Muniek Staszczyk w końcu ujawnił powód wyrzucenia Sidneya Polaka z T.Love. „Jego obecność w zespole wielokrotnie wisiała na włosku”
Nie milkną echa zaskakującej decyzji lidera T.Love, który po 35 latach wspólnego grania zwolnił z zespołu perkusistę Sidneya Polaka. Muniek Staszczyk dotąd nie tłumaczył powodów tego rozstania. Teraz podczas rozmowy z fanami wyznał, co skłoniło go do tak niespodziewanego kroku.
Tą sprawą fani muzyki w Polsce żyją od 7 grudnia. To właśnie tego dnia na profilu facebookowym zespołu T.Love ukazał się zaskakujący wpis. „35 lat to kawał historii. Wspaniałej historii, którą od 1990 roku współtworzył z nami Sidney Polak. Dziś jednak nadszedł moment, w którym nasze drogi artystyczne i zawodowe się rozchodzą" – napisał Muniek Staszczyk. Podziękował też perkusiście za te ponad trzy dekady współpracy i życzył mu sukcesów. Grali razem 35 lat, rozstali się przez SMS Informacja zszokowała fanów T.Love. Jeszcze bardziej szokujące były jednak ujawnione później kulisy tego rozstania. Sidney Polak w wywiadzie dla Onetu wyznał bowiem, że Staszczyk nawet do niego nie zadzwonił, a decyzję o zakończeniu współpracy przekazał mu… SMS-em. „Nigdy nie było żadnej rozmowy, po prostu w niedzielę dostałem od Muńka SMS-a, w którym poinformował mnie o swojej decyzji, a chwilę później pojawił się post na oficjalnym fejsie T.Love. Całe szczęście, że odczytałem tego SMS-a wcześniej, bo dowiedziałbym się o tej decyzji z Facebooka” – powiedział perkusista. Czytaj także: Kolejny muzyk odchodzi z T.Love. „Nasze drogi artystyczne i zawodowe się rozchodzą” Jak dodał, wiadomość kompletnie go zaskoczyła, bo dzień wcześniej grali razem koncert i Muniek nie dał do zrozumienia, że ma do niego jakiekolwiek zastrzeżenia czy pretensje. Co więcej, muzycy byli umówieni, że w tym składzie będą występować do końca przyszłego roku. Polak ujawnił też w tej rozmowie treść owego SMS-a. Muniek miał mu napisać, że wyrzuca go z zespołu dlatego, że perkusista kilka lat wcześniej miał konflikt z muzykami, którzy niedawno powrócili do T.Love. Sam Staszczyk nie tłumaczył tej decyzji. Pytany o to przez dziennikarzy, odpowiadał, że wszystko zostało wyjaśnione we wspomnianym komunikacie na Facebooku, więc nie zamierza już odnosić się do tej sprawy. „Miałem bardzo trudny wybór – albo zespół, albo Sidney. Wybrałem zespół” Teraz jednak lider T.Love zmienił zdanie. Skłonili do do tego fani, których w niedzielę zaprosił do sesji Q&A na Facebooku. Wśród wielu pytań, które padły, często pojawiało się to o powody rozstania z Sidneyem Polakiem. „Trudno, żeby takie pytanie nie padło. Spróbuję Wam to wyjaśnić w pigułce. Nie jest to dla mnie łatwe, bo jest to świeża i trudna sprawa. Przez ponad 40 lat istnienia zespołu z nikim nie rozstałem się bez powodu. Zawsze to były trudne, wymagające głębokiego namysłu i rozważań decyzje. Tak samo było teraz” – zaczął swoje wyjaśnienia wokalista. Choć pytanie dotyczyło jedynie Sidneya Polaka, lider T.Love wspomniał też o gitarzyście Janie Benedku, którego wyrzucił z zespołu na początku listopada. I zasugerował, że obaj muzycy nie powinni być zaskoczeni tym, co się stało, bo mocno zapracowali na to, że zostali usunięci z T.Love. „Janek i Sidney powinni wiedzieć, dlaczego są dziś poza zespołem, bo są to inteligentni goście. Oczywiście, mógłbym się odnieść do słów Sidneya z ostatnich dni, ale nie chcę tego komentować i mówić o nim źle” – powiedział. Zobacz również: Czy to koniec kultowego T. Love? Muniek Staszczyk skomentował pogłoski Wypowiedzi byłego kolegi Muniek rzeczywiście nie komentował. Wyznał za to, że Sidney już wiele lat wcześniej mógł zostać wyrzucony z T.Love. I kilka razy naprawdę niewiele brakowało, by tak się stało. „Na przestrzeni lat obecność Sidneya w zespole wielokrotnie wisiała na włosku. Zawsze go usprawiedliwiałem, choć moi kumple z zespołu tego kompletnie nie rozumieli” – wyjawił. I dodał, że decyzję o wyrzuceniu perkusisty podjął on, ale w „w pełnym porozumieniu z Perkozem, Nazimem, Magillą”, czyli pozostałymi muzykami zespołu T.Love. Wyznał też, że wyrzucając Sidneya, tak naprawdę ratował zespół. „Miałem bardzo trudny wybór – albo zespół, albo Sidney. Wybrałem zespół” – powiedział. Przyznał też, że forma rozstania, czyli wysłanie SMS-a, nie wyglądało elegancko, ale wybrał tę metodę, bo próby rozmów z Sidneyem nie dawały żadnego rezultatu. Sidney wciąż nie pogodził się z decyzją Muńka. "To jest po prostu żałoba". Na razie nie wiadomo, kto zastąpi Sidneya Polaka w T.Love. Zespół na razie szuka nowego perkusisty. Zwolnionego w listopadzie Jana Benedka zastąpił Maciej Majchrzak, który wrócił do zespołu po 8 latach. Obaj wyrzuceni z T.Love muzycy planują już wspólne działania. Na początku roku zamierzają wydać singiel, który razem napisali z myślą o nowej płycie T.Love. Piosenka nie trafiła jednak na album, który ma się ukazać w marcu, bo Muniek ją odrzucił. Sam Sidney tuż po wyrzuceniu z zespołu opublikował świąteczny utwór „Złota noc”, który nagrał z Anną Rusowicz i Tomaszem Szczepanikiem z grupy Pectus. Zobacz także: Były perkusista T.Love ogłosił wyjątkowy projekt. Zaprosił uwielbianych artystów To dopiero początek jego planów. Polak zamierza teraz rozkręcić karierę solową, którą dotąd łączył z graniem w T.Love. Pierwszy solowy album wydał ponad 20 lat temu. Płyta odniosła wielki sukces głównie dzięki piosenkom „Otwieram wino” i „Chomiczówka”, które podbiły listy przebojów. Później muzyk wydał jeszcze dwa solowe albumy. Ostatni ukazał się w 2018 roku. Na razie jednak Polak wiąż oswaja się z tym, co go spotkało ze strony Muńka. W rozmowie z Radiem Dla Ciebie przyznał, że odczuwa „totalny smutek” od chwili, gdy dostał tego feralnego SMS-a. „To jest po prostu żałoba. Ktoś mądry mi powiedział, że powinienem to przeżyć jak pogrzeb, że po prostu tę żałobę trzeba przeżyć i iść dalej. Powoli dociera do mnie, że zaczynam nowy rozdział” - wyznał.
Gwiazdy De Su w pierwszym wywiadzie po latach. Legendarny zespół powraca ze specjalną misją. Fani nie kryją wzruszenia
Po latach milczenia wracają, by opowiedzieć swoją historię od nowa – z emocją, nostalgią i miłością. Daria Druzgała i Beata Kacprzyk z legendarnego zespołu De Su zapowiadają powrót na scenę. Nowa muzyka ma być hołdem dla Małgorzaty Pruszyńskiej – przyjaciółki, artystki i duszy ich największego hitu, „Kto wie?”.
Po latach ciszy znów stanęły obok siebie – Daria Druzgała i Beata Kacprzyk, dwie z trzech niezapomnianych twarzy zespołu De Su. Ich spotkanie nie było przypadkowe. Wzruszone i pełne emocji zapowiedziały, że planują wrócić na scenę. Nowe nagrania mają być nie tylko muzycznym wydarzeniem, ale też intymnym hołdem dla Małgorzaty Pruszyńskiej – przyjaciółki, artystki, współautorki świątecznego hitu „Kto wie?”, który co roku rozbrzmiewa w polskich domach. Zespół De Su: poruszająca historia i rozstanie u szczytu sławy Były inne niż wszystkie. W czasach, gdy pop dominowały jednosezonowe hity, one wniosły do polskiej muzyki kobiecą siłę, subtelność i prawdę. De Su – zespół, który w latach 90. trafił prosto w serca słuchaczy. „Życie cudem jest” stało się mantrą pokolenia, a „Kto wie?” – nieśmiertelnym świątecznym klasykiem, który co roku wyciska łzy i otula emocjami jak ciepły koc. To nie były tylko piosenki. To były historie – śpiewane głosem przyjaźni i autentycznych przeżyć. Choć mogły być na szczycie jeszcze przez lata, niespodziewanie zniknęły ze sceny. De Su – trio, które miało wszystko, co potrzebne, by stać się legendą. Dlaczego ich ścieżki się rozeszły? „Żadna z nas się nie spodziewała, że ten zespół po prostu kiedyś się rozwiąże. Myślałyśmy, że będziemy ze sobą razem przez całe życie, ale tak się nie stało. Każda z nas weszła na własną ścieżkę życia. (...) Każda z nas próbowała też być po prostu dobrą matką. Mamy dzieci, które były w pewnym momencie priorytetem w naszym życiu”, mówiła Beata Kacprzyk w rozmowie z Mateuszem Szymkowiakiem. Sprawdź też: Sława, łzy i niespodziewane odejście. Ostatni, smutny rozdział historii De Su Choć każda z nich poszła własną drogą, muzyka nigdy nie przestała w nich grać. Dziś, dwie z nich wracają, by słowem, dźwiękiem i emocją oddać hołd przyjaciółce, której już z nimi nie ma – ale której obecność wciąż czuć w każdej nucie „Kto wie?”. To było spotkanie pełne emocji – nieprzypadkowe, długo wyczekiwane. W studiu Radia RDC, w audycji Pałac Kultury, Daria Druzgała i Beata Kacprzyk znów usiadły obok siebie. Po latach milczenia otworzyły serca i dzieliły się wspomnieniami. Opowiadały o początkach i o wszystkim, co wydarzyło się pomiędzy. A potem padły słowa, które wzruszyły do łez. View oEmbed on the source website Reaktywacja De Su: poruszający hołd dla Małgorzaty Pruszyńskiej To była strata, która wstrząsnęła światem polskiej muzyki. W kwietniu 2025 roku odeszła Małgorzata Pruszyńska – nie tylko założycielka De Su, ale też jeden z najbardziej wyjątkowych głosów kobiecego popu lat 90. Delikatna, a zarazem silna. Skromna, lecz scenicznie hipnotyzująca. Jej śmierć złamała nie tylko serca fanów, ale przede wszystkim tych, które znały ją najbliżej – Darię Druzgałę i Beatę Kacprzyk. Dla nich nie była tylko koleżanką z zespołu. Dlatego decyzja była oczywista – De Su planują powrócić, już jako duet. Nowe nagrania, które powstają, będą muzycznym pomnikiem pamięci o Gosi. Ma być szczerze, emocjonalnie, bez kalkulacji. Tak, jak wtedy, gdy zaczynały – z serca. „Gosia by sobie tego życzyła, żeby ponownie coś zrobić razem, niestety już w dwuosobowym składzie. Uważam, że ze względu na pamięć, miłość i szacunek do Gosi i ze względu na to, że takie było jej życzenie, powinnyśmy to zrobić”, mówiła poruszona Beata Kacprzyk. I dodawała: „Gosia nawet przed śmiercią miała takie życzenie, żebyśmy się zawiązały. (...) Jestem naprawdę przekonana, że Małgosia tym wszystkim reżyseruje „z góry”. Ona jest teraz w innym wymiarze, cały czas jest z nami gdzieś na przestrzeni duchowej”. Czytaj też: Presja czasu i trzydzieścioro artystów w jednym studiu. Tak powstał najbardziej poruszający hit TVP. Historia jego nagrania mogłaby być filmem Daria Druzgała i Beata Kacprzyk: niepublikowany materiał De Su Wśród wspomnień, które wciąż żyją w ich sercach, jest też pewien muzyczny skarb – nagrany jeszcze przed debiutem De Su materiał, który nigdy nie ujrzał światła dziennego. Eksperymentalny, odważny, wyprzedzający swoje czasy. Materiał zrealizowany wspólnie ze Sławomirem Kulpowiczem i Sebastianem Olko powstał jeszcze przed przełomową płytą z Robertem Jansonem. „Bardzo nowatorski, undergroundowy jak na tamte czasy, trochę jazzowy, trochę w stylu world music, funky. Tych utworów nikt nigdy nie usłyszał”, zdradzały artystki. Możliwe, że piosenki znajdują się w posiadaniu Marka Kościkiewicza, który był założycielem wytwórni Zic Zac. „Bardzo bym chciała, żeby to wygrzebać i wydać, nawet jako ciekawostkę”, dodawała Beata Kacprzyk. Powrót De Su to coś znacznie głębszego niż nowy rozdział w muzycznej karierze. To poruszająca opowieść o sile kobiecej przyjaźni, bólu po stracie i wierności wspomnieniom, które nie blakną z czasem. To serce, które bije dalej – w rytmie wspólnej historii. Sprawdź też: Córka Małgorzaty Pruszyńskiej spełni jej ostatnie życzenie. Wokalistce z De Su zabrakło czasu Źródło: Interia Muzyka, JastrząbPost
Po czterech rozwodach znalazła tego jedynego. Gwiazda „Doktor Quinn” udowadnia, że na prawdziwą miłość nigdy nie jest za późno
Miłość po siedemdziesiątce? Jane Seymour udowadnia, że nigdy nie jest za późno na szczęście! Gwiazda kultowego serialu „Doktor Quinn” po czterech rozwodach nie spodziewała się, że jeszcze spotka mężczyznę, który rozbudzi w niej tak głębokie uczucia. A jednak — los napisał inny scenariusz.
Jane Seymour, światowej sławy aktorka znana z kultowego serialu „Doktor Quinn”, udowadnia, że na miłość nigdy nie jest za późno. Po 70. Odnalazła prawdziwą miłość. Ulubienica widzów jest związana z rockmanem Johnem Zambettim, a w wyswatały ich dzieci. Poznaj kulisy tej wyjątkowej relacji. Miłość po siedemdziesiątce? Jane Seymour mówi „tak”! Jane Seymour – niezapomniana „Doktor Quinn”, ikona stylu i siły – ma za sobą cztery małżeństwa i tyle samo rozwodów. Ale dziś, z dojrzałością kobiety, która przeżyła niejedno, mówi wprost: miłość naprawdę nie zna wieku. I może przyjść wtedy, gdy zupełnie się jej nie spodziewasz. Gdy poznała Johna Zambettiego – muzyka i ratownika medycznego – nie planowała już nowego rozdziału. A jednak… ten rozdział okazał się najpiękniejszy. Są razem od ponad dwóch lat. Kochają się bez presji, z pełną akceptacją swoich historii. Bo kiedy życie dało im tyle lekcji, miłość przyszła nie jako burza, ale jak ciepłe światło, które koi i daje siłę. To związek, w którym nie trzeba udawać. Dojrzały, uważny, szczery – taki, który budzi zazdrość młodszych i daje nadzieję tym, którzy stracili wiarę, że gdzieś tam czeka na nich prawdziwe uczucie. Jane przyznaje, że myślała, że zna już wszystkie odcienie miłości. Ale z Johnem poznała jej nową barwę – głębszą, spokojniejszą, a jednocześnie zachwycająco żywą. „Nigdy nie sądziłam, że znajdę naprawdę zaangażowany, zdrowy, piękny i pełen miłości związek na tym etapie mojego życia”, opowiadała w rozmowie z People. Sprawdź też: Gwiazdor „Doktor Quinn” stracił wszystko w pożarze. Pod dach przyjęła go przyjaciółka sprzed lat Niezwykła historia spotkania. Tak Jane Seymour poznała miłość życia Okazuje się, że historia ich poznania brzmi jak scenariusz romantycznego filmu. Przecież są jak dwa odległe światy, które tylko pozornie nie miały punktów styku. On – lekarz z duszą rockmana. Ona – gwiazda światowego kina, podróżująca z planu na plan, zawsze w świetle reflektorów, ale z sercem, które szukało ciszy. A jednak los postanowił napisać dla nich wspólną historię. Mostem okazała się... przyjaźń ich synów. „To nasze dzieci nas ze sobą połączyły. Nie musimy się więc teraz martwić, czy dzieci aprobują nasz wybór”, opowiadał John Zambetti w rozmowie z People. A Jane dodawała wówczas: „Jego syn jest odnoszącym sukcesy muzykiem rockowym w grupie The Palms. A nazywa się Johnny Zambetti. Z kolei mój syn, Johnny Keach, też jest muzykiem rockowym”. Bo kiedy dwoje dojrzałych ludzi spotyka się w odpowiednim momencie, nie trzeba wielkich fajerwerków. Wystarczy jedno spojrzenie, jedna rozmowa – i wszystko staje się jasne. Dziś są nierozłączni. Ona z błyskiem w oku obserwuje go podczas koncertów, on z czułością wspiera ją na planie. Nie tylko w przenośni, ale i dosłownie – pojawił się jako statysta w kilku odcinkach serialu „Harry Wild”. Jakby ich codzienność była filmem, w którym każde z nich ma swoje miejsce w kadrze, a ich miłość – to główny wątek tej dojrzałej, pięknej opowieści. Czytaj też: Zendaya i Pattinson zaręczeni?! Fani oniemieli, ale prawda jest zupełnie inna. Nowy film z ich udziałem nieźle namiesza Cztery małżeństwa za sobą. Czy Jane Seymour znów stnaie na ślubnym kobiercu? Jane Seymour poznała miłość i rozczarowanie od podszewki. Cztery razy mówiła „tak” – i cztery razy musiała pogodzić się z tym, że „na zawsze” nie zawsze trwa wiecznie. Pierwszy raz stanęła na ślubnym kobiercu jako zaledwie 20-letnia dziewczyna. Później przyszły kolejne małżeństwa – z Geoffreyem Planerem, Davidem Flynnem, aż w końcu z Jamesem Keachem, z którym doczekała się bliźniaków. Każde z tych związków czegoś ją nauczyło, ale żaden nie okazał się ostateczną przystanią. I właśnie dlatego tak poruszające jest to, że dziś – po wszystkim – mówi, że dopiero teraz zna smak prawdziwej miłości. Po wszystkim, co przeszła, Jane Seymour nie oczekiwała już fajerwerków. Miłość wydawała się rozdziałem zamkniętym – pięknym, ale pełnym ran. Aż pojawił się John Zambetti. Nie jako wybawca, nie jako księżycowy romantyk, ale jako mężczyzna, który rozumie, co znaczy dojrzałość, wzajemność i prawdziwa bliskość. Dziś oboje nie szukają już potwierdzenia uczucia na papierze. Zamiast tego celebrują codzienność – ciepłe spojrzenia, wspólne chwile, wsparcie, które nie musi być głośne, żeby było prawdziwe. „Jestem szczęśliwsza niż kiedykolwiek, odkąd pamiętam. Moja rodzina jest szczęśliwa, wszyscy są szczęśliwi, a ja nie chcę psuć tego szczęścia”, tłumaczyła w jednym z wywiadów [cytat za halotupolsat]. Polecamy też: Dla Jane Seymour czas się zatrzymał. Tak wygląda dziś serialowa Doktor Quinn
Mariusz Walter z miłości do telewizji stworzył imperium. Tak powstał TVN [FRAGMENT KSIĄŻKI]
To nie był chłodny biznesplan, tylko prawdziwa pasja. Tak zaczyna się historia jednej z największych telewizji w Polsce. Przedstawiamy fragment autobiografii „Miłość i telewizja”.
