Duda nigdy nie udzielił jej wywiadu, Wałęsa omijał szerokim łukiem przez dwa lata. TYLKO NAM! Monika Olejnik ujawnia kulisy „Kropki nad i” "
Monika Olejnik – niepokorna legenda dziennikarstwa – od prawie 30 lat prowadzi „Kropkę nad i”. W rozmowie z „Vivą!” zdradza kulisy swojej pracy, opowiada o pasji, sile niezależności i politykach, którzy nie zawsze mieli odwagę stanąć z nią twarzą w twarz.
Niezłomna, niepokorna, zawsze na pierwszej linii ognia. Monika Olejnik – ikona dziennikarstwa i mistrzyni bezkompromisowych pytań – w szczerej, pełnej emocji rozmowie z „Vivą!” odsłania kulisy swojej pasji. Od prawie 30 lat prowadzi „Kropkę nad i”. W programie gościli premierzy, prezydenci i polityczni giganci, ale nie wszyscy mieli odwagę stanąć przed jej mikrofonem. Jedni unikali pytań, inni wychodzili niezadowoleni. Monika Olejnik od lat udowadnia, że dziennikarz nie jest od spełniania politycznych oczekiwań. „Od lat doświadczam tego, że lewica ma do mnie pretensje, że jestem za bardzo prawicowa, a prawica, że zbyt lewicowa. Politycy muszą zrozumieć, że dziennikarze nie są od tego, żeby spełniać ich życzenia!”, mówi Beacie Nowickiej. Monika Olejnik w rozmowie z VIVĄ! o dziennikarskiej pasji i "Kropce nad i" – Dziennikarstwo miałaś wpisane w DNA? Zawsze starałam się być blisko emocji. Fascynował mnie świat. Skończyłam SGGW, przez chwilę myślałam, że pojadę w Bieszczady i będę hodowała owce, ale w tym czasie w Polsce tworzyła się historia i zainteresowało mnie dziennikarstwo. Skończyłam studia podyplomowe na UW. W radiowej Trójce mieliśmy odwagę i wymknęliśmy się ówczesnej władzy spod kontroli. Robiłam reportaże interwencyjne, pomagałam ludziom, ale najważniejsza była muzyka, która dawała nam poczucie wolności. Grzesiek Ciechowski z Republiką, Kora, Marek Jackowski i Maanam, Czesław Niemen, Perfect z Hołdysem i Markowskim, Oddział Zamknięty, Lady Punk i inni odważni. Jeździłam po Polsce z mikrofonem i robiłam reportaże z koncertów, które były manifestami wolności i niezależności w myśleniu! Do tej pory napędza mnie ciekawość świata. Kocham, jak coś się dzieje w moim życiu. Ciągle chcę robić więcej i ciekawiej. Największym zawodowym wyzwaniem było powstanie telewizji TVN. Mieliśmy marzenia, entuzjazm. Ambitnie i z pokorą stworzyliśmy więcej niż telewizję. Współtworzyliśmy i współtworzymy wolne media i demokrację. – Polityka trochę Cię już znużyła? Rozczarowała? Nigdy, ale coraz częściej rozczarowują mnie politycy! Szczególnie ci, którzy doprowadzają do bezsensownej agresji między ludźmi. A sama polityka jest fascynująca. Nie mogę bez niej żyć. Przed laty rapowałam: „Od lat już to widzę, jak ta łajba się chwieje, a Ci tak zwani ważni Politycy myślą, że nic się nie dzieje (…)”. Obserwuję z niepokojem, jak historia zatoczyła koło. Prezydent Trump pisze list do premiera Norwegii, że w związku z tym, że nie dostał Nagrody Nobla, to: „(…) nie czuję się już w obowiązku myślenia wyłącznie o pokoju”. Marzy o przejęciu Grenlandii i mówi: „Grenlandia musi być nasza. Po dobroci albo inaczej”. Gdybyś zobaczyła taką scenę w filmie, pomyślałabyś, że scenarzystę poniosła wyobraźnia. A to nasza nowa rzeczywistość! Wstrząsające było przemówienie prezydenta Zełenskiego w Davos, mówił w nim o bezkarności Putina i innych dyktatorów kosztem życia niewinnych ludzi. W Polsce sytuacja polityczna też jest niezwykle trudna. Mamy prezydenta, który najchętniej obaliłby rząd premiera Donalda Tuska i poszedł drogą Trumpa. Mam nadzieję, że w obliczu wojny w Ukrainie i innych niebezpieczeństw, które nam zagrażają, politycy otrzeźwieją! Kiedyś mieliśmy prawdziwych mężów stanu: profesora Bronisława Geremka, Tadeusza Mazowieckiego, który pełnił ważną dla świata misję z ramienia ONZ-etu w czasie wojny w byłej Jugosławii. Arcybiskup Życiński potrafił być krytyczny wobec Kościoła. Lech Wałęsa był symbolem odwagi! Profesor Jerzy Buzek. Piękne postaci. Dziś już takich autorytetów nie ma. Świat zubożał, ale nie możemy się poddawać. „Ludzi dobrej woli jest więcej”. Bez edukacji nie ma i nie będzie demokracji. A sama demokracja nie spadła z nieba, musimy się o nią troszczyć, walczyć. Nie można być obojętnym. TYLKO W VIVIE!: Diagnoza lekarzy była dla niej wstrząsem, mimo cierpienia postanowiła jedno. Tylko VIVIE! Monika Olejnik mówi o walce z chorobą: „To był trudny czas” – To prawda. Przez lata uprawiałaś „biegi” po sejmowych korytarzach. Pamiętam Cię zaaferowaną, z mikrofonem albo z… papierosem. Dziś kojarzysz mi się ze sportem! Nie palę od ponad 30 lat. Jechałam kiedyś windą, obok mnie stała piękna kobieta, której ubrania były przesiąknięte nieprzyjemną wonią papierosów. Pomyślałam: Po cholerę wydaję pieniądze na perfumy, skoro „pachnę” tak jak ona?! Potem poznałam Tomka, który nie palił i zainspirował mnie ciekawym spojrzeniem na treningi sportowe. Rzuciłam palenie i sport stawał się coraz ważniejszy: gimnastyka, tenis, bieganie, pływanie. Ostatnio zaczęłam jeździć w Alpach na rowerach górskich. Jestem szczęśliwa, kiedy biegam. Lubię biegać w samotności. Różne myśli przychodzą mi wtedy do głowy. Czuję wolność. Uwielbiam, jak w biegu o poranku odkrywamy nowe oblicze miast, które kocham: Paryż, Rzym, Florencję, Neapol, Materę. Trasa biegowa z Sopotu do Gdyni Orłowo jest jedną z najpiękniejszych w Polsce. A biegając w Dolinie Chochołowskiej, w schronisku tradycyjnie zamawiamy placki ziemniaczane. [...] – Ze świata polityki… W październiku 1997 roku poprowadziłaś pierwszą „Kropkę nad i”. To prawie 30 lat temu! Pamiętasz, kogo zaprosiłaś? Oczywiście! Wiesława Walendziaka, ponieważ krążyły plotki, że to on będzie premierem. Okazało się, że został nim Jerzy Buzek. Jeden z najlepszych premierów w Polsce, przeprowadził cztery reformy, w tym reformę edukacji, mimo że miał skłóconą koalicję. Stworzył gimnazja, dał szansę na lepsze życie dzieciom ze wsi i małych miasteczek. A potem przyszedł PiS i je zamknął. Zresztą prezydent Andrzej Duda nigdy mi nie udzielił wywiadu, podobno się mnie bał. Powinien żałować. Znamienne, że prezydent Lech Kaczyński nigdy mi nie odmawiał, a nawet miał odwagę mnie przeprosić. Potrafił wstać o świcie, żeby przyjść do mojego programu. Lech Wałęsa przez dwa lata mnie omijał, bo tak mu kazał minister Wachowski, ale rozmawiałam z legendą Solidarności i rozmawiam systematycznie do dzisiaj. Podobnie jak prezydent Kwaśniewski, który na jakiś czas obraził się za mój prześmiewczy reportaż o SLD. Wielu polityków wychodziło po programie wściekłych. Od lat doświadczam tego, że lewica ma do mnie pretensje, że jestem za bardzo prawicowa, a prawica, że zbyt lewicowa. Politycy muszą zrozumieć, że dziennikarze nie są od tego, żeby spełniać ich życzenia! Ludzie zapomnieli, jaki miałam hejt po słowach krytyki skierowanych do Donalda Tuska na konferencji prasowej. Kiedyś rapowałam: „Pytam czasami w glanach, ale nigdy na kolanach…”. TYLKO W VIVIE!: Pierwszy mąż zgotował jej piekło. TYLKO W VIVIE! Monika Olejnik ujawnia bolesne doświadczenia: „Okazał się przemocowcem" Cały wywiad w nowym wywiadzie VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 29 stycznia.
Film z jej udziałem podbija kina, ale teraz złamała prawo. To nie pierwszy skandal z jej udziałem. Czy pozycja ulubienicy Hollywood jest zagrożona?
Sydney Sweeney znów zaskakuje i przekracza granice. Nocna akcja z bielizną na wzgórzach Hollywood nie tylko obiegła internet, ale też postawiła pytania: promocja czy prowokacja? To nie pierwszy raz, gdy aktorka trafia na nagłówki z powodu kontrowersyjnej kampanii. Czy to zapowiedź większej rewolucji?
Sydney Sweeney znowu to zrobiła. Gwiazda Euforii po raz kolejny znalazła się na ustach całego świata. Tym razem za sprawą niecodziennej akcji promującej jej własną markę bielizny Syrn. Aktorka wspięła się na słynny napis Hollywood i ozdobiła monumentalne litery... koronkową girlandą z biustonoszy. Wszystko zostało uchwycone na nagraniu, które trafiło prosto na Instagram. Ale to nie pierwsza kontrowersja z jej udziałem. Nocna akcja pod znakiem Hollywood – co zrobiła Sydney Sweeney? Cała akcja wygląda niczym scena z hollywoodzkiego filmu: czarny van, środek nocy, pies Sully, grupka przyjaciół i torby wypchane koronkową bielizną. W takim właśnie składzie Sydney Sweeney wyruszyła na wzgórze Hollywood. Na nagraniu widać, jak aktorka śmieje się, żartuje i z zapałem zawiesza biustonosze na literach kultowego napisu. W miniaturze filmu pozuje w czarnym komplecie i przezroczystych rękawiczkach. W pewnym momencie rzuca z uśmiechem: „Zaraz mnie na tym złapią, prawda?". Zaskoczenie? Mało powiedziane. Fani są zachwyceni kreatywnością i odwagą aktorki, ale nie wszyscy podzielają ten entuzjazm. Hollywood Chamber of Commerce, właściciel słynnego napisu, szybko zabrał głos w sprawie. Organizacja poinformowała, że nie wydała zgody na tę akcję, mimo że oficjalne pozwolenie jest wymagane. Obecnie trwa dochodzenie, jak dokładnie ekipa Sydney dostała się na teren napisu. Kontrowersyjna reklama jeansów z udziałem Sydney Sweeney To nie pierwszy raz, kiedy Sweeney promuje coś w kontrowersyjny sposób. W zeszłym roku aktorka stała się bohaterką głośnej kampanii marki American Eagle. Hasło „Sydney Sweeney Has Great Jeans" miało być sprytną grą słów: jeans (dżinsy) i genes (geny). Jednak zamiast uśmiechu, wywołało medialną burzę. Krytycy zarzucili kampanii nawiązania do rasistowskich ideologii. Sprawa dotarła aż do Białego Domu. Niektórzy politycy otwarcie krytykowali reklamę jako „nazistowską”. Amerykańska marka wydała wówczas oświadczenie, w którym podkreśliła, że kampania "zawsze dotyczyła dżinsów". Ale nie było już odwrotu — lawina ruszyła. Artystka nie ukrywała, że jest zaskoczona reakcją ludzi. „Zrobiłam reklamę dżinsów. Jasne, reakcja była zaskoczeniem. Ale po prostu kocham dżinsy. Noszę głównie dżinsy. Jestem w dżinsach i T-shircie dosłownie każdego dnia. Koniec końców wiem, czym była ta reklama, dżinsy były świetne i nie wpłynęło to na mnie w żaden sposób", tłumaczyła aktorka w rozmowie z People. „Każdy, kto mnie zna, wie, że zawsze staram się łączyć ludzi. Jestem przeciwko nienawiści i podziałom", kontynuowała. „W przeszłości nie odpowiadałam ani na pozytywną, ani na negatywną prasę, ale uświadomiłam sobie, że moje milczenie tylko pogłębiło podziały", wyjaśnia. „Mam nadzieję, że nowy rok przyniesie więcej skupienia na tym, co nas łączy, a nie dzieli", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: To, co teraz zrobił zniesmaczyło ludzi na całym świecie. Z dnia na dzień przestał być ulubieńcem fanów? Donald Trump w obronie Sweeney Głos w całej sprawie zabrał nawet Donald Trump. Na platformie Truth Social pochwalił aktorkę, nazywając reklamę "najgorętszą reklamą wszędzie". Podkreślił, że skoro Sweeney jest zarejestrowaną republikanką, to kampania jest według niego "fantastyczna". „Jest republikanką? To teraz kocham tę reklamę! Zdziwilibyście się, ilu ludzi to Republikanie. Tego bym się nie spodziewał, ale cieszę się, że mi o tym powiedzieliście. Jeśli Sydney Sweeney jest zarejestrowaną republikanką, to uważam, że jej reklama jest świetna", mówił. JD Vance również zabrał głos w sprawie. „Moją polityczną radą dla Demokratów jest kontynuowanie mówienia wszystkim, którzy uważają, że Sydney Sweeney jest atrakcyjna, że są nazistami. To wydaje się być ich rzeczywistą strategią", zaznaczył. „Chodzi mi o to, że to ujawnia coś całkiem interesującego o Demokratach, mianowicie, że mamy tu typową, typowo amerykańską, piękną dziewczynę, która reklamuje zwykłe dżinsy. Próbują sprzedawać dżinsy dzieciakom w Ameryce i udało im się tak bardzo zwariować z tego powodu. I to tak, jakby wybory w listopadzie 2024 roku niczego was nie nauczyły?”, podkreślał. Do niedawna Sydney Sweeney unikała komentowania całej afery. W końcu, w wywiadzie dla magazynu GQ, odniosła się do kontrowersji. Przyznała, że udział Trumpa w dyskusji był dla niej "nierealny", ale sama reklama... wciąż ją cieszy. „Zrobiłam reklamę jeansów. Reakcje zdecydowanie były niespodziewane, ale ja po prostu kocham jeansy. Noszę je nieustannie". Sweeney dodała, że zamieszanie nie miało żadnego wpływu na jej życie zawodowe, a spadki sprzedaży, o których mówiły media, to fake news. „Znam swoją wartość. Wiem, kim jestem. Nie pozwalam sobie na to, by słuchać opinii innych ludzi, którzy próbują mnie definiować", zaznaczyła. Czy zawieszanie biustonoszy na Hollywood Sign to przesada, czy genialny ruch marketingowy? Sydney Sweeney znów udowodniła, że nie boi się działać na własnych zasadach. Jej marka Syrn od razu zyskała ogromny rozgłos, a sama aktorka — kolejny raz została królową viralowych nagłówków. Jeśli to był jej plan, to zrealizowała go perfekcyjnie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Victoria Beckham chce pojednania z synem, ale stawia jeden warunek. Rodzeństwo wsparło jedną stronę
Są jak ogień i woda, sztukę kompromisu opanowali do perfekcji. Tylko w VIVIE! Wiktor Zborowski ujawnia, czym imponuje mu Maria Winiarska
Miłość, która dojrzewa jak wino. Maria Winiarska i Wiktor Zborowski są razem od 50 lat i wciąż potrafią się śmiać, kłócić i wspierać. Ona – energiczna influencerka, on – cichy obserwator. Choć różni ich wszystko, imponują sobie nawzajem i udowadniają, że na spełnienie nigdy nie jest za późno.
Miłość Marii Winiarskiej i Wiktora Zborowskiego to nie bajka — to opowieść o prawdziwym życiu, w którym jest miejsce na śmiech, kompromisy i poranne kłótnie o długość snu. Są razem od 50 lat i wciąż potrafią się zaskakiwać. On – milczący, zamyślony. Ona – energiczna, zabiegana, z poczuciem humoru, które potrafi rozbroić każdą ciszę. Choć codzienność nie szczędzi im sprzeczek, właśnie w tej nieidealnej symbiozie tkwi ich siła. Czym żona imponuje Wiktorowi Zborowskiemu? Na czym polega sekret ich relacji? Wciąż się wspierają, spełniają i nigdy nie przestali się kochać. Wiktor Zborowski w wywiadzie VIVY! - tym imponuje mu żona. Maria Winiarska spełnia się w kolejnej roli – Naukowcy przeprowadzili badania i wykazali, że najszczęśliwsi są ludzie między 18. a 20. rokiem życia. Potem ich poczucie szczęścia spada. Najgorzej jest około 47. roku życia, ale potem około 50. znów rośnie. Wiktor: Mnie to nie dotyczy. – Jest Pan szczęśliwy całe życie? Wiktor: Staram się być, ale jest to bardzo trudne. Są różne koncepcje mówiące o tym, że trzeba pozytywnie myśleć. Średnio w to wierzę. Znałem bardzo wiele osób myślących pozytywnie, dla których się to szalenie negatywnie skończyło. Trzeba myśleć do przodu, a nie zajmować się tym, co minęło. [...] – Słyszę, że faktycznie sztukę kompromisu opanowaliście Państwo do perfekcji. Maria: Mówiliśmy, że jedno albo drugie prędzej czy później ustąpi. Wiktor: Co ja będę przekonywał. Przecież wiadomo, że to psy. – Jesteście Państwo zadowoleni z życia? Maria: Ja mam coraz lepszy humor, co do szału doprowadza Wiktora (śmiech). Zawsze wstaję radosna, a potem, gdy widzę, jak się budzisz, mam ochotę cię zabić. Wiktor: Wstaję zmęczony i niezadowolony. Muszę mieć co najmniej godzinę, żeby się doprowadzić do stanu zaakceptowania świata. I tej jakiejś obcej baby, która się pałęta po domu… Maria: Mnie bardzo śmieszy, jak Wiktor mówi o mnie „piep…ony skowronek”. Wstaję o czwartej rano, stukam garami, karmię psy, od razu muszę działać. Wiktor: A ja lubię spać i korzystam z tego dobrodziejstwa. Znam kilka osób, które cierpią na bezsenność. Maria: U mnie to nie jest bezsenność, tylko nerwy, że nie zdążę wszystkiego zrobić. Wiktor: Tylko że ja nie mówię o tobie. Maria: Przepraszam cię bardzo, ale mnie bardzo denerwują osoby śpiące długo. Wiktor: Tylko co mnie to obchodzi? Ja tego nie wiem, bo wtedy śpię. TYLKO U NAS: Są razem od 50 lat i wciąż potrafią się zaskakiwać. Tylko VIVIE! ujawniają sekrety swojego małżeństwa: „Bywają i wrzaski, bo jak się kłócić inaczej?” – A w ciągu dnia Pan jest milczkiem? Wiktor: W zasadzie tak. A ona gada i gada. Lubi gadać. Maria: Ale na wdechu nie mówię. Wiktor: Jeszcze nie, ale uczysz się, żeby nie marnować czasu. Muszę to znosić, bo taką masz naturę. A ja jestem raczej milczący. Maria: W domu jesteś milczący, a tak w ogóle jesteś duszą towarzystwa. Wiktor: Byłem. Ale od wielu lat już nie jestem. Ludzie się zmieniają. Maria: A ja się zmieniłam? Wiktor: Każdy się zmienia! Maria: Na niekorzyść. Wiktor: Hmmm. Maria: Tak, starzy ludzie zmieniają się niestety na niekorzyść. Podobno wszystkie złe cechy uwidaczniają się z podwójną mocą. – Czy była Pani zazdrosna o karierę męża? Maria: Nigdy. Trzeba znać zawodowo swoje miejsce, bo wtedy można się starać poprawić i być coraz lepszym. My z moją siostrą troszkę szybciej zrobiłyśmy karierę. Wiktor szedł wolniej, ale mocno. Cieszyłam się z jego sukcesów. – Każdy ma swój czas, a Państwa film pokazuje, że na nic w życiu nie jest za późno. Ani na miłość, ani na naukę, ani na karierę. Maria: Na przykład zostałam influencerką. Obserwuje mnie 138 tysięcy osób. I wie pani, że dzięki temu ludzie z branży sobie o mnie przypomnieli? – Spodziewała się Pani takiego obrotu spraw? Maria: Ależ skąd! I mam mieszane uczucia. Gdybym te wszystkie propozycje dostała 40 lat temu, to bym uważała, że Pana Boga za nogi chwyciłam. Byłabym bardzo szczęśliwa. Teraz na przykład dostaję dużo propozycji od teatrów impresaryjnych, z którymi jeździ się po Polsce. A mi się już nie chce jeździć. Troszkę za późno niektóre propozycje przyszły, ale cieszę się, że są. Wiktor: Imponuje mi, że Marysia została influencerką. Jak na osobę zdecydowanie dorosłą jest to osiągnięcie. Maria: Dziękuję ci bardzo. Wiktor: Przecież to jest zabawa dla młodych ludzi. Maria: Kiedyś zapytałam męża, czy jesteśmy już w jesieni życia. Myślałam, że powie: „Skądże, to późne lato”. A on powiedział, że jesteśmy w „zimie życia”. Wiktor: Słucham oczywiście wypowiedzi, że wiek to tylko cyfry. Nieprawda! Nie ma co się oszukiwać. Jak się ma te swoje 75 lat, to już jest starość i trzeba ją przyjąć z godnością, bo inaczej można się wygłupić. Cały wywiad w nowym wywiadzie VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 29 stycznia. Sprawdź też: Tylko w VIVA!. Monika Olejnik powstrzymała rodziców przed rozwodem. Tak udowodniła swoją sprawczość
Kasia Adamik tylko nam ujawniła sekrety dzieciństwa. Nie ukrywa, jaką mamą była naprawdę Agnieszka Holland
Czy można dorastać w kompletnej wolności, a jednocześnie przenieść wspomnienia z dzieciństwa do mrocznego filmu o stanie wojennym? Kasia Adamik pokazuje, że tak – ale potrzeba na to 12 lat.
