalii i Vito Bambino? Singiel „Decyzje” miał swoją premierę 18 lutego 2026 roku i już od pierwszych dźwięków przyciąga uwagę słuchaczy. To utwór o relacjach, wyborach i konsekwencjach, które kształtują nasze życie. Artyści nie uciekają od refleksji i stawiają słuchacza w samym centrum emocjonalnych rozterek. Vito Bambino w swoich słowach nie pozostawia wątpliwości, o czym jest ta piosenka: „Decyzje. To one, po drodze podjęte, doprowadziły nas do tego miejsca, w którym się znajdujemy. Niektóre sobie chwalimy inne mniej… acz nigdy nie dowiemy co wydarzyłoby się w alternatywnym świecie “gdybyśmy wtedy zrobili coś inaczej…” Każda decyzja, którą w życiu podejmujemy, nawet najmniejsza, współtworzy krajobraz rzeczywistości i rezonuję praktycznie w nieskończoność. Nie znam osoby, która nie byłaby w stanie opowiedzieć choć jednej solidnej historii o tym, jak to w życiu jedna konkretna decyzja mogła zaważyć nad ich losem pod kątem… związku, pracy lub ogólnie życia. Dobra… inaczej… bo siedzę w busie i właśnie jedziemy na pierwszy koncert więc DECYDUJE się zakończyć swoje wywody na temat decyzji :D I tak nikt ich za was nie podejmie. Odwagi. Mogę tylko powiedzieć, że jeden z lepszych wyborów, których dokonałem to zaproszenie @zalia.official do tego właśnie numeru! Jesteś wielka!", napisał. CZYTAJ TEŻ: Pracował na zmywaku i okłamał szefa. Tak Muniek stworzył przebój pokoleń Zalia od zawsze marzyła o duecie z Vito Bambino Te słowa brzmią jak osobiste wyznanie. Spontaniczne, szczere i pełne emocji. Równie entuzjastycznie o premierze mówi sama Zalia. Dla niej „Decyzje” to projekt, który dojrzewał przez dłuższy czas i musiał znaleźć swoje miejsce. „Oficjalnie jest! Mój wyczekany numer z @bitamina.vito.bambino‬. Numer, który musiał znaleźć swoje miejsce w przestrzeni, który planowaliśmy od dawna i który trochę na nas poczekał, no i było warto!!! Teledysk już na youtubie - proszę oglądać, jest cudny. No i dajcie koniecznie znać jak wam się to wszystko podoba!!! Love, Zalka (A zdjęcie okładkowe to nasza pamiątka z 2024 gdzie dostałam od Matiego swoją pierwszą bluzę Bambino)", czytamy. W tych słowach czuć ekscytację i autentyczną radość. Nie jest też tajemnicą, że artystka od dłuższego czasu podkreślała, że jej największym marzeniem jest duet właśnie z Vito. W komentarzach fani nie kryją pięknych i ciepłych słów. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Myśleli, że to piosenka o żonie słynnego muzyka. Prawda o kultowym hicie lat 70. zaskakuje View oEmbed on the source website
Myśleli, że to piosenka o żonie słynnego muzyka. Prawda o kultowym hicie lat 70. zaskakuje
To jedna z najpiękniejszych i najbardziej tajemniczych ballad w historii rocka. „Angie” The Rolling Stones od ponad 50 lat wzrusza kolejne pokolenia, a wokół jej tytułowej bohaterki narosło więcej legend niż wokół niejednego romansu gwiazd. Przez dekady fani byli przekonani, że piosenka skrywa historię skandalu i zakazanej miłości. Prawda okazała się jednak zupełnie inna – i znacznie bardziej zaskakująca.