Fragment książki „Miłość i telewizja” Bożena Walter: Janek Wejchert, utalentowany biznesmen, z mnóstwem pomysłów i talentem do nawiązywania kontaktów, wiedział, że na Mariusza może liczyć. Nieraz go pytał: – Co najbardziej chciałbyś robić w życiu? – Telewizję – niezmiennie odpowiadał Mariusz. – Będziesz ją miał, to twoja miłość – zapewniał Janek. Czułam, że marzenie Mariusza się spełni, był bardzo pracowity, utalentowany, o cechach wojownika. Miał już tę telewizję na papierze i w blokach startowych. Mówiło się w środowisku, że Solorz zrobił telewizję dla pieniędzy, a Mariusz z miłości do telewizji. Jan Wejchert: Gdzieś w pierwszym kwartale dziewięćdziesiątego siódmego roku dotarła do nas wiadomość: Telewizja Wisła, która dostała w poprzednim rozdaniu koncesję na południe Polski, była na krawędzi bankructwa. Należała do firmy budowlanej, która umoczyła mnóstwo pieniędzy w Rosji. Natychmiast kupiliśmy symboliczny udział w Wiśle – jeden procent. To trik prawny. Jako udziałowiec mieliśmy prawo pierwokupu reszty akcji. Konkurenci za późno zauważyli tę transakcję. Bertelsmann, który przygotowywał wtedy do startu telewizję RTL7, był już o godziny od podpisania umowy z Wisłą. Mieli pecha, okazało się, że właścicielem tej stacji jest kolega Mariusza z technikum budowlanego, Ryszard Ściborowski. Mariusz do niego zadzwonił, chwilę pogadali i tamten zdecydował: – Jasne, wolę sprzedać tobie niż Niemcom. Zaraz jednak dodał: – Kasę muszę mieć zagwarantowaną. I to natychmiast. – Nie mogę kupować kota w worku – zastrzegł Mariusz. Uzgodniliśmy w końcu, że otwieramy akredytywę – gwarancję zapłaty, o ile zostaną spełnione określone warunki przez sprzedającego. W skrócie: jeśli nie okaże się, że firma jest obciążona długami. Przy jednym Ściborowski uparł się jak przy niepodległości: – Kasa, a właściwie gwarancja, ma być w ciągu doby. Dzwonię do banku ING, gdzie TVN ma swoje konta: – Panowie, trzeba natychmiast otworzyć akredytywę. Mamy pieniądze na koncie, możecie je zablokować. Oni na to, że to potrwa trzy, może cztery dni. Muszą zwołać komitet kredytowy i sprawę rozważyć. Zdębiałem. Trzy dni? Przecież dysponowaliśmy żywą gotówką. Mówię im: – Mogę dać dzisiaj polecenie przelewu, nawet za chwilę. A oni swoje: trzeba zwołać komitet, takie są przepisy. W ten sposób ING stracił swojego najstarszego klienta w Polsce. Akredytywę otworzył nam BRE Bank w trzy godziny, a my kupiliśmy Wisłę, więc od kwietnia 1997 roku mieliśmy licencję i na północ, i na południe. To wciąż była dziurawa koncesja – brak centralnej Polski, a w Warszawie – zasięg suszarki do włosów. Dostaliśmy zgodę na łączony program, ale stworzenie go trwało dosyć długo. Nam to już nie przeszkadzało. W starym biurowcu, koło naszej nowej siedziby na ulicy Augustówka, zaczęliśmy budować telewizję. Mariusz jako prezesa Wisły obsadził Adama Górczyńskiego, dziennikarza, byłego zastępcę dyrektora drugiego programu TVP, od paru lat pracującego w ITI. Mariusz Walter: Bardzo zdolnego, choć despotycznego szefa, który nie jest mistrzem dyplomacji. Gdy odwiedzam go w Krakowie, podejmuje mnie obiadem U Hawełki z gwiazdą Wisły, już pod nazwą TVN Południe, Krzysztofem Ibiszem i jego narzeczoną, Jarkiem Potaszem oraz ze świeżo pozyskanym Edwardem Miszczakiem. Jestem lekko zdziwiony. To nie najtańszy lokal, a panuje era ausenbergowskiej poruty, kiedy nasz dyrektor finansowy w Krakowie, Przemek Ausenberg, płaci za różne rzeczy, bo nie ma pieniędzy, walutą zwaną ausenbergami – rekwizytami, które zostały po programach, na przykład wieszakami albo krzesłami. Adam zauważa moje zdziwienie i gdy oglądamy kartę, wyjaśnia mimochodem: – Prezesie, nie chciałbym, żeby pan pomyślał, że to nasza stołówka. To tylko z okazji pańskiego przyjazdu. Akurat wtedy przy stole pojawia się kelner, by przyjąć zamówienie. Gdy dochodzi do Adama, pyta: – A dla pana to co zwykle? Jarek Potasz, wyjątkowo cenny człowiek dla grupy i stacji, kiedyś aktywny w Solidarności, później z daleka od polityki, być może pod wpływem tego spotkania staje się mistrzem duszenia kosztów w każdy możliwy sposób, a także sprytnej kontroli wydatków. Jego pasja i umiejętność w dociskaniu śruby sprawiły, że powstał termin, którego używamy technicznie, bez żadnych żartów – „potaszyzacja”, czyli maksymalne cięcie kosztów. Spotaszyzować na przykład Sopot znaczy: sprawić, by mniej kosztowało zorganizowanie tam festiwalu. Adam Górczyński: Objąłem Wisłę z obietnicą luksusowego domu, który wynajęła firma. I dostałem dom z kilkoma pokojami, kierowcę, który mnie wozi do pracy, ochronę. Scenograf TV Wisła urządził go ślicznie: gabinet, sypialnię niebieską i parę innych pomieszczeń w różnych kolorach, w sam raz dla prezesa zarządu, dyrektora generalnego i dyrektora programowego Telewizji Wisła, którym zostałem. Zamieszkałem tam, aż któregoś dnia prezes Walter zagaił przez telefon: – Słuchaj, Adaś, no jak tam ten dom? – No… super. – Dobrze się tam czujesz? – Świetnie! – A jak byś się czuł, gdybyś zamieszkał tam z Ibiszem? Będziecie razem jeździć do telewizji… Zamieszkałem z Krzyśkiem Ibiszem. Aż któregoś dnia prezes Walter z troską pyta przez telefon: – A jak wam się tam we dwójkę z Krzyśkiem mieszka? – No… super. Dokwaterował nam dziennikarkę Beatę Sadowską i jej psa (zdradził mnie kiedyś rano szczekaniem, gdy łgałem prezesowi, że jestem już w pracy). Przecież w domu cudzie były aż trzy sypialnie! Jan Wejchert: W roku 1997 okazało się, że firma Procable (część największej wtedy telewizji kablowej w Polsce) ma dwadzieścia procent udziałów w Naszej. I chętnie je sprzeda. To my chętnie kupiliśmy. Trwało to parę godzin. W Naszej udziały miał też pośrednio Polsat. Prezesem Naszej był Henryk Chodysz, który wpadł na pomysł, żeby tę telewizję sprzedać SBS (Scandinavian Broadcasting Systems), koncernowi znacznie większemu niż CME, działającemu w jedenastu krajach Europy. Przygotował już umowę. Wybiegam w przyszłość. Minęły niecałe dwa lata i kolega Solorz pojawił się u nas. – Chodysz tylnymi drzwiami chce wprowadzić SBS – alarmował. – To nie jest ani w waszym, ani w naszym interesie. Chodysz planował podwyższenie kapitału, tak byśmy razem z Polsatem mieli mniejszość akcji, oraz przejęcie firmy. Transakcję miało klepnąć walne zgromadzenie w siedzibie Naszej w Piasecznie. Solorz obiecał, że do tego nie dopuści. Daliśmy Polsatowi pełnomocnictwa i błogosławieństwo: – Róbcie, co chcecie. Walne zgromadzenie, żeby było ważne, musiało się odbyć pod adresem, który widniał w ogłoszeniu, nikt jednak nie mógł tam wejść, bo budynek zablokowali ochroniarze Polsatu. Chodysz siedział odcięty w środku, gdzie sam się zamknął, pozostali próbowali odbyć walne zgromadzenie na parkingu, ale ochroniarze ich stamtąd przegnali. Do transakcji z SBS-em nie doszło. Szefem Naszej z nadania Solorza został Tomasz Kurzewski. Z czasem stację przejął Polsat i prowadzi ten biznes pod nazwą TV4. TVN ma tam ponad siedem procent udziałów. Polsat nam proponował, żeby zrobić z tego firmę fifty-fifty i ją rozbujać, ale doszliśmy do wniosku, że nie można jednocześnie na wielką skalę konkurować i tworzyć coś razem. [...]
Problemy w raju? Fani spekulują o kryzysie w małżeństwie Eda Sheerana. Wyznanie gwiazdora zaskoczyło wszystkich
Gdy Ed Sheeran wypuścił rozszerzoną wersję albumu z gorzkimi, pełnymi tęsknoty tekstami, internet natychmiast zadrżał od spekulacji o kryzysie w jego małżeństwie z Cherry Seaborn. Fani zaczęli się martwić, czy idealna miłość wokalisty nie zaczyna tracić blasku. Teraz sam artysta odpowiada na te domysły.
Nowa, rozszerzona wersja albumu „Play” poruszyła fanów Eda Sheerana do głębi. Teksty pełne tęsknoty, rozłąki i emocjonalnych zmagań uruchomiły falę spekulacji o kryzysie w jego związku z Cherry Seaborn. Czy coś jest na rzeczy? Artysta w końcu zabrał głos. Poruszające utwory, trudne emocje – o czym śpiewa Ed Sheeran? Gdy Ed Sheeran wydaje nową muzykę, świat słucha z uwagą. Ale tym razem nie chodziło tylko o chwytliwe melodie. Rozszerzona wersja albumu „Play”, wzbogacona o 14 utworów odsłoniła inną twarz artysty. Intymną. Kruchą. Zmęczoną. W tekstach pojawiły się słowa o tęsknocie, rozłące i wypaleniu. Wystarczyło kilka wersów, by sieć zapłonęła od domysłów. Z każdą kolejną piosenką z płyty Eda Sheerana, fani zaczęli zadawać sobie jedno pytanie: czy to jeszcze sztuka, czy już wyznanie? Nagle romantyczna historia miłości, która przez lata wydawała się tak stabilna i niewzruszona, zaczęła budzić niepokój. Bo przecież Ed i Cherry byli zawsze ponad tym wszystkim, co ulotne i powierzchowne. Trzymali się z dala od skandali, rzadko pojawiali się razem na czerwonym dywanie, nie sprzedawali swojej prywatności. Stali się symbolem cichego szczęścia, miłości zbudowanej na zaufaniu, a nie fleszach i lajkującej publiczności. Aż tu nagle – piosenki o rozłące, zmęczeniu, emocjonalnym dystansie. Czyżby w bajce pojawiły się pierwsze rysy? Fani, dotąd uspokojeni spokojem tej relacji, poczuli niepokój. I zaczęli szukać odpowiedzi między wersami… Sprawdź też: Koszmarne dzieciństwo, a potem miłość życia. Legendarny tyczkarz, który podbił serca Polaków wszystko zawdzięcza żonie Małżeństwo Eda Sheerana i Cherry Seaborn– czy naprawdę coś się dzieje? Na odpowiedź nie trzeba było długo czekać. Podczas kameralnego spotkania zorganizowanego przez Spotify, Ed Sheeran przerwał milczenie. Prawda? Jest o wiele bardziej ludzka i mniej dramatyczna, niż mogliby przypuszczać zaniepokojeni fani. W małżeństwie Eda Sheerana nie ma mowy o poważnym kryzysie. Artysta sam przyznał, że jego twórczość rodzi się w chwilach skrajnych emocji – tych pięknych i tych bolesnych. Kłótnie, spięcia, momenty ciszy to przecież element każdej prawdziwej relacji. I właśnie z tych chwil rodzą się najbardziej poruszające wersy. Nie każda ballada to zwiastun rozstania. Czasem to po prostu echo intensywnie przeżytego momentu. „Czasami ludzie słuchają płyt i zakładają, że to, o czym jest dana piosenka, w stu procentach odzwierciedla twoje życie, dokładnie w tym momencie. To są jednak bardzo podkręcone emocje. […] Myślę, że moje piosenki powstają tylko w chwilach tych wielkich emocji”, cytował go The Sun. Artysta dodał też, że Cherry doskonale rozumie, że twórczość bywa odbiciem chwil, a nie stałym stanem. Miłość Eda Sheerana i Cherry Seaborn – tak zaczęła się ich historia. Kim jest ukochana muzyka? Choć jej imię pojawia się w wielu piosenkach Eda, Cherry Seaborn pozostaje dla świata wielką tajemnicą. To właśnie ona jest bohaterką wielu utworów – od „Perfect” po „Put it All on Me”. To jedna z tych historii, które wydają się napisane przez los z myślą o scenariuszu romantycznego filmu. Ed i Cherry poznali się jako nastolatkowie, ucząc się w tej samej szkole w Anglii. Wtedy byli tylko przyjaciółmi – nic nie zapowiadało, że za kilka lat ich drogi znów się skrzyżują… w jednym z najbardziej magicznych miast świata. Nowy Jork, 2015 rok. Ona – ambitna studentka z dyplomem z biologii molekularnej, pracująca w finansowym sercu metropolii. On – światowa gwiazda w trakcie wielkiej trasy koncertowej. To miał być zwykły wieczór. A jednak ich spotkanie odmieniło wszystko. Miłość, która miała poczekać dekadę, nagle wybuchła z siłą, której żadne z nich się nie spodziewało. I choć każde z nich miało za sobą już kawał życia, to właśnie wtedy zaczęli pisać swój pierwszy wspólny rozdział. Tym razem nie jako przyjaciele, ale jako para, która miała przetrwać wszystko. Sprawdź też: Zagrał Andrzeja w „1670”, a prywatnie jest mężem znanej aktorki. Fani przecierają oczy. Duet marzeń! Ślub Eda Sheerana i Cherry Seaborn Ed i Cherry pobrali się po cichu – z dala od medialnego zgiełku, w intymnej ceremonii w grudniu 2018 roku, w gronie zaledwie kilkudziesięciu najbliższych osób. Bez kamer, bez okładek. Po prostu oni – zakochani, pewni siebie i tego, co chcą razem zbudować. Rok później zdecydowali się na większe wesele, tym razem z nieco szerszym gronem przyjaciół. Ale i to wydarzenie zostało utrzymane w dyskretnej atmosferze – takiej, jak całe ich wspólne życie. Bo dla Eda i Cherry prywatność to nie luksus, ale fundament. Z tą samą czułą ostrożnością podchodzili do narodzin córek. Świat dowiadywał się o nich późno, mimo że każdy news z ich życia mógłby być światową sensacją. Ale oni nigdy nie chcieli rozgrywać miłości publicznie. Woleli ją pielęgnować w ciszy, domowym cieple i wzajemnym zaufaniu. Dwie córki i spokojna codzienność – rodzina ponad wszystko W 2020 roku na świecie pojawiła się Lyra Antarctica. Imię? Zainspirowane wspólną podróżą na Antarktydę – miejsce, które uznali za jedno z najbardziej niezwykłych, jakie dane im było zobaczyć. W 2022 roku na świat przyszła druga córka, której imienia nie ujawnili. Choć Ed Sheeran jest jednym z największych artystów naszych czasów, to w jego historii to nie scena, lecz dom jest najważniejszy. I to właśnie w relacji z Cherry Seaborn – kobiecie, która nigdy nie pragnęła sławy – kryje się jego największa siła. Była przy nim, gdy milczał. Gdy zniknął ze sceny, potrzebując oddechu od świata, który nie zna granic tempa. To ona trzymała go za rękę, gdy potrzebował się zatrzymać. To ona pierwsza usłyszała nowe piosenki – jeszcze nieoszlifowane, szczere do bólu, powstałe z potrzeby duszy. Nie musi być gwiazdą, by świecić – bo jej obecność jest światłem samym w sobie. Czułym, lojalnym, bezwarunkowym. Cherry to nie tylko żona. To przyjaciółka z młodzieńczych lat, matka jego dzieci, doradczyni, muza. To kobieta, która zamiast robić hałas, daje spokój. A w świecie, gdzie wszystko krzyczy – ona szeptem buduje coś, co trwa. Źródło: Twój Styl, Interia.pl
Chroni swoją prywatność, teraz zrobił wyjątek. Wokalista otworzył się na tematy związane z miłością
Michał Szpak ponownie poruszył media, gdy w rozmowie z reporterem „Telemagazynu” zapytano go o życie uczuciowe. Zamiast tradycyjnej odpowiedzi, artysta odpowiedział w nieoczywisty sposób o tym, czy jego serce jest zajęte. Co dokładnie powiedział i jak skomentował swoją sytuację miłosną?
W najnowszym wywiadzie Michał Szpak został zapytany, czy jego serce jest wolne. Artysta zaskoczył wszystkich odpowiedzią, która tylko pozornie rozwiewa wątpliwości. Co dokładnie powiedział o swoim życiu uczuciowym i dlaczego jego słowa wywołały poruszenie wśród fanów? Kim jest Michał Szpak – krótki kontekst kariery Michał Szpak to artysta, który od lat cieszy się popularnością na polskiej scenie muzycznej. Sławę zdobył dzięki udziałowi w programie „X Factor”, a jego kariera rozkwitła jeszcze bardziej po reprezentowaniu Polski na Eurowizji w 2016 roku. Znany jest nie tylko z talentu wokalnego, ale także z barwnego stylu bycia i silnej osobowości, która nie boi się łamać schematów. ZOBACZ TEŻ: Napięcie rośnie w The Voice! Badach do Szpaka: "Złośliwy", Szpak ripostuje: "Kto by cię słuchał?" O co zapytano Michała Szpaka w wywiadzie? W rozmowie z „Telemagazynem” dziennikarz poruszył temat życia prywatnego artysty, zadając pytanie o to, czy jego serce jest aktualnie zajęte. To jedno z tych pytań, które często pojawia się w kontekście życia celebrytów, szczególnie tak wyrazistych i tajemniczych jak Michał Szpak. Zamiast udzielić jednoznacznej odpowiedzi, Michał Szpak zareagował w zaskakujący sposób. – "A czy kiedykolwiek było wolne?" – odpowiedział artysta, uśmiechając się. W ten sposób nie potwierdził ani nie zaprzeczył, czy obecnie jest w związku, pozostawiając duże pole do interpretacji. CZYTAJ TEŻ: Są na szczycie list przebojów, ale nie tylko to ich łączy. Michał Szpak ujawnił gorzką prawdę o Ralphie Kaminskim Co Michał Szpak mówi o swojej orientacji i życiu osobistym? W dalszej części wywiadu Michał Szpak podkreślił, że mówi o sobie jako o osobie panseksualnej. Oznacza to, że dla artysty płeć nie stanowi kluczowego kryterium w wyborze partnera. Szpak zaznaczył, że nie lubi etykietowania i nie uważa, że musi się z tego komukolwiek tłumaczyć. To nie pierwszy raz, gdy wypowiada się otwarcie na temat swojej tożsamości i podejścia do życia uczuciowego. Wypowiedź Michała Szpaka wzbudziła duże zainteresowanie fanów oraz mediów. Jego enigmatyczna odpowiedź o „wolnym sercu” podkreśla styl, do którego artysta przyzwyczaił swoich odbiorców – tajemniczy, emocjonalny, ale i pełen samoświadomości. W świecie show-biznesu, gdzie wiele osób dzieli się szczegółami ze swojego życia prywatnego, Szpak wybrał drogę subtelnych sugestii, co jeszcze bardziej pobudza wyobraźnię publiczności. Źródło: Plejada, Telemagazyn
Nie zapisała córki na religię, zależało jej na jednym. Teraz mówi wprost, co nią kierowało
Dorota Szelągowska zabrała głos w sprawie lekcji religii i wywołała falę komentarzy. W najnowszym wywiadzie mówi wprost, dlaczego jej córka nie chodzi na religię i na czym – jej zdaniem – polega szkodliwy wpływ niektórych praktyk religijnych na dzieci. Poznaj jej argumenty i odpowiedź, którą komentuje polskie media.
Dorota Szelągowska poruszyła jeden z najbardziej kontrowersyjnych tematów – religię w szkole. W szczerej wypowiedzi ujawniła, dlaczego jej córka nie chodzi na religię i co sądzi o emocjonalnym wpływie katechezy na dzieci. "Nie chcę, żeby moja córka mówiła, że wszystko jest jej winą" – przyznała bez ogródek. Dlaczego Dorota Szelągowska skrytykowała lekcje religii? Dorota Szelągowska udzieliła wywiadu, w którym bez ogródek odniosła się do tematu religii. Projektantka i prezenterka telewizyjna przyznała, że jej córka nie uczęszcza na lekcje religii, a decyzja ta była dla niej oczywista. W rozmowie poruszyła osobiste doświadczenia oraz obserwacje związane z emocjonalnym wpływem religii na młodych ludzi. Jej wypowiedzi wywołały duże zainteresowanie i liczne komentarze w mediach społecznościowych. Co konkretnie powiedziała o religii i poczuciu winy? Szelągowska zwróciła uwagę na to, że religia – w jej odczuciu – wiąże się z dużym poczuciem winy. Użyła mocnych słów, mówiąc: „Dopiero w dorosłości zdałam sobie sprawę z tego, że wysyłanie dziecka gdzieś, gdzie ma pójść i, uderzając się w piersi, mówić: "Moja wina, moja bardzo wielka wina" jest bardzo złe na poziomie fizycznym i psychicznym”. Podkreśliła, że w jej przekonaniu wychowanie w poczuciu winy, które bywa obecne w kontekście religijnym, nie sprzyja zdrowemu rozwojowi emocjonalnemu dziecka. ZOBACZ TEŻ: Wszystko jasne! TVP podjęła decyzję. Wiemy, co z udziałem Polski na Eurowizji 2026: „Rozumiemy emocje i niepokoje” W szczególności odniosła się do faktu, że ucząc dzieci o grzechu i winie, można wyrządzić im emocjonalną krzywdę. Wyznała: „Religia uczy cię, że jesteś winny, zanim coś zrobiłeś”. Ta refleksja doprowadziła ją do decyzji o nieposyłaniu córki na lekcje religii w szkole. Decyzja o niewysyłaniu córki na religię – argumenty Szelągowskiej Dorota Szelągowska w rozmowie wyjaśniła, że jej córka nie uczęszcza na religię w szkole, ponieważ chce chronić ją przed szkodliwym wpływem emocjonalnym. Dodała: „Dla mnie sytuacja, w której wszechmocny Bóg, żeby wybaczyć winę ludziom, bierze syna, żeby go zabić, a gdy go zabijemy, to wtedy nam wybaczy — nie klei mi się to z moim wizerunkiem Boga”. Podkreśliła, że nie ma nic przeciwko duchowości czy osobistej wierze, ale forma przekazu religii w szkołach budzi jej sprzeciw. Jej decyzja wynika z troski o dobrostan psychiczny dziecka. Zaznaczyła też, że taka postawa nie musi oznaczać braku wartości – wręcz przeciwnie, opiera się na świadomym wyborze i odpowiedzialności. Reakcje w mediach i kontrowersje wokół tematu religii Wypowiedź Doroty Szelągowskiej natychmiast została podchwycona przez media i wywołała szeroką debatę. Część komentujących wyraziła poparcie, inni krytykowali jej słowa jako zbyt dosadne. Niezależnie od stanowiska, jej wyznanie poruszyło wrażliwy temat obecności religii w przestrzeni publicznej i edukacji dzieci. Nie brakowało głosów, że temat religii w szkole powinien być kwestią wyboru rodziców i dzieci, a nie przymusu czy tradycji. Wiele osób przyznało, że również czuje dyskomfort związany z nauczaniem religii w dotychczasowej formie. CZYTAJ TEŻ: Gwiazda TVP mocno przeżyła odejście męża do innej kobiety. Teraz w poruszających słowach mówi, jak wyglądają ich stosunki po rozstaniu Dorota Szelągowska nie zamierza narzucać innym swoich poglądów, ale jasno wyraziła swoje stanowisko. Jej wypowiedzi pokazują, że temat religii i emocjonalnego bezpieczeństwa dzieci staje się coraz bardziej aktualny w debacie społecznej. Źródło: Plejada
Hollywoodzka gwiazda rozwodzi się z mężem. Zaproszenia na ich ślub rozsyłała SMS-ami
Związek Amy Schumer i Chris Fischer oficjalnie dobiegł końca. Aktorka i ceniona stand-uperka wystosowała oświadczenie za pośrednictwem mediów społecznościowych. "Chris i ja podjęliśmy trudną decyzję o zakończeniu naszego małżeństwa po siedmiu latach" — napisała. Losy tej dwójki to gotowy materiał na film... komediowy. Poznajcie ich historię.