Kasia Adamik wspomina dzieciństwo w Paryżu, opowiada o kulisach pracy nad filmem „Zima pod znakiem Wrony” oraz zdradza, jak wygląda dziś jej relacja z Olgą Chajdas. Dzieciństwo w kinie: Paryż, wolność i brak telefonów [...] Gdy dorastałaś, czytałaś Kafkę na pewno. Czytałam oczywiście „Proces”, w szkole we Francji rozmawialiśmy o Kafce, ale ja nie byłam uformowana przez literaturę jak moja mama, która cały czas czytała książki. Ja oglądałam filmy, jestem bardziej wizualna. Miałaś inne dzieciństwo niż ona. Paryż, kina paryskie. Uważam Paryż za najlepsze miejsce na świecie do oglądania filmów w kinie. Tam jest tyle małych salek i tyle dużych, i tyle offowych filmów. A kin najwięcej w przeliczeniu na mieszkańca, poza Bombajem chyba. Wymarzone miejsce mojego dzieciństwa. Mogłam chodzić na dziesiątki filmów tygodniowo w przestrzeni 500 metrów. Agnieszka nie bała się o Twoje bezpieczeństwo. Matka zawsze trochę się boi. Nie było wtedy komórek. Gdy się spóźniałam, ogromnie ją to denerwowało. Dla mnie jednak moje dzieciństwo było szczęśliwe, nie chciałabym innego. I cieszę się, że się jeszcze załapałam na czasy takiej kompletnej wolności. Teraz nie puściłabyś dziecka samego, żeby chodziło sobie po Paryżu… A czego byś chciała dla siebie tak prywatnie, pomijając pracę? Bardzo lubię robić różne rzeczy poza pracą. Lubię filmy, muzea, wakacje, plaże, bardzo lubię podróżować. Właśnie byłam na Martynice, gdzie w grudniu mieliśmy 30 stopni i można było chodzić w klapkach. Lubię zwiedzać te miejsca z przyjaciółmi, a zwłaszcza upalne miejsca, w których jeszcze nigdy nie byłam, bo nie miałam na to czasu. CZYTAJ TEŻ: Tylko w VIVA!. Kasia Adamik o tym, jak wygląda jej relacja z ojcem. Długo był w cieniu Agnieszki Holland „Zima pod znakiem Wrony”. Ekranizacja książki Tokarczuk po 12 latach pracy Denerwujesz się przed premierą swojego kolejnego filmu? Nie. Nakręciliśmy go już dwa lata temu, miał już swoją premierę na festiwalu w Toronto. Pokazywaliśmy go w San Sebastian i w Rzymie, a teraz na Camerimage. Trudny był do zrealizowania? Tak, z różnych powodów, nie tylko finansowych. Mieliśmy bardzo mało czasu na przygotowanie, bo aktorka grająca główną rolę miała inne zobowiązania. (To Brytyjka Leslie Mann. Z Polaków grają między innymi Zosia Wichłacz i Andrzej Konopka. Zresztą już nie pierwszy raz razem). Akcja dzieje się w 1981 roku, czyli film historyczny i trudności związane z odtworzeniem tej epoki już w nieistniejącej dziś Warszawie. „Zima pod znakiem Wrony” to adaptacja krótkiej nowelki Olgi Tokarczuk „Profesor Andrews w Warszawie”. Nowelka zachwyciła mnie lata temu, przy pierwszym czytaniu, długo przed tym, zanim chciałam ją przenieść na ekran, miałam wrażenie, że opowiada o moim własnym doświadczeniu stanu wojennego albo raczej moich wspomnieniach tego okresu. I potem spotkałam fajną scenarzystkę, która miała pomysł, jak z tak krótkiej formy napisać scenariusz filmu fabularnego. Pracowałyśmy nad tym 12 lat. No i się udało – film nakręcony. Masz w życiu dużo szczęścia. Bo tylko 12 lat to robiłyśmy (śmiech)? Wolałabym, żeby to były cztery lata, a nie kilkanaście. Mówiąc o szczęściu, miałam na myśli, że stworzyła Cię Agnieszka Holland do spółki z Laco Adamikiem. Mogło być gorzej, prawda? Mogło być dużo gorzej. A teraz robisz naprawdę świetne filmy. Wspomniana już „Absentia” bije rekordy powodzenia. Super prezent pod choinkę. Ten serial zyskał drugie życie. Zrobiłabym jakieś placuszki, żeby to uczcić, ale właśnie wróciłam z Torunia i nie zdążyłam nic kupić do lodówki. Muszę więc coś zamówić, bo mam gości. Zaprosiłaś Olgę Chajdas, swoją byłą wieloletnią partnerkę życiową i zawodową? Z Olgą przez tyle lat współpracowałyśmy przy filmach czy serialach, które reżyserowałyśmy, że miałyśmy codzienny kontakt i dalej będziemy siebie wspierać. I teraz, kiedy jestem w Warszawie, też się widujemy. Najważniejsze to sobie ufać, wzajemnie siebie rozumieć. I nigdy się w swoim towarzystwie nie nudzić. Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!. CZYTAJ TEŻ: Tylko w VIVIE!: Monika Olejnik powstrzymała rodziców przed rozwodem. Tak udowodniła swoją sprawczość
Żona długo wybaczała mu romanse, w końcu po 20 latach odeszła. Ponownie zbliżył ich do siebie tragiczny wypadek
W niemal wszystkich swoich filmach opowiada o własnym życiu. Magicznym dzieciństwie na wsi, dziadkach, którzy zarazili go miłością do kina. Film stał się dla Jana Jakuba Kolskiego także sposobem na przetrwanie traumy po stracie córki. Ceniony reżyser i pisarz kończy dziś 70 lat.
Pasję do kina ma w genach, ponieważ jego rodzina od pokoleń była związana ze światem filmu. Jego pradziadek miał w Łodzi własny kinematograf „Théâtre Optique Parisien”, a ojciec był montażystą filmowym. Ale miłością do filmów zaraził go przede wszystkim dziadek, Jakub Szewczyk. To u niego, w maleńkiej wsi Popielawy, kilkuletni Jan Jakub oglądał pierwsze w życiu filmy. Dziadka, a także wspomnianą wioskę, po latach upamiętnił w swoich dziełacho Orły w kategorii „Najlepszy film” za „Historię kina w Popielawach” oraz „Nagrodę publiczności” za „Jasminum”. Jednak poza budzącą podziw karierą musiał się mierzyć w życiu z wieloma trudnymi doświadczeniami. Zobacz również: Grażyna Błęcka-Kolska i Jan Jakub Kolski: wybaczała mu wszystko. Rozstali się po 21 latach Miłość od pierwszego wejrzenia, która wiele wybaczała. Do czasu Grażynę Błęcką poznał jeszcze na studiach na łódzkiej filmówce. Podobno była to miłość od pierwszego wejrzenia i kiedy Kolski przez przypadek usłyszał jej śpiew, kompletnie stracił głowę. Niektórzy twierdzą, że już na pierwszej randce miał poprosić ją o rękę. Jednak młoda aktorka była znacznie bardziej zdroworozsądkowa. Do ślubu i tak doszło prędzej czy później, a rok później przyszła na świat ich córka Zuzanna. Para od samego początku doskonale się rozumiała, a wspólna pasja do filmu jedynie umacniała ich więź i była zapalnikiem do wielogodzinnych dyskusji. Kolski wielokrotnie angażował żonę w swoje produkcje i to w głównych rolach. Przez lata stanowili zgrany duet, i w pracy, i w życiu prywatnym. Wszystko jednak rozsypało się przez to, że Kolski miał słabość do zakochiwania się w innych kobietach. Grażyna przez lata wybaczała mężowi kolejne mniej lub bardziej poważne zauroczenia. Do czasu. Powiedziała "dość", kiedy na jaw wyszedł romans Kolskiego z producentką filmową Aleksandrą Michael. Wywołał on niemały skandal, zwłaszcza że parę różniło ponad 30 lat. O tym, że Grażyna Błęcka -Kolska zdecydowała się na rozwód zdecydowało to, że w 2011 roku Michael urodziła dziecko. Apolonia była córką Kolskiego. Wtedy stało się jasne, że to nie jest jego kolejna przelotna fascynacja. Reżyser i producentka są parą do dziś. Ona i mała Pola były też dla niego największym wsparciem w najgorszym momencie jego życia. „Jesteśmy w jakimś stopniu rodziną…” Ten najtrudniejszy moment, nie tylko dla Kolskiego, ale też dla jego byłej żony, nadszedł trzy lata po ich rozwodzie. W lipcu 2014 roku stracili w tragicznym wypadku samochodowym ukochaną córkę Zuzannę. Był to cios. Zwłaszcza dla Grażyny, bo to ona prowadziła samochód. I to ona, jak później orzekł sąd, spowodowała ten tragiczny wypadek. Strata córki ich zmieniła. Choć przeżywali ją osobno, to z czasem znów się do siebie zbliżyli. Dwa lata po śmierci Zuzanny reżyser zaprosił byłą żonę do udziału w filmie „Ułaskawienie”. Grażyna miała w nim zagrać matkę, która straciła dziecko. Dla aktorki było to więcej niż tylko rola do odegrania. Kiedy otrzymała za nią nagrodę na festiwalu w Gdyni, zadedykowała ją zmarłej Zuzi. Aktualnie jej stosunki z Janem Jakubem są dobre. „Jesteśmy w jakimś stopniu rodziną poprzez przyrodnią siostrę Zuzy. Córka ją kochała i zaakceptowała. Nie mogłabym postąpić inaczej! Chcę, żeby ktoś o Zuzi pamiętał” - wyznała w wywiadzie dla „Well”. Zobacz też: Jan Jakub Kolski – reżyser i scenarzysta. Jego najlepsze filmy narodziły się z dziecięcych wspomnień Jan Jakub Kolski przeszedł jedną z najcięższych dróg. Film nigdy nie był w jego przypadku tylko pracą, jednak w trudnym momencie stał się wręcz formą terapii. Jego dorobek artystyczny w pewnym sensie odzwierciedla historię życia, która nie należy do najłatwiejszych. Ceniony reżyser 29 stycznia skończył okrągłe 70 lat.
To, co teraz zrobił zniesmaczyło ludzi na całym świecie. Z dnia na dzień przestał być ulubieńcem fanów?
Miał być wielki powrót na scenę i muzyczne święto dla fanów na całym świecie. Zamiast euforii, niedowierzanie i złość. Harry Styles właśnie ogłosił trasę „Together Together”, ale to nie line-up ani lokalizacje koncertów wywołały największe emocje. Co tak naprawdę wzburzyło fanów?
Harry Styles ponownie podbija sceny na całym świecie. Tym razem z trasą koncertową „Together Together”, która obejmie 50 występów w siedmiu miastach. Ale to nie muzyka, a... ceny biletów wywołały największe poruszenie. Fani nie kryją frustracji. Za miejsce najdalej od sceny trzeba zapłacić nawet 1000 dolarów!. Harry Styles zapowiada globalną trasę „Together Together” Po miesiącach spekulacji i oczekiwania, Harry Styles ogłosił nową trasę koncertową „Together Together”. Artysta planuje zagrać aż 50 koncertów w ramach jednego tournée, odwiedzając siedem miast na czterech kontynentach. Największą uwagę przykuwa Nowy Jork, gdzie w legendarnej Madison Square Garden zaplanowano aż 30 występów. Pozostałe lokalizacje na mapie tournée to: Amsterdam, Londyn, São Paulo, Meksyk, Melbourne, Sydney. Dla fanów Stylesa to ogromna gratka. Po kilku latach mają możliwość kolejny raz zobaczenia swojego idola na żywo w najbardziej prestiżowych lokalizacjach. Niestety, entuzjazm błyskawicznie przyćmiły szokujące ceny biletów. CZYTAJ TEŻ: Na ten dzień Polacy czekali kilka lat, teraz wszystko stało się jasne. Uwielbiany wokalista zaskoczył zapowiedzią „To już przesada!”. Fani załamani kosztami biletów Sprzedaż biletów ruszyła 27 stycznia od przedsprzedaży dla klientów Amex. Od pierwszych chwil media społecznościowe zalała fala komentarzy sfrustrowanych fanów. Zamiast radości, pojawił się gniew. Bilety, które miały być dostępne dla wszystkich, osiągają na niektórych platformach ceny przekraczające 700 dolarów. W skrajnych przypadkach, nawet za miejsce daleko od sceny, trzeba zapłacić 1000 dolarów. Użytkownicy sieci wskazują, że odpowiedzialne za ten stan rzeczy są mechanizmy takie jak „Platinum” oraz „Dynamic Pricing” wdrożone przez Ticketmastera. Ceny dynamicznie rosną w zależności od popytu, co skutecznie eliminuje szansę na zakup tańszych biletów. Fani nie mają wątpliwości – „To koncert dla elit!”. Co więcej, aby dostać odpowiednie przekierowanie do zakupu biletów w przedsprzdaży, wcześniej należało kupić pre-order najnowszego albumu wokalisty, albo coś z jego oficjalnego sklepu, co tylko dolało oliwy do ognia. Na tym jednak nie koniec. Team piosenkarza niedługo potem ogłosił, że z każego sprzedanego biletu na występy na stadionie Wembley zostanie przekazany jeden funt na organizację Live Trust. Jest to organizacja charytatywna, która ma na celu ratowanie rynku muzycznego przed kryzysem. Internauci nie kryli zirytowania. "Jeden funt z biletu za 1000 funtów? To jakiś żart", pisze jeden z internautów. Nie tylko Harry Styles. Ceny biletów rosną w całej branży muzycznej Sytuacja nie dotyczy wyłącznie koncertów Harry’ego Stylesa. Z podobnym oburzeniem spotykają się trasy Olivii Rodrigo, Zacha Bryana, Sabriny Carpenter czy zespołów Sleep Token, Ghost i Green Day. Wszystkich łączy jeden wspólny mianownik – Ticketmaster. System ten coraz częściej określany jest przez fanów jako monopolista dyktujący warunki na rynku koncertowym. Wielogodzinne kolejki online, problemy z systemem, brak dostępnych miejsc, a jeśli już są, to ich ceny przekraczają wszelkie granice rozsądku. Wielu użytkowników przyznaje, że mimo szczerych chęci rezygnują z zakupu, bo „nie da się być fanem na pełen etat przy takich cenach”. W obliczu narastającej krytyki głos zabrał prezes Live Nation, Michael Rapino. Rok temu w jednym z wywiadów stwierdził, że ceny biletów są „niedoszacowane”, a rynek muzyczny jest zbyt łagodny w stosunku do realnych kosztów wydarzeń. Porównał je z cenami biletów na wydarzenia sportowe, podając przykład 70 tysięcy dolarów za miejsce przy parkiecie na meczu Knicksów. Rapino argumentował, że średnia cena biletu na koncert wynosi 72 dolary, co jego zdaniem jest kwotą znacznie niższą niż w przypadku wejściówek na mecze NBA. Tymczasem firma Live Nation, właściciel Ticketmastera, w trzecim kwartale ubiegłego roku odnotowała: 11% wzrost przychodów (do 8,5 mld dolarów) oraz 14% wzrost skorygowanego zysku operacyjnego AOI (1,03 mld dolarów). CZYTAJ TEŻ: Harry Styles wrócił i to w jakim stylu. Wydał singiel, który już podbija sieć i ogłosił trasę. Wiemy, czy pojawi się w Polsce Kiedy i gdzie kupić bilety na koncerty Harry'ego Stylesa? Terminy przedsprzedaży i sprzedaży ogólnej Sprzedaż biletów na trasę „Together Together” wciąż trwa i została podzielona na kilka etapów. Kolejne przedsprzedaże dla fanów zaplanowano na 29 stycznia, natomiast sprzedaż ogólna na większość koncertów ruszy w piątek, 30 stycznia. W przypadku nowojorskich koncertów w Madison Square Garden, które odbędą się pod koniec października, bilety trafią do sprzedaży dopiero w lutym. Harmonogram wygląda następująco: 2 lutego – przedsprzedaż dla klientów Amex, 3 lutego – przedsprzedaż artysty, 4 lutego – sprzedaż ogólna. Daty sprzedaży biletów na koncerty zagraniczne różnią się w zależności od lokalizacji. W Amsterdamie, Londynie, Melbourne i Sydney sprzedaż ogólna ruszy 30 stycznia. W São Paulo bilety będą dostępne wcześniej – już od środy, 28 stycznia. Natomiast w Meksyku sprzedaż wystartuje dzień później, w czwartek, 29 stycznia. Również warunki przedsprzedaży są zróżnicowane. W zależności od kraju, pierwszeństwo zakupu mają klienci American Express, osoby zamawiające album lub posiadacze kart wybranych banków. Ticketmaster zachęca do sprawdzania szczegółów bezpośrednio na stronie konkretnego wydarzenia, ponieważ zasady mogą się różnić w zależności od rynku. Koncerty marzeń tylko dla wybranych? Rynek muzyczny na rozdrożu Nowa trasa Harry’ego Stylesa miała być świętem dla fanów, a stała się symbolem nierówności w dostępie do kultury. Rosnące ceny biletów skutecznie wykluczają wielu słuchaczy, zwłaszcza młodszych, którzy nie mogą pozwolić sobie na wydanie kilkuset dolarów. Choć koncerty artysty niemal zawsze kończą się kompletem publiczności, dyskusja o polityce cenowej Ticketmastera i rzeczywistej dostępności wydarzeń muzycznych nie cichnie. W obliczu rekordowych zysków firm promujących tournée, wielu fanów zadaje sobie pytanie, czy koncert jeszcze kiedykolwiek będzie dla wszystkich? CZYTAJ TEŻ: Jednak nie Austin Butler? Zoë Kravitz wymownie milczy, lecz te dowody mówią same za siebie. Przyłapano ją z innym gwiazdorem
Prawie dwie dekady tkwił w sidłach uzależnienia, stracił prawdziwą fortunę. Miłość ocaliła Norbiego przed upadkiem. Tak mówi o demonach przeszłości
Choć Norbi od lat kojarzony jest z przebojami i sceniczną energią, jego życie prywatne nie zawsze było tak beztroskie, jak mogłoby się wydawać. Przez 17 lat zmagał się z uzależnieniem od hazardu, które stopniowo wymykało się spod kontroli. Dziś, z perspektywy czasu i doświadczenia, dzieli się swoją historią.