Piosenka „Angie” The Rolling Stones to jeden z najbardziej znanych utworów lat 70. Od chwili premiery budziła pytania o to, kto zainspirował tekst. Przez dekady powtarzano różne teorie, ale prawdziwe źródło imienia Angie ujawniono dopiero po latach. I nie jest tym, czego spodziewali się fani. Geneza utworu „Angie” – jak powstała piosenka The Rolling Stones? „Angie” została nagrana na przełomie listopada i grudnia 1972 roku, a wydana 20 sierpnia 1973 roku jako singiel promujący album „Goats Head Soup”. Ten jedenasty studyjny krążek The Rolling Stones zawierał dziesięć utworów, w tym m.in. „Winter”, „100 Years Ago” i „Coming Down Again”. Mimo że płyta spotkała się z mieszanym przyjęciem, ballada „Angie” odniosła ogromny sukces i podbiła światowe listy przebojów. Za kompozycję odpowiada Keith Richards, który stworzył linię melodyczną oraz tytuł utworu. Mick Jagger dołożył warstwę liryczną. Richards przyznał, że utwór powstał w Szwajcarii, kiedy dochodził do siebie po terapii uzależnienia od he***ny. „Napisałem ją w jedno popołudnie, siedząc w łóżku, ponieważ w końcu mogłem poruszać palcami i umieszczać je na właściwych strunach” – wyznał w autobiografii „Life”. Czytaj także: Legendarny polski zespół ocalił koncert Stonesów przed katastrofą. Jagger błagał ich o jedno <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/GettyImages-585269749-454324f.jpg" width="4950" height="4157" alt="The Rolling Stones, portret grupy, około 1963 roku. Od góry: Brian Jones, Mick Jagger, Bill Wyman, Charlie Watts, Keith Richards i Ian Stewart" title="The Rolling Stones, portret grupy, około 1963 roku. Od góry: Brian Jones, Mick Jagger, Bill Wyman, Charlie Watts, Keith Richards i Ian Stewart" /> Kogo fani podejrzewali o bycie Angie? W tle skandalizujący romans Tuż po premierze „Angie” zaczęły pojawiać się domysły, że utwór został zadedykowany konkretnej osobie. Fani spekulowali, że chodzi o: Angelę Bowie – pierwszą żonę Davida Bowiego Angelę Dandelion – córkę Keitha Richardsa Angie Dickinson – amerykańską aktorkę o sporej popularności Marianne Faithfull – dawną partnerkę Micka Jaggera Najpopularniejsza teoria dotyczyła Angeli Bowie. Powtarzano, że piosenka była próbą udobruchania jej po tym, jak miała przyłapać męża w dwuznacznej sytuacji z Mickiem Jaggerem. Domniemany romans wokalisty The Rolling Stones z Davidem Bowiem od lat był tematem medialnych spekulacji. Według niektórych relacji, Angela Bowie miała nakryć ich razem, co miało skłonić Jaggera do stworzenia ballady jako formy przeprosin. Czytaj także: Niegrzeczna muza rocka - skandalizujące życie Marianne Faithfull View oEmbed on the source website Mick Jagger i Keith Richards rozwiewają wątpliwości W 2002 roku Mick Jagger kategorycznie zaprzeczył związkom piosenki z Angelą Bowie. „Mówiłem to już sto milionów razy. Ta piosenka nie jest o Angeli Bowie. Mam wrażenie, że pierwszy raz ją spotkałem już po tym, jak napisałem ten tekst” – powiedział. Keith Richards przez pewien czas sugerował, że inspiracją była jego córka Angela, urodzona w 1972 roku. Jednak w późniejszych wypowiedziach również zdementował tę wersję: „Moja córka Angela urodziła się mniej więcej w tamtym czasie, więc to imię coraz częściej rozbrzmiewało u mnie w domu. Ale nie interesuje mnie pisanie o moich dzieciach”. Richards wyjaśnił, że imię „Angie” było przypadkowe i miało po prostu dobrze brzmieć. „To mogłaby być równie dobrze Randy czy Mangy” – wspominał. W rzeczywistości utwór nie był dedykowany żadnej konkretnej osobie, mimo że tekst opowiada o bolesnym rozstaniu z dorosłą kobietą. Ale nieco odmienne zdanie ma sam Jagger. Skłania się on ku wersji, że narodziny córki były dla Richardsa przełomowym momentem, który musiał znaleźć ujście w jego twórczości. „Myślę, że Keith napisał pierwszy wers i mam wrażenie, że był o jego córce Angeli. Piosenka jest o końcu miłości, ale nie jestem pewny, skąd wzięło się imię, ale na pewno to nie było o Angeli Bowie. Myślę, że to imię córki Keitha” – przekonywał. Czytaj także: Najmłodszy syn 81-letniego Micka Jaggera ma siedem lat! Internauci są nim oczarowani Jakie tajemnice skrywa album „Goats Head Soup”? Album „Goats Head Soup”, na którym znalazła się „Angie”, powstawał w dużej mierze z dala od Wielkiej Brytanii. Mimo iż początkowo nie zdobył uznania krytyków, z czasem zyskał status kultowego wydawnictwa, bez którego trudno wyobrazić sobie twórczość The Rolling Stones. Obok romantycznej ballady zawierał utwory o bardziej eksperymentalnym brzmieniu, a zespół prezentował na nim dojrzalsze oblicze muzyczne. Pokazali się z innej strony, co z pewnością docenili fani. Dlaczego radiostacje skróciły oryginalną wersję? Mało kto pamięta, że pierwotna wersja „Angie” była dość długa jak na standardy radiowe. Z tego względu wiele stacji decydowało się na skrócenie utworu przed emisją. Wycięcie niektórych fragmentów miało umożliwić częstsze granie piosenki w eterze, bez przekraczania narzuconych limitów czasowych. Jedno jest pewne: legendy, które narosły wokół tego utworu, jeszcze bardziej podnoszą jego wartość. Nie tylko artystyczną, ale przede wszystkim sentymentalną... Czytaj także: Była ikoną PRL-u i królową dancingów. Jej kariera nagle legła w gruzach. Tak wygląda dziś <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/GettyImages-119058636-3efe887.jpg" width="4803" height="3583" alt="The Rolling Stones, studio telewizyjne, 1965 rok. Od lewej: Bill Wyman, Brian Jones, Mick Jagger, Keith Richards i Charlie Watts" title="The Rolling Stones, studio telewizyjne, 1965 rok. Od lewej: Bill Wyman, Brian Jones, Mick Jagger, Keith Richards i Charlie Watts" />