Amy Schumer, najsłynniejsza amerykańska stand-uperka, gwiazda filmów „Wykolejona” i „Jestem taka piękna”, długo przekonywała nas w swoich skeczach i filmach, że nie interesują jej trwałe związki, bo faceci to – używając jej języka – kompletni frajerzy. Chętnie opowiadała o swoich kompromitujących łóżkowych przygodach, aby udowodnić tezę, że mężczyźni traktują kobiety przedmiotowo, że nie szukają kobiet o interesującej osobowości, czy poczuciu humoru, tylko szczupłej sylwetce i ładnej buzi. I rzeczywiście, bardzo długo była singielką. A potem sprawy potoczyły się błyskawicznie. Amy Schumer i Chris Fischer: historia miłości Amy Schumer poznała Chrisa Fischera, szefa kuchni, który prowadzi rodzinną farmę Beetlebung Farm na wyspie Martha's Vineyard, zimą 2017 roku, a już rok później została jego żoną. „Jego oświadczyny były dziwne, bo oświadczył mi się rano, a o tej porze oświadczają się tylko emeryci” – opowiadała w programie „Growing” (Netflix). „Na oczach miałam opaskę do spania, a w uszach stopery, kiedy wszedł do pokoju i rzucił mi pudełko z pierścionkiem. Powiedział „Kupiłem ci to. Czy mam uklęknąć?”. Odpowiedziałam, że chyba nie i chwilę później znowu zasnęłam”. Decyzję o ślubie podjęli dosłownie na kilka dni przed ceremonią. Amy rozesłała zaproszenia SMS-ami: „Biorę pojutrze ślub. Wpadniesz?”. Spora część gości nie wiedziała nawet, kim jest pan młody, bo para długo ukrywała swój związek. Amy żartowała nawet w trakcie ślubu. „Masz takie szczęście, że mnie znalazłeś” – powiedziała do Chrisa, przyjmując od niego obrączkę. I trudno się z nią nie zgodzić, zważywszy na to, co stało się później. Chris Fischer po latach otrzymał diagnozę. Zawdzięczał to Amy „Wyszłam za kucharza, bo jestem, k***a, genialna!” – żartowała później, głaszcząc się po brzuchu. „A tak serio: kocham Chrisa. Naprawdę”. Twierdziła, że od początku czuła, że mózg jej męża działa nieco inaczej. Po raz pierwszy przyszło jej to do głowy, kiedy podczas randki w parku poślizgnęła się i upadła. „Dziewięć na dziesięć osób powiedziałoby: „O Boże, nic ci nie jest?”, zamiast tego mój mąż po prostu stanął i przyglądał mi się zdziwiony. Zamarł, zamienił się w latarnię morską. Raz po raz otwierał i zamykał usta. Nie zrobił nic, żeby mi pomóc”. Po kilku miesiącach wspólnego życia zasugerowała mężowi, że powinien się przebadać. „Czy byłem zły? Przeciwnie, szczęśliwy. Amy poświęciła mi tyle uwagi, jak nikt inny, nigdy wcześniej. Dzięki temu zorientowała się, że trzeba mnie zdiagnozować. Poskładała po prostu fragmenty układanki” – mówił później Chris w serialu dokumentalnym „Expecting Amy” (HBO Max). Kiedy lekarka ogłosiła im diagnozę: Chris ma spektrum autyzmu, Amy powiedziała do niego: chcę się przytulić. A on odpowiedział dokładnie tak, jak osoba ze spektrum autyzmu: „Z panią doktor?!”. Śmiali się później z tego w wielu wywiadach. Objawy autyzmu widoczne mogą być w trzech sferach – komunikacji, interakcjach społecznych oraz powtarzalnych wzorcach zachowań. W przypadku Chrisa objawy występują we wszystkich trzech sferach. Nie potrafi odczytywać, a czasem nie rozumie emocji innych, mimika jego twarzy nie odzwierciedla emocji, które sam czuje, ma nerwice natręctw i nie potrafi kłamać. „Kiedy otrzymaliśmy diagnozę, pomyślałam, że to zabawne, bo wszystkie objawy tego, że jest w spektrum autyzmu to jednocześnie powody, dla których się w nim zakochałam” – mówiła później Amy. „Chris mówi wszystko, co przyjdzie mu do głowy. Nigdy nie udaje. Nie obchodzą go konwenanse ani oczekiwania innych. Ale też jak nikt inny potrafi sprawić, że czuję się piękna”. Ich stosunek do choroby Chrisa od początku był po prostu piękny – otwarty, pełen akceptacji i zrozumienia. Amy uważała, że Chris jest fantastycznym obiektem żartów. Uwielbia go wkręcać. „Kiedy byłam w szóstym miesiącu ciąży, powiedziałam mu, że jestem zmęczona, mam już dosyć i chcę przerwać ciążę. „Serio?!” – zrobił wielkie oczy, naprawdę jej uwierzył!”. Dzięki diagnozie i rozmowach ze specjalistami Amy i Chris nauczyli się, jak lepiej się komunikować, czytać nawzajem swoje emocje i rozumieć świat Chrisa. „Od początku wiedzieliśmy, że chcemy o tym mówić publicznie” – mówił Chris. „Nie wstydzę się autyzmu i chciałbym przekonać innych, że nie ma się czego bać i wstydzić. Tymczasem wciąż zdarza się, że rodzice wstydzą się swoich autystycznych dzieci, a czasem boją się je zdiagnozować ze strachu przed stygmatem choroby”. W programie „Growing” Amy opowiadała o tym, jak przygotowują się z Chrisem do publicznych wystąpień na czerwonym dywanie. Ponieważ Chris nie potrafi, pozując do zdjęć, na zawołanie uśmiechać się w naturalny sposób, Amy poradziła mu, żeby myślał wtedy o czymś przyjemnym, o czymś, co bardzo lubi. Kiedy stanęli na czerwonym dywanie i rozbłysły flesze aparatów Amy z przerażeniem odkryła, że Chris ma kompletnie rozanieloną minę, która kompletnie nie pasuje do sytuacji. „O czym myślisz” – zapytała. „O oceanie”. „Pomyśl raczej o sadzawce” – poradziła mu i od tego czasu wychodząc na oficjalne przyjęcia, trzymają się tej „sadzawki”. „Nie chcę, żeby ktoś pomyślał, że jestem taką miłą i odważną dziewczyną, która zdecydowała się na ślub z osobą autystyczną” – mówi Amy. „Zakochałam się w nim, dokładnie takim. I nie wymieniłabym go na nikogo innego”. Amy uważa, że najpiękniejsze w jej mężu jest to, że nie potrafi kłamać. „Czy chciałbyś, żebym była trochę chudsza?” – pyta go w serialu „Expecting Amy”, a on odpowiada: „Dlaczego?! Przecież jesteś idealna”. Kurtyna! Amy Schumer i Chris Fischer: dziecko jest ich priorytetem W październiku 2018 roku Amy i Chris ogłosili, że spodziewają się dziecka. Zrobili to w typowy dla Amy sposób, na śmiesznie. Przerobili zdjęcie Meghan Markle i księcia Harry'ego, w miejsce ich głów wkładając swoje. Bo para książęca „zaszła w ciążę” w tym samym czasie. „Jesteśmy z Meghan chyba w tym samym dniu ciąży, a ona chodzi w piętnastocentymetrowych szpilkach, ślicznych ubrankach i nie ma brzuszka” – mówiła podczas trasy z ostatnim stand-upem przed narodzinami dziecka. „A ja nie mam łatwej ciąży. Cierpię na hyperemesis, czyli natarczywe mdłości. Codziennie rzygam jak ta dziewczynka w „Egzorcyście”. Nie chce mi się nawet pić wina! Dlatego wiem, że to dziecko nie może być moje!” – żartowała. 6 maja 2019 roku urodził się Gene Attell, syn Amy i Chrisa oraz… Archie Harrison, syn Meghan i Harry'ego. „10:55. narodziło się nasze królewskie dziecko” – tak Amy opisała zdjęcie ze szpitala. Choć dziś związek małżonków dobiegł końca, dobro syna stawiają na pierwszym miejscu. „Bardzo się kochamy i nadal będziemy skupiać się na wychowywaniu naszego syna. Prosimy o uszanowanie naszej prywatności w tym czasie”, czytamy na Instagramie Amy.
Pisał hity, które śpiewał sam Sinatra. Dziś ma 84 lata i wciąż zachwyca. Legenda lat 50. nie schodzi ze sceny!
Paul Anka znów zachwyca! W wieku 84 lat pojawił się na scenie programu Jimmy’ego Kimmela, by wykonać swój kultowy „My Way” i świętować premierę osobistego dokumentu „His Way”.
Niepokorny romantyk, który podbił serca milionów. Paul Anka – żywa legenda muzyki – mimo 84 lat nie zwalnia tempa! W programie Jimmy’ego Kimmela znowu oczarował widzów kultowym „My Way”, przypominając światu, dlaczego jego nazwisko zapisało się złotymi literami w historii muzyki. Towarzyszyła temu premiera osobistego dokumentu „Paul Anka: His Way”, który pokazuje, że 70 lat kariery to dopiero początek jego drogi. Kariera muzyczna Paula Anki – 70 lat na scenie To była miłość od pierwszego dźwięku – Paul Anka rozpoczął swoją muzyczną przygodę jako nastolatek i błyskawicznie zdobył serca słuchaczy. Już w latach 50. jego nazwisko zaczęło rozbrzmiewać na światowych listach przebojów. Debiutancki album „Paul Anka” ujrzał światło dzienne w 1958 roku i zapoczątkował imponującą serię sukcesów. Artysta nie zwalniał tempa – w ciągu swojej kariery wydał aż 33 albumy studyjne. Ostatni z nich, „Sessions”, ukazał się w 2022 roku, udowadniając, że pasja Paula Anki do muzyki nie zna granic czasu. Paul Anka to twórca hitów, które na stałe zapisały się w historii muzyki rozrywkowej i w sercach milionów fanów na całym świecie. Jego repertuar to prawdziwa złota kolekcja przebojów. Kto nie nucił kiedyś romantycznego „Diana” czy poruszającego „You Are My Destiny”? Wśród jego największych hitów znajdują się także wzruszający „Lonely Boy”, kultowe „Put Your Head on My Shoulder” – hymn wszystkich zakochanych – oraz emocjonalne „(You're) Having My Baby”, które do dziś wywołuje dreszcze. To utwory, które stały się ścieżką dźwiękową życia wielu pokoleń. Zobacz też: W "The Voice Kids" nie dali jej szans, wystąpi na "Eurowizji Junior". Jej talent wybił się mimo przeciwności Współprace z legendami – Sinatra, Holly, Jackson Ale Paul Anka to nie tylko charyzmatyczny wokalista, ale i mistrz słowa, który pisał dla największych. To właśnie on stoi za jednym z najbardziej rozpoznawalnych hitów Toma Jonesa – energetycznym i zmysłowym „She’s a Lady”. Jego talent kompozytorski i wyczucie emocji sprawiły, że każda napisana przez niego piosenka była czymś więcej niż tylko muzyką – to były opowieści pełne pasji, elegancji i ponadczasowej klasy, które przetrwały próbę czasu. Anka pozostawił niezatarty ślad również w dorobku innych gwiazd. Za jego piosenkami kryją się nie tylko nuty i słowa, ale także niezwykłe historie. To właśnie Paul Anka napisał poruszającą „It Doesn’t Matter Anymore” dla Buddy’ego Holly’ego. Ale Anka nie zatrzymał się na jednym pokoleniu. W kolejnych dekadach związał swój talent z kolejną ikoną – Michaelem Jacksonem. Efektem ich współpracy były trzy utwory, które dziś mają status perełek: nastrojowe „This Is It” (pierwotnie „I Never Heard”), uwielbiane „Love Never Felt So Good” oraz rzadko spotykane, ale równie poruszające „It Doesn’t Really Matter”. To artystyczne spotkania dwóch gigantów, które udowadniają, że talent artysty nie zna granic czasu ani stylu. Paul Anka ma 84 lata i wciąż występuje Ma 84 lata, a wciąż trzyma mikrofon z tą samą klasą i pewnością, jaką czarował publiczność dekady temu. Kanadyjski wokalista o międzynarodowej sławie – nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Choć zazwyczaj stroni od blasku telewizyjnych reflektorów, tym razem zrobił wyjątek. Zasiadł na kanapie u Jimmy’ego Kimmela, by uczcić wyjątkowy moment – premierę filmu dokumentalnego „Paul Anka: His Way”, który w intymny sposób pokazuje życie i drogę artystyczną tej nieprzemijającej legendy. Czas zdaje się nie mieć nad nim władzy. Paul Anka wciąż zachwyca energią, którą mogliby mu pozazdrościć młodsi artyści. Koncertuje, tworzy i wciąż zaskakuje, udowadniając, że prawdziwa pasja do muzyki nie starzeje się nigdy. Jego sceniczna charyzma – elegancka, magnetyczna, pełna klasy – oraz niepowtarzalny głos nadal przyciągają tłumy. Zarówno wierni fani, którzy dorastali przy jego przebojach, jak i nowe pokolenia, odnajdują w jego muzyce coś, czego nie da się podrobić: autentyczność i emocje. Czytaj też: Ten hit wszech czasów z lat 60. zna każdy. Nieliczni wiedzą, że autor nienawidził tego przeboju „My Way” w wykonaniu Paula Anki u Jimmy’ego Kimmela To był moment, który przeszedł do historii telewizji – Paul Anka, w pełnym świetle kamer, stanął na scenie programu Jimmy’ego Kimmela i poruszył serca widzów na całym świecie. W jego wykonaniu ponownie zabrzmiał nieśmiertelny klasyk – „My Way”. To nie był tylko występ, to było osobiste wyznanie artysty, który ponad pół wieku temu napisał słowa tej pieśni specjalnie dla Franka Sinatry. Inspirowany muzyką Claude’a François i Jacquesa Revaux, Anka stworzył tekst, który z czasem stał się manifestem wolności, dumy i życia na własnych zasadach. „My Way” przez lata interpretowali najwięksi: Elvis Presley dodał mu dramatyzmu, Sid Vicious – punkowej zadziorności. Ale to właśnie Paul Anka, autor angielskiego tekstu, ponownie uczynił z tej piosenki intymne, poruszające wyznanie. Jego występ u Jimmy’ego Kimmela był czymś więcej niż tylko scenicznym powrotem – to był triumfalny, pełen emocji powrót na salony. Choć Anka rzadko pojawia się w telewizji, tym razem jego obecność miała wymiar niemal symboliczny. Pełna klasy interpretacja „My Way” w jego wykonaniu przypomniała, że to on stoi za tym ponadczasowym dziełem. View oEmbed on the source website „Paul Anka: His Way” – dokument o muzycznej ikonie Film dokumentalny „Paul Anka: His Way” to opowieść o nieprzerwanej, ponad siedemdziesięcioletniej karierze, bogatej w sukcesy, współprace i osobiste przełomy. Produkcja ta przybliża widzom nie tylko sceniczne życie artysty, ale również kulisy jego twórczości i wpływu, jaki wywarł na popkulturę. Dokument, który Anka promował u Kimmela, jest hołdem dla jego nieustającej pasji, determinacji i niezwykłej kariery, która – choć rozpoczęła się w latach 50. – trwa do dziś.
Uciekła z domu i odcięła się od rodziców. Mało kto wie, kim naprawdę byli jej przodkowie. „Zrozumiałam, że się bardzo głęboko z nimi nie zgadzam"
Magda Umer, jedna z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej sceny muzycznej i teatralnej, odeszła w wieku 76 lat. Ta informacja poruszyła fanów, przyjaciół oraz całe środowisko artystyczne. Choć jej twórczość przez dekady budowała pomost między poezją a muzyką, to życie prywatne artystki kryło w sobie dramatyczne rozdziały — zwłaszcza te związane z historią jej rodziny.
Już w sierpniu pojawiły się niepokojące informacje o jej stanie zdrowia — Teatr Atelier im. Agnieszki Osieckiej w Sopocie odwołał zaplanowane koncerty artystki. Przypomnijmy, że Magdę Umer i Agnieszkę Osiecką przez lata łączyła niezwykła przyjaźń, która przekształciła się w twórczą współpracę i wspólne budowanie kanonu polskiej piosenki literackiej. Kim byli przodkowie Magdy Umer? Magda Umer pochodziła z rodziny silnie związanej z komunistycznym aparatem władzy. Jej ojciec, Edward Umer, pracował w służbach bezpieczeństwa, natomiast wuj, Adam Humer, zapisał się w historii jako jeden z najbardziej brutalnych funkcjonariuszy stalinowskiego systemu represji. Artystka nigdy nie uciekała od tej historii, choć była to dla niej ogromna rana, która nigdy się nie zabliźniła. W wywiadzie z Mariuszem Szczygłem przyznała: „Całe dzieciństwo pamiętam regały z Marksem i Engelsem… Bardzo ważne dla mnie jest zdanie: czcij ojca swego i matkę swoją”. CZYTAJ TEŻ: Krystyna Janda wzruszająco żegna Magdę Umer. Przez lata tworzyły wyjątkowe trio z Zuzanną Łapicką Magda Umer o trudnym dzieciństwie i napiętej relacji z rodzicami Punktem zwrotnym w jej życiu był marzec 1968 roku. To właśnie wtedy odcięła się od rodziny. W rozmowie z TVP Info mówiła wprost: „Marzec 1968 roku strasznie przeżyłam, był dla mnie szokiem i zrozumiałam też, że się bardzo głęboko z nimi nie zgadzam, więc uciekłam z domu. A co mogłam zrobić więcej? Przecież nie mogłam się pobić z własnymi rodzicami, więc uciekałam od rozmów na ważne tematy i żyłam swoim życiem i swoim rodzącym się rozumem”. Wspominała, że nie mogła prowadzić otwartych dyskusji z rodzicami, a narastająca przepaść światopoglądowa doprowadziła ją do decyzji o odcięciu się od rodzinnych przekonań. Jedno z najboleśniejszych wspomnień to moment, kiedy jeszcze na studiach powiedziała mamie o tym, że Polska to "radzieckie moczarstwo". Jej reakcja? „Dowiedziałam się na studiach od moich koleżanek i kolegów, że Polska to jest "radzieckie moczarstwo" i przyszłam i o tym powiedziałam mamie. I mama mnie pobiła. Wyszłam z domu”, mówiła. Odcięcie się od przeszłości rodzinnej nie oznaczało zerwania z wartościami. Magda Umer całe życie kierowała się własnym sumieniem i intuicją. Jej artystyczna droga była świadectwem odwagi, niezależności i głębokiego humanizmu. Mimo trudnego dziedzictwa rodzinnego, zdołała zbudować własną tożsamość, będąc jednocześnie jedną z najwrażliwszych i najbardziej autentycznych postaci polskiej kultury. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wojciech Mann wstrząśnięty informacją o śmierci Magdy Umer, nie krył łez. Nagle ujawnił prawdę o artystce, której nikt nie znał
Magda Umer miała 30 lat, gdy przyjęła chrzest. Ukrywała to przed rodzicami: „Nie chciałam, żeby ich bolało”
Magda Umer przyjęła chrzest jako dorosła kobieta. Wyznanie o pragnieniu wiary, bólu ukrywania prawdy przed rodzicami i duchowym dojrzewaniu ujawniło nieznane oblicze artystki i głęboko poruszyło jej fanów.
Miała 30 lat, gdy zdecydowała się przyjąć chrzest. W 2024 roku, w szczerej rozmowie, Magda Umer odsłoniła poruszającą historię o wierze i drodze do własnej duchowości. Długo ukrywała prawdę przed rodzicami. „Nie powiedziałam im o tym. Ja to ukryłam, nie zaprosiłam ich na chrzest. […] Nie chciałam, żeby ich bolało”, mówiła Mariuszowi Szczygłowi. Jej słowa poruszały. Magda Umer i jej decyzja o chrzcie Wielu fanów nie znało tej strony Magdy Umer. Wybitna artystka, znana z niezwykłej wrażliwości i poetyckiego podejścia do życia, przez długie lata nie mówiła publicznie o swojej duchowej przemianie. Dopiero w 2024 roku, w rozmowie z Mariuszem Szczygłem w programie "Rozmowy (nie)wygodne", wyznała, że przyjęła chrzest w dorosłym życiu. Przyjęcie sakramentu miało również niezwykły, symboliczny wymiar. Jej matką chrzestną została Kalina Jędrusik, która – podobnie jak Umer – przyjęła sakrament jako dorosła kobieta. Ojcem chrzestnym był reżyser Janusz Kondraciuk. „Razem z moim synkiem, który aktualnie będzie miał lat 47, a wtedy miał 2,5 roku, czyli ja miałam 30. Moją mamą chrzestną została Kalina Jędrusik, która także ochrzciła się jako dorosła kobieta, a tatą Janusz Kondraciuk”, opowiadała Mariuszowi Szczygłowi. Wybór był świadomy, głęboko przemyślany i wypływał z potrzeby serca. Jak sama mówiła, nie była osobą religijną, ale odczuła coś niezwykłego. W tych słowach była cała ona: wrażliwa i niepokorna. Wybierała to, czego nie da się dotknąć, ale co czuje się najmocniej. To właśnie ta niewidzialna nić, która prowadziła ją przez życie – pełne słów, melodii i ciszy, która mówiła najwięcej. „Nie jestem osobą religijną, ale spadła na mnie łaska wiary, wiary w znaki, w coś niezwykłego, nie tylko materialnego. Powiedziałam nawet kiedyś, że jeśli mam wybierać między metafizyką a fizyką, to wybieram metafizykę”, dodawała w poruszających słowach. Czytaj też: Ostatni wywiad Magdy Umer w VIVIE!. "Żyję tak, jakby każdy dzień był ostatni" „Nie powiedziałam im o tym” – bolesna tajemnica artystki Artystka wyznała, że o chrzcie nie poinformowała swoich rodziców. To był wybór podyktowany nie brakiem odwagi, ale troską i bólem zakorzenionym w dzieciństwie. Na uroczystości obecni byli Zuzanna Łapicka i Daniel Olbrychski – chrzestni jej syna. „Nie powiedziałam im o tym. Ja to ukryłam, nie zaprosiłam ich na chrzest. […] Nie chciałam, żeby ich bolało”, opowiadała w tym samym wywiadzie. Ojciec Magdy, Edward Umer, był funkcjonariuszem aparatu bezpieczeństwa PRL. Ich dom nie był miejscem wiary, lecz ideologii. Artystka podkreślała, że jej tata w dzieciństwie był głęboko wierzący, wiara mamy również była silna. „A potem nagle uwierzyli w komunizm. I to jest nieszczęście paru milionów młodych ludzi tuż po wojnie”, dodawała. Mimo różnic Magda Umer z szacunkiem mówiła o swoich rodzicach: „Całe dzieciństwo pamiętam regały z Marksem i Engelsem… Bardzo ważne dla mnie jest zdanie: "czcij ojca swego i matkę swoją", czyli ludzi, którzy dali ci życie. Bardzo młodo, bo mama była w jedenastej klasie, a tata się szykował na studia, oni byli dziećmi właściwie. Mogli mnie nie urodzić, a dali mi życie”. _______________________________________________________ Magda Umer odeszła 12 grudnia 2025 roku. Ale jej słowa – te śpiewane i te wypowiedziane – zostaną. Jej szczerość, duchowość i wrażliwość poruszają równie mocno, jak jej muzyka. Sprawdź też: Wojciech Mann wstrząśnięty informacją o śmierci Magdy Umer, nie krył łez. Nagle ujawnił prawdę o artystce, której nikt nie znał
Wojciech Mann wstrząśnięty informacją o śmierci Magdy Umer, nie krył łez. Nagle ujawnił prawdę o artystce, której nikt nie znał
Nikt nie był przygotowany na tę wiadomość. 12 grudnia Polska straciła wyjątkową artystkę, której wrażliwość i głos na zawsze zmieniły scenę. Wojciech Mann w poruszającym wyznaniu odsłania nieznane oblicze Magdy Umer… To, co powiedział, rozdziera serce.
Świat polskiej kultury pogrążony w smutku. 12 grudnia 2025 roku w wieku 76 lat zmarła Magda Umer. Artystka o niezwykłej wrażliwości, ikona poezji śpiewanej, a także ceniona reżyserka i scenarzystka. Smutną wiadomość potwierdziła między innymi jej impresariat rodzina, publikując wzruszający wpis w mediach społecznościowych: „Dzisiaj po południu odeszła nasza ukochana Mama i Babcia. Uwielbiała tu zaglądać i pisać. Mateusz i Franek”, napisali bliscy piosenkarki. Wojciech Mann poruszony informacją o śmierci Magdy Umer Wielu artystów, dziennikarzy i fanów wspomina dziś Magdę Umer. Wśród nich Wojciech Mann – jej wieloletni przyjaciel, który na antenie Radia Nowy Świat nie krył poruszenia: „Wiedziałem, że chorowała, ale jestem wstrząśnięty. Tym bardziej, że ten rok jest bardzo niedobry dla ludzi, których ceniłem, lubiłem i znałem. Magda była po prostu fantastyczną osobą”, powiedział wyraźnie wzruszony dziennikarz. Dziennikarz podkreślił, że Magda Umer była osobą wyjątkową, złożoną, czasem trudną, ale zawsze pełną ciepła i autentyczności: „Dla niektórych mogła być trudna, ale ona zewnętrznie była niezwykle kontaktowa i wydawało się, że się ją zna, ale potem jak mijał czas i udawało się troszkę więcej zajrzeć do jej wnętrza, no to się dopiero okazywało, jak bardzo jej nie znaliśmy”, wspominał. CZYTAJ TEŻ: Maryla Rodowicz w poruszających słowach żegna wybitną artystkę: „Była niepowtarzalna”. Ich więź była wyjątkowa Wojciech Mann o relacji z Magdą Umer Ich relacja nie ograniczała się jedynie do zawodowej współpracy – łączyła ich głęboka przyjaźń. „Miałem, jako jeden z licznych, czy nielicznych, ten przywilej, że przyjaźniliśmy się i mówiliśmy sobie o różnych rzeczach, a nawet ona była siłą sprawczą, która mnie postawiła na scenie i przed mikrofonem i to zawsze będę pamiętał. Była superosobą. Nie wiem, trudno teraz cokolwiek mówić sensownego w takim momencie”, powiedział Mann. W audycji radiowej dziennikarz wraz z prowadzącym zapowiedzieli wspólne wykonanie utworu „Na całej połaci śnieg”, które przypomniało o wyjątkowej więzi między nimi. „Ojej, ojej… Magdusiu kochana…”, powiedział na antenie, nie kryjąc emocji. Wojciech Mann już wcześniej dzielił się wspomnieniami związanymi ze sceną i Magdą Umer. W jednym z archiwalnych nagrań Trójki mówił: „Jednym z większych przeżyć był koncert Magdy Umer. Pamiętam, jak kazała mi wstać i zaśpiewać razem z nią piosenkę, co jest tragedią, bo ja jestem bardzo dobry w słuchaniu, ale gorszy w emisji. Zmusiła mnie, żebym wykonał utwór romantyczny i miłosny”, opowiadał. Magda Umer była nie tylko wybitną piosenkarką, ale też wrażliwą reżyserką i scenarzystką. Jej interpretacje poezji śpiewanej poruszały kolejne pokolenia słuchaczy. Jej twórczość i osobowość zostaną z nami na zawsze – w muzyce, wspomnieniach i sercach tych, którzy ją znali i kochali. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Poruszające pożegnanie Magdy Umer. Ostatnie słowa artystki łamią serce
Agnieszka Osiecka napisała dla niej piosenki, a Magda Umer je... skrytykowała. Trudny początek przerodził się w piękną relację
Obie urodziły się 9 października, obie kochały poezję i... to właściwie wszystko, co je łączyło. Agnieszka Osiecka i Magda Umer różniły się jak ogień i woda. A mimo to stworzyły duet, którego historia do dziś wzrusza. Wzruszający nie był jednak początek ich relacji, bo piosenkarka szczerze powiedziała, co myśli o tekstach słynnej poetki.