Blask reflektorów, wielkie hity i uśmiech, który zna cała Polska – a jednak za sceniczną fasadą Norbiego przez lata krył się dramat. 17 lat życia zżerał go cichy wróg – uzależnienie od hazardu, które pochłonęło nie tylko ogromne pieniądze, ale i jego wewnętrzny spokój. Ratunkiem okazała się miłość – żona, która postawiła ultimatum, oraz terapia, która przywróciła mu równowagę. Dziś Norbi nie milczy. Opowiada swoją historię bez cenzury, dając świadectwo upadku i odrodzenia. Norbi o przeszłości: przez 17 lat trwał w sidłach uzależnienia Zawsze uśmiechnięty, pełen energii i gotowy rozkręcić każdą imprezę – Norbi, czyli Norbert Dudziuk, przez lata był symbolem dobrej zabawy i tanecznych hitów, które rozgrzewały parkiety od Bałtyku po Tatry. „Kobiety są gorące” śpiewała cała Polska, a on z charakterystycznym luzem zdobywał kolejne radiowe listy przebojów. Jednak za scenicznym blaskiem i przebojowym wizerunkiem krył się dramat, o którym przez długi czas nie mówił nikt. Wiedzieli tylko najbliżsi. Uzależnienie z czasem przejęło kontrolę nad życiem Norbiego. Dziś, w jednym z najnowszych wywiadów artysta wraca pamięcią do wydarzeń z przeszłości. Czytaj też: Są razem od 50 lat i wciąż potrafią się zaskakiwać. Tylko VIVIE! ujawniają sekrety swojego małżeństwa: „Bywają i wrzaski, bo jak się kłócić inaczej?” Przez 17 lat żył w cieniu niebezpiecznego nałogu. Hazard wciągnął go bez reszty i zaczął rządzić codziennością. Norbi przyznaje, że dawał mu adrenalinę, zabawę, poczucie kontroli. Przegrane, choć bolesne, były przez niego bagatelizowane i szybko racjonalizowane: przecież „zarobi na koncertach” i zaraz się dobije. „Uzależniłem się od niego na siedemnaście lat. I przez ten czas świetnie się w nim bawiłem. Trochę gorzej było, jak przegrywałem. Ale zaraz dochodziłem do wniosku: "I co z tego? Zarobię na koncertach, odbiję się i znów kasyno”, relacjonował w najnowszym wywiadzie dla Wysokich Obcasów w rozmowie z Łukaszem Pilipem. Norbi stracił prawdziwą fortunę Najtrudniejsze w tej walce było to, że pieniądze nigdy nie stanowiły przeszkody. Stały dopływ gotówki sprawiał, że pokusa wracała ze zdwojoną siłą. Nawet jeśli przez kilka tygodni Norbiemu udawało się trzymać z dala od kasyna, koncerty znów przynosiły zastrzyk środków i wszystko zaczynało się od nowa. Spłacał długi, odzyskiwał równowagę, by chwilę później znów wrócić na znajomy szlak. Każdy powrót do kasyna zaczynał się od tej samej obietnicy: że tym razem będzie inaczej, że zachowa umiar. Ale umiar w świecie hazardu szybko staje się iluzją. „150 tysięcy złotych. Tyle potrafiłem stracić jednego dnia. Powiedzmy, przegrywałem na początku 5 tysięcy złotych. "Wciąż możesz tyle samo wygrać" — powtarzałem sobie i nie przestawałem obstawiać pól w ruletce. Kolejna próba i bogaciłem się o 8 tysięcy”, opowiadał w Wysokich Obcasach. Na scenie był wciąż obecny – śpiewał, koncertował, zapełniał sale i zarabiał niemałe pieniądze. Nikt nie przypuszczał, że za kulisami toczy się cicha wojna. Żył skromniej niż wielu kolegów z branży – podczas gdy inni chwalili się okazałymi rezydencjami i luksusowymi samochodami, on mieszkał na niewielkiej przestrzeni i jeździł autem, które nie rzucało się w oczy. Mógł pozwolić sobie na więcej, ale pieniądze znikały, zanim zdążył je wydać na siebie. „Więcej czasu spędzałem w Olsztynie, gdzie miałem 185 metrów. (...) Mimo to sprzedałem nieruchomość. 200 tys.zł oddałem, bo tyle wynosiła hipoteka. Resztę, czyli 600 tys. zł, przegrałem w ciągu kilku miesięcy”, opowiadał na łamach Wysokich Obcasów. Czytaj też: Diagnoza lekarzy była dla niej wstrząsem, mimo cierpienia postanowiła jedno. Tylko VIVIE! Monika Olejnik mówi o walce z chorobą: „To był trudny czas” Żona postawiła ultimatum. Norbi rozpoczął terapię Punktem zwrotnym okazała się jego żona. Postawiła ultimatum, którego nie dało się zignorować. Musiał wybrać: albo ona, albo nałóg. Wygrało uczucie, a wraz z nim pojawiła się decyzja o leczeniu. Dwuletnia terapia, regularne spotkania kilka razy w tygodniu – to właśnie wtedy zaczęła się jego droga do wolności. „"Albo ja, albo hazard" — zagroziła. Wygrała miłość. Pomogła mi także dwuletnia terapia, na którą chodziłem kilka razy w tygodniu”, dodawał artysta we wspomnianym wywiadzie. Norbi nie zamiata przeszłości pod dywan. Przeciwnie. Mówi o niej z otwartością, bo wie, że jego historia może być nie tylko ostrzeżeniem, ale też światłem dla tych, którzy wciąż błądzą w ciemności. To nie była łatwa droga. Terapia, która krok po kroku przywracała mu wiarę w siebie. Miłość, która nie zgasła mimo burz. I wreszcie on sam – silniejszy, bardziej świadomy, wolny. Dziś Norbi wciąż jest obecny w mediach, wciąż śpiewa, rozbawia i prowadzi programy. Ale przede wszystkim, udowadnia, że zawsze warto walczyć o siebie. Do końca. Źródło cytatów: Plejada, Onet, Pomponik
Pierwszy mąż zgotował jej piekło. TYLKO W VIVIE! Monika Olejnik ujawnia bolesne doświadczenia: „Okazał się przemocowcem"
Monika Olejnik po raz pierwszy tak otwarcie wraca do najciemniejszego rozdziału swojego życia. W poruszającej rozmowie z VIVĄ! opowiada o pierwszym małżeństwie, przemocy i chwili, w której – mając zaledwie 20 lat – zdecydowała się odejść. To opowieść o bólu, wsparciu rodziców i niezwykłej sile kobiety, która postanowiła zacząć od nowa.
Od lat jest symbolem siły, odwagi i bezkompromisowości. Ale zanim Monika Olejnik stała się „pierwszą damą polskiego dziennikarstwa”, jej życie naznaczył dramat, o którym długo mówiło się szeptem. W szczerym wyznaniu dla VIVY! wraca do pierwszego małżeństwa – związku, który zamiast miłości przyniósł przemoc i strach. Miała tylko 20 lat, gdy zrozumiała, że musi ratować siebie. „Otrzymałam rozwód z orzeczeniem jego winy. Ale nie byłam w tym sama. Miałam wsparcie rodziców, co jest szalenie ważne. Nikt mi nie mówił, że on się zmieni albo że to jest moja wina, bo go sprowokowałam. Oprócz księdza, który kazał mi wrócić do mojego oprawcy”, mówi wprost w rozmowie z Beatą Nowicką. To historia, która porusza do głębi i pokazuje, jak ogromnej siły potrzeba, by odejść… i zacząć od nowa. TYLKO W VIVIE! Monika Olejnik wspomina pierwsze małżeństwo. – Zawsze ważna była dla Ciebie moda na aktywność, na sztukę, na teatr, na muzykę, ale też moda tout court. Twoje kreacje olśniewają. Jestem fanką futra w kwiaty… Wszyscy kochają to kolorowe futerko, szalony zakup (śmiech). Moda inspiruje, łamie zasady, czasami jest wyrazem buntu. A projektanci często czerpią pomysły z malarstwa, sztuki. Valentino zrobił kiedyś pokaz pięknych sukien z charakterystycznym czerwonym odcieniem na tle rzeźby Igora Mitoraja. Ubrania były i są dla mnie tylko dodatkiem. Lubię piękne, szalone ciuchy, ale powtarzam: kultura, sport, zdrowie, aktywność dają nam… – …wolność! Też tak uważam. No właśnie! Moja aktywność ostatniego miesiąca to: treningi w Akademii Tenisowej Nadala na Majorce, wystawa w muzeum rodziny Goulandris w Atenach „Od Moneta do Warhola”. Ulubione narty biegowe na weekend w Alpach. Tradycyjnie między świętami i Nowym Rokiem prowadziłam na żywo „Kropkę nad i”. Zawsze dobrze się bawię modą na planach filmowych, może dlatego, że otrzymuję role „wielce” dalekoplanowe (śmiech). Mój dialog z Jackiem Braciakiem w roli prezydenta w „Volcie” Juliusza Machulskiego po latach przestał być tylko filmem. W „Porze na czarownice” reżyser Piotr Łazarkiewicz powiedział mi, że ma dla mnie symboliczne honorarium, ale wystąpię w scenie z Bogusławem Lindą. Wystąpiłam też u Aleksandra Pietrzaka w filmie „Juliusz”. Niesamowitą przygodą była dla mnie rola w spektaklu teatralnym „Inni ludzie” w reżyserii Grzegorza Jarzyny. Z Tomkiem Lisem wystąpiliśmy w balecie „Śpiąca Królewna” na zaproszenie pani prezydentowej Marii Kaczyńskiej. Dochód ze spektaklu na deskach Opery Narodowej był przeznaczony na cele charytatywne. TYLKO W VIVIE!: Diagnoza lekarzy była dla niej wstrząsem, mimo cierpienia postanowiła jedno. Tylko VIVIE! Monika Olejnik mówi o walce z chorobą: „To był trudny czas” – Rozmawiając z tyloma artystami, poczułaś z kimś siostrzaną więź? Ostatnio z Wojtkiem Smarzowskim, który zrobił „Dom dobry” z genialną Agatą Turkot i Tomkiem Schuchardtem. Film, który nie pozwala o sobie zapomnieć. Przemoc, którą pokazuje, nie jest ani przesadzona, ani odrealniona, jest znana, słyszana, powtarzana w tysiącach domów. Jest bolesną prawdą. Na festiwalu w Gdyni film nie dostał żadnej nagrody. Nagrodą dla Smarzowskiego była wspaniała frekwencja. Po wyjściu z kina wiele kobiet poczuło, że mogą zmienić swoje życie. W kinie poczułam się tak, jakbym dostała pięścią prosto w brzuch. Nagle przypomniała mi się moja historia. Byłam bardzo młoda, kiedy pierwszy raz wyszłam za mąż. Mąż okazał się przemocowcem, znęcał się nade mną. Kiedy uderzył mnie drugi raz, nie czekałam. Stwierdziłam, że muszę od niego odejść i się rozwieść. Zabrałam mojego misia, zadzwoniłam do rodziców i powiedziałam, że wracam. – Miałaś tylko 20 lat… Myślałam o tym teraz, z perspektywy czasu, że byłam w zasadzie 20-letnim dzieckiem, a mimo wszystko znalazłam w sobie siłę. Kiedy pracowałam w Trójce, miałam zaprzyjaźnioną grupę dziewczyn, z którymi chodziłyśmy do Sejmu. Iwona Maruszak przypomniała mi teraz, że ja im wtedy opowiedziałam tę historię, kończąc tak: „Odeszłam od niego, bo bałam się, że mnie zabije”. Otrzymałam rozwód z orzeczeniem jego winy. Ale nie byłam w tym sama. Miałam wsparcie rodziców, co jest szalenie ważne. Nikt mi nie mówił, że on się zmieni albo że to jest moja wina, bo go sprowokowałam. Oprócz księdza, który kazał mi wrócić do mojego oprawcy. Dramaty kobiet często rozgrywają się w ciszy, za zamkniętymi drzwiami. Smarzowski z hukiem otworzył te drzwi. Mam wrażenie, że przemocy wobec kobiet dopuszczają się faceci, którzy mają kompleksy. Młodzi mężczyźni, którzy nie są tak ambitni jak kobiety, nie mają takich motywacji jak one. Poszukują środowisk i liderów, którzy dadzą im tę siłę. Świat męski w zbyt wielu miejscach karleje. Pamiętam, jak na początku lat 90. dostałam Tęczowy Laur za to, że walczyłam o tolerancję, czyli między innymi o prawa gejów oraz przeciwko przemocy. A potem usłyszałam od jednego z dyrektorów telewizji publicznej, że zabiera mi program, bo za bardzo lubię gejów. À propos hejtu. Po latach część pseudodziennikarzy prawicowych nazwała moją walkę o rozwód donosem na byłego męża. Następnie w jednej z gazet ukazało się zdjęcie zaniedbanego grobu mojego pierwszego męża, przemocowca, z którym po rozwodzie nie miałam żadnego kontaktu. Nigdy go już więcej nie zobaczyłam. Oczywiście do mnie nie zadzwonił, o nic nie zapytał, tylko wykreował sensację. I pomyślmy, że tacy ludzie często zasłaniają się krzyżem w kościele! Co oni mają w głowie? – Bez komentarza… Coraz częściej zadaję sobie pytanie, kto stoi za zorganizowanym hejtem? Sama coraz częściej doświadczam zastraszania. Czy to przypadek, że ktoś kradnie mój wizerunek do reklamy różnych produktów finansowych i medycznych? Zawiadomiłam prokuraturę. Czy to przypadek, że pseudodziennikarz dostaje zlecenie i przeszukuje cmentarze w poszukiwaniu grobu mojego byłego męża przemocowca? Czy to przypadek, że po każdej nagrodzie lub przed wyborami parlamentarnymi i prezydenckimi jestem celem zorganizowanego ataku trolli? Dlatego pytam: kto za tym stoi? Nie poddam się! Nikt mnie nie zastraszy! Ostatnio podałam do sądu posła Konrada Berkowicza, który oskarżył mnie o bycie kimś, kim nie jestem i nie byłam. Rola posła to odpowiedzialność. Nie można nadużywać władzy w celu zwiększenia klikalności. Już i tak jest popularny dzięki patelni i talerzom. Cały wywiad w nowym wywiadzie VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 29 stycznia. Sprawdź też: Tylko w VIVA!. Monika Olejnik powstrzymała rodziców przed rozwodem. Tak udowodniła swoją sprawczość
Urodziła ją niedługo po związku z Żuławskim, rzadko pokazywały się razem publicznie. Sophie Marceau i jej dorosła córka zaskoczyły na Paris Fashion Week 2026
To był moment, który przyciągnął wszystkie spojrzenia – Sophie Marceau i jej córka Juliette Lemley pojawiły się razem na Schiaparelli Haute Couture Spring/Summer 2026. Zjawiskowe stylizacje i uderzające podobieństwo to jedno, ale za tym wspólnym wyjściem kryje się znacznie więcej. Kim naprawdę jest córka francuskiej aktorki i dlaczego tak rzadko widzimy je razem?
To jedno z tych rzadkich publicznych wystąpień, które mówią więcej niż tysiące słów. Sophie Marceau, 59-letnia ikona francuskiego kina, pojawiła się na Paris Fashion Week 2026 w towarzystwie swojej 23-letniej córki Juliette Lemley. Wspólne zdjęcia z pokazu Schiaparelli błyskawicznie obiegły media – nie tylko z powodu ich zjawiskowego wyglądu, ale przede wszystkim dlatego, że do tej pory rzadko można było zobaczyć je razem publicznie. Za tym wyjątkowym momentem kryje się historia dojrzewania w cieniu sławy, matczynej ochrony i wyboru życia z dala od reflektorów. Sophie Marceau i Juliette Lemley na Schiaparelli Haute Couture W poniedziałek 26 stycznia 2026 roku Sophie Marceau, 59-letnia ikona kina, pojawiła się na pokazie Schiaparelli Haute Couture Spring/Summer 2026 w Paryżu. Towarzyszyła jej 23-letnia córka Juliette Lemley – i to właśnie ich duet podbił wydarzenie. Ubrane w eleganckie, ciemne stylizacje, wyglądały niczym siostry. Ich podobieństwo, od fryzur po uśmiechy, przyciągało wzrok i obiektywy. Marceau wybrała czarną stylizację z architektoniczną marynarką i jedwabną spódnicą, natomiast Juliette zaprezentowała nowoczesną wersję czerni: jeansową mini spódniczkę i kurtkę z tego samego zestawu ze złotymi guzikami, narzuconą na czarny golf. Ich wspólna obecność wywołała poruszenie – również dlatego, że do tej pory rzadko pojawiały się razem na oficjalnych wydarzeniach. Czytaj też: Polskiego reżysera i francuską gwiazdę dzieliło 25 lat. Historia tego związku wciąż budzi ogromne emocje Stylizacje matki i córki – modowy manifest więzi Sophie Marceau wielokrotnie pokazywała się na Paris Fashion Week, ale dopiero teraz publiczność miała okazję zobaczyć ją w duecie z córką. Dzień wcześniej aktorka uczestniczyła solo w pokazie Jacquemus Menswear Fall/Winter 2026–2027. Jej obecność w dwóch wydarzeniach z rzędu, w tym jedno z córką, nadała całości wyjątkowego wymiaru. Dla wielu obserwatorów był to nie tylko pokaz stylu, ale i gest matczynej dumy. Stylizacje obu pań spójnie łączyły klasyczną czerń z nowoczesnym wykończeniem. Minimalistyczna elegancja Marceau współgrała z młodzieńczą świeżością Juliette. Kim jest Juliette Lemley? Córka Marceau i producenta Jima Lemleya Juliette Lemley urodziła się w czerwcu 2002 roku i jest córką Sophie Marceau oraz amerykańskiego producenta Jima Lemleya, którego aktorka poznała na planie filmu „Braveheart”. To druga poważna relacja Marceau po związku z Andrzejem Żuławskim. Z polskim reżyserem Sophie była związana przez 16 lat – to z tej relacji pochodzi jej pierwszy syn, Vincent. Juliette dorastała między Paryżem a Los Angeles. W młodości zdecydowała się na studia na King’s College w Londynie na kierunku „liberal arts”. Następnie odbyła staż w paryskiej firmie produkcyjnej Cinéfrance. Jak ujawniło Paris Match, podczas tego stażu nigdy nie wspomniała o swojej sławnej matce. Dziś Juliette Lemley pracuje jako asystentka produkcji w Théâtre de Paris. To kolejny krok, który sugeruje, że zamierza rozwijać się w branży filmowej, jednak na własnych zasadach i z zachowaniem maksymalnej prywatności. Czytaj też: Z kawiarni na wybiegi Prady i Diora. Polak zachwycił tym razem w Paryżu. O nim huczy już cały świat Relacja z matką – wychowanie poza blaskiem sławy Sophie Marceau znana jest z konsekwentnego oddzielania życia zawodowego od rodzinnego. Choć sama zdobyła światową sławę już jako nastolatka, to w przypadku własnych dzieci pieczołowicie chroniła ich prywatność. W wywiadach wielokrotnie podkreślała: „Nie chcę rezygnować z roli matki... To, że jadę na plan, nie oznacza, że dzieci mogą robić, co chcą”. Styl wychowania Marceau zaowocował tym, że Juliette nie wykorzystuje nazwiska matki dla zdobycia rozgłosu. Jej dotychczasowa droga zawodowa – od praktyk po stanowiska asystenckie i pomocnicze – pokazuje, że stawia na rozwój i doświadczenie „od podstaw”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pasję do reżyserii odziedziczył po tacie. Tak dziś żyje Vincent Żuławski Sophie Marceau – od La Boum po wybiegi mody Sophie Marceau zadebiutowała w wieku 14 lat w filmie „La Boum”, a już dwa lata później zdobyła Cezara. Jej kariera nabrała międzynarodowego rozmachu dzięki rolom w „Braveheart” i jako Elektra King w filmie o Jamesie Bondzie – „The World Is Not Enough”. Mimo wielkiej popularności, aktorka konsekwentnie podąża własną drogą – zarówno w kinie, jak i poza nim. Reżyseruje, pisze, ale też coraz częściej pojawia się na pokazach mody, stając się ikoną dojrzałego stylu. Jej obecność na Paris Fashion Week 2026 – zarówno solo, jak i u boku córki – to potwierdzenie, że Marceau wciąż pozostaje w centrum uwagi, nie tracąc przy tym klasy ani prywatności. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/01/BEW1EDBC2E3-9ff5b03.jpg" width="3648" height="5472" alt="Juliette Lemley i Sophie Marceau, Schiaparelli Haute Couture Week Spring/Summer 2026 show, Paris Fashion Week 26.01.2026 r." title="Sophie Marceau and Juliette Lemley attend the Schiaparelli Haute Couture Week Spring/Summer 2026 show as part of Paris Fashion Week on January 26, 2026 in Paris, France." /> Źródła: elle.fr, mabumbe.com, hellomagazine.com
Tylko w VIVA!. Kasia Adamik o tym, jak wygląda jej relacja z ojcem. Długo był w cieniu Agnieszki Holland
Choć wiele osób widzi w niej głównie córkę Agnieszki Holland, sama mówi, że jest bardziej podobna do ojca – Laco Adamika. Z nim dzieli nie tylko spojrzenie na kino, lecz także… identyczne dłonie.
Nie chce być autorytetem, ikoną ani legendą jak mama. „I chyba mi to nie grozi”, śmieje się. Laureatka wielu nagród filmowych mówi, że gdy wchodzi na plan, wie, po co i jak sięto robi. Teraz czeka na premierę swojego filmu „Zima pod znakiem Wrony”. O pracy i o tym, co ma z rodziców – Agnieszki Holland i Laco Adamika, a co z… siebie, Kasia Adamik opowiada Krystynie Pytlakowskiej. Kasia Adamik o relacji z ojcem. Wywiad VIVA! [...] – Twoja mama mówiła, że masz dużo z Laco Adamika. Mam. Myślę, że jestem bardziej podobna do ojca niż do mamy. Nawet jeżeli ludzie tego nie dostrzegają, bo jestem niska, trochę okrągła, mam okulary. Ale tak naprawdę, gdy się nam przyjrzysz, to zobaczysz, że jestem bardziej podobna do Laco niż do Agnieszki. – Nie chodzi tylko o wygląd… Wiem, o charakter również. Ojciec jest w pracy bardziej konceptualny, lubi trzymać się gatunku. I gdy wymyśla jakieś wizualne ramy swojej twórczości, nie wychodzi poza nie. Agnieszka natomiast zawsze dąży do jakiejś prawdy, ją nudzą gatunkowe historie, filmy, które ja uwielbiam. Więc to na pewno mam po tacie. I ręce. – Pokaż! Rzeczywiście, ładne masz dłonie. Identyczne. Kiedyś zrobiliśmy sobie zdjęcia mojej i jego ręki. Wyglądało to tak, jakby powstały w Photoshopie, były identyczne. – Chyba cechy Twojego ojca w Tobie nigdy Agnieszce nie przeszkadzały? Nie, dlaczego miałyby przeszkadzać? Tata ma różne swoje historie. I jest fajnym facetem. Zdolny, przystojny, inteligentny. Same pozytywy. – Masz z nim kontakt? Oczywiście. – Ogląda Twoje filmy? No jasne, tylko że on ma problem z Netflixem, bo mieszkają z partnerką pod Warszawą, a tam bardzo słabo odbiera internet. Muszę pojechać i porządnie mu tego Netflixa zainstalować. Natomiast dobrze, że jest blisko, że może przyjść na premierę „Franza Kafki” chociażby. No i na moją lutową. Nie zmienił się bardzo, troszkę tylko się zestarzał. Jest więc rozpoznawalny. [...] Cała rozmowa z Kasią Adamik do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 29 stycznia. SPRAWDŹ TEŻ: Tylko w VIVA!. Monika Olejnik powstrzymała rodziców przed rozwodem. Tak udowodniła swoją sprawczość
Victoria Beckham chce pojednania z synem, ale stawia jeden warunek. Rodzeństwo wsparło jedną stronę
Bajkowy ślub Brooklyna Beckhama i Nicoli Peltz skrywa opowieść pełną napięcia, żalu i rodzinnych rozłamów. Wystarczył jeden taniec, by uruchomić lawinę zdarzeń, której skutki wstrząsnęły relacjami w rodzinie Beckhamów. Co wydarzyło się między Nicolą a Victorią? Dlaczego Brooklyn odciął się od najbliższych? I czy publiczne gesty jedności to tylko pozory?
Po ślubie Brooklyna Beckhama i Nicoli Peltz doszło do rodzinnej burzy, która dziś nabiera nowego wymiaru. Nicola miała postawić mężowi ultimatum: „albo ja, albo twoja matka”. Wszystko przez taniec z Victorią Beckham, który celebrytka uznała za „niestosowny”. Dziś Brooklyn publicznie odcina się od rodziny, a bliscy prezentują zjednoczony front w Paryżu. Czy to już koniec relacji? Nicola Peltz postawiła mężowi ultimatum po weselu Dziennik „The Sun" ujawnia szokujące kulisy wydarzeń, które rozegrały się tuż po ślubie Brooklyna Beckhama i Nicoli Peltz. Według relacji kamerdynera z otoczenia Beckhamów, Nicola miała być wściekła po tym, jak Victoria Beckham zatańczyła z synem podczas weselnego przyjęcia w „niestosowny” sposób. Ten jeden taniec miał uruchomić lawinę wydarzeń, która doprowadziła do postawienia przez Nicolę ultimatum wobec męża. „Po ślubie Nicola była stanowcza wobec Brooklyna - musisz wybrać mnie albo swoją matkę”, cytuje kamerdynera „The Sun". Celebrytka nie zamierzała wycofywać się ze swojego stanowiska. W emocjonalnej rozmowie miała oświadczyć: „Nie chcę się z nimi spotykać, a ty musisz podjąć decyzję: ja albo ona". Brooklyn, według źródeł, był bezradny. Nie próbował bronić matki i nie przekonał żony do zmiany zdania. Nicola postawiła na swoim. CZYTAJ TEŻ: Żona Brooklyna Beckhama nie jest taka idealna? O jej przeszłości aż huczy. Padły oskarżenia o kontrolowanie byłego partnera Brooklyn kontra Victoria. Rodzinny konflikt na nowym poziomie Przypomnijmy, że Brooklyn Beckham publicznie odciął się od rodziców. W emocjonalnym wpisie opublikowanym na Instagramie oskarżył Davida i Victorię o nadmierną kontrolę nad jego życiem i medialną narracją. Stwierdził, że „marka Beckham” była dla nich ważniejsza niż relacje rodzinne. W swojej wypowiedzi zarzucił matce, że nie dotrzymała obietnicy uszycia sukni ślubnej dla Nicoli oraz wspomniał o „nieodpowiednich zachowaniach” podczas wesela w 2022 roku. W jego oczach wydarzenia te zniszczyły relacje z rodzicami. Brooklyn nie przebierał w słowach, stwierdzając, że od czasu zerwania kontaktów jest znacznie bardziej szczęśliwy. Jak podaje serwis People, David i Victoria Beckhamowie wciąż liczą na pojednanie ze swoim najstarszym synem. Mimo to — jak twierdzą osoby z bliskiego otoczenia rodziny — nie mają zamiaru zaakceptować jego żony, Nicoli Peltz. Informator cytowany przez magazyn podkreśla, że Beckhamowie „kochają Brooklyna całym sercem” i obawiają się, że trwający konflikt może doprowadzić do trwałego rozłamu. Ich zdaniem przyjęliby syna z otwartymi ramionami, gdyby tylko zechciał wrócić – ale bez żony u boku. Z kolei inne źródło ujawnia, że David i Victoria „nie widzą możliwości pojednania”, dopóki Nicola pozostaje częścią życia ich syna. Według relacji, to właśnie obecność żony ma być główną przeszkodą w odbudowie rodzinnych więzi. Publiczne wystąpienie Beckhamów w Paryżu W czasie, gdy konflikt między Brooklynem a resztą rodziny eskaluje, David i Victoria pokazali się publicznie podczas Paryskiego Tygodnia Mody. Towarzyszyli im dzieci: Romeo, Cruz i Harper. Wspólny spacer po pokazie Haute Couture Spring Summer 2026 miał być jasnym sygnałem – rodzina trzyma się razem, mimo kryzysu. David i Victoria trzymali się za ręce, a w stronę aparatów posyłali uśmiechy. Ich wspólne wyjście miało symbolizować jedność – przynajmniej na zewnątrz. Brooklyn był nieobecny, co tylko podsyciło spekulacje o trwałym zerwaniu więzi. CZYTAJ TEŻ: To do tej piosenki swój pierwszy taniec zatańczyli Brooklyn Beckham i Nicole Peltz. Historia jej powstania zaskakuje Harper Beckham otwarcie wspiera matkę Niedługo potem Harper Beckham, 14-letnia córka Victorii i Davida, nie pozostała obojętna wobec zamieszania wokół rodziny. Podczas gali Paris Fashion Week, gdzie Victoria otrzymała przez francuskie Ministerstwo Kultury prestiżowy tytuł Knight of the National Order of Arts and Letters doszło do nietypowej sytuacji. Harper nie tylko towarzyszyła matce, ale również publicznie okazała jej wsparcie w mediach społecznościowych. „Jesteś dla mnie największą inspiracją”, napisała Harper pod postem Victorii. Słowa te wybrzmiały mocno, szczególnie w kontekście konfliktu z Brooklynem, który zarzuca rodzicom brak szacunku wobec jego żony. Harper jasno opowiedziała się po stronie matki, co może sugerować, że podziały w rodzinie są głębsze, niż się wydaje. Mel C komentuje. Aluzja do Victorii Beckham? Do głośnej sprawy postanowiła odnieść się również Melanie C ze Spice Girls. W wywiadzie dla „Sunday Times” przyznała, że czuje ulgę, iż jej córka Scarlett nie interesuje się karierą w show-biznesie. „Bardzo trudno jest być w cieniu rodzica, który odniósł sukces”, powiedziała. Choć nie wymieniła Victorii z nazwiska, trudno nie dostrzec subtelnej aluzji. Mel C dodała, że ma przyjaciół, którzy wychowują dzieci w zupełnie inny sposób. To stwierdzenie, w kontekście konfliktu Beckhamów z Brooklynem, może być kolejnym głosem w tej głośnej sprawie. CZYTAJ TEŻ: Nie mogła dłużej milczeć. Eks Beckhama staje po stronie byłego partnera i ujawnia tajemnicze kulisy jego młodości. Tak wygląda prawda
To nie była bajka. Céline Dion i jej mąż skrywali mroczny sekret. Szokujące wyznania producenta ujawnione po latach
Relacja Céline Dion i René Angélila przez lata była postrzegana jako bajkowa. Nowa książka Vita Luprano, byłego producenta piosenkarki, ujawnia jednak niepokojące fakty dotyczące kontroli, zależności i emocjonalnej manipulacji w tym związku. Czy miłość ukrywała mroczną stronę?
Céline Dion i René Angélil przez dekady uchodzili za ikonę miłości, której mogliby pozazdrościć bohaterowie największych romansów. On – doświadczony menedżer i wizjoner. Ona – wschodząca gwiazda z niezwykłym głosem. Ich historia, choć opowiadana setki razy, zawsze miała posmak baśni o przeznaczeniu. Jednak najnowsze wspomnienia Vita Luprano, producenta muzycznego związanego z Dion przez ponad dwie dekady, burzą ten obraz. Opowieść o miłości, która była też historią kontroli, władzy i emocjonalnej zależności, rzuca nowe światło na związek, który skrywał znacznie więcej, niż mogło się wydawać... Vito Luprano ujawnia prawdę o Dion i Angélilu Vito Luprano przez ponad 23 lata pracował u boku Céline Dion i René Angélila. Był producentem wykonawczym aż 21 albumów artystki, a ich współpraca sięga lat 80. XX wieku. To właśnie on ujawnia dziś nieznane dotąd kulisy ich relacji w książce „It’s All Coming Back To Me”. Luprano przez dekady był świadkiem rozwoju kariery Dion, ale także zmian w jej życiu osobistym. Jego wspomnienia miały ujrzeć światło dzienne dopiero po śmierci René – i zgodnie z jego warunkami – dziś ujawniają wstrząsający obraz związku, który wielu uznawało za idealny. Romans rozpoczął się wcześniej, niż przyznano Oficjalnie relacja miłosna między Céline a René rozpoczęła się, gdy artystka miała 19 lat, a jej menedżer 45. Jednak według Luprano, emocjonalna i fizyczna bliskość tej dwójki pojawiła się znacznie wcześniej. „Były oznaki już w 1987 r., kiedy Céline miała 17 lat” – pisze producent. Ich spojrzenia, gesty, atmosfera w studiu miały być zbyt intymne, by mówić o czysto profesjonalnym układzie. Angélil, choć oficjalnie twierdził, że relacja była platoniczna, według Luprano podejmował konkretne działania, by ukryć ich bliskość – m.in. rezerwował pokoje hotelowe z wewnętrznymi przejściami. Wspomnienia producenta przywołują moment, który porównał do „dowiedzenia się, że twój dorosły brat sypia z dziewczyną z sąsiedztwa – twoją siostrą”. Słowa te pokazują skalę szoku i emocji, jakie towarzyszyły mu przez lata. Czytaj też: Dziesięć lat temu pożegnała swoją największą miłość. Celine Dion w poruszających słowach wspomina ukochanego męża. Tak uczciła jego pamięć Kontrola i emocjonalna manipulacja: życie Dion pod nadzorem Z książki wyłania się obraz Céline Dion jako kobiety głęboko zakochanej, ale jednocześnie całkowicie podporządkowanej mężowi. Vito Luprano przywołuje wspólną podróż z Angélilem, podczas której ten wspominał rozpad współpracy z Ginette Reno. W tamtym kontekście padły słowa: „Ale teraz mam Céline” – co Luprano zinterpretował jako deklarację pełnej kontroli. Céline przez lata rzadko bywała sama. „Wszyscy wiedzieliśmy, że jeśli René nie było w pobliżu, Céline była niedostępna” – wspomina producent. Nawet prywatne spotkania ze znajomymi były niemal niemożliwe bez jego obecności. Jedna z najbardziej niepokojących scen dotyczy nagrania „All By Myself”. Dion pojawiła się w studiu smutna, przytłoczona emocjami – dopiero potem okazało się, że pokłóciła się z mężem. Czy to było celowe? Angélil nie zaprzeczył, kiedy Luprano go o to zapytał. Stwierdził, że „zadawanie bólu emocjonalnego jest usprawiedliwione, jeśli prowadzi do potężnego artystycznego efektu”. Powrót Céline Dion po chorobie i nowe wyznania Po śmierci Angélila w styczniu 2016 roku Céline Dion wycofała się na jakiś czas z życia publicznego. W 2022 r. ujawniła, że zmaga się z rzadkim neurologicznym schorzeniem – zespołem sztywności uogólnionej (Stiff Person Syndrome). Przez niemal dwa lata pozostawała w cieniu. Powróciła w 2024 r., pojawiając się najpierw na meczu hokejowym w Las Vegas, a następnie na ceremonii otwarcia igrzysk olimpijskich w Paryżu, gdzie wzruszyła cały świat. W styczniu 2026 r., zaledwie dwa dni po 10. rocznicy śmierci René, Dion opublikowała emocjonalny wpis, wspominając męża jako „największego obrońcę” i „wieczną inspirację”. Czytaj też: Miłość na całe życie. 10 lat temu Céline Dion straciła René Angélila – ich historia łamie serce Książka Luprano jako osobiste rozliczenie z przeszłością Współpraca Dion, Angélila i Luprano zakończyła się w 2010 r. To właśnie wtedy, według słów producenta, relacje z René stały się niemożliwe – pojawiły się konflikty, a kontakt został nagle zerwany. Luprano pogrążył się w depresji i rozwiódł. Wtedy też zrozumiał, że spisanie wspomnień to jego forma terapii. W swojej książce nie unika też opisu kontrowersyjnej sesji nagraniowej z legendarnym producentem Philem Spectorem, który – będąc pod wpływem alkoholu – wyciągnął podczas pracy broń. Spotkanie zakończyło się zerwaniem współpracy. Dziś Luprano mieszka w Laval, z dala od błysku reflektorów. Liczy, że jego książka rzuci nowe światło na historię jednej z największych artystek współczesnej muzyki. Wspomnienia, które miały nigdy nie ujrzeć światła dziennego, stają się głosem z wnętrza baśniowej opowieści, która – jak się okazuje – miała też swój mroczny rozdział. ZOBACZ: Céline Dion i René Angélil: poznali się, gdy była dzieckiem. Umarł w jej ramionach Źródła: onet.pl, dailymail.co.uk, ctvnews.ca
Są razem od 50 lat i wciąż potrafią się zaskakiwać. Tylko VIVIE! ujawniają sekrety swojego małżeństwa: „Bywają i wrzaski, bo jak się kłócić inaczej?”
Ich związek to mieszanka wybuchowa – pełen śmiechu, sprzeczek i czułości. Maria Winiarska i Wiktor Zborowski po ponad 50 latach razem zdradzają, jak przetrwać burze i nie zgubić miłości w codzienności.