Królowa sceny i wirtuozka słów. Były niczym ogień i woda, miały zupełnie różne charaktery i temperamenty, ale może właśnie dlatego doskonale się uzupełniały. Obie nawzajem się inspirowały, a przy tym wspierały się w trudnych momentach. Magdę Umer i Agnieszkę Osiecką połączyła nie tylko pasja do sztuki, ale też wspólna data urodzenia. Jaka jest historia ich niezwykłej przyjaźni? [Ostatnia publikacja na VUŻ 13.10.2024 r.] Historia przyjaźni Magdy Umer i Agnieszki Osieckiej Kto znał je obie, wiedział, że to całkowite przeciwieństwa. Agnieszka Osiecka była duszą towarzystwa. Kochała ludzi, spotkania, była pełna energii, żywiołowa. Magda Umer zupełnie od tego odbiegała. Wiecznie zamyślona, w swoim świecie, raczej samotniczka. A jednak przeciwieństwa się przyciągają. Zwłaszcza te, które po odpowiednim ustawieniu odbiorników, nadają na tej samej, wyjątkowej fali. Tak było w ich przypadku. I choć Umer uwielbiała twórczość Osieckiej, przeczytawszy teksty, które dla niej napisała, skrytykowała je. Możliwe, że była pierwszą i kto wie, czy nie jedyną osobą, która odmówiła pisarce. To jednak nie przekreśliło ich przyjaźni, która rozkwitła, a po latach wciąż były nierozłączne. Bywały wspólnie na salonach, chodziły na prywatki i wernisaże. Choć nie zawsze miały w życiu łatwo, to w swoim towarzystwie zawsze czuły się świetnie. Dopełniały się pod wieloma względami, ale też każda z nich uczyła się czegoś ważnego od tej drugiej. ZOBACZ TEŻ: Była wybitną poetką, jej grób wydaje się być zapomniany. Tak wygląda miejsce spoczynku Agnieszki Osieckiej Gdy ich przyjaźń dojrzewała, dojrzewała też twórcza strona ich relacji. Wspólnie tworzyły piosenkę "Oczy tej małej", która była tak głęboka, pełna miłości i przejmująca, że od razu stała się hitem. Magda Umer po latach śpiewała wiele innych utworów napisanych przez Osiecką, które oryginalnie wykonywali też inni artyści. "Miłość w Portofino", "Ach panie, panowie" czy "Od nocy do nocy". Magda Umer o przyjaźni z Agnieszką Osiecką Magda Umer po latach często wspomina przyjaźń z Osiecką, która wiele ją nauczyła. Poetka pokazała jej, jak ważne jest, aby starać się zrozumieć drugiego człowieka. Łączyła je niesamowita więź — może dlatego, że urodziny obchodziły tego samego dnia? CZYTAJ TEŻ: Agnieszka Osiecka i Elżbieta Czyżewska były duetem nierozłącznym. Poróżniła je "Biała bluzka" 13 lat różnicy nie miało dla nich znaczenia. Były sobie niezwykle bliskie, a Magda Umer pozostała przy przyjaciółce do samego końca. Po odejściu Agnieszki Osieckiej Jeremi Przybora podarował Umer listy miłosne, które przez lata pisała do niego poetka. Po latach okazało się, że córka Osieckiej znalazła listy Przybory, które pisał do jej matki. I też zaniosła je Umer. Obie wiedziały, że Osiecka i Przybora chcieliby, by ich miłosna korespondencja doczekała się publikacji. A Magda Umer była przez lata powierniczką ich tajemnic. W ostatnich latach często wspominała swoich zmarłych przyjaciół, w tym Agnieszkę Osiecką. Teraz ci, którym dawała wsparcie, radę, inspirację, będą jeszcze długo wspominać ją. Źródło: wywiad Marii Bojarskiej, Zwierciadło, Plejada
Krystyna Janda wzruszająco żegna Magdę Umer. Przez lata tworzyły wyjątkowe trio z Zuzanną Łapicką
Rozumiały się bez słów. I bez słów Krystyna Janda pożegnała swoją przyjaciółkę Magdę Umer, która odeszła 12 grudnia 2025 roku. Czarne serca, a wśród nich kwiat. Ten pożegnalny post, który aktorka opublikowała w mediach społecznościowych, wyraża więcej niż słowa. Ostatni miesiąc roku jest dla Jandy bolesny. Siedem lat temu, 21 grudnia 2018 roku, zmarła Zuzanna Łapicka. Wszystkie trzy artystki łączyła przez lata wyjątkowa więź. Historia ich przyjaźni wzrusza do łez.
Zuzanna Łapicka, Magda Umer i Krystyna Janda tworzyły idealne trio. Wielkie artystki, ale przede wszystkim przyjaciółki. Zawsze mogły na siebie liczyć - na dobre i na złe, chociaż unikały życiowej goryczy. 21 grudnia 2018 roku śmierć Zuzanny Łapickiej przerwała tę niezwykłą więź. Teraz na Krystynę Jandę spadł kolejny cios - śmierć Magdy Umer. Drugą ze swoich wielkich przyjaciółek aktorka pożegnała w wyjątkowy sposób, tak jak wyjątkowa była ich przyjaźń. [Artykuł aktualizowany 28.07.24 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 07.11.2024 r.] Krystyna Janda, Magda Umer i Zuzanna Łapicka - historia przyjaźni Krystyna Janda i Maga Umer poznały się podczas zabawy sylwestrowej w 1976/1977 roku u aktora Jerzego Zelnika. „Podobno spotkałyśmy się na sylwestrze 1976/1977 u Jurka Zelnika, ale ja wtedy tego nie zapamiętałam. Niedługo potem, w czerwcu 1977 roku, przedstawił mi ją Marek Grechuta w amfiteatrze opolskim. I chwilę potem śpiewała swoją „Gumę do żucia”, dzięki której poznała ją cała Polska”, mówiła Magda Umer. Od tamtego czasu ich więź cały czas rośnie w siłę. Krystyna Janda nawet wprost mówi, że „dzisiaj Magda jest dla mnie kimś najbliższym”. Jej przyjaciółka dodała zaś, że „z bólem serca mogę potwierdzić, że Krysia też jest mi jedną z najbliższych. My się często nie zgadzamy, ale jesteśmy sobie bliskie”, zwierzała się z uśmiechem na twarzy. „Przeżyłyśmy w życiu wiele razem. Umarli nasi mężowie, nasze matki, nasza przyjaciółka Zuzia Łapicka. Trudno więc mówić po 40 latach inaczej”, opowiadały. „No i nasze dzieci rodziły się w tym czasie. Agnieszka Osiecka nazywała to kawałem życia”, kontynuowała piosenkarka. A jak Krystyna Janda i Magda Umer nawiązały pierwszy kontakt z Zuzanną Łapicką? „O Krysi usłyszałam już wcześniej. Ojciec wrócił z egzaminów i opowiada: "niebywała dziewczyna dzisiaj zdawała. Bezczelna. Mówiła tekst erotyczny, patrząc mi w oczy. To będzie wielka aktorka". To usłyszałam parę razy w życiu, wspominała Łapicka. Magda Umer zaś podkreślała, że „Daniel (Olbrychski) poznał mnie z nią w 1977 roku. Byłam wtedy w ciąży z Mateuszem, który jest teraz chrześniakiem Zuzi. To była przyjaźń "na dobre". Potem nastąpił stan wojenny. Wyrzucono mnie z telewizji, za to że moje programy były źródłem pesymistycznego socjalizmu. Nie miałam pracy, miałam zakaz występu jakichkolwiek. Andrzej Wajda i Krysia Zachwatowicz załatwili mi taką "niby pracę", a Daniel z Zuzią przyjęli mnie pod swój dach. To, co dla mnie zrobili, jest nie do przecenienia", mówiła. Przypomnijmy, że Daniel Olbrychski i Zuzanna Łapicka przez jakiś czas mieszkali w Paryżu, a w ich domu często gościli artyści. Odwiedzali ich międzi innymi: Jacek Kaczmarski, Agnieszka Holland czy właśnie Krystyna Janda, z którą Łapicka stworzyła wyjątkową więź. Razem przeżyły wiele wspaniałych chwil. Wspierały się w najtrudniejszych momentach, kibicowały sobie i świętowały, gdy któraś z nich odnosiła kolejny sukces. „Wiadomo, że jeśli dzieje się coś złego, to możemy na siebie liczyć. Zuzia ma taki zwyczaj mówienia: "ja się lubię przyjaźnić na dobre". Nie dodaje tego "i na złe". Ale ja wiem po tych 40. latach, że jesteśmy ze sobą i na dobre, i na złe. Mamy tak różne temperamenty, robimy tak różne rzeczy, że nie siedzimy sobie na głowie", wyznała przed laty Magda Umer. O Zuzannie Łapickiej zawsze mówiły, że była niezwykle dowcipna i oczytana. Rok 2018 był dla Magdy Umer i Krystyny Jandy bardzo bolesny. Straciły wówczas pewną cząstkę siebie, gdyż ich wieloletnia przyjaciółka, Zuzanna Łapicka zmarła. Dziś z tego trio wspaniałych artystek i przyjaciółek została już tylko Krystyna Janda. Magda Umer odeszła 12 grudnia 2025 roku. CZYTAJ TEŻ: Ma 81 lat i doczekał się ośmiorga dzieci. Dla nich porzucił dawne życie, dziś rodzina jest całym jego światem Przypominamy archiwalny wywiad Krystyny Jandy, Magdy Umer i Zuzanny Łapickiej, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2010 roku. Znają się od trzydziestu kilku lat, a to niezły staż małżeński. Były ze sobą, gdy było dobrze i źle, fantastycznie i do kitu, gdy każda z osobna mogła zanucić słowa Osieckiej: „Bo ja jestem, proszę pana, na zakręcie…”. Zawirowania życiowe tylko scementowały ich przyjaźń. Piękną, bliską, intymną. Dziś mówią o niej po raz pierwszy. Zuzanna Łapicka: Zaczęło się od spotkań, które Krysia Janda organizowała u siebie w domu na Mokotowie. Na pierwsze takie spotkanie podała koleżankom aktorkom zły numer domu i do domu obok, gdzie mieszkał pilot, tego wieczoru odsypiający długi lot, co 10 minut dzwoniła inna wybitna aktorka. Pewnie miał wrażenie, że mu się to śni... Nasi mężowie nazwali te spotkania „lamentami”, błędnie myśląc, że my płaczemy na nich nad życiem, a my płakałyśmy, ale ze śmiechu. Po jakimś czasie grono się skurczyło i zostało nas pięć. Krysia Janda, Agnieszka Osiecka, dwie Magdy: Umer i Czapińska. No i ja... Magda Umer: Bo spotykałyśmy się jeszcze właśnie z Magdą Czapińską, która napisała wiele przebojów: „Wsiąść do pociągu byle jakiego” dla Rodowicz, „W moim magicznym domu” dla Banaszak, „Modlitwę” dla Geppert, świetne piosenki dla Anny Marii Jopek. Tylko że Magda, odkąd jej się urodziły wnuki, zwariowała. Nigdy nie ma na nic czasu, dla nas też. Na wakacje również z nami nie jeździ, bo nie znosi upałów, siedzi w wannie. Będąc nam bliską duchowo osobą, w ogóle z nami nie przebywa. Krystyna Janda: Mówimy o niej, bo Magda to ważny element układanki. W trudnych momentach bez telefonu do Magdy się nie obywa. Magda jest rozsądna, spokojniejsza niż my i z zawodu jest psychologiem, była terapeutką w swoim pierwszym życiu, przed pisaniem piosenek. Ale zakochana w dzieciach córki, jest dla nas na telefon. Dlaczego akurat Wy, w takim gronie? Zuzia: Dlatego, że w podobny sposób interpretujemy życie. W towarzystwie Agnieszki nie wolno było sobie pozwolić na byle jaką opowieść. Nawet najbardziej dramatyczną historię należało ująć w anegdotyczną formę. W liceum uciekałam z matematyki, żeby siedzieć przy stoliku Konwickiego w kawiarni U Literatów. Już wtedy wiedziałam, że jeśli mam prawo się odezwać, to krótko, na temat i z pointą. Na naszych „lamentach” każda z zachwytem słuchała opowieści przyjaciółki, czekałając na swoją kolej... Nie było przekrzykiwania ani „proszę mi nie przerywać”? Zuzia: Nie było. Na szczęście Magda dokumentowała nasze spotkania na wideo. Umawiamy się, by po latach przejrzeć filmy, ale brak czasu... Magda: Potem przypadłyśmy sobie do gustu jako osoby ciekawe tego, co ta druga ma do powiedzenia. O życiu, o świecie, o innych. Nawet, dajmy na to… plotkowanie o ludziach nigdy nie było ani jadowite, ani niszczące. Raczej próba zrozumienia, dlaczego ktoś jest taki, a nie inny. Ciekawiła nas nasza praca, książki, które przeczytałyśmy, miłości, które przeżywałyśmy, dzieci, które rodziłyśmy, rozstania, powroty. Przeżyłyśmy też choroby, śmierć męża Krysi, rozwód Zuzi. Każda w tym serdecznie uczestniczyła. Powiedziałabym, że była to przyjaźń człowiecza. Bo nie z powodu płci. Każda z nas ma kobiece ciało, duszę mieszaną, a umysł męski. Zuzia: À propos męskich cech. Zawsze myślałam, że jestem po mamie taką idealną żoną, podporządkowaną wybitnemu mężczyźnie. Magda nigdy taka nie była, nie chciała wychodzić za mąż, dzięki czemu była częścią naszej rodziny. Przyjechała do nas do Francji z małym Mateuszem w czasie stanu wojennego i, jak sama mówiła, grzała się przy naszym rodzinnym ognisku. A po latach zamieniłyśmy się rolami. Ja – po 20 latach życia podporządkowanego mężowi – poczułam się zmęczona. Odżyłam jako singielka z odzysku, która dobrze się czuje, gdy kieruje własnym życiem. Krysia, wiadomo – pani prezes, pani dyrektor, pani reżyser – zarządza i rodziną, i firmą. Miała szczęście, że jej mężem był Edward – wielka osobowość, silna, ale dzięki wielkiej miłości do Krysi potrafiąca się jej podporządkować. Z kolei Magdy mąż jest na tyle taktowny, że na wakacje puszcza ją samą, ku naszej radości. Świetnie sobie poradził z jej potrzebą samotności. Jak jeździmy na wakacje, jesteśmy „trzy kierowniczki”, ale dajemy sobie wolność. Czy nie o to chodzi? Kawał życia, co za nami... Krysia: Magda, od kiedy my się znamy? Pamiętam sylwestra, na którego przyszłam ze świeżo poślubionym pierwszym mężem Andrzejem Sewerynem, a ty z jakimiś dwoma facetami. Pamiętam, że byłaś ubrana w spodnie farmerki. Magda: W życiu nie miałam spodni farmerek! Domyślam się, to była szara spódnica na szelkach, a ty zapamiętałaś jedynie szelki. Moim zdaniem był to sylwester z 1976 na 1977. Tak długo się znamy... Dlaczego jesteśmy ze sobą, będąc tak diametralnie różnymi osobami? Bo przyjaźń polega na tym, że cechy budujące, rozczulające, wspaniałe przewyższają te męczące. Kocha się, lubi i chce być z kimś nie „dlatego bo”, tylko „mimo że”. Krysia jest osobą optymistyczną. Zawsze chce zostawić widza z nadzieją. Bardzo jej się to udaje, w przeciwieństwie do mnie. Ja podrywam ludzi do myślenia, ona – do życia. Myślenie nigdy nie jest wesołe. Zuzia jest z nas najpromienniejsza i ma w sobie genetyczne słońce. Nawet jak coś się nie układa, organizm nie pozwala jej rozpaczać. Pogoda ducha, a przy tym nadzwyczajna inteligencja, poczucie humoru, fantastyczna umiejętność opowiadania sprawia, że my z Krysią słuchamy z otwartymi ustami jej opowieści. Mogą nas zawieść wszyscy mężczyźni, ale my siebie nie. Zuzia: À propos genetycznego słońca, Krysia mi kiedyś powiedziała: „Wiesz, ja nie umiem być nieszczęśliwa”. Gdy po śmierci Edwarda ktoś zadał jej pytanie: „Czy pani czeka na miłość?”, zdziwiła się: „Na miłość? Przecież ja mam męża”. Magda z kolei żartuje: „Wiesz, dopóki nie wymyślili prozacu, ty mi go zastępowałaś”. To, co nas łączy, jest siostrzane, bo my naprawdę jesteśmy ze sobą w ważnych momentach. Mogę na nie liczyć, nawet jak tego do końca nie chcą. Jak wtedy, kiedy prosiłam je o pomoc przy moim rozwodzie, to wiedziałam, że nie zostawią mnie z tym samą. Francja, stan wojenny w Polsce, a my znowu we trzy wspieramy się w Paryżu. Krysia kręci filmy, a w przerwie wpada do naszego domu pod Paryżem, gdzie mieszkamy z Danielem, jego synem Rafałem i naszą Weroniką. Jest z nami Magda, którą na rok do Francji ściągnęliśmy z synem Mateuszem (moim i Daniela synem chrzestnym, a Magda jest mamą chrzestną Weroniki), bo wyrzucili ją w stanie wojennym z telewizji. Wspólnie przeżywamy to, co się dzieje w Polsce, i to, że nasze dzieci idą do francuskiego przedszkola. Do dzisiaj zawsze odwiedzamy się w święta. Zobacz też: Dla Kamali Harris zrezygnował z pracy, może zostać pierwszym gentlemanem USA. Douglas Emhoff ma polskie korzenie O, to znak, że się naprawdę lubicie. Zuzia: Nie dzwonimy do siebie codziennie, ale absolutnie wyczuwamy, w jakim jesteśmy nastroju. Magda: Możemy ze sobą przez miesiąc nie rozmawiać, ale czujemy, gdy coś się z nami dzieje. Kiedyś zrobiłam Krysi awanturę, że przez rok nie zadała mi pytania, a strasznie wtedy cierpiałam. Ona na to: „Wszystko o tobie wiedziałam przez ten rok”. Musiało to być bardzo trudne pytanie. Magda: Było. A kiedyś leżałam umierająca na OIOM-ie, a Krysia wtargnęła z gigantycznym telefonem komórkowym, bo takie wtedy były, z protestem „nie będzie tak, że mnie tu nie wpuszczą”, z naręczem kolorowych gazet „do czytania”, dla mnie – ledwo żywej. A wszystko z taką energią, że umarłego by obudziła! Musiałam wyzdrowieć! Zuzia: To wspaniałe, że można mieć rodzinę z wyboru. Nie wiem, czyby mi się tak udało z siostrami, gdybym je miała. To więź, którą budują lata. Nic im nie trzeba opowiadać, one wiedzą wszystko, co ważne, bez słów. Wszystko, co razem widziałyśmy, to jak „jednakowo ujrzany gołąb…”. Magda: To wiersz Szymborskiej, wprawdzie o małżeństwie, ale czy my nie jesteśmy takim małżeństwem, związkiem człowieczym? Wiersz się zaczyna tak: „Musieli kiedyś być odmienni, ogień i woda, różnić się gwałtownie, a potem powoli upodobniali się do siebie”. A na końcu: „jednakowo ujrzany gołąb usiadł na oknie”… Nie ma przyjaźni bez zaufania. I bez czego jeszcze? Magda: Wspólnej wrażliwości i tego, że przeżyłyśmy podobne rzeczy w podobny sposób. Zrobił się z tego szmat życia. Ostatnia dedykacja Agnieszki Osieckiej z 9 października, gdy obchodziłyśmy urodziny, brzmiała jak zwykle: „Dla Magdy z miłością”. I poniżej: „Dziękuję, dziękuję, dziękuję za kawał życia”. Ten kawał życia to to, co za nami, i to, co jeszcze przez chwilę będziemy miały. Krysia: Chcę powiedzieć ważną rzecz, o ile nie najważniejszą. Nie byłoby tego związku, gdyby nie podobny poziom i doświadczeń, i umysłów. Nie można się w ten sposób zaprzyjaźnić z osobą, która nie rozumie, mniej czuje, nie pamięta tych samych spraw i ludzi. Przecież my znamy ludzi… Magda: …których już dawno nie ma. Jedna do drugiej mówi: „A pamiętasz, jak on się wtedy uśmiechnął?”. I my pamiętamy. Krysia: Nie trzeba nic tłumaczyć. Jak mówię czarne albo szare, one widzą czerń i szarość w tym samym odcieniu. Ale, u licha, mnóstwo Was różni. Magda: Krysia i Zuzia są niezwykle towarzyskimi osobami. Krysia nie może w ogóle żyć bez ludzi. Krysia: W pracy nie mogę, poza tym od dwóch lat to się zmieniło. Magda: Ale dawniej było niemożliwe, tak samo jest z Zuzią. A ja cierpię na taką chorobę, że trudno mi być nawet z ludźmi, których bardzo lubię, dłużej niż pół godziny, godzinę. Dużo muszę być sama. A z tymi kobietami nie nudziłam się nigdy, choćby przez pięć minut. Kłamać czy nie kłamać? Krysia: Przez lata prowadzimy polemikę, której główną osią jest odpowiedź na pytanie: „Czy kłamać?”