Są jak ogień i woda. Albo ogień i ogień. Kłócą się na potęgę, ale żyć bez siebie nie mogą. Maria Winiarska nigdy nie była zazdrosna o karierę Wiktora Zborowskiego. Za to zaimponowała mu, gdy została… influencerką. Dlaczego schodzą sobie z drogi, jak często on używa słowa „nieprawda” i kto jest bardziej skory do ustępstw, sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Maria Winiarska i Wiktor Zborowski o sekrecie swojego małżeństwa. Tylko w VIVIE! ujawniają kulisy związku – Jak przetrwać razem tyle lat? Wiktor: To nie wiadomo. Nie jest prawdą, że ludzie się dobierają. Los ich dobiera, a ich sprawą jest, żeby ze sobą wytrzymali. Wielu parom się to nie udaje, bo po prostu nie mają siły. Spotykają na swojej drodze inne osoby, z którymi nagle tworzą inny związek. Czasem tych związków tworzy się cztery, czasem pięć albo i sześć. A czasami tworzy się jeden związek i walczy się, by go utrzymać. A przecież to nie jest łatwe, a zwłaszcza gdy jest taki związek jak nasz. – Trzeba się bardzo nastarać. Maria: Powiedziałabym, że naustępować. Wiktor: To już bardziej. – Pan jest skory do ustępstw? Wiktor: Tak, bo to wynika z tego, że chcę mieć spokój. Maria: (Śmiech). – Nawet wbrew sobie? Wiktor: Tak, bo rozważam wszystkie za i przeciw, i jeśli bardziej opłaca mi się ustąpić, to ustępuję. Chyba że sprawa jest zasadnicza, wtedy nie ma siły, żebym odpuścił. – Powie Pan, kiedy nie ustępuje? Wiktor: Oczywiście nie powiem. Nie ma co oszukiwać, my się cholernie kłócimy o różne rzeczy. – Wrzaski są? Wiktor: Bywają i wrzaski, bo jak się kłócić inaczej? Po cichu? Szeptem? Tylko psy są wtedy trochę przestraszone. Maria: Biegną wtedy do mnie. Wiktor: Z tym że szybko się godzimy. Maria: Nigdy nie mieliśmy cichych dni. Wiktor: Góra parę godzin, a to i tak strasznie długo. TYLKO W VIVIE!: Diagnoza lekarzy była dla niej wstrząsem, mimo cierpienia postanowiła jedno. Tylko VIVIE! Monika Olejnik mówi o walce z chorobą: „To był trudny czas” – Urszula Dudziak powiedziała mi kiedyś, że od racji woli mieć święty spokój. Maria: To jest pewna dojrzałość. Po co gadać, kłócić się i za wszelką cenę udowadniać swoje racje. Jak druga strona nie daje się przekonać, trzeba odpuścić. Nie wiadomo, ile jeszcze pociągniemy, musimy być dobrzy dla siebie. Wiktor: W naszym związku nie ma nudy, aczkolwiek staramy się sobie nie wchodzić w drogę. Maria: Ładny będzie ten wywiad (śmiech). Wiktor: Ale przecież to dobrze robi związkowi. Maria: Są tacy dziadkowie, co chodzą po parku za rękę. Wiktor: Ale to nie jesteśmy my. Maria: My w ogóle nie chodzimy po parku, bo mój mąż nie lubi spacerować. Mówi, że spacerowanie bez celu jest bez sensu. Wiktor: Kiedyś dużo chodziłem po polu golfowym. Ale kolana zaczęły mi wysiadać, więc zacząłem po tym polu jeździć meleksem, a i tak robiłem kilka ładnych kilometrów. Ale miałem cel. Maria: Przez 50 lat małżeństwa nauczyliśmy się dawać sobie luz. Każdy człowiek potrzebuje swojej przestrzeni, żeby nie siedzieć jedno na drugim. Mąż jeździł na golfa, ja z przyjaciółkami na Mazury. Teraz już mniej, ale kiedyś często wyjeżdżaliśmy bez siebie. Wiktor: Ale nie mówię, że to jest recepta na udany związek. – Pan nadal gra w golfa? Wiktor: Już coraz mniej niestety. Jeden z wybitnych golfistów powiedział, że golf to trudniejsza gra niż wiele dyscyplin sportowych razem wziętych. Ludzie zaczynają pić, rozwodzą się, a nawet odchodzą od zmysłów. – Pan się uchował. Maria: Dlatego, że przestał grać. Wiktor: Właściwie tylko się nie rozwiodłem. Co do reszty… byłem bardzo blisko. Maria: Kiedyś mieszkaliśmy w bloku na osiedlu Za Żelazną Bramą. I ja niechcący przez okno z 13. piętra wytrzepałam moją obrączkę. Na szczęście nieco zniekształconą znalazłam w piaskownicy. Wiktor: Ja ją znalazłem. Maria: Nie wiem, nie pamiętam, grunt, że się znalazła. Pamiętam za to, że zażartowałeś wtedy, że będę próbowała rozbić nasze małżeństwo, ale to mi się nie uda. [...] – Jesteście Państwo zadowoleni z życia? Maria: Ja mam coraz lepszy humor, co do szału doprowadza Wiktora (śmiech). Zawsze wstaję radosna, a potem, gdy widzę, jak się budzisz, mam ochotę cię zabić. Wiktor: Wstaję zmęczony i niezadowolony. Muszę mieć co najmniej godzinę, żeby się doprowadzić do stanu zaakceptowania świata. I tej jakiejś obcej baby, która się pałęta po domu… Maria: Mnie bardzo śmieszy, jak Wiktor mówi o mnie „piep…ony skowronek”. Wstaję o czwartej rano, stukam garami, karmię psy, od razu muszę działać. Wiktor: A ja lubię spać i korzystam z tego dobrodziejstwa. Znam kilka osób, które cierpią na bezsenność. Maria: U mnie to nie jest bezsenność, tylko nerwy, że nie zdążę wszystkiego zrobić. Wiktor: Tylko że ja nie mówię o tobie. Maria: Przepraszam cię bardzo, ale mnie bardzo denerwują osoby śpiące długo. Wiktor: Tylko co mnie to obchodzi? Ja tego nie wiem, bo wtedy śpię. – A w ciągu dnia Pan jest milczkiem? Wiktor: W zasadzie tak. A ona gada i gada. Lubi gadać. Maria: Ale na wdechu nie mówię. Wiktor: Jeszcze nie, ale uczysz się, żeby nie marnować czasu. Muszę to znosić, bo taką masz naturę. A ja jestem raczej milczący. Maria: W domu jesteś milczący, a tak w ogóle jesteś duszą towarzystwa. Wiktor: Byłem. Ale od wielu lat już nie jestem. Ludzie się zmieniają. Maria: A ja się zmieniłam? Wiktor: Każdy się zmienia! Maria: Na niekorzyść. Wiktor: Hmmm. Maria: Tak, starzy ludzie zmieniają się niestety na niekorzyść. Podobno wszystkie złe cechy uwidaczniają się z podwójną mocą. Cały wywiad w nowym wywiadzie VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 29 stycznia. TYLKO U NAS: Tylko w VIVA!. Monika Olejnik powstrzymała rodziców przed rozwodem. Tak udowodniła swoją sprawczość
Diagnoza lekarzy była dla niej wstrząsem, mimo cierpienia postanowiła jedno. Tylko VIVIE! Monika Olejnik mówi o walce z chorobą: „To był trudny czas”
Świat Moniki Olejnik zatrzymał się dwa lata temu po otrzymaniu diagnozy. Nie pozwoliła, by strach przejął nad nią kontrolę. Zamiast milczeć, zaczęła mówić głośno – o badaniach, nadziei i sile, którą daje codzienność. Dziś jej historia porusza i inspiruje tysiące. Swoimi przeżyciami podzieliła się z Beatą Nowicką w nowym wywiadzie dla VIVY!.
Ikona polskiego dziennikarstwa, kobieta odważna, niezależna i bezkompromisowa. W 2024 roku Monika Olejnik usłyszała diagnozę, która wstrząsnęła jej światem – rak piersi. „Byłam w szoku. Nie mogłam w to uwierzyć. Pierwsza myśl: To jest niemożliwe! Mnie to nie dotyczy, przecież biegam, jestem wegetarianką. Byłam przekonana, że to pomyłka, że to nie są moje wyniki”, wspomina moment, w którym wszystko się zatrzymało. Ale nie poddała się. Dzięki sile sportu, wsparciu bliskich i wewnętrznej determinacji wróciła do życia i pracy. Dziś z odwagą mówi o swojej walce i z wielką mocą apeluje do kobiet i mężczyzn: badajcie się! Monika Olejnik w poruszającym wywiadzie VIVY! o chorobie, powrocie do zdrowia Beata Nowicka: Przez lata uprawiałaś „biegi” po sejmowych korytarzach. Pamiętam Cię zaaferowaną, z mikrofonem albo z… papierosem. Dziś kojarzysz mi się ze sportem! Monika Olejnik: Nie palę od ponad 30 lat. Jechałam kiedyś windą, obok mnie stała piękna kobieta, której ubrania były przesiąknięte nieprzyjemną wonią papierosów. Pomyślałam: Po cholerę wydaję pieniądze na perfumy, skoro „pachnę” tak jak ona?! Potem poznałam Tomka, który nie palił i zainspirował mnie ciekawym spojrzeniem na treningi sportowe. Rzuciłam palenie i sport stawał się coraz ważniejszy: gimnastyka, tenis, bieganie, pływanie. Ostatnio zaczęłam jeździć w Alpach na rowerach górskich. Jestem szczęśliwa, kiedy biegam. Lubię biegać w samotności. Różne myśli przychodzą mi wtedy do głowy. Czuję wolność. Uwielbiam, jak w biegu o poranku odkrywamy nowe oblicze miast, które kocham: Paryż, Rzym, Florencję, Neapol, Materę. Trasa biegowa z Sopotu do Gdyni Orłowo jest jedną z najpiękniejszych w Polsce. A biegając w Dolinie Chochołowskiej, w schronisku tradycyjnie zamawiamy placki ziemniaczane. – Kilka lat temu byłaś w Krakowie na festiwalu Off Camera. Moja przyjaciółka wracała z imprezy o szóstej nad ranem i przed Hotelem Pod Różą zobaczyła Ciebie w stroju do biegania. Na ulicy nie było nikogo, tylko Ty i ona. Podobno się do niej uśmiechnęłaś. To zderzenie postaw tak nią poruszyło, że postanowiła wziąć się za siebie. Do dziś biega! (Śmiech). Właśnie o to chodzi. O inspirację. Zawsze, gdy gdzieś wyjeżdżam, zabieram ze sobą strój do treningu. A wracając do Krakowa, przed laty skończyliśmy imprezę polonezem Wojciecha Kilara na kilkanaście par wokół Rynku. A potem poszliśmy pobiegać. Sport i systematyczne treningi od ponad 20 lat bardzo mi pomogły w chorobie. Kiedy dowiedziałam się, że mam raka piersi, byłam w szoku. Nie mogłam w to uwierzyć. Pierwsza myśl: To jest niemożliwe! Mnie to nie dotyczy, przecież biegam, jestem wegetarianką. Byłam przekonana, że to pomyłka, że to nie są moje wyniki. Były moje… Fantastyczny chirurg przeprowadził operację. Wtedy postanowiłam powiedzieć ludziom: „Badajcie się i nie poddawajcie się po badaniach”. Nie po to, żeby epatować cierpieniem, tylko zachęcić dziewczyny i kobiety do regularnych badań. Dotyczy to również mężczyzn. Mimo kilku propozycji nie zdecydowałam się na napisanie książki o tym, jak wygrać z rakiem. Od tego są lekarze i naukowcy, których szanuję. Myślę, że w kampanii o edukacji zdrowotnej za dużo było polityków i celebrytów, a za mało lekarzy, i projekt przepadł. Szkoda! Ufajmy lekarzom, a nie samozwańczym ekspertom. Do dzisiaj nie jestem w stanie przeczytać i odpowiedzieć na kilkadziesiąt tysięcy wiadomości, które otrzymałam po operacji. Dlatego przy każdej możliwej okazji powtarzam: dziękuję! TYLKO U NAS: Tylko w VIVA!. Monika Olejnik powstrzymała rodziców przed rozwodem. Tak udowodniła swoją sprawczość – Kto był wtedy dla Ciebie wsparciem? Tomek bardzo mi pomógł w tej dramatycznej sytuacji. Był wzruszający, kiedy po operacji przyszedł do szpitala z ekspresem o szóstej rano i robił paniom pielęgniarkom pyszną kawę, a ja poczułam zapach naszej ulubionej kawiarni w Wenecji. To był trudny czas. Łatwo się wtedy poddać, rozpaść psychicznie. Dlatego mimo cierpienia postanowiłam szybko wrócić do pracy. Moi przyjaciele z TVN24 wspierali mnie, żebym mimo bólu mogła bezpiecznie prowadzić programy. Po paru miesiącach lekarz pozwolił mi stopniowo wrócić do dłuższych spacerów, potem stopniowo do treningów i biegania. Po roku mogłam pływać. Aktywność sportowa sprawiła, że byłam silniejsza od koszmarnego bólu. Wytrwałam, przetrwałam. Czuję się szczęśliwa i dzielę się tym szczęściem z innymi. – Stałaś się przykładem dla innych kobiet. Co powiedziałabyś młodym dziewczynom? Żeby nie były obojętne! Żeby były wytrwałe i pracowite. Miały marzenia, bo te marzenia się spełniają, ale nie spadają z nieba. Żeby dążyły do celu. Łączyły kulturę i sport. Były ciekawe świata i szalone. Tego uczę moje wnuki. Jagna i Jeremi wiedzą, że na sukces trzeba zapracować. Kocham życie. Lubię je celebrować. Istotne, żeby nie marnować żadnej chwili. Oczywiście uwielbiam też leżeć na kanapie i czytać książki. Mam swój serial internetowy #KsiążkiMoniki i podcast #MonikaKsiążkiMuzyka. Jestem zachwycona tym, że już ponad pięć milionów ludzi obejrzało moje polecajki literackie. Książki są ze mną zawsze w podróży. Nagrywam z festiwalu w Cannes i Wenecji, z Forte di Belvedere we Florencji lub latem z zaśnieżonego szczytu na wysokości trzech tysięcy metrów. Uwielbiam czytać w samolocie. W ogóle kocham czytać. Literatura daje mi napęd życiowy. Radość, że mogę przenieść się do innego świata. Cały wywiad z Moniką Olejnik w nowym wywiadzie VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 29 stycznia. Czytaj też: Po 20 latach postawiła sprawę jasno. Anna Lewandowska ujawnia kulisy małżeństwa: „Nie chcę czekać, żeby spełniać marzenia”
Lepsi od niego byli tylko Jezus i Gandhi. Ale zanim Alan Alda stał się mężczyzną idealnym, przeżył koszmar z powodu matki
Przystojny, szarmancki, inteligentny, zdolny i przez całe życie zakochany w jednej kobiecie. Właśnie te cechy plus kilka świetnych ról sprawiły, że według amerykańskich kobiet Alan Alda jest jednym z trzech idealnych mężczyzn, zaraz po Chrystusie i Mahatmie Gandhim. Legendarny aktor, który przeszedł do historii dzięki roli w serialu "MASH", kończy dziś 90 lat. Mimo ciężkich doświadczeń, z którymi zmagał się od dzieciństwa, wciąż zachowuje optymizm i zaraża pogodą ducha.
Był taki czas, gdy ulice polskich miast się wyludniały, bo w telewizji puszczano kolejny odcinek serialu "MASH". To właśnie ta produkcja sprawiła, że Alan Alda jest dziś popularny niemal na całym świecie. Grał w niej przez 11 sezonów oddanego pacjentom i zabawnego chirurga, czyli Benjamina "Sokole Oko" Pierce'a. Serial opowiadał o codziennym życiu lekarzy, pielęgniarek i wojskowych szpitala polowego Mobil Army Surgical Hospital (stąd tytuł "MASH") podczas wojny w Korei w latach 50. XX wieku. Czytaj także: Od aktora do prezydenta. Tak przeciętny chłopak z Hollywood stał się legendą Ameryki. Niewiarygodna historia Reagana Bohater, którego tam zagrał, ma wiele cech Aldy. On też jest dowcipny, pogodny i nawet w najtrudniejszych momentach stara się podtrzymywać innych na duchu. Nie zgadza się tylko jedno. Serialowy "Sokole Oko" jest niepoprawnym kobieciarzem. A Alda od 69 lat żyje z tą samą kobietą, co jak na standardy hollywoodzkie jest raczej wyjątkowe. I podkreśla, że Arlene jest miłością jego życia. Szczęśliwy człowiek? Owszem. Ale nie zawsze tak było. Aktor, który kończy właśnie 90 lat, ma w życiorysie wiele mrocznych momentów. Jako chłopiec czuł, że nie ma "prawdziwej matki". Po latach zrozumiał, jak go kochała Alan Alda urodził się jako Alphons Joseph D’Abruzzo 28 stycznia 1936 roku, na Manhattanie. Jego ojciec, włoski aktor i piosenkarz Alfonso Giuseppe Giovanni Roberto D'Abruzzo, zmienił imię i nazwisko na Robert Alda. Mama, królowa piękności Joan Browne, miała irlandzkie korzenie. Kiedy Alan był dzieckiem, rodzina dużo podróżowała po kraju - mieszkali tam, gdzie ojciec chłopca miał akurat pracę. To odbiło się na stanie zdrowia przyszłego aktora, który często chorował. Gorsza była jednak choroba jego mamy. Dopiero po latach Alda wyznał, że zdiagnozowano u niej schizofrenię. "Studiowałem w Paryżu, tata kręcił serial w Amsterdamie, a mama biegała nago po korytarzu w hotelu i waliła do drzwi", wspominał. Napady choroby miały czasem dramatyczne skutki. "Mama pierwszy raz spróbowała dźgnąć tatę, dopiero kiedy miałem sześć lat, ale musiała przejawiać jakieś objawy dziwności już wcześniej", pisał Alda w swoich wspomnieniach "Never Have Your Dog Stuffed". W 2022 roku w jednym z wywiadów wspominał: „Była chora od kiedy się urodziłem. Długo byłem wściekły, bo nie wiedziałem, dlaczego tak się zachowywała i czułem, że nie mam prawdziwej matki. Kiedy patrzę wstecz, zdaję sobie sprawę, że nawet tak chora, bardzo mnie kochała i wyrażała to w jedyny sposób, jaki mogła. Pomimo faktu, że często mówiła mi, że próbuję ją zabić. Dostawałem dużo mieszanych sygnałów, ale zanim zmarła, rozumiałem wszystko dużo lepiej. Zadałem sobie dużo trudu, by jej ostatnie dni, były możliwie jak najbardziej komfortowe”. Straszliwa diagnoza i walka o sprawność Ponieważ Alda we wszystkim próbuje widzieć dobre strony, często podkreślał, że choroba mamy rozwinęła w nim zmysł obserwacji – musiał odróżniać fikcję od rzeczywistości. Nauczył się wtedy także improwizowania, szybkiej reakcji na zaskakujące zdarzenia. "Byłem świadomy, że muszę ją ciągle obserwować. Kiedy coś mi mówiła, musiałem ustalić, czy to było rzeczywiste, czy dotyczyło tylko jej świata. Wskazywała na przykład na pęknięcie w ścianie i mówiła, że są tam aparaty, którymi robią nam zdjęcia", wspominał. Czytaj też: Choroba odebrała mu pasję i normalne życie, rodzina jest jego największym wsparciem. Tak wygląda dziś życie Bruce'a Willisa Jego samego też nie ominęła ciężka choroba. Kiedy miał siedem lat, zdiagnozowano u niego polio. Lekarze wyciągnęli go z tego. W ramach rehabilitacji zalecono mu m.in. drakońskie treningi pływackie. Pływał po siedem godzin dziennie i odzyskał pełną sprawność. Dziś się śmieje, że choć nie stał się dzięki temu olimpijczykiem czy świetnym pływakiem, to wyrobił w sobie dużą wytrwałość i dyscyplinę. W dzieciństwie przydarzało mu się sporo niezwyczajnych historii. W swoich pamiętnikach wspominał, jak rozpaczał po odejściu ukochanego psa. Ojciec, widząc to kazał wypchać zwierzaka, co małego Alana wprawiło w przerażenie. Nauczył się wówczas, że lepiej godzić się na rzeczy takimi jakie są, niż za wszelką cenę próbować zmieniać bieg życia. Alan Alda skończył szkoły katolickie, od lat przedstawia się jednak, jako człowiek niewierzący. Studiował anglistykę, uzyskał licencjat ze sztuk pięknych. Dobrze znał zawód aktora, bo występował z ojcem. Własną karierę zaczął w występów w rewiach, w latach 50. Potem były role teatralne, między innymi na Broadway' u, za które dostawał nagrody. Chciał odrzucić rolę, która uczyniła go sławnym i bogatym Sława przyszła w 1972 roku wraz z rolą kapitana Benjamina „Hawkeye’a” Pierce’a w serialu "MASH". Na początku Alda chciał odrzucić tę propozycję. Wiedział, że będzie musiał spędzić dużo czasu bez rodziny. A w 1972 roku miał już żonę i był ojcem trójki dzieci. "Powiedziałem do swojej żony, Arlene: Nie mogę w tym zagrać, bo będą kręcić w Kalifornii, a my żyjemy w New Jersey. Kto wie, to może potrwać cały rok". Jednak ostatecznie rolę przyjął i zagrał w prawie każdym odcinku od 1972 roku do 1983 roku. Szybko zdobył popularność i już na początku lat 80. był najlepiej opłacanym aktorem w amerykańskiej telewizji, brał ponad 5 milionów dolarów za sezon. Zobacz także: Był o krok od śmierci. Al Pacino wyznał, że "umarł" na moment i ujawnił, co zobaczył po drugiej stronie Serial, osadzony w realiach wojny koreańskiej, był czymś więcej niż komedią – łączył humor z dramatem, pokazując absurd i okrucieństwo wojny. „Hawkeye” był błyskotliwy, ironiczny, pełen zasad i współczucia. Ale granie mu nie wystarczało. Pisał też scenariusze i reżyserował. W 1981 roku zagrał główną rolę w głośnym filmie "Cztery pory roku", o trzech nierozłącznych parach, które spędzają razem każde wakacje, aż do momentu, gdy jedna z nich pojawia się w nowym układzie. To było jego dzieło - napisał do tego filmu scenariusz i go wyreżyserował. Mimo ogromnej popularności serialu "MASH" Alda nie dał się zaszufladkować jako specjalista od jednej roli. Grał w filmach Woody’ego Allena („Tajemnica morderstwa na Manhattanie” i „Wszyscy mówią: kocham Cię”) oraz takich hitach, jak „Most szpiegów” Stevena Spielberga czy „Aviator” Martina Scorsese. W wywiadzie dla "Guardiana" szczególnie dobrze wspominał tego drugiego reżysera. Podkreślał jego pozytywne nastawienie: „Wszystko, co miał do powiedzenia, było pełne pochwał. »To było świetne, co zrobiłeś! Może następnym razem spróbuj czegoś więcej, ale po prostu świetne!«. Później okazuje się, że wcale mu się nie podobało to, co zrobiłeś! To bardzo miły facet”. Pracę z Martinem Scorsese aktor wspomina dobrze z jeszcze jednego powodu. Za drugoplanową rolę w jego "Aviatorze" dostał jedyną w swoim życiu nominację do Oscara. Tej nagrody nie zdobył, ale innych cennych statuetek ma mnóstwo, w tym tak prestiżowe, jak Emmy, Złote Globy i BAFTA. Aktor, który pokochał naukę i... Marię Skłodowską-Curie Aktorstwo nie jest jego jedyną pasją. Alda od młodości interesował się nauką. A gdy już zgromadził pokaźny majątek, założył „Alan Alda Center for Communicating Science”, by pomagać naukowcom mówić o swojej pracy w sposób zrozumiały i jasny. Od 2018 roku prowadził także podcast "Clear +Vivid". Nagrał 350 odcinków, w których rozmawiał z wieloma fascynującymi rozmówcami, w tym guru AI Jaronem Lanierem, Paulem McCartneyem, członkami obsady serialu "MASH", astrofizykiem Mario Livio i Michaelem J. Foxem. Ten ostatni opowiadał o tym, jak wygląda jego codzienne życie z chorobą Parkinsona. Pod koniec każdego odcinka "Clear +Vivid" aktor zadawał swoim gościom siedem pytań. Jedno dotyczyło zawsze tego, czy jest ktoś, kogo nie mogą zrozumieć, z kim nie są w stanie się porozumieć? Komunikacja i dążenie do empatii zawsze były w centrum jego pracy. Dla Alana Aldy to nie tylko temat rozmów, ale życiowa zasada. Jego filmy i role często opowiadają o relacjach, o ludziach, którzy próbują się nawzajem zrozumieć – nawet wtedy, gdy się kłócą. Zobacz także: Robert Redford kilka lat temu przeżył rodzinny dramat. Nigdy nie chciał o tym mówić. Teraz prawda ujrzała światło dzienne Zainteresowanie nauką sprawiło, że Alan Alda w 2011 roku napisał sztukę "Radiance: The Passion of Marie Curie" ("Promieniowanie: Pasja Marii Curie-Skłodowskiej"). "Zaintrygowało mnie, że jej życie ma w sobie tyle z dramatu. Ale tym, co sprawiło, że ciągle jestem jej ciekaw i pracowałem nad sztuką przez cztery lata, było to, że nie pozwalała, by cokolwiek ją powstrzymało. Im więcej się o niej uczę, tym bardziej zdaję sobie sprawę, z czym musiała się zmagać. Stała się moją bohaterką", tłumaczył w rozmowie ze "Smithsonian Magazin”. I dodawał: "Nie tylko nie chcieli jej dać pierwszego Nobla. Kiedy już zmienili zdanie i ją nagrodzili razem z Pierrem Curie i Henrim Becquerlem, nie pozwolili jej wejść na scenę, by mogła odebrać nagrodę. Musiała siedzieć na widowni, kiedy Pierre przyjmował odznaczenie w imieniu ich obojga. Trudno w to uwierzyć", podkreślał. Sztuka została wystawiona w 2011 roku w Nowym Jorku, a główną bohaterkę zagrała znana aktorka Maggie Gyllenhaal. Alda był chwalony za to, że tym tekstem przybliżył nie tylko postać polskiej badaczki, ale też pokazał, jak ciężka była walka o prawa kobiet. Czym też zyskał ich sympatię. Małżeństwo jak z marzenia Kobietom najbardziej jednak imponuje to, że Alda jest stały w uczuciach, co w przypadku hollywoodzkich aktorów jest niezwykle rzadkie. To główny powód, dla w przeprowadzonym w latach 90. sondażu amerykańskie kobiety uznały go za jednego z „trzech idealnych mężczyzn” – tuż za Jezusem i Mahatmą Gandhim. On swoją pierwszą i jedyną żonę poślubił w 1957 roku. Miał wtedy zaledwie 21 lat, ale wiedział, że Arlene Weiss, zawodowa klarnecistka, to ta jedyna. Zwrócił na nią uwagę na przyjęciu, śmiała się z jego żartów i zjedli razem ciasto rumowe, które wcześniej upadło na podłogę. Nikt z gości nie chciał go tknąć. Są razem od prawie siedmiu dekad, wychowali trzy córki: Eve, Elizabeth i Beatrice. Najstarsza z nich ma dzisiaj 67 lat i jest psycholożką. Pozostałe próbowały aktorstwa, ale nie zrobiły kariery. Zapytany o sekret długiego małżeństwa, Alda odpowiada, że nie da się go zamknąć w jednym zdaniu. Ale trzeba kochać drugą osobę, nawet wtedy, gdy się kłócicie albo wydaje wam się, że wszystko idzie źle. A przecież w długim związku zdarzają się także awantury, trudne chwile. Jego żona Arlene miała krótszą odpowiedź: "Co pomaga? Krótka pamięć”. To zdanie, jak wiele w ich historii, łączy mądrość z humorem. Alan Alda ma 90 lat i wciąż jest ciekawy świata Dziś Alan Alda pojawia się na ekranie rzadko. Także z powodu choroby Parkinsona, której nie ukrywa, ale też nie pozwala, by go zdefiniowała. Jego charakterystyczny uśmiech wciąż sprawia, że na chwilę znów staje się tym chłopięcym Hawkeye’em sprzed lat. Chorobę zdiagnozowano u niego w 2015 roku. Trzy lata później powiedział o niej publicznie, a dziś nawet z niej żartuje. „Rzadko się na to denerwuję, bo wiem, że taka jest rzeczywistość. O wiele łatwiej jest przyjąć rzeczywistość niż życzyć sobie czegoś, czego nie masz. Jeśli jakaś czynność trwa zbyt długo, muszę znaleźć inne sposoby, aby się z nią uporać. I w końcu, jeśli guzik przejdzie przez dziurkę, jest to małe zwycięstwo, a ja czuję się jak milion dolców”, tłumaczył w rozmowie dla „The Guardian”. Aktor cierpi także na prozopagnozję. A to oznacza, że ma kłopoty z rozpoznawaniem twarzy. W wywiadzie dla "Vanity Fair" opowiadał, jak podczas pracy nad legendarnym filmem „Cztery pory roku” jego córka Elizabeth, która grała w tym filmie przyszła na plan ucharakteryzowana, z ufarbowanymi na blond włosami. „Kto tu wpuszcza obce osoby?”, obruszył się, a potem zrobiło mu się strasznie głupio. Zobacz także: Richard Chamberlain oczarował Warszawę. Tłumy witały go jak gwiazdę rocka. Nie mógł uwierzyć w to, jak był traktowany Mimo 90 lat życia pozostaje aktywny, zaangażowany i uważny na to, co dzieje się wokół. Martwi się o kondycję społeczeństwa, o podziały i brak dialogu – ale wciąż wierzy, że empatia i dobra wola mogą coś zmienić. W dniu 90. urodzin Alda pozostaje symbolem czegoś rzadkiego w świecie show-biznesu: autentyczności. Człowieka, który potrafi śmiać się z własnych ograniczeń, mówić otwarcie o chorobie, a jednocześnie nie przestaje być ciekawy ludzi i świata. I może właśnie dlatego, nawet dziś, tak łatwo mu uwierzyć, gdy mówi o empatii – bo sam próbuje ją praktykować.
Odebrał Oscara i nie wrócił już na salę. Ta noc skończyła się w areszcie. Dziś polski reżyser obchodzi urodziny
Dziś swoje urodziny obchodzi Zbigniew Rybczyński – człowiek, który przeszedł do historii kina jako pierwszy Polak nagrodzony Oscarem. Choć jego film "Tango" zachwycił świat, to noc oscarowa 1983 roku przyniosła nie tylko sukces, ale i nieoczekiwany zwrot akcji.
Zbigniew Rybczyński, urodzony 27 stycznia 1949 roku w Łodzi, to wybitny polski reżyser, operator filmowy, twórca eksperymentalnych animacji i innowator technologii wizyjnych, który na zawsze zapisał się w historii kina dzięki nagrodzonemu Oscarowi filmowi „Tango”. Jego przemówienie i szalona noc na gali Oscarów w 1983 roku zakończyły się niespodziewanym aresztem, tworząc jedną z najbardziej pamiętnych anegdot oscarowych. Kim jest Zbigniew Rybczyński? Droga od Łodzi do światowego uznania Zbigniew Rybczyński urodził się 27 stycznia 1949 roku w Łodzi i tam rozpoczął swoją przygodę z filmem, studiując w prestiżowej Łódzkiej Szkole Filmowej (PWSFTviT). Jego wczesna twórczość obejmowała eksperymenty z animacją oraz filmami krótkometrażowymi, które powstawały w łódzkim Studia Małych Form Filmowych Se-ma-for. Twórczość Rybczyńskiego od samego początku cechowało innowacyjne podejście do obrazu i dźwięku, łączenie technik audiowizualnych oraz odważne eksperymenty z formą, co szybko przyniosło mu uznanie w środowisku filmowym. Po zdobyciu międzynarodowego uznania kontynuował karierę za granicą, m.in. w Austrii i Stanach Zjednoczonych, rozwijając technologie wideo, animację komputerową oraz tworząc unikatowe narracje wizualne. "Tango" – film, który otworzył drzwi do Oscara Najbardziej znanym dziełem Rybczyńskiego jest krótkometrażowy film animowany „Tango”, zrealizowany w 1980 roku w łódzkim Se-ma-forze. Film trwa zaledwie kilka minut, ale jego innowacyjna konstrukcja – przedstawienie wielu postaci poruszających się w zamkniętej przestrzeni według powtarzających się sekwencji – uczyniła go przełomowym w dziedzinie animacji. W 1983 roku „Tango” zostało nagrodzone Oscarem za najlepszy krótkometrażowy film animowany podczas 55. ceremonii wręczenia nagród Akademii. Był to pierwszy w historii Oscar zdobyty przez polskiego twórcę i jednocześnie monumentalny sukces dla polskiej animacji. ZOBACZ TEŻ: Nie mówi już po polsku, a dorastał w kraju ojca. Syn Seweryna błyszczy w świecie sztuki. Historia tej relacji zaskakuje Noc Oscarów 1983 skończyła się w areszcie. Zbigniew Rybczyński był na pierwszych stronach gazet 55. gala rozdania Oscarów, która odbyła się 11 kwietnia 1983 roku, zapisała się w historii nie tylko ze względu na sukces Rybczyńskiego, ale także z powodu wydarzeń, które nastąpiły chwilę po ceremonii. Podczas odbierania statuetki Rybczyński wygłosił zabawne przemówienie, zaczynając od słów, że ponieważ zrobił krótki film, będzie mówił krótko. Jego wystąpienie wzbudziło aplauz publiczności i stało się jednym z najbardziej pamiętnych momentów ceremonii. Nikt wówczas nie mógł przewidzieć tego, co wydarzy się potem... Po wyjściu z sali na papierosa Rybczyński próbował wrócić do środka, ale ochroniarze, nie znając go z nazwiska, uznali, że jest osobą nieuprawnioną.Pomimo próby wyjaśnienia swojej obecności za pomocą skromnych umiejętności języka angielskiego, doszło do nieporozumienia, szarpaniny i w efekcie – aresztowania reżysera przez policję. Zgodnie z relacjami, spędził całą noc na komisariacie, zanim sprawa się wyjaśniła. Gdy następnego ranka Rybczyński opuszczał areszt, został powitany przez tłum spragnionych sensacji fotoreporterów. Incydent ten błyskawicznie obiegł media na całym świecie i przeszedł do historii jako jedna z najbardziej nieoczekiwanych oscarowych anegdot. Kariera po Oscarach i wpływ Rybczyńskiego na kino Po sukcesie na gali rozdania Oscarów oraz niespodziewanym epizodzie w areszcie, Rybczyński postanowił kontynuować swoją karierę za granicą. W USA prowadził własne studio ZBIG VISION w Nowym Jorku, realizując eksperymentalne filmy w technologii HDTV oraz tworząc innowacyjne wideoklipy dla znanych artystów. Jego praca miała wpływ na rozwój technik cyfrowych w filmie i wideo, a sam Rybczyński stał się uznanym pionierem w dziedzinie nowych mediów. SPRAWDŹ TEŻ: Miał 12 lat, gdy postanowił, że zostanie wybitnym aktorem. W 2025 roku zagrał Hamleta w spektaklu Jana Englerta. "Byłem przerażony"
Rola w hicie lat 90. zrobiła z niej ikonę pokolenia. Tak dziś wygląda serialowa Sabrina. Mało kto wie, czym się dziś zajmuje. Dla niej czas się zatrzymał!
Choć od premiery kultowej „Sabriny, nastoletniej czarownicy” minęło prawie 30 lat, Melissa Joan Hart nie przestaje czarować. Gwiazda lat 90., dziś producentka, reżyserka, wciąż zachwyca urodą, energią i wiernością swoim pasjom. Czy jej sekret to magia?
Melissa Joan Hart – dziewczyna, którą pokochali widzowie na całym świecie jako uroczą czarownicę z przedmieść – niemal trzy dekady po premierze „Sabriny, nastoletniej czarownicy” wciąż zachwyca. Serial dał jej nieśmiertelną sławę, a ona nie pozwoliła zgasnąć temu blaskowi. Dziś, piękna i spełniona, dzieli się z fanami codziennością w mediach społecznościowych. Czy wciąż pozostaje wierna magii ekranu! Serial „Sabrina, nastoletnia czarownica” – fenomen lat 90. To był jeden z tych seriali, które zapisały się w historii popkultury na zawsze. „Sabrina, nastoletnia czarownica” zadebiutowała na szklanym ekranie w 1996 roku i była emitowana przez siedem lat. Produkcja opowiadała o nastolatce, Sabrinie Spellman, która na co dzień mieszka z dwiema ekscentrycznymi ciotkami i gadającym kotem. Jej życie zmienia się w dniu swoich 16. urodzin, gdy dowiaduje się, że jest czarownicą. Serial cieszył się ogromną popularnością i był emitowany również w Polsce – w tym m.in. na antenie Polsatu. Warto dodać, że popularna produkcja powstała na kanwie uwielbianej serii komiksów, której magia, humor i młodzieńczy bunt idealnie wpisały się w klimat lat 90. Tytułową rolę zagrała Melissa Joan Hart, która natychmiast zyskała ogromną rozpoznawalność. Jej postać, inteligentna, pełna humoru i uroku, szybko stała się ikoną młodego pokolenia. Sprawdź też: Tylko w VIVA!. Monika Olejnik powstrzymała rodziców przed rozwodem. Tak udowodniła swoją sprawczość Melissa Joan Hart – tak zdobyła światową sławę Melissa Joan Hart urodziła się 18 kwietnia 1976 roku. Swoją przygodę z aktorstwem zaczęła od serialu „Clarissa wyjaśni wszystko”. Ale mało kto wie, że za kulisami sukcesu aktorki stoi kobieta wyjątkowa – jej mama, Paula Hart. Doświadczona producentka filmowa i serialowa, nie tylko czuwała nad produkcją „Sabriny, nastoletniej czarownicy”, ale też miała ogromny wpływ na obsadzenie w roli głównej własnej córki. Co ciekawe, wcześniej zdobyła prawa do ekranizacji i rozpoczęła pracę nad projektem, który miał odmienić życie Melissy. Jak wspominała aktorka, jej mama wykupiła prawa do postaci Sabriny za jednego dolara od wydawnictwa, które trzymało piecze nad słynnymi komiksami. Paula Hart wierzyła mocno w potencjał swojej wizji. Rozesłała demo do kilku stacji telewizyjnych. Trzy odpowiedziały entuzjastycznie, gotowe rozpocząć produkcję. Ale to oferta od ABC – z prestiżowym pasmem antenowym – sprawiła, że nie miała wątpliwości. Melissa Joan Hart idealnie wpisała się w konwencję serialu, łącząc urok nastoletniej niewinności z komediowym talentem. Jej rola nie tylko podbiła serca widzów na całym świecie, ale także otworzyła drzwi do licznych projektów filmowych i telewizyjnych. Na swoim koncie ma udział w takich produkcjach jak: „Tragiczny rejs”, „Szalona impreza”, „Herkules”, „Batman. Powrót Jokera”, „Melissa i Joey”, „Rodzina pod choinkę”. Czytaj też: Dziś zna ją cała Polska, ale kiedyś śpiewała Krawczyka w dziecięcym programie. Pamiętacie ten występ? Najciekawsze fakty z życia aktorki po sukcesie Sabriny Po zakończeniu emisji „Sabriny” Melissa Joan Hart nie zniknęła z show-biznesu. Wciąż jest aktywna zawodowo – występuje w filmach i serialach, a także angażuje się w projekty producenckie w rodzinnej firmie Hartbreak Films. Już na planie „Sabriny” nie ograniczała się wyłącznie do grania – z ciekawością i zaangażowaniem zaglądała za kulisy, podejmując pierwsze producencko-reżyserskie próby. Z biegiem lat okazało się, że to nie aktorstwo, a właśnie tworzenie – reżyseria i produkcja – stały się jej największą pasją i zawodowym spełnieniem. Od 2014 roku niemal co roku wypuszcza nowe, pełne ciepła i magii święta produkcje. Jej nazwisko stało się marką w świecie bożonarodzeniowych historii. W jej portfolio znalazły się takie tytuły jak: „Christmas in Tune”, „Santa Bootcamp” czy „Święta z Ex”. Ponadto od lat z powodzeniem łączy życie zawodowe z prywatnym – jest matką i żoną. Miłość znalazła ją z dala od blasku reflektorów. W 2003 roku Melissa Joan Hart wyszła za muzyka Marka Wilkersona, a ich związek stał się jej bezpieczną przystanią. Gdy na świat przyszli trzej synowie, aktorka świadomie wybrała spokój domowego ogniska zamiast planu filmowego. Ale ekran nigdy nie przestał jej kusić – wróciła do gry, silniejsza, dojrzalsza, i gotowa na nowy rozdział, który przyniósł jej zawodowe spełnienie. Jak wygląda dziś Melissa Joan Hart, czyli serialowa Sabrina? Melissa Joan Hart ma dziś 49 lat i wciąż czaruje – nie tylko ekranową charyzmą, ale też naturalnym urokiem i młodzieńczą świeżością. Jej elegancja, promienny uśmiech i niesłabnąca energia sprawiają, że trudno oderwać od niej wzrok. Dla wielu to nie tylko ulubiona czarownica z lat 90., ale także współczesna ikona stylu i wdzięku. Nie dziwi więc, że wierni fani wciąż powtarzają: „dla niej czas naprawdę się zatrzymał”. Choć minęły dekady od czasów „Sabriny”, Melissa nie traci kontaktu z fanami – wręcz przeciwnie. W mediach społecznościowych dzieli się codziennością, uchyla rąbka tajemnicy zza kulis swojej pracy i z sentymentem wraca do wspomnień sprzed lat. Jej profile pełne są ciepła, autentyczności i pozytywnej energii. To właśnie tam śledzą ją ci, którzy dorastali razem z nią, a dziś z równą sympatią obserwują każdy nowy rozdział w życiu swojej ekranowej czarownicy.
Był twarzą "Kawy czy herbaty", nagle zniknął. Zmienił zawód, a to czym się zajmuje przyprawia o dreszcz
Paweł Pochwała, były prowadzący „Kawę czy herbatę?”, zaskoczył swoją decyzją zawodową. 65-letni dziennikarz związał się z branżą pogrzebową i oficjalnie został mistrzem ceremonii. Teraz pomaga rodzinom w organizacji ostatniego pożegnania, prowadząc zarówno świeckie, jak i religijne uroczystości.