. Bardzo się o to kłóciłyśmy. Ja byłam za tym, żeby kłamać, Magda za tym, żeby w ogóle nie kłamać, a Zuzia, że zależnie od sytuacji. Zuzia: Sama trafnie gdzieś powiedziałaś, że kłamstwo wynika często z dobrego wychowania i delikatności. Dlatego będę broniła swojego prawa do obłudy. Magda: Wynika też z naszego wychowania. Tak jest, jak się chodziło do PRL-owskich żłobków, przedszkoli i szkół, gdzie wszyscy kłamali od rana do nocy, ale mówili: „Najważniejsze, żeby nie kłamać”. Byłam w tej paranoi wychowywana i długo uważałam, że nic, tylko prawda. Ale w końcu nauczyłam się jej nie mówić… Krysia: …bo kilka razy komuś, na twój wniosek, powiedziałyśmy prawdę. Magda: Nie mój, nie mój! Na wniosek Agnieszki Osieckiej. Pamiętam dobrze, jak było. Agnieszka była szczerą osobą w piosenkach, w tym, co pisze, ale nie wobec ludzi, by ich nie ranić. A potem nagle wróciła z Ameryki i mówi do mnie: „Słuchaj, nie możemy tak dłużej postępować, musimy walić prawdę między oczy, żeby nie wiem co…”. Na pierwszy ogień poszedł Wojtek Młynarski, potem dostało się Krzyśkowi Zaleskiemu. W sekundę zdobyła dziesięciu największych wrogów. Więc przestała. Krysia: Długo z Zuzią przekonywałyśmy Magdę, zagorzałą w swojej uczciwości, szacunku, rzetelności w stosunku do ludzi oraz zwolenniczkę absolutnej doskonałości, szczególnie w sztuce, że prawdę warto mówić, ale pod warunkiem, że się kogoś nie dotyka zbyt boleśnie, po nic. Bo niektórzy ludzie nie zasługują na prawdę, innym znów prawda nie jest potrzebna. Więc pewnego dnia Magda przestała mówić prawdę i już była tylko miła. Magda: Agnieszka zawsze mówiła, że przyjaźń to poważne uczucie, więc od czasu od czasu możemy sobie powiedzieć fragment prawdy. Zuzia: To wielka ulga, gdy można sobie wszystko powiedzieć, nie bojąc się krytycznego oceniania, poza tym my niczego sobie nie zazdrościmy, zachwycamy się swoimi dokonaniami. Przyjaźń wyklucza zazdrość, a to trudne w środowisku, w którym wszyscy sobie zazdroszczą wszystkiego. Krysia: Kiedy Magda reżyseruje moje spektakle, daje mi z siebie wszystko, co wie, rozumie, co zdobyła w dziedzinie będącej jej domeną, czyli w śpiewaniu. I uczy mnie, oddając to w prezencie. Z kolei Zuzia przychodzi na próby generalne i mówi, co myśli. Rozmawiamy, a Zuzi spojrzenie jest trzeźwe i niezwykle cenne. Dlatego wolę, by obie przychodziły na próby generalne, nie na premiery. Gdyby żyła Agnieszka... Magda: Każda z nas w innym momencie poznała Agnieszkę, ale każda z nas wychowała się na jej tekstach. Kiedy usłyszałam: „Widzisz, mała, jak to jest”, „Kochanków z ulicy Kamiennej” czy „Okularników”, miałam 13–14 lat. A parę lat później miałam z nią przygodę. Już zaśpiewałam „Koncert na świerszcze i wiatr w kominie”, byłam znaną studencką piosenkarką. Agnieszka usłyszała mnie w radiu, chciała mnie poznać i dla mnie pisać. Umówiła się ze mną w hotelu Bristol, pokazała teksty, a ja jej powiedziałam, że mi się nie podobają. Byłam chyba jedyną osobą, która odmówiła Agnieszce. Swoją drogą, Agnieszka mogła przeżyć szok. Myślałam, że na całe życie się na mnie obrazi, ale mi wybaczyła. Po kilku latach napisała mi pierwszą piosenkę. Krysia: Moje relacje z nią były bardziej oficjalne i głównie zawodowe. Chyba zaczęły się, kiedy przychodziła na próby „Białej bluzki”. Potem były lata prawdziwej przyjaźni, ale jakby przez pryzmat zawodu. Potem, kiedy była już naprawdę chora, ja jedna bałam się z nią o tym mówić. Kiedyś u niej w łazience zobaczyłam pęk włosów na szczotce, wstrząsający, po chemii. Wtedy po raz pierwszy przekroczyłam próg intymności z nią, postanowiłam jej kupić kapelusz. W sklepie był piękny brązowy kapelusz, który sama kupiłabym sobie od razu, i fantastyczny czerwony, o którym wiedziałam, że spodobałby się Agnieszce. Ze sklepu wyszłam z brązowym i do końca życia będę żałować, że poskąpiłam jej tej odrobiny ekstrawagancji i szaleństwa na koniec. Do dziś się tego wstydzę. W „Rozmowach w tańcu” przyznała, że „fragment ubrania, którego nie lekceważy, to kapelusz”. Że „ubóstwia kapelusze i zawsze ma parę świetnych”. Magda: Chciałaś ją przebrać jak Ela Czyżewska, która Agnieszce zmieniała spódnice, koszule, rajstopy. Agnieszka się jej poddawała, zresztą identycznie jak ja tobie. Bo Kryśka może na mnie włożyć, co tylko chce. Pamiętacie, jak kiedyś Agnieszka przyszła dziwnie ubrana, a na nasze zdziwione spojrzenia wyjaśniła z powagą: „Doradziła mi to ekspedientka w Budapeszcie”. A na premierę „Białej bluzki” we Wrocławiu kupiła nam gumki do włosów. Czegoś brzydszego nie miałyśmy w życiu. I w tych gumkach przetańczyłyśmy pół nocy w klubie. Zawsze było ważniejsze to, co się mówi, czego słucha, na co się patrzy i co się czuje. A ciuchy były dużo mniej ważne. A Zuzia, jako córka Andrzeja, znała wszystkich od dzieciństwa, więc Agnieszkę też. To było jej naturalne środowisko. Zuzia: Magda słusznie mówi, że wszystkich znałam od dziecka, ale nie myślałam, że się zaprzyjaźnię z Agnieszką. Przyglądałam jej się, zdawało mi się nawet, że może mój ojciec jej się… trochę podobał. Której się nie podobał? Aparycja boska. Zuzia: Z Magdą poznał mnie Daniel, za którego wyszłam, mając 24 lata. To jemu zawdzięczam Magdę, która przyjaźniła się z Agnieszką – więc potem stałam się przyjaciółką Agnieszki, która wciągnęła się w naszą rodzinę, bo z Danielem przyjaźniła się od czasów jego związku z Marylą Rodowicz. To na moich imieninach, w naszym mieszkaniu, Agnieszka podała Maryli tekst „Niech żyje bal” – do dziś pamiętam, jak Maryla czyta go z kartki... Magda: Pisanie przez Agnieszkę piosenek dla mnie nie było najważniejsze. Najważniejsze było, że zawsze była na etapie takiej… starszej dziewczyny. Miała pod pięćdziesiątkę, ja – trzydzieści kilka lat, bo ona zawsze poszukiwała kontaktu z młodszymi. Twierdziła, że osoby w jej wieku mówią tylko o chorobach i umieraniu. Zawsze mówiłyśmy, że gdyby Agnieszka jeszcze żyła, wymieniłaby nas na młodsze pokolenie, bo my byłybyśmy dla niej za stare. Zuzia: Gdy urodziłam córkę, Agnieszka zaprzyjaźniła się z nią, jak tylko Weronika zaczęła mówić. Spotykały się, rozmawiały, pamiętam, jak moje dziecko narzekało, że wchodzę do jej pokoju i sprzątam. Agnieszka przyniosła jej wtedy metalową „dziurkę od klucza” na sznureczku, by mogła „zamykać” pokój. Tak, Agnieszka była ciągle ciekawa nowych pokoleń... Są zdania z piosenek Agnieszki, z którymi idę przez życie. Na przykład takie: „Malwy po chatach kwitną i bledną, po sześciu latach nic nie jest tragedią”. Powtarzam je sobie często. Właśnie przyjaciółki pozwalają przetrwać te trudne sześć lat. Wielka ucieczka Magda: Kompletny przypadek. Dwadzieścia lat jeździłam do wioski między Ustką a Darłowem i myślałam, że już tak do końca będę jeździć. Moje dzieci były szczęśliwe, ja byłam szczęśliwa, świetnie mi się oddychało powietrzem morskim. I było tak pusto. Kiedyś przyjechała tam do mnie Krysia i powiedziała: „Nie mogę na to patrzeć” – bo akurat trzy dni padało. Było zimno, mokro, nie mogła niczego wysuszyć, a była ze swoimi małymi chłopcami. „Zawiozę cię w przyszłym roku do takiego miejsca, że już nigdy nie będziesz chciała tu przyjeżdżać”, oznajmiła. Miała rację, od tamtego czasu ciągle spędzamy wakacje w tym samym miejscu. To nasza baza, a co parę dni robimy wyprawy do odległych miasteczek. Rowerem jeździmy po piniowym lesie na styku plaży i morza. I mikroklimat, który sprawia, że się niesamowicie oddycha. Toskania, cudowny kraj, gdzie architektura tak pięknie wtapia się w kraj- obraz, że napatrzeć się nie można... Zuzia: Ja od dziecka uwielbiałam Hel. Toskanię, właśnie taką z piaszczystą plażą i wydmami, odkryła Krysia z Edwardem, gdy ich dzieci były małe. Gdy moja córka nas tam odwiedziła, spytała: „Jak udało ci się odnaleźć Półwysep Helski we Włoszech?”. A w przeciwieństwie do wakacji na Helu, w Toskanii Krysia i Magda są anonimowe. To daje nam wolność. Możemy niepodglądane przez nikogo chodzić po sklepach. Stąd te szalone zakupy niepotrzebnych ubrań, ale jaka radość, jak je sobie przymierzamy! Jakim cudem „trzy kierowniczki” wytrzymują ze sobą w Toskanii? Zuzia: Magda uwielbia słońce, ale dopiero po piątej po południu, więc my z Krysią czytamy i gadamy na plaży, a spotykamy się wszystkie dopiero wieczorem. I nikt o to nie ma pretensji... Z mężczyzną już by pewnie była awantura… Magda: Ja tam prowadzę inny tryb życia, jeżdżę na rowerze, czytam w cieniu na tarasie, chodzę na spacery. A wieczorem opowiadamy sobie, co przeżyłyśmy. Dużo mówimy o lekturach, o sztuce, o polityce, której nie znosimy. Okresowo nasze towarzystwo się powiększa. Kiedyś siedzieli z nami Janusz Gajos i Marek Kondrat. I nagle jakaś pani powiedziała do nas: „Dzień dobry, jestem z Zielonej Góry”. A Filip Bajon zabiera nasze książki samochodem, bo zazwyczaj bierzemy ich na wakacje ze dwieście. Krysia: Lubimy przesiadywać w pewnym barze i wtedy potwornie obgadujemy wszystkich. Zuzia: Bo uwielbiamy obserwować bardziej, niż być obserwowane. Do tego Krysia bierze pełno sztuk, które ma wystawiać, czyta nocami, po czym rano przy śniadaniu nam te sztuki odgrywa... Krysia: Prawda, pomiędzy książkami czytam też sztuki i scenariusze, bo w Polonii nie ma kierownika literackiego. Zimą też tak jest, gdy jadę na narty z Magdy mężem i inną grupą przyjaciół. Wtedy zdarza mi się przeczytać 50 sztuk w ciągu dwóch tygodni. Z tą grą na tarasie to żart… W tym roku przeczytałam im pierwszy akt sztuki, bo sprawdzałam, jak brzmi tłumaczenie, ale staram się… bez ekspresji. Za tydzień premiera tej sztuki w teatrze, nie mogą się doczekać, żeby zobaczyć, co było dalej! Zuzia: Przedtem Krysia wynajmowała duży dom, do którego jeździła z całą rodziną, dopiero od niedawna jeździmy na wakacje bez dzieci. Może trzeci raz… Nasze dzieci już są dorosłe, Krysia od dwóch lat jest sama. Po tych wszystkich dramatycznych sytuacjach los sprawił, że związałyśmy się jeszcze bardziej. Życie się zmienia, to i wakacje też. Zuzia: Dużo nas łączy, ale mamy inne podejście do mężczyzn, co zilustruję anegdotą z ostatnich wakacji. Wracamy samochodem na lotnisko. Natrafiamy na przebudowę autostrady, władczym gestem zatrzymuje nas piękny Włoch, robotnik drogowy. Jesteśmy w dobrych humorach, bo po dwóch tygodniach wakacji nie spieszymy się, ale mijają kolejne minuty, a on, nie zwracając na nas uwagi, dyryguje ruchem. Po 10 minutach zauważa nas, ale już jesteśmy wściekłe, co chyba widać po minach, i robi ręką taki ruch, jakby chciał sobie poderżnąć gardło. Na co ja mówię: „Boże, może chory, pewnie boli go gardło” i zaczynam szukać pastylki. Na co Magda: „Coś ty, zwariowałaś? Przecież on ma depresję. Pokazuje, że żyć mu się nie chce”. A Krysia na to: „Czy wyście obie oszalały? Przecież on nam pokazuje, że jak nas nie puści za chwilę, to go zamordujemy! I on to wie”. I, jak zwykle, to Krysia miała rację... Rozmawiała Liliana Śnieg-Czaplewska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nigdy nie została matką, wybrała inną drogę. Olga Bończyk zaskoczyła szczerym wyznaniem o macierzyństwie
Był jej pierwszą miłością. Myślano, że to z nim doczekała się pierwszego syna. Po latach Magda Umer ujawniła prawdę
W tę mrożącą krew w żyłach historię trudno uwierzyć. 25-letni Andrzej Nardelli miał wystąpić z Magdą Umer na festiwalu w Opolu w 1972 roku. Zginął tydzień wcześniej, porwany przez wodę. Pozostała po nim niewypowiedziana piosenka i głęboka żałoba.
W tę mrożącą krew w żyłach historię wprost trudno uwierzyć. Był upalny dzień, 11 czerwca 1972 roku. Za chwilę miał odbyć się festiwal w Opolu, wcześniej zaplanowano próby do niego. Wydarzenie uświetnić miał m.in. występ Magdy Umer i Andrzeja Nardellego. Mieli wykonać utwór „O niebieskim pachnącym groszku”. On na tę okazję wybrał dla ukochanej bladoniebieską tkaninę na sukienkę, ona dla niego czarny aksamitny materiał na garnitur. Mieli spotkać się już na miejscu. Wcześniej on pojechał do rodziny, by pomóc przy budowie domku letniskowego. Z racji upału postanowił schłodzić się w Narwi, popływać. Ta przygoda kosztowała go życie... Spuszczono wówczas wodę ze zbiornika retencyjnego, nikt nie słyszał ostrzeżeń. Andrzej Nardelli został porwany przez wielką falę. Magda Umer i Andrzej Nardelli: historia miłości Wokół tej śmierci narosło wiele domysłów. Pewnie tak, jak przy wielu tragicznych odejściach młodych ludzi. A Andrzej Nardelli miał dopiero 25 lat i całe życie przed sobą. Mówiono, że popełnił samob*jstwo z powodu swojej orientacji seksualnej (był prawdopodobnie gejem albo biseksualistą). Że był nadwrażliwy. Jego śmierć wywołała szok. Był znany, popularny, miał mnóstwo wielbicielek – do tej pory na różnych forach jest z sentymentem wspominany. Przed Teatrem Narodowym w Warszawie, gdzie grał Kordiana, wystawiono jego portret. Dziewczyny płakały, kładły tam bukieciki kwiatów. Wspominano, że przez tyle wieczorów Nardelli zaczynał spektakl od słów: „Zabił się młody…”. Na festiwalu W Opolu Magda Umer wystąpiła sama. „Groszku pachnącego przyniosłeś mi w dłoni dałeś groszek, dłoni nie chciałeś już dać. Stoi tu na biurku i milczy jak płomień. Zmusza do milczenia tak jak ty, twój kwiat. Niebieskie płomienie o zimnym kolorze spalają najprędzej niech spalą na proch. A ze mną myśl gorzką żem dłużna ci może Choć dałeś kwiat groszku a ja ci łez groch. Takam mała a łzy takie ogromne, Takie ciężkie, że aż głowa się chyli, Opadają te łzy moje w dół pionem, Tak najprościej ku głębokim dnom chwili. Takam mała a łzy takie ogromne, Takam mała a łzy takie ogromne, Takam mała a łzy takie ogromne, Takam mała a łzy takie ogromne, Stoisz mi w oczach jak łzy” – śpiewała z przejęciem wiersz Andrzeja Trzebińskiego, a muzycy z orkiestry płakali. Czytaj też: Magda Umer nie żyje. Polska żegna legendarną artystkę i głos poezji Magda Umer, Warszawa 1972 r. Magda Umer i Andrzej Nardelli: „Byliśmy promienną parą” Po latach wspominała: „Andrzej miał najpiękniejszy uśmiech na świecie. Przychodził zawsze po mnie, wsiadaliśmy do autobusu i uczyliśmy się wierszy. Ludzie zwracali na nas uwagę. Byliśmy promienną parą, jakieś szczęście od nas biło”. Wydawali się dla siebie stworzeni. Oboje mieli w sobie coś czarownego, naturalnego, młodzieńczego. Byli raczej chłopakiem i dziewczyną niż parą estradowych gwiazd. Cudownie śpiewali razem piosenkę „Już szumią kasztany” (za znanym szlagwortem: „Przepraszam za słońce, przepraszam za deszcz. Przepraszam, za co tylko chcesz”). Należeli do nowego pokolenia, które na początku lat 70. błyskawicznie podbiło serca polskiej publiczności. Andrzej Nardelli Magda Umer, polonistka, zaczynała w kabarecie, który stworzyli jej koledzy: Andrzej Wojciechowski – po latach twórca Radia Zet; Janusz Weiss – znany dziennikarz i Krzysztof Knittel – znany kompozytor muzyki współczesnej. Wszyscy byli z tego samego liceum im. Gottwalda w Warszawie. Pamiętali, jak Magda śpiewała na akademiach szkolnych ballady Okudżawy. I zaprosili ją do współpracy. „Piękna dziewczyna z pięknym głosem”, wspominał ją Krzysztof Knittel. W 1970 roku zaśpiewała piosenkę „Koncert na dwa świerszcze i wiatr w kominie”, która stała się wielkim przebojem. Andrzej Nardelli (nazwisko odziedziczył po włoskich przodkach) należał do tego samego aktorskiego pokolenia co Piotr Fronczewski i Andrzej Seweryn. W 1970 roku, jako najmłodszy aktor w historii, zagrał Kordiana w Teatrze Narodowym w reżyserii Adama Hanuszkiewicza. W tym spektaklu wydawał się kolegą młodych ludzi, którzy siedzieli na widowni. Tak zresztą ta rola była pomyślana. Wróżono mu wielką karierę. Ale jak wspominała Magda Umer, sam Nardelli bardzo przeżywał nie zawsze pozytywne recenzje swoich ról. Nie miał pewności, czy jest dobrym aktorem. Marzył, by zagrać u Wajdy. Występował w „Piwnicy” Wandy Warskiej i Andrzeja Kurylewicza – śpiewał tam poezję Norwida. Ale dobrze wychodziły mu też takie przeboje, jak „Wakacje z blondynką”. Czytaj też: Maryla Rodowicz w poruszających słowach żegna wybitną artystkę: „Była niepowtarzalna”. Ich więź była wyjątkowa Film "Szklana kula" 1972; Andrzej Nardelli i Magda Umer: jak się poznali? Poznali się na początku lat 70. Krystyna i Michał Bogusławscy, reżyserzy telewizyjni, zaangażowali ich do filmu muzycznego „Jest czy się śni”. Jak wspominała Magda Umer, kręcili go w Bieszczadach. Pierwszy dzień zdjęciowy wypadał 7 kwietnia. To był dzień urodzin Andrzeja: „Kończył 25 lat. Przyjechał do hotelu pociągiem i przywiózł taki wymiętoszony, zmęczony tort. Obiecywał, że w przyszłym roku będzie ten tort wypoczęty i będzie na nim 26 świeczek”. Równocześnie przygotowywali razem programy telewizyjne poświęcone poetom wojny w reżyserii Bogusławskich. Na próby do studia przy ul. Woronicza jeździli razem. Byli sąsiadami. „Błyszczał, promieniował miłością do świata i wiarą w Boga. Był bardzo religijny, ale nikomu tej religii nie narzucał. Nie mówił po śląsku, ale nigdy się nie wstydził, że jest ze Śląska. Nie wtopił się w Warszawę. On był obywatelem świata…”. „Byliśmy inni”, opowiadała Magda Umer. „Ja lubiłam się wyspać, patrzeć na drzewa, powąchać konwalie, a Andrzej chciał tylko grać i grać. Ja byłam człowiekiem nauki, on kultury. Zaczynał się czas hipisowski. Wszyscy pili, palili, on nie. To był chłopiec we mgle. Gibki, lekki, cały płynął”. Wspominała, że czuło się u niego jakieś rozdwojenie. „Andrzej nie mówił otwarcie, o co mu chodzi, a my mieliśmy taką zasadę, że nikt nie wchodził w butach do czyjegoś życia”. Jeszcze w tym roku w wywiadzie dla magazynu VIVA!, ulubienica publiczności została spytana wprost: "Wielu Twoich znajomych sądziło, że ojcem Mateusza jest Andrzej Nardelli, w którym byłaś bardzo zakochana". Na co piosenkarka odpowiedziała: "I bardzo zrozpaczona po jego śmierci. Ale ja znałam go przecież tylko pół roku. Wojtek Trzciński napisał dla mnie i dla niego piosenkę o niebieskim pachnącym groszku, którą mieliśmy zaśpiewać w Opolu. To on poznał mnie z Andrzejem, skojarzył nas, zapraszając do swojego mieszkania przy Wilczej. Piosenka nie była wesoła, ale my byliśmy tacy szczęśliwi, że będziemy śpiewać coś tak pięknego. Zanim Andrzeja poznałam, wiedziałam oczywiście, że jest taki Nardelli, genialny aktor, że zagrał Kordiana, ale nigdy się z nim wcześniej nie zetknęłam. A po pół roku już go nie było. Nie zdążyliśmy zaśpiewać razem w Opolu. Bardzo długo nie mogłam się z tej śmierci otrząsnąć. Właściwie całe życie. Co jakiś czas to do mnie wraca, a potem się z tego wydobywam. Ratuje mnie poczucie humoru i świadomość, że wszyscy jesteśmy tu tylko na chwilę", czytaliśmy. O tym, że Andrzej Nardelli i Magda Umer chcieli się pobrać, mówiła jego matka. Sama wokalistka nigdy tego nie skomentowała. Pozostała jednak wobec partnera sprzed lat wierna pamięcią, zrealizowała film pt. „Andrzej. Wspomnienie o Andrzeju Nardellim”. Zrobiła go dopiero w 1993 roku, bo jak mówiła, wcześniej było to dla niej zbyt bolesne. On na zawsze pozostał romantycznym, pięknym chłopcem, z wielkimi widokami na przyszłość. Pochowano go w czarnym aksamitnym garniturze, w którym miał wystąpić u boku Magdy Umer w Opolu. W tym roku podczas festiwalu w Opolu oddała mu hołd. Podczas koncertu „Małe tęsknoty" ku pamięci Wojciecha Trzcińska puszczono teledysk do utworu. „O niebieskim pachnącym groszku”. „Ten przepiękny archiwalny fragment filmowy puściliśmy na Twoje specjalne życzenie Magdo. Dlaczego to przypomnieliśmy?", zwróciła się wówczas Grażyna Torbicka do Magdy Umer. „Dlatego że to było wielkie marzenie Andrzeja Nardellego, którego przed chwilą państwo widzieli i o którym parę słów powie Tomek. On pragnął, by wystąpić na festiwalu w Opolu. Był wybitnym aktorem w Teatrze Narodowym u Hanuszkiewicza, ale jego największym marzeniem było przyjechać do Opola i żeby zaśpiewać ze mną piosenkę - „O niebieskim pachnącym groszku". Niestety, ale tydzień przed tym festiwalem zginął tragicznie. Nigdy więc do tego występu nie doszło, a właściwie doszło — dzisiaj, w tej chwili", wspominała piosenkarka. W 2017 roku na swoim profilu na Facebooku Magda Umer pisała: "Andrzej Nardelli. Mój przyjaciel. Żył 25 lat. Dzisiaj obchodziłby 70 urodziny. Miał tyle planów na przyszłość. Stoi mi w oczach jak łzy i tak już będzie zawsze. I na zawsze będzie w nich młody i uśmiechnięty". *** Przy pisaniu tekstu korzystałam między innymi z zapisu ścieżki dźwiękowej filmu Magdy Umer „Andrzej. Wspomnienie o Andrzeju Nardellim”.
Był miłością jej życia, rozdzieliła ich śmierć. Teraz, po latach rozłąki, uwielbiana artystka dołączyła do ukochanego
Byli dla siebie wszystkim. Magda Umer i Andrzej Przeradzki tworzyli niezwykły związek, który przetrwał przeciwności losu, chorobę i kryzysy. Po 40 latach wspólnego życia rozdzieliła ich śmierć. Teraz, po latach rozłąki, uwielbiana artystka dołączyła do miłości swojego życia. O ich uczuciu opowiadała z niezwykłą czułością. Teraz znów są razem...