Paweł Pochwała, znany z programu „Kawa czy herbata?”, rozpoczął nowy etap kariery. 65-letni dziennikarz uzyskał certyfikat mistrza ceremonii pogrzebowych. Teraz przygotowuje i prowadzi zarówno świeckie, jak i religijne uroczystości pożegnalne, oferując również pomoc w organizacji artystycznej oprawy pogrzebów. Kim jest Paweł Pochwała i co robił wcześniej? Paweł Pochwała to dziennikarz i prezenter, który przez wiele lat był związany z Telewizją Polską. Ukończył socjologię i reżyserię na Uniwersytecie Warszawskim. Telewidzowie pamiętają go przede wszystkim jako współprowadzącego program śniadaniowy „Kawa czy herbata?”, emitowany w latach 1993–2013, gdzie tworzył duet z Iwoną Schymallą. Był też zaangażowany w tworzenie innych programów TVP, takich jak „Kuchnia z Okrasą” i „Kiosk przy Wspólnej”. ZOBACZ TEŻ: Tego nikt się nie spodziewał! Wiśniewski z byłą żoną i dziećmi na scenie. Ten "Sylwester z Dwójką" już przeszedł do historii Gdzie uzyskał certyfikat mistrza ceremonii pogrzebowych? Informację o nowej profesji Pawła Pochwały podała Polska Izba Branży Pogrzebowej, publikując również jego osobisty wpis. Prezenter pochwalił się uzyskaniem certyfikatu mistrza ceremonii pogrzebowych, co oznacza, że ukończył odpowiednie szkolenie i zdobył oficjalne uprawnienia do prowadzenia tego typu uroczystości. W swoim wpisie zaznaczył, że decyzja o zmianie zawodowej drogi była przemyślana i wynika z wieloletniego doświadczenia w pracy z ludźmi. Na czym polega jego nowa praca? Jako mistrz ceremonii pogrzebowych Paweł Pochwała przygotowuje i prowadzi zarówno świeckie, jak i religijne uroczystości pogrzebowe. W ramach swojej pracy pisze oraz wygłasza mowy pożegnalne, a także udziela konsultacji i pomaga rodzinom w organizacji oprawy artystycznej oraz muzycznej ceremonii. Zajmuje się również koordynacją styp i konsolacji, czyli spotkań rodzinnych po pogrzebie. W specjalnym wpisie, który opublikowano na profilu Polskiej Izby Branży Pogrzebowej, Pochwała podkreślił: „Szanowni Państwo, nazywam się Paweł Pochwała. Jestem Mistrzem Ceremonii Pogrzebowych. Podejmuję się tej misji z głębi serca, po wielu latach przemyśleń, a ponad trzydzieści lat pracy jako dziennikarz i reżyser telewizyjny nauczyły mnie wrażliwości na ludzi i ich historie” – napisał. CZYTAJ TEŻ: Wszystko jasne! TVP podjęła decyzję. Wiemy, co z udziałem Polski na Eurowizji 2026: „Rozumiemy emocje i niepokoje” Ilu mistrzów ceremonii działa w Polsce? Zawód mistrza ceremonii pogrzebowych to wciąż stosunkowo nowa profesja w Polsce, jednak z roku na rok zyskuje na znaczeniu. Obecnie w kraju działa około 100 takich specjalistów. Ich zadaniem jest głównie prowadzenie świeckich pogrzebów, które stanowią już około 5 proc. wszystkich ceremonii pogrzebowych w Polsce, co przekłada się na około 25 tysięcy uroczystości rocznie. Mistrzowie ceremonii wyróżniają się charakterystycznym ubiorem: todze przypominającej togę adwokacką oraz łańcuchu, nieco odmiennym od tego, który noszą urzędnicy stanu cywilnego. Nowa profesja – coraz popularniejsza w kraju Świeckie ceremonie pogrzebowe stają się coraz bardziej powszechne w Polsce. Wzrost zapotrzebowania na tego typu uroczystości sprawił, że zawód mistrza ceremonii pogrzebowych zaczyna być doceniany. Osoby pełniące tę funkcję nie tylko wygłaszają pożegnania, ale pełnią też rolę przewodników dla rodzin w trudnych chwilach, oferując wsparcie emocjonalne i logistyczne. Decyzja Pawła Pochwały o zmianie zawodu spotkała się z dużym zainteresowaniem opinii publicznej. Były prezenter TVP, znany z empatii i wrażliwości, przeniósł swoje doświadczenie dziennikarskie na grunt ceremonii pożegnalnych, zyskując uznanie w nowej roli. Źródło: Plejada
Kiedyś podziwiał ją cały świat, dziś grozi jej więzienie. Jak Julia Tymoszenko z "żelaznej premier" zmieniła się w bohaterkę głośnych afer
Julia Tymoszenko, była premier Ukrainy i liderka Batkiwszczyny, usłyszała zarzuty korupcyjne związane z próbą przekupstwa deputowanych. Najwyższy Sąd Antykorupcyjny zastosował wobec niej poręczenie majątkowe w wysokości 33 mln hrywien oraz środki wolnościowe, w tym zakaz opuszczania obwodu kijowskiego i obowiązek oddania paszportów. Tymoszenko odpiera zarzuty, nazywając sprawę polityczną nagonką.
Najwyższy Sąd Antykorupcyjny Ukrainy zdecydował o zastosowaniu wobec Julii Tymoszenko poręczenia majątkowego w wysokości 33 mln hrywien. Była premier Ukrainy jest oskarżona o próbę przekupstwa parlamentarzystów. Śledczy zarzucają jej działania o charakterze korupcyjnym. Najwyższy Sąd Antykorupcyjny Ukrainy orzeka wobec Tymoszenko Julia Tymoszenko, niegdyś jedna z najbardziej wpływowych i podziwianych postaci na ukraińskiej scenie politycznej, stanęła w obliczu poważnych zarzutów. W piątek, 16 stycznia 2026 roku, po ponad pięciogodzinnym posiedzeniu, Najwyższy Sąd Antykorupcyjny Ukrainy podjął decyzję o zastosowaniu wobec byłej premier środka zapobiegawczego w postaci poręczenia majątkowego. To właśnie sąd, specjalizujący się w sprawach o charakterze korupcyjnym, uznał, że wobec osoby na tak eksponowanej pozycji publicznej konieczne jest zabezpieczenie dalszego toku postępowania. Zarzuty są poważne — Julia Tymoszenko miała próbować wpłynąć na przebieg głosowań w parlamencie poprzez przekupstwo deputowanych. ZOBACZ TEŻ: Wołodymyr Zełenski zabiega o pokój dla swojego kraju. A jak żyje żona prezydenta i dwójka ich dzieci? Pragną tylko jednego Poręczenie majątkowe i wniosek prokuratury Sąd ustalił wysokość poręczenia majątkowego na poziomie 33 mln hrywien, co odpowiada około 2 mln 767 tys. zł. Warto zauważyć, że Specjalna Prokuratura Antykorupcyjna (SAP) wystąpiła z wnioskiem o znacznie wyższą kwotę — 50 mln hrywien (około 4 mln 193 tys. zł). Mimo to, sąd zdecydował się na niższą wartość, uznając ją za wystarczającą w kontekście prowadzonych czynności śledczych. Jakie środki wolnościowe zastosowano wobec byłej premier? To jednak nie jedyne konsekwencje prawne, jakie obecnie ciążą na Julii Tymoszenko. Sąd nałożył na nią szereg środków wolnościowych, których celem jest ograniczenie możliwości wpływania na śledztwo oraz zabezpieczenie obecności oskarżonej w dalszych etapach postępowania. Wśród nich znalazły się: zakaz opuszczania obwodu kijowskiego, obowiązek oddania wszystkich paszportów, nakaz stawiennictwa na każde wezwanie sądu, śledczego lub prokuratora, obowiązek powiadamiania o każdej zmianie miejsca zamieszkania lub zatrudnienia, zakaz kontaktów z określoną grupą deputowanych. Warto dodać, że sąd nie zdecydował o zastosowaniu dozoru elektronicznego, co pozostawia byłej premier pewien margines swobody. CZYTAJ TEŻ: Nieoczekiwane spotkanie Trumpa i Zełenskiego w Watykanie. To zdjęcie przejdzie do historii! Przeszukanie w siedzibie Batkiwszczyny Zarówno Narodowe Biuro Antykorupcyjne Ukrainy (NABU), jak i Specjalna Prokuratura Antykorupcyjna (SAP) jeszcze we wtorek wieczorem poinformowały opinię publiczną o ujawnieniu przypadków korupcji w szeregach kierownictwa jednej z frakcji parlamentarnych. Już dzień później ukraińskie media jednoznacznie wskazały, że chodzi o Julię Tymoszenko, liderkę partii Batkiwszczyna. W odpowiedzi na te działania, w siedzibie Batkiwszczyny przeprowadzono przeszukanie, które miało na celu zabezpieczenie materiałów mogących potwierdzić podejrzenia o nielegalne działania. Tymoszenko potwierdziła te wydarzenia w mediach społecznościowych, publikując oświadczenie na Facebooku. Tymoszenko odpowiada na zarzuty W swoim wpisie była premier określiła całą sytuację jako działanie polityczne, którego celem jest osłabienie jej pozycji oraz zdyskredytowanie ugrupowania, które reprezentuje. Wskazała, że przeszukania i postawione zarzuty są próbą wyeliminowania jej z życia politycznego. Tymoszenko nie przyznała się do winy i nie odniosła się szczegółowo do treści zarzutów. Julia Tymoszenko, postać przez lata uosabiająca nadzieję na przemiany demokratyczne na Ukrainie, dziś znajduje się w centrum jednej z największych afer korupcyjnych ostatnich lat. Decyzja sądu o zastosowaniu poręczenia majątkowego i nałożeniu środków wolnościowych to dopiero początek procesu, który może mieć daleko idące skutki polityczne i społeczne. Sprawa, która właśnie się rozpoczyna, z pewnością będzie uważnie śledzona przez opinię publiczną, zarówno w Ukrainie, jak i na arenie międzynarodowej. Źródło: PAP, Facebook
Tylko w VIVA!. Monika Olejnik powstrzymała rodziców przed rozwodem. Tak udowodniła swoją sprawczość
Monika Olejnik już jako dziecko wiedziała, że jej głos ma znaczenie. Dziś jest ikoną dziennikarstwa, która nie boi się mówić głośno o tym, co ważne.
Nazywana pierwszą damą polskiego dziennikarstwa. Znana z bezkompromisowego podejścia do polityków, sama politykę ma w DNA. Monika Olejnik opowiada Beacie Nowickiej o odwadze, przemocy, której doświadczyła, marzeniach, sile sportu w walce z rakiem, genialnych artystach, książkach, modzie i inspiracjach. Oraz o batalii przeciwko hejtowi. M0nika Olejnik już w dzieciństwie udowodniła swoją sprawczość. “Poczułam, że potrafię coś zrobić” Wywiad VIVA! – Dostałaś nagrodę specjalną VIVA! People Power! za „wytrwałość, niezależność, odwagę”. Pamiętasz moment, kiedy pierwszy raz poczułaś smak tej odwagi? Miałam może dziewięć lat, kiedy moi rodzice postanowili się rozwieść. Przeczytałam dokumenty rozwodowe. Poszłam do szkoły i w swojej klasie zrobiłam głosowanie: Z kim chciałbyś/ chciałabyś zostać – z mamusią czy z tatusiem? Nie pamiętam już wyniku tego „referendum”, ale pamiętam, że wróciłam do domu i powiedziałam do mojego ojca: „Jesteśmy z bratem jak papużki nierozłączki, nie możecie nas rozłączać. W związku z tym wy również nie możecie się rozstać”. Rodzice drugi raz wzięli ślub. Byłam małą dziewczynką i poczułam, że potrafię coś zrobić. Jestem sprawcza. Mój głos jest ważny. Dziękuję za nagrodę VIVA! People Power! – Scena jak z filmu! Dziennikarstwo miałaś wpisane w DNA? Zawsze starałam się być blisko emocji. Fascynował mnie świat. Skończyłam SGGW, przez chwilę myślałam, że pojadę w Bieszczady i będę hodowała owce, ale w tym czasie w Polsce tworzyła się historia i zainteresowało mnie dziennikarstwo. Skończyłam studia podyplomowe na UW. W radiowej Trójce mieliśmy odwagę i wymknęliśmy się ówczesnej władzy spod kontroli. Robiłam reportaże interwencyjne, pomagałam ludziom, ale najważniejsza była muzyka, która dawała nam poczucie wolności. Grzesiek Ciechowski z Republiką, Kora, Marek Jackowski i Maanam, Czesław Niemen, Perfect z Hołdysem i Markowskim, Oddział Zamknięty, Lady Punk i inni odważni. Jeździłam po Polsce z mikrofonem i robiłam reportaże z koncertów, które były manifestami wolności i niezależności w myśleniu! Do tej pory napędza mnie ciekawość świata. Kocham, jak coś się dzieje w moim życiu. Ciągle chcę robić więcej i ciekawiej. Największym zawodowym wyzwaniem było powstanie telewizji TVN. Mieliśmy marzenia, entuzjazm. Ambitnie i z pokorą stworzyliśmy więcej niż telewizję. Współtworzyliśmy i współtworzymy wolne media i demokrację. – Polityka trochę Cię już znużyła? Rozczarowała? Nigdy, ale coraz częściej rozczarowują mnie politycy! Szczególnie ci, którzy doprowadzają do bezsensownej agresji między ludźmi. A sama polityka jest fascynująca. Nie mogę bez niej żyć. Przed laty rapowałam: „Od lat już to widzę, jak ta łajba się chwieje, a Ci tak zwani ważni Politycy myślą, że nic się nie dzieje (…)”. Obserwuję z niepokojem, jak historia zatoczyła koło. Prezydent Trump pisze list do premiera Norwegii, że w związku z tym, że nie dostał Nagrody Nobla, to: „(…) nie czuję się już w obowiązku myślenia wyłącznie o pokoju”. Marzy o przejęciu Grenlandii i mówi: „Grenlandia musi być nasza. Po dobroci albo inaczej”. Gdybyś zobaczyła taką scenę w filmie, pomyślałabyś, że scenarzystę poniosła wyobraźnia. A to nasza nowa rzeczywistość! Wstrząsające było przemówienie prezydenta Zełenskiego w Davos, mówił w nim o bezkarności Putina i innych dyktatorów kosztem życia niewinnych ludzi. W Polsce sytuacja polityczna też jest niezwykle trudna. Mamy prezydenta, który najchętniej obaliłby rząd premiera Donalda Tuska i poszedł drogą Trumpa. Mam nadzieję, że w obliczu wojny w Ukrainie i innych niebezpieczeństw, które nam zagrażają, politycy otrzeźwieją! Kiedyś mieliśmy prawdziwych mężów stanu: profesora Bronisława Geremka, Tadeusza Mazowieckiego, który pełnił ważną dla świata misję z ramienia ONZ-etu w czasie wojny w byłej Jugosławii. Arcybiskup Życiński potrafił być krytyczny wobec Kościoła. Lech Wałęsa był symbolem odwagi! Profesor Jerzy Buzek. Piękne postaci. Dziś już takich autorytetów nie ma. Świat zubożał, ale nie możemy się poddawać. „Ludzi dobrej woli jest więcej”. Bez edukacji nie ma i nie będzie demokracji. A sama demokracja nie spadła z nieba, musimy się o nią troszczyć, walczyć. Nie można być obojętnym. [...] Cała rozmowa z Moniką Olejnik do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 29 stycznia. Co jeszcze w VIVIE! 2/2026? Maria Winiarska i Wiktor Zborowski. Są jak ogień i woda. Jak więc wytrwali u swojego boku 50 lat? O tym się mówi. Power couples 2026: Jenner i Chalamet, Clooneyowie, Swift i Kelce... Co tak naprawdę leży u podstaw ich związku. Kasia Adamik. Nie chce być autorytetem, jak mama Agnieszka Holland. Dlaczego? Extra. Walentynki łączą zakochanych, ale... dzielą świat. Podróże. Podążamy szlakiem South West Coast Path w Kornwalii za bohaterami filmu „Ścieżki życia”.
Barbara Bursztynowicz świętuje urodziny. Mało kto wie, że jej mężem jest znany aktor. Zagrał w uwielbianym hicie Polaków
Choć częściej mówi się o Barbarze, to jej mąż – Jacek Bursztynowicz – od dekad stoi u jej boku. Aktor z wyrazistym dorobkiem, znany m.in. z serialu "Na Wspólnej" i ról dubbingowych, zbudował z Barbarą relację opartą na szacunku, lojalności i wspólnym rytmie życia. Ich występ w "Tańcu z gwiazdami" to tylko migawka z długiej opowieści o miłości, która nie potrzebuje rozgłosu, by zachwycać.
Ich relacja to przykład cichej, konsekwentnej miłości, która rozwijała się na przestrzeni lat bez medialnych fajerwerków. Poznali się na studiach aktorskich, przeszli razem przez zawodowe wzloty i wyzwania, a dziś z uśmiechem opowiadają o codziennych rytuałach, drobnych gestach i zaufaniu, które budowali dekadami. Wspólna obecność na scenie życia i za kulisami to ich największy sukces. Jacek Bursztynowicz – aktor, który wybrał życie w cieniu wielkiej miłości Urodził się 28 lipca 1952 roku w Warszawie. Choć nie zabiegał o sławę, jego twarz kojarzą m.in. wszyscy widzowie kultowego serialu "Na Wspólnej", gdzie wcielał się w rolę prezesa. Wystąpił też gościnnie w produkcjach takich jak "Plebania", "M jak miłość", "Ranczo" czy "Ojciec Mateusz". Jacek Bursztynowicz ukończył warszawską PWST w 1975 roku i niemal natychmiast związał się z Teatrem Współczesnym, gdzie gra do dziś. Zbudował imponujący dorobek aktorski — nie tylko na scenie, ale i przed kamerą oraz w dubbingu. Jego głos znają dzieci i dorośli, bo przez lata użyczał go postaciom z animacji i filmów. Choć jego nazwisko rzadko pojawia się na łamach tabloidów, nie sposób nie zauważyć, jak dużą rolę odegrał w życiu zawodowym i prywatnym Barbary. Był zawsze obok, z klasą i skromnością. "Myślę, że czasami jest mu przykro. Ale nie okazuje tego, bardzo mnie wspiera", mówiła aktorka, zapytana o to, jak ukochany znosi jej popularność. To on często odbierał ją z planów zdjęciowych, czekał za kulisami, wspierał w momentach zwątpienia. A sam – jak przystało na artystę starej szkoły – nigdy nie potrzebował fleszy, by czuć się spełnionym. ZOBACZ TEŻ: Jego pierwsze małżeństwo rozpadło się po 20 latach, potem długo unikał związków. Szczęście odnalazł dopiero u boku znacznie młodszej aktorki Zgrany duet w życiu codziennym – jak wygląda ich wspólna codzienność? Po niemal pięciu dekadach wspólnego życia, nie grają przed sobą żadnych ról. Barbara i Jacek mówią o sobie z czułością, ale i dystansem. "Jesteśmy jeszcze z tego pokolenia, które walczy z kryzysami, a nie poddaje się i rozwodzi przy pierwszych problemach" – tak aktor podsumował ich związek w jednej z rozmów. (cyt. Plejada) Ich dom to przestrzeń pełna ciepła, harmonii i drobnych rytuałów. Nie potrzebują wystawnych wyjść, by czuć się razem szczęśliwi. W ich relacji najważniejsza jest rozmowa, wzajemne wsparcie i akceptacja. Jacek i Barbara Bursztynowicz zatańczyli razem w "Tańcu z Gwiazdami" W 2025 roku Barbara wystąpiła w „Tańcu z gwiazdami”, a w jednym z odcinków dołączył do niej Jacek. Zatańczyli razem walc wiedeński – z gracją, spokojem, subtelnym uśmiechem. Widzowie i jurorzy nie kryli wzruszenia. Ten taniec był czymś więcej niż choreografią – był wyznaniem miłości, celebracją wspólnego życia. Choć scena trwała zaledwie kilka minut, zostawiła po sobie ślad w sercach widzów. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Byli ikonami kina, przez dekady uchodzili za idealne małżeństwo Hollywood. Po latach córki przerwały milczenie
Jego pierwsze małżeństwo rozpadło się po 20 latach, potem długo unikał związków. Szczęście odnalazł dopiero u boku znacznie młodszej aktorki
Przez lata nie zagrał ani jednej roli, która na dłużej wryła się w pamięć widzów. Aż do momentu, gdy zaproponowano mu udział w serialu "Świat według Kiepskich". Grał w nim przez 21 lat i dziś niemal wszyscy kojarzą go z Marianem Paździochem. Mało kto wie, że Ryszard Kotys przez ponad 65 lat swojej kariery grał w teatrze i to właśnie on miał specjalne miejsce w jego sercu. Zwłaszcza że to dzięki niemu poznał swoje dwie żony.