Był jej wielką miłością, razem tworzyli szczęśliwy związek przez 40 lat. Magda Umer i Andrzej Przeradzki byli dla siebie stworzeni. Dwa różne światy połączyła miłość. Ona – wspaniała artystka, on – inżynier, twardo stąpający po ziemi. Los nie był dla nich łaskawy... Rozdzieliła ich śmierć, lecz dziś uwielbiana artystka dołączyła do miłości swojego życia. Strata ukochanego męża była dla niej prawdziwym ciosem. Magda Umer i Andrzej Przeradzki – historia miłości Magda Umer długo szukała miłości. W końcu na drodze wokalistki pojawił się on – inżynier Andrzej Przeradzki. Poznali się na początku lat 80. Ona – artystka, gwiazda poezji śpiewanej, on – biznesmen twardo stąpający po ziemi. W tamtym momencie życie jej nie rozpieszczało. Magda Umer w stanie wojennym straciła pracę w Telewizji Polskiej, bez możliwości powrotu. „Gdy się poznaliśmy, w mieszkaniu miała zaciągnięte zasłony i żadnego górnego światła. Wszystko poprzestawiałem i pozmieniałem”, opowiadał w wywiadzie dla Pani Andrzej Przeradzki. Postanowił, że pomoże jej stanąć na nogi. Poza tym... Zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Magda Umer miała już za sobą zakończony związek. Ze swoją licealną miłością doczekała się synka, Mateusza. „Oboje doszliśmy do wniosku, że jeśli dziecko ma być świadkiem szarpaniny dwojga ludzi, lepiej, żeby miało miłość w domu ojca i, osobno, w domu mamy”, opowiadała artystka. Z kolei Andrzej Przeradzki również był po rozstaniu, a owocem związku z byłą partnerką była córka Agata. Inżynierowi zajęło trochę czasu, by zyskać zaufanie Magdy Umer. Artystka uparcie powtarzała mu, że go nie kocha. Czy poczuł się odtrącony? Nigdy! Nie poddawał się i walczył o jej względy. Magda Umer podkreślała potem, że ukochany ujął ją swoim optymizmem i dobrą energią. W pewnym momencie zdała sobie sprawę, że łączy ich coś pięknego, a dzięki Andrzejowi Przeradzkiemu znalazła w sobie chęci do życia. Wielokrotnie zaznaczała, że ukochany jest miłością jej życia i nikt, tak jak on, nie potrafił jej rozśmieszać. Co ciekawe, znajomi nie wróżyli im szczęśliwego związku. „Tłumaczyłam: »Ja cię nie kocham, czemu ty mi się tu pałętasz«. Odpowiadał: „Ale ja cię kocham, i to wystarczy”. Myślałam: jak odejdzie, trudno, najwyżej nie będę miała z kim chodzić na ten cholerny basen… Ale on wprowadził się do mojego małego mieszkania i zajął tym wszystkim, czym ja nie byłam w stanie. A sama nabrałam sił. Zaczęłam występować, robić przedstawienia, po drodze urodziłam mu cudowne dziecko. I ten mężczyzna, którego tak nie kochałam, dawał mi ogromną siłę. Aż pewnego dnia, nie wiadomo kiedy, uzmysłowiłam sobie, że łączy nas bardzo silne uczucie”, opowiadała [cytat za kobieta.pl]. Zobacz też: Magda Umer nie żyje. Polska żegna legendarną artystkę i głos poezji Magda Umer, Warszawa 1973 Magda Umer i Andrzej Przeradzki — ich miłość rozdzieliła śmierć Para powitała na świcie syna, Franciszka (przyszedł na świat w 1985 roku). Rodzina stworzyła swój raj na ziemi pod Warszawą. To były piękne lata, pełne szczęścia, spełnienia i miłości. Choć jak w każdym związku, nie brakowało też trudnych momentów i kryzysów, z których oboje wychodzili obronną ręką. Andrzej Przeradzki był cholerykiem. „Powinien być dowódcą sił powietrznych i od rana wszystkich ustawiać”, opowiadała Magda Umer. Jeśli dochodziło między nimi do kłótni, to dotyczyły one głównie kwestii finansowych. „On jest chorobliwie skąpy. Cierpi z powodu każdej niepotrzebnie, według niego, wydanej złotówki. Jest też chorobliwym pedantem. Ma przy tym tyle wdzięku, że ja mu wszystko wybaczam”, opowiadała w Gali. W pewnym momencie problemem w ich związku był alkohol. Artystka postawiła mężowi ultimatum – albo ona, albo procenty. I wybrał ją. Potrafiła wybaczyć mu wszystko i trwała przy nim do końca. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img5UDsP7-f910d8a.jpg" width="2066" height="1600" alt="Warszawa 1996. Zaproszeni goście podczas przyjęcia zorganizowanego z okazji 50. urodzin aktora Daniela Olbrychskiego. Widoczni są m.in., stoją: aktorka Elżbieta Czyżewska (L), Zuzanna Łapicka (2L), reżyser i scenarzysta filmowy Radosław Piwowarski (5L), aktorka Anna Gornostaj (6L), żona Jerzego Hoffmana, Walentyna Hoffman (4P), Krystyna Cierniak-Morgenstern (2P) i mąż Magdy Umer, Andrzej Przeradzki (P); siedzą: piosenkarka, aktorka i reżyserka teatralna Magda Umer (L), piosenkarka Maryla Rodowicz (C) oraz reżyser, scenarzysta i producent filmowy Jerzy Hoffman (P). mo PAP/Afa Pixx/Zenon Żyburtowicz" title="Goście podczas przyjęcia urodzinowego" /> Zaproszeni goście podczas przyjęcia zorganizowanego z okazji 50. urodzin aktora Daniela Olbrychskiego. Widoczni są m.in., stoją: aktorka Elżbieta Czyżewska, Zuzanna Łapicka, reżyser i scenarzysta filmowy Radosław Piwowarski, aktorka Anna Gornostaj, żona Jerzego Hoffmana, Walentyna Hoffman, Krystyna Cierniak-Morgenstern i mąż Magdy Umer, Andrzej Przeradzki. Siedzą: piosenkarka, aktorka i reżyserka teatralna Magda Umer, piosenkarka Maryla Rodowicz oraz reżyser, scenarzysta i producent filmowy Jerzy Hoffman, Warszawa 1996 Na co dzień oboje skupiali się na swojej pracy. Ona rozwijała karierę artystyczną, robiła spektakle, koncertowała. On prowadził firmy w Katowicach i kochał nurkowanie! W 2013 roku los zadał im potworny cios. Andrzej Przeradzki doznał udaru podczas nurkowania w Egipcie. Stał się wtedy innym człowiekiem. Magda Umer zaopiekowała się ukochanym. „To nie jest łatwy człowiek, ale na pewno wrażliwszy. Szkoda, że aż takim kosztem”, mówiła Magda Umer [cytat za Życie na Gorąco Retro]. Dzięki wdrożonemu leczeniu, wspaciu bliskim udało mu się wrócić do sprawności. Jednak sam uważał, że choroba miała być dla niego nauczką. Postanowił zadbać o zdrowie, zwolnić i zrezygnował z części obowiązków zawodowych. „Być może nigdy nie chciało mi się żyć aż tak, jak teraz. Mimo najczarniejszych okresów w życiu, mimo całego pokręcenia i zawirowania, uważam, że życie jest cudem”, zwierzała się Magda Umer [cytat za Życie na Gorąco Retro]. Rodzina nie spodziewała się, że wkrótce po raz kolejny przyjdzie mu zawalczyć o życie. Andrzej Przeradzki przeszedł kilka udarów… Jego organizm był wycieńczony. W ostatnich latach był sparaliżowany, mówienie sprawiało mu problem, pamięć odmawiała posłuszeństwa. Żona wspierała go na każdym kroku. W listopadzie 2019 bliscy przekazali smutną wiadomość o śmierci Andrzeja Przeradzkiego. Strata ukochanego była dla Magdy Umer ciosem. Dziś uwielbiana wokalistka dołączyła do niego. Tragiczne wieści przekazali: syn i wnuk. „Dzisiaj po południu odeszła nasza ukochana Mama i Babcia. Uwielbiała tu zaglądać i pisać. Mateusz i Franek", napisali w mediach społecznościowych. Na ten moment nie ujawniono więcej informacji. Rodzinie i najbliższym składamy najszczersze kondolencje. Czytaj też: Powiedziała jej prosto w twarz, co myśli o jej tekstach. To był początek jednej z najbardziej niezwykłych relacji artystycznych Magda Umer, Zapiski z wygnania w Teatrze Polonia, 06.03.2018 Warszawa Magda Umer, Viva! 2022 rok
Ostatni wywiad Magdy Umer w VIVIE!. "Żyję tak, jakby każdy dzień był ostatni"
12 grudnia 2025 roku, późnym popołudniem dotarły do nas smutne wieści o śmierci Magdy Umer. "Dzisiaj po południu odeszła nasza ukochana Mama i Babcia. Uwielbiała tu zaglądać i pisać. Mateusz i Franek" — przekazali synowie artystki za pośrednictwem jej mediów społecznościowych. Kilka miesięcy przed śmiercią na łamach magazynu VIVA! ukazał się jej ostatni wywiad, pełen poruszających refleksji oraz wspomnień.
Wywiad ukazał się w magazynie VIVA! w kwietniu 2025 roku. Przypominamy niezwykłą rozmowę z poetką i artystką, którą przeprowadziła Krystyna Pytlakowska. Pierwsza dama polskiej piosenki literackiej, scenarzystka, reżyserka. Charyzmatyczna, piękna. W marcu świętowała 55. rocznicę obecności na scenie muzycznej. Magda Umer w rozmowie z Krystyną Pytlakowską wspomina szalone studenckie czasy, gdy miały po 18 lat. Opowiada też o swoich początkach jako artystki, miłości, macierzyństwie i swojej filozofii życia. – Jakie pytanie sama byś sobie zadała? Niech pomyślę. „Magdo, dlaczego dziesiątki razy obiecywałaś sobie, że już nigdy nie udzielisz wywiadu, a udzielasz?”. – No właśnie. Dlaczego? Dlatego, że ciebie i mnie łączy wspólne dorastanie, razem studiowałyśmy i znałyśmy się wtedy dość dobrze. Miałyśmy po 18 lat, a niewiele już jest tych, którzy pamiętają nas z młodości. – Wielu nadal żyje, Marek Grzesiński-Weiss, Janusz Wiśniewski, Antek Libera… Wszyscy dużo w życiu osiągnęli. Tak, ale ja się z nimi już w ogóle nie widuję. Raz do roku składamy sobie tylko życzenia urodzinowe. Pamiętam, że kiedy Marek Grzesiński skończył 40 lat, urządził w swoim domu spotkanie studentów z naszego roku. Przyszedł Jacek Gąsiorowski, Antek Libera, Janusz Wiśniewski i ja. Wydawało nam się, że jesteśmy już okropnie starzy. Ale byłam szczęśliwa, że będziemy wspominać naszą wspólną studencką młodość, a tymczasem nagle Antek wyjął z kieszeni najnowsze własne tłumaczenie Becketta i je na głos przeczytał. I już nie wracaliśmy do opowieści o przesiadywaniu w Harendzie, Telimenie i Bristolu. – A pamiętasz, jak w Bristolu graliśmy w trumienki? To był pomysł Libery. Czytał nekrologi, a my musieliśmy zgadywać, ile zmarły miał lat. Nie pamiętam. Ale bardzo pamiętam tego Becketta, bo potem już nie było innego tematu. Ja Antkowi tyle zawdzięczałam. To u niego po raz pierwszy słuchałam taśmy magnetofonowej z nagranym Wysockim. Antek interesował się wszystkim, przeczytał wszystko, był największym erudytą ze wszystkich ludzi, których do tej pory znałam. – I napisał świetną powieść „Madame”. Ja Ciebie pamiętam z tamtych czasów bardzo dobrze. Chodziłaś powoli, garbiłaś się i zawsze ciągnęłaś ze sobą szalik. Bo zawsze mi coś z czegoś wystawało i potem ja to coś gubiłam. Mam to niestety do dzisiaj. Wszystko gubię, potem prawie wszystko znajduję albo ktoś podbiega do mnie i mówi, że coś znalazł. Jestem otoczona życzliwością przypadkowych przechodniów. – Była w Tobie jakaś tajemnica. Zastanawiałam się, co jest w tej dziewczynie innego i czemu nikt z nas nie potrafi zrozumieć co. Ja też do dzisiaj nie potrafię tego zrozumieć, czuję, że jest we mnie jakaś tajemnica (śmiech). – Gdy dowiedziałam się, że śpiewasz w Stodole, wcale mnie to nie zdziwiło. Czułam, że nie jesteś kimś zwykłym, taka barwna, bardzo kolorowa. I ogromnie Ci tego zazdrościłam. Tajemnicy czy talentu? – Wszystkiego. Wtedy chciałam zostać aktorką. Profesor Bardini namawiał mnie, żebym zdawała do szkoły teatralnej, ale się wystraszyłam, że obleję. Ja nigdy nie chciałam być aktorką. Adam Hanuszkiewicz powtarzał, że rasowy aktor czuje szczęście w nogach tylko z tego powodu, że stoi na scenie. A ja z tego powodu czułam nieszczęście. Ale od pięciu lat już sobie siedzę na scenie i jest mi trochę lżej. – Scena sama przyszła do Ciebie, a nie Ty do niej. Przeznaczenie? Moi koledzy szkolni, starsi ode mnie o dwa, trzy lata, postanowili założyć studencki kabaret i przypomnieli sobie, że na akademiach śpiewała nawiedzona dziewczynka z jakąś tajemnicą. Wyczuwali, że jest w niej coś niezwykłego, bo śpiewała Okudżawę i Wertyńskiego, a nie Beatlesów, po czym zaproponowali mi, żebym razem z nimi współtworzyła ten kabaret. A ja się zgodziłam. Nie sądziłam, że to pomysł na całe życie. – Podobno chciałaś być nauczycielką. Chciałam być kimś mądrym po prostu. Na studiach dostałam pierwszą nagrodę za pracę roczną o „Obcym” Camusa, a drugą Antek Libera za „Idzie, skacząc po górach” Andrzejewskiego. Zwyciężyć z Liberą to było coś niesamowitego. Gdy dostałam się na polonistyce do grona takich mądrych ludzi, marzyłam, żeby być jedną z nich, dorównać im. Janusz Wiśniewski znał na pamięć Dostojewskiego, Marek Grzesiński wszystko wiedział o Grochowiaku. Libera mówił Beckettem. Moją ambicją było im dorównać. Ale potem występy w Stodole zaczęły się cieszyć powodzeniem i to Stodoła stała się naszym stylem życia. Tam się spotykało z ludźmi, piło, paliło, kochało się, brało się śluby, potem się rozwodziło. – A Ty piłaś? Bo nie pamiętam. Nie miałam czasu. Na każdy występ biegłam z treningu siatkówki albo z biblioteki przy Koszykowej, gdzie czytałam pierwsze „Przekroje” i różne lektury, ponieważ byłam głodna wiedzy. Takie dziecko z innego, komunistycznego świata. – To tamci mogli Tobie zazdrościć. Muzyka, śpiew, piosenki nie wzięły się w Tobie ot, tak. Ktoś Ci ten talent przekazał. Nikt na świecie nie śpiewał tak, jak mój tata. No może Sinatra i Nat King Cole. Mieliśmy w domu fortepian i akordeon, a on na tym wszystko potrafił zagrać. Miał słuch absolutny. Przesiąkłam tą muzyką i tymi tangami przedwojennymi. „Niedzielą”, „Już nigdy”. Muzyka była naszą rodzinną ucieczką przed cierpieniem. W drugim pokoju leżał mój bardzo chory brat i cała troska się na nim skupiała. (Umarł, gdy miał 14 lat – przyp. red.). Tata śpiewał, a ja słuchałam bez przerwy radia. Pamiętam audycję, w której puszczano kawałek piosenki, potem drugi i trzeci, a słuchacze sobie zapisywali słowa i na końcu śpiewało się całą piosenkę razem ze Sławą Przybylską czy Ireną Santor. Pamiętam, że chyba w „Podwieczorku przy mikrofonie” Alina Janowska zaśpiewała: „Ja się boję sama spać” i tak mi się podobało, że w książce telefonicznej znalazłam numer do niej i zadzwoniłam. Odebrała, powiedziałam, że słuchałam przez radio, jak śpiewa, i czy mogłaby mi podyktować cały tekst, bo nie zdążyłam zapisać. I podyktowała. Miałam wtedy 10 lat. A przy fragmencie „Brom co wieczór biorę i cztery wódki spore” nie wiedziała, jak mi wytłumaczyć, co dzieje się z bohaterką tej piosenki. Po wielu latach byłyśmy już z Aliną bardzo zaprzyjaźnione. Działałyśmy w Kapitule imienia Aleksandra Bardiniego Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Przypomniałam jej tamtą sytuację. A ona ją pamiętała. Jako 10-latka uważałam, że śpiewanie nie mogłoby być moim zawodem, ponieważ mam słabiutki głos, śpiewam cicho i do głowy mi nie przyszło, że mogę mieć taki plan na życie. – Byłaś bardzo odważna. Dzwonić do sławnej aktorki i prosić ją o podyktowanie słów piosenki… A jednak miałam odwagę na tyle, że jak czegoś chciałam, nie cofałam się i to osiągałam. Piosenka była najwspanialszym środkiem wyrazu. Później już, jako 13- i 14-latka, po raz pierwszy usłyszałam Ewę Demarczyk. A potem jeździłam do Krakowa do Piwnicy pod Baranami, a później do Marka Grechuty. Lubili mnie i zapraszali. A Zygmunt Konieczny zaproponował, żebym u nich śpiewała. Tu czytam w recenzjach, że miauczę i szepczę, a tam wchodzi Ewa Demarczyk i mówi, że jestem zjawiskiem. – Uwierzyłaś wtedy w siebie? Czułam, że mówi prawdę, ale w siebie zaczynam wierzyć dopiero teraz. I nie mogę pojąć, jak to jest, że wychodzi siwa staruszka, śpiewa smutne piosenki, a ludziom to poprawia nastrój. – Jaka siwa? Wyglądasz na tlenioną blondynkę. Nawet u fryzjera pytają, gdzie robiłam włosy. A ja po studiach zaczęłam rodzić dzieci i po każdym porodzie ciemniały mi włosy. W końcu byłam prawie szatynką. – Wcześnie zaczęłaś być matką. Zastanawiałam się, kto jest ojcem Twojego starszego syna Mateusza. Mój kolega ze szkoły, podobny do Belmondo. I pewnie dlatego się w nim zakochałam. Chodziliśmy ze sobą dość długo, a potem długo ze sobą nie chodziliśmy. On żył swoim życiem, a ja swoim. I nagle przypadek sprawił, że ponownie spotkaliśmy się na krótko i dzięki temu mamy cudownego Mateusza. – Wielu Twoich znajomych sądziło, że ojcem Mateusza jest Andrzej Nardelli, w którym byłaś bardzo zakochana. I bardzo zrozpaczona po jego śmierci. Ale ja znałam go przecież tylko pół roku. Wojtek Trzciński napisał dla mnie i dla niego piosenkę o niebieskim pachnącym groszku, którą mieliśmy zaśpiewać w Opolu. To on poznał mnie z Andrzejem, skojarzył nas, zapraszając do swojego mieszkania przy Wilczej. Piosenka nie była wesoła, ale my byliśmy tacy szczęśliwi, że będziemy śpiewać coś tak pięknego. Zanim Andrzeja poznałam, wiedziałam oczywiście, że jest taki Nardelli, genialny aktor, że zagrał Kordiana, ale nigdy się z nim wcześniej nie zetknęłam. A po pół roku już go nie było. Nie zdążyliśmy zaśpiewać razem w Opolu. Bardzo długo nie mogłam się z tej śmierci otrząsnąć. Właściwie całe życie. Co jakiś czas to do mnie wraca, a potem się z tego wydobywam. Ratuje mnie poczucie humoru i świadomość, że wszyscy jesteśmy tu tylko na chwilę. – Poczucie humoru pomaga Ci w pokonywaniu dołków emocjonalnych? Ratuje mnie. Chyba dzięki niemu cierpię na silny brak skrzydła nienawiści, o jakim pisała Szymborska. Nie umiałabym nikomu życzyć nic strasznego. Nawet osobie, przez którą wiele wycierpiałam. Bliższe jest mi nadstawianie drugiego policzka. – Twoje piosenki są jak nagroda. Do której wracasz najczęściej? Nie ma chyba takiej. Przez całe lata twierdziłam, że moim ukochanym wierszem jest „Koniugacja” Poświatowskiej i nawet zaczynałam nim koncert. Ale potem miałam nastrój na coś innego. Ostatnio na moim koncercie jubileuszowym (55 lat na scenie – przyp. red.) w Stodole ponad połowa piosenek była autorstwa Agnieszki Osieckiej – tego dnia przypadała rocznica jej śmierci. – Długo znałaś Agnieszkę? Już jako pięcioletnia dziewczynka słuchałam jej piosenek. Była starsza ode mnie o 13 lat, ale urodziłyśmy się w tym samym dniu, 9 października. Zaczęła pisać, mając lat 18. „Mojego pierwszego balu” słuchałam przez radio, śpiewała go Kalina Jędrusik. Wiedziałam więc, że na świecie są Kalina i Agnieszka, ale do głowy by mi nie przyszło, że kiedykolwiek je poznam. – Byłaś skromna, cicha. Nigdy nie wyolbrzymiałaś swojej roli, nie opowiadałaś cudów o sobie, nie stawałaś na najwyższym podium. Nigdy. Jestem szczęśliwa, że mam w tobie świadka, bo tak właśnie było. Wierzę w metafizykę, ponieważ dzieją się rzeczy, do których nigdy nie dążyłam, nigdy bym nie śmiała o nich marzyć. Nigdy bym nie zadzwoniła do Agnieszki Osieckiej, to ona zadzwoniła, bo usłyszała mnie przez radio. Powiedziała, że chciałaby dla mnie pisać piosenki i żebyśmy się spotkały. Był rok 1973, właśnie urodziła się córka Osieckiej, Agata. Pamiętam, że Agnieszka przyszła w przerwie między karmieniami do Bristolu, w przerwie naszego występu ze Stodołą. Dała mi teksty, ale ja powiedziałam, że żaden mi się nie podoba i nie będę tego śpiewać, bo nie widzę w tym siebie. Wtedy śpiewałam wiersze Leśmiana i byłam w innym świecie. Agnieszka powiedziała mi, że kiedyś dorosnę do jej piosenek i że warto śpiewać trochę prościej dla większej liczby słuchaczy. Minęło kilka lat i tak właśnie się stało. – Zaśpiewałaś jej piosenkę „Widzisz, mała, jak to jest”. Agnieszka poprosiła, żebym ją zaśpiewała, z tym że było „Widzisz, mały, jak to jest”, a nie „mała”. Nie znałyśmy się wtedy jeszcze dobrze. Był stan wojenny, a ja wyjeżdżałam z Polski do Francji, do Zuzi i Daniela Olbrychskiego – byli chrzestnymi rodzicami mojego syna Mateusza, a ja byłam chrzestną mamą ich córki Weroniki. Byliśmy jak rodzina. Gdy Agnieszka się dowiedziała, że tam jadę, dała mi książki dla Giedroycia i listy od internowanych do rodzin za granicą. Pamiętam też, że wiozłam piżamkę dla Kasi, córki Agnieszki Holland. Gdy wróciłam do Polski, Agnieszka chciała mi podziękować, że dostarczyłam te listy, i zaczęłyśmy się spotykać. To nie były takie zwykłe spotkania piosenkarki i autorki tekstów. Czułyśmy, że będąc kompletnie różne, byłyśmy takie same. To współodczuwanie, wrażliwość. Agnieszka była w pisaniu zakochana. To było jej szczęście. – Gdy się spotykałyście, rozmawiałyście o tekstach piosenek? Trochę, ale wtedy poznawałam właśnie swojego męża Andrzeja i zastanawiałam się, czy z nim zostać. Agnieszka poradziła mi, żeby nie zrywać tej znajomości. Pamiętam, że razem obchodziłyśmy urodziny w Szanghaju przy Marszałkowskiej, była chińska wódka i duży stół, a przy nim nasi goście, Agnieszki, moi i Andrzeja. Agnieszka miała tę cechę, że z każdym przyjaźniła się oddzielnie. Ze zdumieniem dowiadywałam się, że ktoś jest jej przyjacielem. Podobnie jak oni dowiadywali się o mnie. Magda Czapińska pięknie napisała, że to jak stare, rozbite na tysiąc kawałków lustro i każdy ma jeden kawałeczek. Każdy inną Agnieszkę pamięta. Ja właściwie nigdy nie znałam Agnieszki bardzo pijanej, ponieważ kiedy zaczynała pić, wsadzałam ją do samochodu i odwoziłam do gosposi, która się nią opiekowała. Nie znosiłam jej picia. Walczyłam z nim. – Ty nie ulegałaś nałogom? Nie, paliłam papierosy, ale rzuciłam je, będąc w ciąży z Mateuszem. Nie palę już 47 lat. Dzięki dzieciom. – Chciałaś w ogóle mieć dzieci? Bardzo. Marzyłam o nich. Tylko że wtedy wynajmowałam mieszkania i zarabiałam tyle, żeby utrzymać jedynie siebie. Na telewizję chodziłam do sąsiadki, bo nie miałam telewizora. A poza tym mój tata mawiał, że człowiek, który nie ma niczego, jest szczęśliwszy, bo pieniądze dzielą ludzi i zmienia się im osobowość. W takim świecie byłam wychowana. Dzięki tej telewizji obejrzałam