Kiedy 5 lat temu Polskę obiegła informacja o śmierci Ryszarda Kotysa, aktorski świat na chwilę zamilkł. Zakończyło to pewną erę zarówno w świecie polskiego filmu, jak i teatru. Bo choć większość ludzi kojarzyła go z rolą w serialu "Świat według kiepskich, to Ryszard Kotys miał bardzo bogaty dorobek aktorski. W swojej karierze wystąpił w prawie 200 produkcjach filmowych, a zadebiutował przed laty u samego Andrzeja Wajdy. Najdłużej był jednak związany z postacią Mariana Paździocha, w którego wcielał się ponad 20 lat. Można wręcz powiedzieć, że to dzięki niemu miał „trzecią żonę” – Renatę Pałys. Zobacz również: „Rysiek – człowiek legenda, aktor legenda”. Andrzej Grabowski o śmierci Ryszarda Kotysa Połączył ich teatr Aktor od zawsze starał się oddzielać życie prywatne od zawodowego, unikał ścianek i sensacji, jednak nie mógł przewidzieć, że każdą ze swoich miłości pozna właśnie w pracy. Z Barbarą Wojtkowską poznał się w teatrze, jeszcze gdy ta była studentką ASP. Młodą scenarzystkę i aktora połączyło silne uczucie, które niedługo potem poprowadziło ich przed ołtarz. W 1956 roku doczekali się syna, Piotra, który nie poszedł w ślady rodziców. Pokochał morze i został kapitanem żeglugi wielkiej. Uchodzili za udany i szczęśliwy związek, stąd dla wielu zaskoczeniem był fakt, że po 20 latach postanowili się rozwieść rozwodem. Aktor źle zniósł rozpad rodziny, poświęcił się pracy i nie miał już zamiaru szukać nowej miłości. Ale ona znalazła jego. Różnica nie do pokonania? Drugą miłość Kotys też zawdzięcza teatrowi. Aktorkę Kamilę Sammler poznał podczas festiwalu teatralnego w Opolu. I być może na tym jednym spotkaniu by się skończyło, gdyby nie fakt, że oboje wkrótce później dostali angaż w Teatrze im. Jaracza w Łodzi. Zaczęli razem pracować, a relacje zawodowa przerodziła się w gorące uczucie. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że Kamila była o 26 lat młodsza od Ryszarda. Ich związek stał się więc przedmiotem plotek i był źle widziany w towarzystwie. Wbrew nieprzychylnym komentarzom para świetnie się dogadywała, a w 1987 roku powitała na świecie syna. Ich miłość, której nikt nie dawał szans, przetrwała aż do końca życia aktora. "Trzecia żona" Mówiąc o żonach Ryszarda Kotysa, grzechem byłoby nie wspomnieć o Renacie Pałys. W końcu była ona serialową żoną Mariana Paździocha przez ponad 20 lat. Niejedno prawdziwe małżeństwo nie może pochwalić się takim stażem, co tylko udowadnia, że aktor był stały w uczuciach nawet w „Świecie według Kiepskich”. Poznali się wcześniej, a dwie dekady grania małżeństwa sprawiły, że się zaprzyjaźnili. Pałys ceniła swojego serialowego partnera i podziwiała jego talent. „Był przeciwieństwem Mariana Paździocha. A jednak potrafił świetnie oddać wszystkie negatywne cechy postaci, którą grał i którą lubił” - wspominała go w rozmowie z Plejadą. Zobacz też: Aktor ciężko chorował. Tak wyglądały ostatnie chwile Ryszarda Kotysa Trudno nie zauważyć, że poza byciem uwielbianym aktorem Ryszard miał serce, w którym znalazło się miejsce nie tylko na wieloletnie miłości, ale i na przyjaźnie. Tym bardziej aż trudno uwierzyć, że od jego śmierci minęło już 5 lat. Jednak, jak wspomniała Pałys w wywiadzie dla Plejady, wciąż ogląda „Świat według Kiepskich”, a kiedy patrzy na Ryśka, wydaje jej się, że on wciąż stoi obok niej. I z pewnością nie jest jedyna. Źródła: Plejada.pl, ludzie.fakt.pl, polskieradio24.pl, kobieta.wp.pl
Jego rolę chwaliła Charlize Theron, on sam chciał rzucić aktorstwo. Teraz wystąpi w TzG"
Kamil Nożyński nie przestaje zaskakiwać! Po międzynarodowym sukcesie „Ślepnąc od świateł” i współpracy z Charlize Theron, aktor wraca na ekran w dwóch nowych projektach. Dołącza do obsady „Przyjaciółek” w Polsacie oraz wystąpi w 18. edycji „Tańca z gwiazdami”.
Kamil Nożyński, aktor znany z głośnej roli w „Ślepnąc od świateł”, znów zaskakuje! Dołącza do obsady „Przyjaciółek” w Polsacie jako tajemniczy Erwin oraz wystąpi w 18. edycji „Tańca z gwiazdami”. Zobacz, co jeszcze zdradził w „halo tu Polsat”! Kamil Nożyński w „Przyjaciółkach” – kim jest Erwin Lubart? Kamil Nożyński od 310. odcinka serialu „Przyjaciółki” pojawi się jako Erwin Lubart. Aktor opisuje swoją postać jako „tajemniczego gościa”, który wniesie do fabuły wiele emocji i nieoczekiwanych zwrotów. W programie „halo tu Polsat” mówił: „Erwin potrafi być człowiekiem ciepłym i bardzo pomocnym – ma dwie strony. Na pewno zrobi zagwozdkę Wiktorowi i wprowadzi pewien chaos”. Aktor zachęcił widzów do śledzenia losów swojego bohatera w czwartkowe wieczory o 21:40 na antenie Polsatu. ZOBACZ TEŻ: Janja Lesar ujawnia prawdę o Zillmann. Związek, wspólne życie i rozstanie po 22 latach Spotkanie z Charlize Theron i plan „The Old Guard 2” Nożyński zyskał popularność dzięki roli Kuby w serialu „Ślepnąc od świateł”. To właśnie ta kreacja przyniosła mu międzynarodową szansę – udział w „The Old Guard 2” z Charlize Theron, gdzie aktorka pełniła także rolę producentki. „Charlize podeszła do mnie i powiedziała: »Oglądałam twój serial, jest świetny«” – wspominał w rozmowie. „Zamurowało mnie. Jedyne, co zdołałem powiedzieć, to »you did?«”. Choć nie mieli wspólnych scen, samo spotkanie zrobiło na nim ogromne wrażenie. Spadochronowe emocje nad piramidami Poza aktorstwem Nożyński pasjonuje się skokami ze spadochronem. W listopadzie 2025 roku wrócił z Egiptu, gdzie skakał nad piramidami. „Zrobiłem tam dwa skoki, ale czułem się, jakbym zrobił 20. Skakałem z 4,5 km, a potem ze śmigłowca Mi 17 z 2700 m” – opowiadał podekscytowany. Lądowanie na pustyni i widok starożytnych budowli z lotu ptaka były dla niego niezapomnianym przeżyciem. CZYTAJ TEŻ: Znamy kolejne nazwisko uczestniczki "Tańca z Gwiazdami". To uwielbiana aktorka! Powrót do muzyki? Co planuje Saful Fani rapu znają Kamila Nożyńskiego jako Safula. Choć od wydania solowej płyty w 2021 roku nie pracował nad nowym materiałem, teraz zapowiada zmiany: „Muzyka zaczyna do mnie wracać. Nie mówię jeszcze co może się stanie w przyszłym roku, ale do czegoś zaczynam się przygotowywać”. Powrót Safula na scenę muzyczną może być jednym z najciekawszych wydarzeń 2026 roku. „Taniec z gwiazdami 2026” – aktor rzuca się na głęboką wodę Kamil Nożyński został oficjalnie ogłoszony uczestnikiem 18. edycji „Tańca z gwiazdami”. Jak sam przyznał, wcześniej nigdy nie tańczył towarzysko. „Zaczynam od totalnego zera. W lutym ruszam z treningami – nawet pięć godzin dziennie” – wyznał. Udział w show to dla niego kolejne wyzwanie – tradycyjnie, w okolicach swoich urodzin, wybiera coś ekstremalnego. „W zeszłym roku zrobiłem kurs spadochronowy. W tym roku powiedziałem sobie: »Masz 42 lata. Może czas się nauczyć tańczyć«”. Program wystartuje 1 marca, a internauci już wyrażają wsparcie: „Już wiem, na kogo będę głosować”, „Świetnie, uwielbiam go”, „Tego się nie spodziewałam”. Źródło: Halo tu Polsat, Pomponik
Miał 12 lat, gdy postanowił, że zostanie wybitnym aktorem. W 2025 roku zagrał Hamleta w spektaklu Jana Englerta. "Byłem przerażony"
Hugo Tarres, zaledwie 21-letni student warszawskiej Akademii Teatralnej, zapisał się w historii, zostając najmłodszym Hamletem w dziejach polskiego teatru. Rola w spektaklu Jana Englerta w Teatrze Narodowym stała się teatralnym wydarzeniem roku.
W świecie teatru rzadko zdarza się, by tak młody aktor zyskał tak ogromne uznanie w tak krótkim czasie. Hugo Tarres, który jeszcze niedawno chodził do teatru z zeszytem na bilety, dziś sam stoi na scenie Teatru Narodowego w jednej z najtrudniejszych ról dramatycznych. W wieku 21 lat wcielił się w postać Hamleta – stając się najmłodszym odtwórcą tej roli w historii polskiego teatru. Jego droga na szczyt była równie intensywna, co pełna skromności, ciężkiej pracy i emocjonalnych przełomów. Kim jest Hugo Tarres? Hugo Tarres to 21-letni student Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Od 1 września 2025 roku jest członkiem zespołu Teatru Narodowego. Jego droga do aktorstwa rozpoczęła się w dzieciństwie, kiedy po raz pierwszy poszedł z mamą do Teatru Współczesnego na spektakl „Hamleta” z Borysem Szycem. „Poszedłem więc z mamą do Współczesnego i… wow!” – wspomina w wywiadzie z Zofią Fabjanowską dla „Zwierciadła”. Po tym doświadczeniu sam zaczął kupować wejściówki i wracać na spektakl – był na nim aż sześć razy. Miał wtedy 11, może 12 lat, i oświadczył ojcu: „zamierzam zostać wybitnym aktorem”. Ojciec potraktował to poważnie: „od razu kupił mi dwie książki Stanisławskiego”. Hamlet w Teatrze Narodowym – jak doszło do tej roli Wiosną 2025 roku Hugo Tarres zadebiutował jako Hamlet w spektaklu Jana Englerta w Teatrze Narodowym. Został najmłodszym Hamletem w historii polskiego teatru. Początkowo propozycja ta dostarczyła mu dużo emocji. „Raczej nie przesadzę, jeśli powiem, że byłem przerażony” – mówi w „Zwierciadle”. Rola w "Hamlecie", który był pożegnalnym spektaklem reżyserowanym przez jego profesora, Jana Englerta, okazała się dla Tarresa momentem przełomowym. „Od razu pouruchamiały się we mnie jakieś blokady, głosy, które mówiły, że nie dam rady”. Przez długi czas nie miał adaptacji tekstu, a gdy ją dostał, musiał nadrabiać z ogromnym wysiłkiem. Czytaj też: Szeptali o nim za kulisami, teraz huczy cała Polska. Został najmłodszym Hamletem w historii polskiego teatru. Tajemnice Hugo Tarresa Przygotowania do roli: 5 miesięcy intensywnej pracy Tarres przygotowywał się do roli przez pięć miesięcy. Na strychu w swoim domu urządził prowizoryczne studio pracy. „Siedzieliśmy z przyjacielem, który zgodził się być moim repetytorem, i przez pięć miesięcy kuliśmy tekst na pamięć”. Na pierwszą próbę czytaną w teatrze przyszedł już z opanowanym całym „Hamletem”. „Podczas pierwszych prób nie mogłem się uwolnić od poczucia, że jestem tu kimś niekompetentnym”, ale kluczowe było zrozumienie: „ten spektakl nie jest o mnie”. Współpraca z Heleną Englert (Ofelia) zaowocowała nową dynamiką postaci. „Ofelia jest od niego mocniejsza, dojrzalsza... faktycznie Ofelię łamie dopiero to, że jej ojciec został zamordowany przez Hamleta”. Tarres podkreśla, że współczesność spektaklu nie polega na „trampkach na scenie”, ale na głębokiej przemianie relacji między postaciami. Tarres na ekranie: sukces filmowy i nowe projekty Debiut filmowy Tarresa to „Piep*zyć Mickiewicza”. „Jeszcze chwilę wcześniej do kin weszła pierwsza część – to był mój filmowy debiut”. Druga część przyciągnęła do kin aż 800 tysięcy widzów, a trzecia jest już gotowa. Początkowo filmowcy obsadzali go głównie w rolach „licealnego bad boya”, ale to zaczyna się zmieniać. Na temat nowych projektów Tarres nie może jeszcze mówić. Podkreśla jednak: „starałem się wykonać swoją robotę jak najlepiej, uczciwie”. Co dalej? Tarres o przyszłości, presji i pokorze Mimo sukcesów Tarres nie unosi się dumą. „Mam dopiero 21 lat i jestem pełny skrajności”. Nie chce budować poczucia własnej wartości wyłącznie na osiągnięciach: „staram się nie wywierać na siebie presji… i nie wpierdzielić się tym samym w pracoholizm”. Nie ma indywidualnego trybu nauczania – nadal studiuje, choć przez natłok obowiązków nie robi dyplomu z resztą rocznika. Inspirują go słowa Philipa Seymoura Hoffmana: „Graj, gdziekolwiek możesz, jeśli tylko masz szansę, po prostu graj”. Czytaj też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. "Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję", mówi Jan Englert Źródło: zwierciadlo.pl
Byli ikonami kina, przez dekady uchodzili za idealne małżeństwo Hollywood. Po latach córki przerwały milczenie
Przez ponad 50 lat Paul Newman i Joanne Woodward uchodzili za wzór hollywoodzkiego małżeństwa – zgodni, zakochani, odporni na pokusy sławy. Jednak po latach ich córki ujawniły kulisy tego związku. Choć nie brakowało miłości, za zamkniętymi drzwiami często towarzyszyły im napięcia, żal i poczucie winy.
Miłość, która przetrwała pół wieku, mimo presji sławy, osobistych dramatów i wewnętrznych demonów – historia Paula Newmana i Joanne Woodward do dziś porusza i fascynuje. Uchodzili za wzór małżeństwa w Hollywood, symbole trwałości i oddania w świecie, gdzie związki często nie wytrzymują próby czasu. Jednak za zamkniętymi drzwiami ich domu toczyły się zupełnie inne scenariusze. Po latach milczenia głos zabrały ich córki, rzucając nowe światło na relację, która – choć pełna miłości – nie była pozbawiona bólu, napięcia i trudnych wyborów. Początek wielkiej miłości: Broadway i upalny sierpień Spotkali się w sierpniu, kiedy Nowy Jork topił się w upale. Paul Newman miał wtedy 28 lat, Joanne Woodward była o sześć lat młodsza. Pracowali przy spektaklu „Piknik” – on grał drugoplanową rolę, ona była dublerką. Chciała się schronić w klimatyzowanym biurze agenta, ale ktoś już tam był – Paul Newman. „Wyglądał jak reklama lodów” – wspominała później. Nie zrobił na niej wrażenia. On zakochał się od razu. Ona – choć była zaręczona – z czasem zmieniła zdanie. Po latach przyznała, że początkowo uważała go za nudnego. Czytaj też: Historia miłości Paula Newmana i Joanne Woodward. Byli ze sobą ponad 50 lat Małżeństwo inne niż wszystkie: życie z dala od Hollywood Związek rozwijał się powoli. Paul był wtedy żonaty, miał troje dzieci. Joanne nie zamierzała niszczyć jego rodziny. Ich relacja zmieniła się dopiero na planie filmu „Długie, gorące lato”. W 1958 roku Paul rozwiódł się i 29 stycznia poślubił Joanne. Wyruszyli w podróż poślubną do Londynu, a po powrocie osiedlili się na XVIII-wiecznej farmie w Connecticut. Nie chcieli żyć jak gwiazdy Hollywood. Mieli trzy córki: Elinor „Nell”, Melissę „Lissy” i Claire „Clea” Olivię. Zagrali razem w kilku filmach, a Paul wyreżyserował film „Rachelo, Rachelo” z Joanne w roli głównej. Cienie sławy: uzależnienie, strata i wewnętrzne rozterki Choć uchodzili za idealną parę, ich życie nie było wolne od problemów. Paul często pracował i nie był obecny w domu. Przyznał, że „początkowo nie miał talentu do bycia ojcem”. Jego pasją były wyścigi samochodowe – w 1979 roku zajął drugie miejsce w 24-godzinnym Le Mans. Największą tragedią była śmierć jego syna Scotta z pierwszego małżeństwa. Zmarł w 1978 roku z powodu przedawkowania. Paul założył Scott Newman Centre. Działał też charytatywnie – jego firma Newman’s Own przekazała 485 milionów dolarów na cele społeczne. W rozmowie z Closer Weekly Melissa Newman ujawniła: „Istnieje taka bajka o perfekcyjnym małżeństwie moich rodziców”. Jej zdaniem obraz perfekcyjnego związku nie oddawał rzeczywistości. „W domu panowała atmosfera napięcia, która pojawiała się i znikała” – dodała, opisując, co działo się za zamkniętymi drzwiami ich rodzinnego domu. Głos córek: co naprawdę działo się w domu Newmana i Woodward? Po śmierci Paula, córki zaczęły mówić otwarcie o napięciach panujących w ich domu. Melissa zdradziła, że jej matka była „skałą” w tym związku. „Moja mama zawsze była opoką, nawet gdy mówiła: »Stawiam granicę. Albo się ogarniesz, albo odchodzę«”. Paul, zmagający się z uzależnieniem od alko*olu, miał ogromny szacunek do Joanne, bo wiedział, że nie blefuje. Clea, najmłodsza córka, mówiła z kolei o transformacji ojca: „Czuję się niesamowicie szczęśliwa, że od mojej młodości aż do jego śmierci był naprawdę obecny”. Doceniła jego zaangażowanie i to, że z czasem stał się prawdziwym ojcem – przede wszystkim wspierającym: „Chciał pomagać i dawał świetne rady”. Podkreśliła też, że „była ogromna różnica między tym, jak postrzegała Paula opinia publiczna, a tym, jak on sam siebie postrzegał”. Czytaj też: Maria Callas i Arystoteles Onassis – ona go ślepo kochała, on nią manipulował Joanne Woodward i Paul Newman z córkami Dziedzictwo Paula Newmana: filantropia silniejsza niż blask ekranu Paul Newman nie tylko grał w filmach – chciał zmieniać świat. Oprócz działalności charytatywnej założył obóz Hole in the Wall Gang Camp dla chorych dzieci. Gdy jego zdrowie zaczęło się pogarszać, wycofał się z życia publicznego. W 2008 roku zdiagnozowano u niego raka płuc. Zmarł 26 września w swoim domu w Westport, w wieku 83 lat. Po jego śmierci Joanne wycofała się z życia publicznego. Według doniesień, dziś 95-letnia aktorka zmaga się z chorobą Alzheimera. Ich córki dbają o spuściznę rodziców i wspierają działania filantropijne zapoczątkowane przez ojca. Czytaj też: Wyjechała do USA, miała tam rzucić wszystkich na kolana. Było inaczej. „Zostałam z niczym. Bez pieniędzy, bez mieszkania i bez znajomości angielskiego" Źródła: viva.pl, Closer Weekly, fragmenty z wywiadów udzielonych przez córki Paula Newmana: Melissę i Cleę - YT The Prime Expedition, informacje o fundacji Newman’s Own i Scott Newman Centre