Kabaret Starszych Panów i zwariowałam na jego punkcie. Dowiedziałam się, że chcę żyć w tamtym świecie, a nie w moim. A on do mnie zmierzał. Jakiś czas potem, kiedy zaczęłam pracować w telewizji, Jeremi Przybora powiedział mi: „To ja na ciebie czekałem”. On i Stefania Grodzieńska byli starszymi redaktorami, a ja byłam młodszym. Moim szefem był Wojtek Mann, a szefem rozrywki Jurek Dobrowolski. – To było już po nagrodzie na festiwalu w Opolu? Tak, tą nagrodą był dwutygodniowy pobyt we Włoszech, gdzie, jak się okazało, panowała epidemia cholery. Czekaliśmy więc na kwarantannie na granicy. Miałam wrócić 1 września i zostać nauczycielką, ale minął 1 września i mój etat zajął ktoś inny. Los tak chciał. Trafiłam więc do telewizji. – Nagrywasz swoje wspomnienia? Nie, ale różne wydawnictwa chcą, żebym to zrobiła. Agnieszka Osiecka namawiała mnie, żebym pisała wiersze, bo poetami Pan Bóg opiekuje się bezpośrednio. Odpowiadałam: „Przecież ja nie jestem poetką”, na co ona odparła: „Nawet gdybyś żadnego wiersza nie napisała, tobyś była poetką”. – Odkryła Twoją tajemnicę. Poradziła, żebym napisała tak jak ona „Rozmowy w tańcu” i sama sobie zadawała pytania. Wtedy uniknę tych, na które nie chcę odpowiadać. Ale teraz właściwie ja już nie piszę, tylko słucham audiobooków. Mam problem ze wzrokiem. – Skąd ja to znam. Ułomność naszego wieku? Nie godzę się z tym, cierpię z tego powodu, a jednocześnie dziękuję Bogu, że mogę prowadzić samochód. Prowadzę w okularach, w których świetnie widzę na odległość. Mówię do Franka, mojego młodszego syna, że jestem zmęczona, że boli mnie kręgosłup, że źle widzę, a on na to: „Mamo, lepiej nie będzie”. To genialna odpowiedź, bo podsumowuje wszystko, co się z nami dzieje. Ale ja dbam o siebie, nie chcę dla nikogo być ciężarem. I walczę. Mam zresztą zachwycające wnuki i chcę zobaczyć, co z nich wyrośnie. – To Twoje wnuki i dzieci są lekiem na całe zło? To prawda, w nich jest moje wielkie szczęście. I chociaż nie mieszkamy razem – mam dwa mieszkania, jedno w lesie, a drugie w Warszawie – to staram się z nimi często widywać. Tylko że mnie nie ma. Wczoraj wróciłam z Wrocławia, jutro jadę do Brodnicy, zaraz Szczecin, tak wygląda moje życie. – Bo uwielbiasz pracować? Nienawidzę pracować, chcę leżeć na tarasie i patrzeć, jak rosną słoneczniki. A z drugiej strony praca mnie ratuje. – Wiem, przed złymi myślami. Twoi liczni fani uważają Cię za bohaterkę. Wszyscy się Tobą zachwycają. Bohaterkami są moje piosenki. I treści, które ludziom przekazuję. Po takiej półtoragodzinnej dawce wierszy i kompozycji czuję się tak, jak po leczeniu w sanatorium. Ostatnio napisałam piosenkę „Jest cudnie”, zaśpiewała ją Maryla Rodowicz. Dla siebie napisałam też piosenkę „Osobno”, a z Grzesiem Turnauem „Pora dobrej nocy”. No i dla Staszka Sojki „Tak jak w kinie”. Właściwie powinnam wydać płytę z własnymi piosenkami. – Agnieszka Osiecka miała rację. Jesteś poetką. Nagraj tę płytę. Ale właściwie mi się nie chce (śmiech). Kiedy mnie wydawnictwa proszą, żebym coś nagrała, wchodzę w takie emocje, że nie umiem się z nich wykaraskać. Mądry psychoterapeuta powiedział mi, że powinnam z emocji zrezygnować. Ze złych, ale też i tych dobrych, bo za bardzo się przejmuję i potem jest mi trudno wrócić do normalnego życia. Ale jak z moim zawodem żyć bez emocji? Hoduję więc lawendę, która mnie trochę uspokaja. – Myślisz, że mamy jeszcze dużo czasu przed sobą? Nie. Od śmierci mojego męża Andrzeja mija pięć lat, a ja żyję tak, jakby każdy dzień był ostatni. Jestem zła na starość, a jednocześnie w duszy nie jestem już nawet młodą dziewczyną, tylko dziewczynką. W wieku moich wnuków. Idę po lesie i mówię sobie: Już trzeci dzień wiosny, dzięki Boże, że jej doczekałam, to wielki dar. A jednocześnie myślę, że pojawiłyśmy się na tym świecie w takiej epoce, której nigdy bym nie zamieniła na tę moich dzieci i wnuków. Jakieś drony, bomby, atomy. A z drugiej strony namiętnie słucham Davida Attenborough, który twierdzi, że jest nas o kilka miliardów za dużo i że planeta sobie z taką ilością ludzi nie poradzi. – Ale o Ciebie nie jest za dużo... Mówisz: „drony”. A my przeżyłyśmy rok 1968. ZOMO i bicie pałkami. Pamiętasz? Ósmego marca czytałam w bibliotece uniwersyteckiej „Gargantuę i Pantagruela” Rabelaise’go, zaśmiewałam się, bo to było śmieszne. Nagle słyszę narastający szum. Wszyscy wstali, podeszli do okna, a tam był wiec 1968 w obronie Szlajfera i Michnika. A potem przyszedł Maciek Zembaty i namawiał nas na udział w kolejnym wiecu. Mama zamknęła mnie w domu i powiedziała, że nie pójdę. Strasznie się pokłóciłam i uciekłam. Ja bym wtedy chętnie dała się zamknąć do więzienia, jak i inni uczestnicy tego wiecu. Po marcu w klubach studenckich można było już wszystko mówić i śpiewać, bo władza bała się naszej odwagi, wiedzieli, że trzeba dać studentom wentyl, żeby powietrze z nich uszło. To był koniec Gomułki, a początek Gierka. – Pamiętam nasze poczucie sukcesu. A ja poczucie sukcesu mam dopiero teraz. Uważam, że życia nie zmarnowałam, lekcje odrobiłam. I nie mam odstających uszu, jak wtedy mi się wydawało. I nie byłam wcale gruba, choć miałam straszne kompleksy. Byłam nawet całkiem ładna. – Byłaś śliczna. I jesteś nadal. Zewnętrznie i wewnętrznie. Ale nie miałam świadomości tego. A teraz nie mogę się nadziwić, że tylu ludziom jestem potrzebna i co chwilę mam tego dowód. – Bo jesteś artystką wielofunkcyjną. Masz trochę racji, robiłam wiele ważnych spektakli teatralnych. – I film o Jeremim Przyborze. I „Rozmowy o zmierzchu i świcie” z Agnieszką Osiecką. I koncert „Zielono mi”. I opracowałaś listy Przybory i Osieckiej. No i książka o Zuzi „Piekielna nieobecność”. A teraz przedstawienie według „Ostatniego rozdania” Wiesława Myśliwskiego z Grażyną Barszczewską. Skończmy z tą wyliczanką. – Są dwie czy trzy Magdy Umer? Myślę, że 23, ale nie wszystkie jeszcze poznałam. Oby ta niepoznana była wesoła. Pewien pianista powiedział, że mam w sobie promienny smutek. Śpiewam i pocieszam tym wszystkich, a najbardziej siebie.
Rozwód, ślub marzeń i w końcu nowy program z telewizji. Życie gwiazdy TVP to prawdziwa rewolucja, tak mówi o kolejnych wyzwaniach
Katarzyna Bosacka nie zwalnia tempa! Po burzliwym rozwodzie, ślubie marzeń i medialnych zmianach zawodowych wraca z nowym programem w TVP2. "Top gary" ma być kulinarną rewolucją z misją edukacyjną. Premiera już w lutym – sprawdź, co czeka widzów!
Nowy rozdział w życiu Katarzyny Bosackiej! Po medialnym rozwodzie i romantycznym ślubie dziennikarka wraca na antenę TVP2 z autorskim programem „Top gary”. Format łączy gotowanie z edukacją, a jego premiera zaplanowana jest na 3 lutego. To będzie kulinarna rewolucja z misją! Katarzyna Bosacka znów w TVP2 – znamy datę premiery „Top gary” Katarzyna Bosacka, znana dziennikarka i ekspertka od zdrowego odżywiania, powraca do Telewizji Polskiej. Już 3 lutego na antenie TVP2 zadebiutuje jej nowy program kulinarno-edukacyjny zatytułowany „Top gary”. Emisja planowana jest w każdą sobotę o godzinie 11:40. Nowy projekt to powrót Bosackiej do telewizji po wcześniejszych występach w „Pytaniu na śniadanie”. Tym razem dziennikarka zapowiada, że program będzie łączył gotowanie z edukacją na temat żywności, etykiet oraz dobrych nawyków żywieniowych. ZOBACZ TEŻ: Przerwała milczenie na temat byłego męża. Teraz już nie chce tego ukrywać Co czeka widzów w nowym programie kulinarno-edukacyjnym? „Top gary” ma być propozycją dla wszystkich, którzy chcą nie tylko smacznie jeść, ale też wiedzieć, co dokładnie ląduje na ich talerzach. W programie pojawią się tematy dotyczące składu produktów spożywczych, czytania etykiet, a także przystępne przepisy kulinarne. Celem Bosackiej jest nie tylko urozmaicenie sobotniego poranka, ale przede wszystkim uświadamianie Polaków, jak ważne jest świadome podejście do jedzenia. Jak zapowiada, widzowie mogą spodziewać się treści „konkretnych, bez lania wody”. Prywatna rewolucja Bosackiej: rozwód, ślub i nowe wyzwania Życie prywatne Katarzyny Bosackiej również przeszło prawdziwą rewolucję. Po rozwodzie z dziennikarzem Marcinem Bosackim, z którym była przez wiele lat związana, dziennikarka ponownie znalazła szczęście. W sierpniu 2023 roku wyszła za mąż za Miłosza Kuziemskiego. Ślub odbył się w gronie najbliższych i był spełnieniem marzenia dziennikarki o spokojnym, dojrzałym uczuciu. Jak sama przyznaje, po trudnych doświadczeniach z przeszłości, teraz czuje się silniejsza i gotowa na nowe wyzwania – zarówno osobiste, jak i zawodowe. Bosacka w TVP: od „Pytania na śniadanie” do autorskiego show Powrót do TVP w roli prowadzącej autorskiego programu to kolejny ważny krok w karierze Katarzyny Bosackiej. Choć wcześniej współtworzyła m.in. „Wiem, co jem”, to „Top gary” ma być pierwszym formatem, w którym dziennikarka w pełni realizuje własną wizję. Program będzie emitowany w ramach pasma śniadaniowego TVP2, co podkreśla jego przystępny, rodzinny charakter. Jak zaznacza sama Bosacka, chce, aby było „mądrze, ale też zabawnie”. CZYTAJ TEŻ: Gwiazda TVP mocno przeżyła odejście męża do innej kobiety. Teraz w poruszających słowach mówi, jak wyglądają ich stosunki po rozstaniu „Top gary” – program z misją. Jak Bosacka chce zmienić Polaków? Dziennikarka nie ukrywa, że „Top gary” to nie tylko kulinarny show, ale projekt z wyraźną misją edukacyjną. Przez lata Bosacka zyskała renomę osoby walczącej o jakość żywności i przejrzystość informacji dla konsumentów. Teraz, dzięki antenie TVP, chce dotrzeć do jeszcze szerszej grupy odbiorców. Program ma pomagać Polakom w podejmowaniu świadomych decyzji zakupowych i pokazywać, że zdrowe jedzenie nie musi być ani nudne, ani drogie. Źródło: Plejada
W "The Voice Kids" nie dali jej szans, wystąpi na "Eurowizji Junior". Jej talent wybił się mimo przeciwności
Marianna Kłos, dwunastoletnia wokalistka z Polski, mimo że zajęła drugie miejsce w 8. edycji programu „The Voice Kids”, została wybrana przez Telewizję Polską na reprezentantkę kraju w Eurowizji Junior 2025, która odbędzie się 13 grudnia w Tbilisi w Gruzji. Zaśpiewa utwór "Brightest Light", a jej występ już budzi emocje w muzycznym świecie.
Choć nie wygrała 8. edycji „The Voice Kids”, to właśnie Marianna Kłos, 12‑letnia wokalistka z Polski, została wybrana na reprezentantkę kraju w Eurowizji Junior 2025. Z utworem Brightest Light wystąpi 13 grudnia w Tbilisi, gdzie zawalczy o głosy europejskiej publiczności. Kto to jest Marianna Kłos – talent z The Voice Kids Marianna Kłos ma 12 lat i jest finalistką 8. edycji popularnego programu „The Voice Kids”. Wokalistka podbiła serca widzów i jurorów, dochodząc aż do finału. Chociaż nie wygrała programu, zajmując ostatecznie drugie miejsce, została zapamiętana jako jedna z najbardziej utalentowanych uczestniczek sezonu. Dziewczynka chodzi do szkoły podstawowej i od najmłodszych lat rozwija swoją pasję do muzyki. Wspierana przez rodzinę, w tym mamę – Martynę Bałabańską-Kłos – z sukcesem łączy naukę z artystycznymi występami. ZOBACZ TEŻ: Ten kultowy przebój lat 70. przyniósł im światową sławę i stworzył legendę. Historia ponadczasowego hitu zaskakuje Dlaczego nie wygrała The Voice Kids, a leci na Eurowizję Junior Zwyciężczynią 8. edycji „The Voice Kids” została Zosia Wójcik. Jednak to nie ona, a właśnie Marianna Kłos wystąpi na Eurowizji Junior 2025. Decyzja ta została podyktowana wymogami regulaminu Eurowizji, który jasno określa, że uczestnicy mogą mieć od 9 do 14 lat. Zosia Wójcik w momencie zgłoszenia miała już 15 lat, co automatycznie wykluczyło ją z możliwości reprezentowania Polski. W tej sytuacji Telewizja Polska zdecydowała się na wybór Marianny Kłos, jako drugiej w kolejności finalistki. Wybór ten spotkał się z pozytywnym odbiorem widzów i środowiska muzycznego. Eurowizja Junior 2025 – kiedy i gdzie wystąpi Polska reprezentantka Tegoroczna edycja Eurowizji Junior odbędzie się 13 grudnia 2025 roku w Tbilisi, stolicy Gruzji. To właśnie tam młodzi wokaliści z całej Europy będą walczyć o zwycięstwo w prestiżowym konkursie muzycznym. Marianna Kłos, jako oficjalna reprezentantka Polski, stanie na scenie wśród kilkunastu innych uczestników, prezentując własny utwór. Dla młodej artystki to ogromna szansa i prestiżowe wyróżnienie, które może otworzyć przed nią nowe drzwi do kariery. CZYTAJ TEŻ: Wszystko jasne! TVP podjęła decyzję. Wiemy, co z udziałem Polski na Eurowizji 2026: „Rozumiemy emocje i niepokoje” Utwór Brightest Light – przesłanie i scena Marianny Marianna Kłos zaśpiewa w Tbilisi piosenkę zatytułowaną „Brightest Light”. Kompozycja ta została stworzona z myślą o młodej artystce i idealnie pasuje do jej stylu oraz możliwości wokalnych. Utwór niesie pozytywne przesłanie – opowiada o sile marzeń, wewnętrznej determinacji i świetle, które każdy z nas ma w sobie. To historia o dorastaniu, nadziei i pokonywaniu trudności, z którą mogą utożsamiać się zarówno młodsi, jak i starsi słuchacze. Szanse Polski w Eurowizji Junior 2025 Polska już wielokrotnie udowodniła, że potrafi walczyć o najwyższe lokaty w Eurowizji Junior. Tym razem reprezentować nas będzie 12‑letnia Marianna Kłos, która pomimo braku głównego tytułu w „The Voice Kids”, otrzymała ogromne wyróżnienie. Jej dojrzały wokal, sceniczna charyzma oraz przemyślany utwór mogą zapewnić Polsce bardzo dobry wynik. Czy uda się zdobyć kolejne zwycięstwo? O tym przekonamy się już 13 grudnia 2025 roku w Tbilisi. Źródło: Plejada
To najmroczniejszy rozdział w życiu Franka Sinatry. Historia wciąż wywołuje dreszcze i nie daje o sobie zapomnieć
W grudniu 1963 roku Ameryką wstrząsnęła wiadomość jak z gangsterskiego filmu – syn Franka Sinatry został uprowadzony, a jego życie wyceniono na 240 tysięcy dolarów. Porwanie 19-letniego Franka Sinatry Jr. przez desperata z Los Angeles stało się jedną z najbardziej sensacyjnych historii lat 60. W tle – błyskawiczna akcja FBI, ojcowska rozpacz i próba obrony, która brzmiała jak scenariusz thrillera.
W grudniu 1963 roku cała Ameryka wstrzymała oddech. Syn jednego z największych artystów XX wieku – Franka Sinatry – został uprowadzony w tajemniczych okolicznościach, a jego życie wyceniono na 240 tysięcy dolarów. Zaledwie 19-letni Frank Sinatra Jr., piosenkarz podążający śladami ojca, padł ofiarą szokującego planu porwania. Co naprawdę się wydarzyło? Rodzina Franka Sinatry przeżyła prwadziwy koszmar Barry Keenan miał dopiero 23 lata, gdy jego życie nagle stanęło w miejscu. Młody mężczyzna, zmagający się z fizycznym bólem po poważnym wypadku samochodowym i bez stałego zajęcia, poczuł, że świat wymyka mu się spod kontroli. Chcąc poprawić swoją sytuację finansową i poczuć się znów pewnie, uknuł plan, który miał mu przynieść szybki zysk – porwanie Franka Sinatry Jr., syna samego Franka Sinatry, jednej z najjaśniejszych gwiazd muzyki rozrywkowej tamtej epoki. To był pomysł tak dramatyczny, że mógł powstać tylko w sercu człowieka na życiowym zakręcie – desperacki, nieprzewidywalny i pełen teatralnego rozmachu. Keenan znał rodzinę Sinatrów i bywał w ich posiadłości. Do realizacji misternie ułożonego planu Barry potrzebował wspólników – i znalazł ich blisko. Zaangażował Clyde’a Amslera, kolegę ze szkolnych lat oraz Johna Irwina – byłego partnera swojej matki. Trio rozpoczęło śledzenie Franka Sinatry Jr. 19-latek poszedł w ślady ojca. Śpiewał, koncertował, budował swoją tożsamość w cieniu wielkiego nazwiska. To właśnie ten świat – blask reflektorów, garderoby hoteli i koncertowe trasy – obserwowali z ukrycia Keenan i jego wspólnicy. Przez kilka tygodni skrupulatnie badali każdy jego ruch, szukając momentu, który będzie idealny do ataku. Próbowali dwukrotnie zrealizować swój plan. Udało im się za trzecim razem. Czytaj też: Ten hit wszech czasów z lat 60. zna każdy. Nieliczni wiedzą, że autor nienawidził tego przeboju Dramatyczna noc porwania w Lake Tahoe Była niedziela, 8 grudnia 1963 roku, godzina 21:00. Hotel Harrah’s Lake Tahoe tonął w przedświątecznej atmosferze, ale w pokoju 417 miało się wydarzyć coś, co na zawsze zapisze się w historii amerykańskiego show-biznesu. Barry Keenan i Clyde Amsler, ubrani jak kurierzy, zapukali do drzwi pod pretekstem dostarczenia paczki. Myśleli, że w środku zastaną tylko Franka Sinatrę Jr. – nie przewidzieli obecności Johna Foosa, trębacza z orkiestry Tommy’ego Dorseya, z którą występował młody Sinatra. Obaj muzycy czekali na występ, spokojnie jedząc kolację. Zaskoczenie, napięcie, chaos – w jednej chwili hotelowy pokój zmienił się w scenę jak z gangsterskiego filmu. Foos został obezwładniony i związany. Sinatra Jr., choć przerażony, zachował zimną krew. Pozwolono mu się ubrać, zasłonięto oczy i wyprowadzono. Tak rozpoczęła się jedna z najsłynniejszych historii porwania w USA – historia z życia wzięta, lecz bardziej przypominająca hollywoodzki scenariusz. Zaledwie dziesięć minut po tym, jak drzwi pokoju hotelowego zamknęły się za porywaczami, John Foos – wbrew planom Barry’ego Keenana – zdołał się uwolnić. Nie tracił ani sekundy. Natychmiast pobiegł po pomoc i poinformował kierownika trasy o tym, co się wydarzyło. Ten z kolei, bez wahania, zaalarmował policję. W jednej chwili prywatny dramat przerodził się w narodową sensację. Ruszyło śledztwo na pełną skalę, w które błyskawicznie zaangażowało się FBI. Zaczęła się jedna z najgłośniejszych akcji poszukiwawczych lat 60., a nazwisko „Sinatra” ponownie trafiło na pierwsze strony gazet – tym razem w kontekście, którego nikt się nie spodziewał. Sprawdź też: Polski showman z lat 60. uratował wieczór amerykańskiego idola. Legendy krążą do dziś Milion dolarów za syna. Reakcja Franka Sinatry Frank Sinatra nie potrzebował chwili namysłu. Gdy usłyszał o porwaniu syna w trakcie zdjęć do filmu „Robin i 7 kapturów”, natychmiast rzucił wszystko i poleciał do Nevady. W hotelu Mapes w Reno zorganizował sztab kryzysowy. Tam, wśród kamer i mikrofonów, stanął przed dziennikarzami i oznajmił, że oferuje milion dolarów za bezpieczny powrót syna. Dla wielu była to desperacja. Dla niego – bezwarunkowa ojcowska miłość. W tym samym czasie porywacze dotarli do kryjówki. Po 23 godzinach przekazali żądanie okupu - 240 000 dolarów. Ustalono, że pieniądze zostaną pozostawione między szkolnymi autobusami na stacji benzynowej w Los Angeles. W tym samym czasie agencji FBI rejestrowali każdy krok porywaczy. Gdy Barry Keenan i Clyde Amsler wrócili do kryjówki odkryli, Franka Sinatry Jr. tam już nie ma. Trzeci z porywaczy zdecydował się wypuścić młodego piosenkarza, który bezpiecznie wrócił do domu. I wydawało się, że sprawa ucichnie, a słynne trio uniknie konsekwencji. Ale Irwin się wygadał… Odwiedził brata, a przy okazji pochwalił się udziałem w porwaniu. A ten zadzwonił na policję. Służby zareagowały błyskawicznie! Barry Keenan, Clyde Amsler i John Irwin zasiedli na ławie oskarżonych w lutym 1964 roku. Usłyszeli wyroki dożywocia. Sprawa była głośna, emocje sięgały zenitu, a opinia publiczna domagała się sprawiedliwości. Jednak z biegiem lat surowe wyroki uległy złagodzeniu. Kara została skrócona do 12 lat więzienia. W praktyce Barry Keenan uznawany za mózg całej operacji spędził za kratami cztery lata. Jego wspólnicy, John Irwin i Clyde Amsler, wyszli na wolność nieco wcześniej — po około trzech i pół roku odsiadki. W swoich późniejszych opowieściach Barry Keenan próbował nadać swojej decyzji o porwaniu nieco bardziej romantyczne tło. Nie chodziło tylko o pieniądze – przekonywał. W rozmowie z „New Times Los Angeles” wyznał, że wybrał Franka Sinatrę Jr., bo... chciał zbliżyć go do ojca. „Wiedziałem, że Frank Jr. chodził do szkoły z internatem i nie był blisko z ojcem. Uznałem, że porwanie zbliżyłoby ich do siebie. Stwierdziłem też, że Frank Sr. może się przez kilka godzin pomartwić o syna”, tłumaczył bez cienia skruchy. Sprawdź też: Barbarze małżeństwo z Frankiem Sinatrą wydawało się snem na jawie Zaskakująca linia obrony porywaczy Sinatry Jr. Co ciekawe, jeszcze w trakcie procesu, obrońcy porywaczy postanowili sięgnąć po argument, który brzmiał jak scenariusz sensacyjnego thrillera, a nie realne wyjaśnienie wydarzeń. Ich zdaniem to… Frank Sinatra Jr. miał być reżyserem własnego porwania! Wersja zakładała, że młody piosenkarz, świadomy swojego nazwiska i potencjału medialnego, rzekomo zaplanował całe uprowadzenie, by wstrząsnąć branżą muzyczną i przyspieszyć karierę. Jakby porwanie było przemyślanym PR‑owym ruchem, a nie dramatycznym przestępstwem. Jednak FBI miało w ręku mocne dowody, które skutecznie obaliły tę narrację i przywróciły sprawie właściwy bieg. Źródło: Onet Plejada, Radio Złote Przeboje
Gwiazda „M jak miłość” zachwyca w zagranicznym hicie. A to dopiero początek! Odsłaniamy jej tajemnice
Jeszcze niedawno znana głównie jako Franka z „M jak miłość”, dziś śmiało podbija międzynarodową scenę. Dominika Kachlik nie zatrzymuje się ani na chwilę. Idzie po swoje – z klasą, determinacją i wielkim talentem.
Jeszcze do niedawna widzowie kojarzyli ją głównie jako Frankę z „M jak miłość”. Dziś Dominika Kachlik to nazwisko, które coraz śmielej rozbrzmiewa także za granicą. Aktorka nie tylko zagrała w amerykańskiej produkcji „The Modelizer”, a także pojawiła się w serialu „FBI: International”. Co jeszcze szykuje? Idzie po swoje! Jak zaczęła się kariera Dominiki Kachlik? Mimo że świętowała w tym roku dopiero 33. urodziny, jej zawodowy dorobek prezentuje się imponująco. Dominika Kachlik to aktorka, która od początku swojej kariery udowadnia, że talent, ambicja i ciężka praca to skuteczny przepis na sukces – nie tylko na krajowym podwórku. Choć wszystko zaczęło się skromnie – od niewielkiej roli w serialu „Krew z krwi” w 2015 roku – już wtedy było jasne, że to dopiero początek. Absolwentka prestiżowej Akademii Teatralnej w Warszawie weszła do branży bez huku, ale z klasą i wyczuciem. Kamera ją kochała – a ona, z każdą kolejną rolą, coraz bardziej udowadniała, że czuje się przed nią jak ryba w wodzie. Od pierwszego ujęcia biła od niej szczerość, spokój i wewnętrzna siła. I to właśnie te cechy szybko sprawiły, że zaczęła być zapraszana do kolejnych produkcji. Nie szukała dróg na skróty. Buduje swoją markę z wyczuciem, konsekwencją i ogromną wiarą we własne możliwości. Choć jej nazwisko przewijało się w wielu popularnych produkcjach – od „Ojca Mateusza”, przez „Leśniczówkę”, aż po serial „Bracia” – to właśnie rola Franki Zduńskiej w „M jak miłość” sprawiła, że miliony Polaków zaczęły mówić o niej z czułością. Jako partnerka serialowego Pawła zdobyła serca widzów swoją autentycznością, magnetycznym spojrzeniem i niezwykłą naturalnością przed kamerą. Czytaj też: To będzie najbardziej poruszający dokument ostatnich lat. Powstanie film o Edycie Górniak. Znamy szczegóły Krok po krokach – jak trafiła do międzynarodowych produkcji? Ale Dominika Kachlik nie spoczywa na laurach. Gdy inni cieszyli się chwilą, ona już patrzyła dalej – z niegasnącą ambicją, która nie zna granic. Od początku wiedziała, że ekranowa popularność w Polsce to dopiero początek. Jej horyzont zawsze sięgał znacznie dalej. Konsekwentnie i cierpliwie brała udział w zagranicznych castingach – często nagrywając selftape'y, czasem bez żadnej gwarancji sukcesu. Ale jak widać – opłaciło się. Pierwszy sygnał, że jej talent zaczyna rezonować poza granicami Polski, przyszedł w 2022 roku – wtedy Dominika Kachlik pojawiła się w szwedzkim serialu „Agent Hamilton”, stawiając odważny krok na europejskiej scenie. Ale prawdziwy przełom nastąpił rok później. W 2023 roku zagrała główną rolę w międzynarodowej komedii romantycznej „The Modelizer”. Na ekranie wcieliła się w rolę zjawiskowej polskiej modelki. Wspominając pracę przy „The Modelizer”, aktorka nie kryje dumy i wzruszenia. Rola była wynikiem wieloetapowego castingu. Bez znajomości, bez protekcji – tylko ona, jej talent i upór. „To jest moja największa zawodowa przygoda. Ogromny casting, który był kilkuetapowy i realizowany przez selftape'y. Szukanie dziewczyny do tej roli trwało cztery miesiące i... wygrałam casting! […] Nieskromnie uważam, że jest to moja wielka praca, zasługa i nikt mi tego nie dał na talerzu, sama sobie to wywalczyłam. Tam na miejscu - absolutnie przygoda życia! Trafiłam na fantastycznych ludzi, gdzie nikt nie miał poczucia, że musi być nad kimś. Tutaj, na polskim rynku, czasem spotykam się z tym, zwłaszcza wśród starszych aktorów, że jest takie poczucie, że oni chcą nas młodych trochę wyedukować, że powinno być tak, tak i tak”, opowiadała w rozmowie z Telemagazynem. Czytaj też: Przyjęła ambasadorki w Pałacu Prezydenckim, ale to o jej stylizacji mówi się najgłośniej. Ależ szyk i klasa „FBI: International” – Dominika Kachlik na ekranie amerykańskiej telewizji Najświeższy rozdział w jej międzynarodowej karierze? Gościnna rola w jednym z odcinków amerykańskiego hitu „FBI: International”, emitowanego przez stację CBS. To produkcja z najwyższej półki – dynamiczna, pełna napięcia, z milionową widownią przed ekranami. Zdjęcia odbywały się w Pradze i Budapeszcie, ale przez długie tygodnie Dominika nie mogła zdradzić ani słowa. Na początku kwietnia, w dniu premiery, z charakterystyczną skromnością i dumą zarazem, opublikowała relację na Instagramie. A w połowie listopada podzieliła się trailerem produkcji „The Saints”, w której także wzięła udział. „POZNAJECIE? MARTIN SCORSESE PRESENTS: THE SAINTS, 16.11. CDN”, napisała. A w komentarzach zaroiło się od gratulacji. „Ależ jestem z Ciebie dumna”, „Niesamowite! Gratuluje!”, „O stara, nie zatrzymujesz się”, czytamy. Dominika Kachlik nie boi się wyzwań i idzie po swoje. Jest jedną z tych aktorek, które swoją pozycję budują cierpliwie, krok po kroku. Bez skandali, za to z pasją, pracowitością i talentem. Jeśli tempo jej rozwoju się utrzyma – jeszcze nie raz usłyszymy o niej w kontekście międzynarodowych produkcji. Życzymy sukcesów!
Śmierć pierwszego męża złamała jej serce. Poruszające wyznanie Kory przed własnym odejściem
To była relacja pełna sprzeczności: miłość, zdrada, wspólne dziecko, potem długie milczenie. Ale kiedy Marek Jackowski odszedł, Kora nie umiała sobie z tym poradzić.
Trzynaście lat małżeństwa, jeszcze więcej lat przyjaźni, dziesiątki wspólnych hitów... Marek Jackowski zajmował w sercu Kory szczególne miejsce. Jeszcze 2,5 miesiąca przed tym, jak odeszła artystka udzieliła niezwykle poruszającego wywiadu, w którym wspominała zmarłego w 2013 roku muzyka. Oto wyjątkowo skomplikowana historia ich relacji. Kora i Marek Jackowski: 5 lat po ślubie urodziła dziecko innemu Nie sposób mówić o związku Kory i Marka Jackowskiego bez tego trzeciego - Kamila Sipowicza. Wokalistka Maanamu poznała go na początku lat 70., gdy wraz z mężem przeprowadziła się do Warszawy. W tej samej kamienicy, w której się zatrzymali, trzy piętra wyżej, mieszkał właśnie przyszły, drugi mąż artystki. Z czasem ich relacja się zacieśniła. Ona zaczęła patrzeć na niego inaczej, zafascynował ją. Do tego stopnia, że... przyśnił się Korze. I wówczas wiedziała, że to mężczyzna wyjątkowy. „Miałam dwadzieścia trzy lata, on dwadzieścia jeden. To był sen jasny, piękny, erotyczny, ale nie taką bezpośrednią erotyką, takich snów nie mam. Zaczęłam wtedy patrzeć na tego sąsiada z siódmego piętra inaczej. Tak to się zaczęło”, wspominała piosenkarka w książce „Kora, Kora. A planety szaleją”. Przyznała również, że cztery lata po ślubie zdradziła Marka Jackowskiego z Kamilem Sipowiczem. Owocem tego uczucia jest syn Szymon, który przyszedł na świat w 1976 roku. Rozwód z pierwszym mężem artystki nastąpił 8 lat później. Dopiero po nim ujawniła, kto jest prawdziwym ojcem chłopca. Przez ten czas kochanek Kory był praktycznie nieobecny w jej życiu. Wyjechał do Niemiec. Ich drogi zeszły się dopiero, gdy artystka rozwiodła się z Markiem Jackowskim. I z czasem stwierdzili, że nie mogą bez siebie żyć... Czytaj także: Tak przez dłuższy czas Partnerka Michała Wójcika walczyła z chorobą. Osierociła 4-letniego syna Kora o Marku Jackowskim. Trudna relacja pary Marek Jackowski przez niemal dekadę wychowywał Szymona jak własne dziecko. Niestety, jego małżeństwo z wokalistką Maanamu było naznaczone chorobą alkoholową. „Dzieci nie miały oprócz mnie nikogo. Marek przecież był ciężko chory, bo alkoholizm jest chorobą”, żaliła się w książce Kora. W jednym z wywiadów stwierdziła również, że z czasem jej relacje z byłym mężem rozluźniły się. „Dzieci uwielbiały, kiedy Kamil się pojawiał w naszym świecie. Obecność Marka w naszym życiu prywatnym była minimalna, natomiast Kamil zawsze był”, twierdziła. W 2008 roku miała miejsce dosyć nieprzyjemna sytuacja. Po wypadku, któremu uległ Marek Jackowski, mężczyzna oskarżył byłą żonę, że wyrzuciła go z zespołu. „Kora zadecydowała, że ten gitarzysta, który mnie zastępował, zostaje w zespole. Wtedy zrozumiałem, że to już koniec. Ten wypadek był dla mnie w pewnym sensie dobrodziejstwem. Sprawdziło się powiedzenie, że prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie”, żalił się na łamach „Faktu”. Ona z kolei twierdziła, że nie miała pojęcia, że piosenka „Zapytaj mnie o to kochany” trafiła do Anny Wyszkoni. „Ja dawno temu dałam ją Markowi Jackowskiemu. Marek współpracował teraz przy płycie Ani i widocznie ją jej dał. Cóż...”, ucięła wyraźnie rozczarowana w 2012 roku. Choć później rozgoryczenie musiało minąć, ponieważ koniec końców stwierdziła, że wokalistka poradzi sobie z dobrym wykonaniem tego utworu. Jednak śmierć byłego męża w maju 2013 roku wyraźnie wstrząsnęła Korą. „Ta wiadomość spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Trudno się z tym pogodzić, odczuwam wielki smutek. Myśl o tym, że coś jeszcze razem zrobimy przemykała i przez Marka głowę, i przez moją”, podkreślała w audycji „Myśliwiecka 3/5/7”. „Mnie się zawsze wydawało, że Marek będzie bardzo, bardzo długo żył, bo był optymistą, dobrym człowiekiem. Na wszystko umiał spojrzeć w taki filozoficzny, ale jednocześnie życiowy sposób. Z Markiem byliśmy zawsze w wielkiej, wspaniałej rodzinie. Bardzo dobry człowiek”, dodawała. Tak natomiast mówiła o nim na 2,5 miesiąca przed śmiercią, w piątą rocznicę odejścia założyciela Maanamu. „Marek umarł, mając 67 lat, zdecydowanie za wcześnie. Bardzo to przeżyłam i nie mogłam w to uwierzyć. Brakuje mi go i jako człowieka, i jako kompozytora. Ogromnie jego odejście odczuł nasz syn Mateusz, który nawiązał bardzo dobry kontakt z Markiem. Ma po nim wiele pamiątek i strzeże ich jak relikwii. Marek jest dla niego punktem odniesienia”, podkreślała wówczas Kora w rozmowie z Onetem. Wokalistka wspomniała też o wspólnej pracy z Markiem w zespole Maanam, która była dla niej wielką przygodą. I nawet po latach, stworzone razem utwory artystka odsłuchiwała w wielkich emocjach. „One są naprawdę świetnie zrobione, lepiej wyprodukowane niż kiedyś, więc brzmią cudownie. Ale przede wszystkim przypomniałam sobie, jak genialnym kompozytorem był Marek. To wielka rzadkość w naszym kraju. Te utwory to klasyka, można je przerabiać w nieskończoność”, mówiła piosenkarka. Kora o śmierci pierwszego męża Marek Jackowski zmarł 18 maja 2013 roku w Neapolu, niedaleko którego na co dzień mieszkał. Założyciel grupy Maanam około godziny 10 rano dostał zawału. Muzyka niestety nie udało się uratować. „Marek tak szczęśliwie i nieszczęśliwie mieszkał, bo to było bardzo piękne miejsce, że jak dostał zawału to pogotowie jechało do niego za długo. Musiał bardzo cierpieć. Przy zawale tak długo trwającym jest ogromny ból”, twierdziła Kora w VIVIE! kilka lat temu. „Poważny, spokojny, smutny, trochę demagog, lubi straszyć, wzbudza zaufanie, przesądny. Często zajmował się wróżeniem i znakami zodiaku. Genialny kompozytor. Permanentnie się spóźniał, ale wynikało to z jego filozofii życia. Nieśmiały, niepewny siebie", pisała o mężu w swojej książce. Tworzyli barwny związek, choć pełen sprzeczności. „Marek to uczucie u mnie wychodził. On mnie bardzo pokochał, a ja się rozpadałam. Wydawał mi się opoką", mówiła Kora o początku ich relacji w programie Jaka ona jest. Dziś po tej wyjątkowej parze pozostały nam tylko wspomnienia. Na szczęście te najważniejsze, czyli muzyczne, zachowały się na 11 płytach zespołu Maanam i już nigdy nie zginą… Czytaj także: Zostali rodzicami, jednak ta miłość nie przetrwała próby czasu. Historia Jana Borysiewicza i Patrycji Sinkowskiej
U jego boku miała odnaleźć ukojenie, ale to już koniec miłości. Pamela Anderson rozwiała wątpliwości
W lipcu tego roku Pamela Anderson i Liam Neeson zachwycili fanów swoją wspólną obecnością na czerwonym dywanie w Londynie. Wystarczyło jednak kilka miesięcy, by wszystko się skończyło. Czy to była prawdziwa miłość, czy tylko hollywoodzka iluzja?
22 lipca, podczas premiery filmu „Naga broń" w kultowym Cineworld Leicester Square, Pamela i Liam wyglądali jak para wyjęta prosto z bajki. Czułe spojrzenia, delikatny pocałunek w policzek i uśmiechy pełne niedopowiedzeń rozgrzały media i internautów. Fani natychmiast zaczęli spekulować: czy połączyło ich coś więcej niż tylko praca na planie? Pamela Anderson i Liam Neeson: Początek romansu W rozmowie z Entertainment Weekly, Pamela przyznała, że między nią a Neesonem na planie narodziła się wyjątkowa więź. Warto przypomnieć, że już wtedy serwis TMZ sugerował, że relacja może być elementem strategii promocyjnej wytwórni Paramount. Według źródeł, para nie widywała się przez niemal rok po zakończeniu zdjęć w czerwcu 2024 roku. Wszystko się miało zmienić, wraz z rozpoczęciem medialnego tournée. CZYTAJ TEŻ: W pierwszym wywiadzie po śmierci męża ujawniła, że chciała odejść razem z nim. Tego nikt się nie spodziewał Pamela Anderson i Liam Neeson się rozstali Teraz ulubienica publiczności rozwiała wszystkie wątpliwości. W rozmowie z magazynem People, Pamela Anderson powiedziała wprost: „Jeśli musicie wiedzieć, Liam i ja byliśmy w związku przez krótki czas, ale dopiero po zakończeniu zdjęć”. Jak zdradziła, spędzili razem "intymny tydzień" w jego domu w północnej części stanu Nowy Jork. „Miałam swój własny pokój. Przychodzili nasi asystenci; nawet rodzina wpadała”, wspominała. Liam przedstawił ją w restauracji jako "przyszłą panią Neeson", a ona pielęgnowała różany krzew porośnięty miętą w jego ogrodzie. „Z przyjemnością pomogłam, a on to docenił”, dodała z nostalgią. Dziś o tamtych chwilach mówi jako o "romantycznym, straconym tygodniu". Związek nie przetrwał próby czasu. „Rozeszliśmy się, żeby pracować nad innymi filmami”, skwitowała aktorka. Źródło: magazyn People. CZYTAJ RÓWNIEŻ: "Chłopaki nie płaczą? To mit”. Joanna Przetakiewicz mówi wprost o kryzysie męskości i rewolucji emocji
Sharon Osbourne ujawnia prawdę o metamorfozie Kelly po tragedii w rodzinie. "Cierpi"
Sharon Osbourne po raz pierwszy od śmierci męża Ozzy’ego Osbourne’a zabrała głos na temat drastycznej przemiany swojej córki Kelly. W wywiadzie dla „Piers Morgan Uncensored” telewizyjna osobowość ujawniła, że Kelly jest obecnie nieszczęśliwa i prawie nie je, zmagając się z falą krytyki internetu po stracie ojca.
Sharon Osbourne przerwała milczenie po śmierci męża i w emocjonalnym wywiadzie odniosła się do metamorfozy swojej córki Kelly. Jak ujawniła w programie „Piers Morgan Uncensored”, celebrytka nie je i zmaga się z falą hejtu w internecie. „Jest nieszczęśliwa” – powiedziała Sharon, komentując obecną sytuację córki. Wywiad Sharon Osbourne – pierwsze słowa po tragedii Sharon Osbourne wystąpiła w programie „Piers Morgan Uncensored”, gdzie poruszyła temat swojej córki Kelly Osbourne. Było to jej pierwsze publiczne wystąpienie po śmierci męża, Ozzy’ego Osbourne’a. W rozmowie wyznała, że martwi się o stan psychiczny córki. Zdradziła, że Kelly nie je i jest wyraźnie nieszczęśliwa. ZOBACZ TEŻ: Syn legendy rocka zdradza smutną prawdę ws. matki. Jej nieobecność budzi niepokój fanów. To wyznanie ich nie pocieszy Dlaczego Kelly Osbourne „przestała jeść” – komentarz matki Sharon Osbourne jednoznacznie stwierdziła, że Kelly bardzo przeżywa śmierć Ozzy’ego Osbourne’a. Jej zdaniem, gwałtowna zmiana wyglądu córki wynika z głębokiego żalu i braku apetytu. Kelly Osbourne znacząco schudła, co nie umknęło uwadze opinii publicznej i mediów. Matka celebrytki zasugerowała, że przemiana fizyczna Kelly nie była planowana ani celowa. Internetowe komentarze i krytyka wyglądu Kelly Osbourne Po publikacji zdjęć ukazujących odmieniony wygląd Kelly Osbourne, w sieci rozpętała się burza. Użytkownicy mediów społecznościowych zaczęli krytykować celebrytkę, zarzucając jej, że wygląda „jak osoba z kreskówki”. Sharon Osbourne odniosła się do tych komentarzy z wyraźnym rozgoryczeniem. „Co to do cholery kogo obchodzi?” – skwitowała, broniąc córki przed falą hejtu. ZOBACZ TEŻ: Byli razem pół wieku, czuwała przy nim do końca. Żona była największym wsparciem legendy rocka Sharon Osbourne podkreśliła, że cała rodzina Osbourne'ów bardzo przeżywa stratę Ozzy’ego Osbourne’a. Kelly, będąca w centrum uwagi, musi radzić sobie nie tylko z osobistym bólem, ale też z bezwzględną krytyką społeczną. Matka stanęła po stronie córki, apelując o więcej empatii i zrozumienia wobec osób przeżywających żałobę. Źródło: Plejada, Piers Morgan Uncensored
"Chłopaki nie płaczą? To mit”. Joanna Przetakiewicz mówi wprost o kryzysie męskości i rewolucji emocji
Joanna Przetakiewicz nie boi się trudnych tematów – zwłaszcza tych, które dotyczą nas wszystkich. W szczerej rozmowie dla magazynu VIVA! opowiedziała o kryzysie relacji, emocjonalnej samotności, redefinicji ról kobiet i mężczyzn oraz o rewolucji, która może odmienić nasze codzienne życie. Z okazji urodzin projektantki przypominamy jeden z najważniejszych wywiadów 2024 roku.
Silna, świadoma i zawsze kilka kroków przed światem – taka jest Joanna Przetakiewicz , która od lat inspiruje kobiety do odwagi, samodzielności i stawiania na własne szczęście. W rozmowie z Katarzyną Przybyszewską-Ortonowską gwiazda otwarcie mówi o tym, że dziś nie potrzebujemy kolejnej wojny płci, lecz… emocjonalnej rewolucji. Opowiada o samotności, która dotyka zarówno kobiety, jak i mężczyzn, o presji, jaka wciąż ciąży na obu stronach, i o tym, dlaczego nadszedł czas, by zacząć życie – oraz rozmowę – od nowa. Jej słowa wywołały szeroką dyskusję i do dziś pozostają niezwykle aktualne. Joanna Przetakiewicz - wywiad dla magazynu VIVA! 19/2024 Czy dziś mężczyźni to ta „słabsza płeć”? Jak zakończyć konflikt między kobietami a mężczyznami? I czy potrzebna nam emocjonalna rewolucja? Bliskie więzi nas uratują, mówi Joanna Przetakiewicz i rozpoczyna nową misję. Jaką? Sprawdza Katarzyna Przybyszewska-Ortonowska. „Dzisiaj jednym z największych społecznych wyzwań jest zredefiniowanie ról mężczyzny i kobiety. Z jednej strony wciąż pokutuje przekonanie, że jesteśmy tą »słabszą płcią«, z drugiej mężczyźni czują złość do kobiet, bo te się wyemancypowały, przejęły męskie role”. Kiedy zaczęłam czytać i myśleć o tym, czego świat oczekuje od współczesnych mężczyzn, odetchnęłam z ulgą, że jestem kobietą. Nie czujesz podobnie? Dzisiaj jednym z największych społecznych wyzwań jest zredefiniowanie ról mężczyzny i kobiety. Z jednej strony wciąż pokutuje przekonanie, że kobiety powinno się chronić, bo jesteśmy tą „słabszą płcią”. Przecież – według wszelkich zasad – kobiety i dzieci mają pierwszeństwo. Je pierwsze ratuje się z opresji, jak teraz w trakcie powodzi, na wojnie czy w ekstremalnych sytuacjach… Kobiety trzeba też przepuszczać w drzwiach i podawać im płaszcz. Z całym szacunkiem dla wszelkich zmian, to akurat lubię i uważam, że zostać powinno. Ale od pewnego czasu, mam wrażenie, doszło do patologicznej sytuacji, że mężczyźni czują złość do kobiet, bo te się wyemancypowały, przejęły męskie role. Pamiętasz serial „Downton Abbey”? – Pamiętam. Więc na pewno pamiętasz główny problem, wokół którego zbudowana jest fabuła. Rodzina, która ma tylko córki, musi pozbyć się należącego do nich przez wieki majątku. Dlaczego? Dlatego że kobieta w tamtych czasach nie mogła mieć ani nieruchomości, ani konta bankowego. Ofiarami tych prawnych idiotyzmów były jeszcze rówieśniczki Brigitte Bardot. A to było przecież całkiem niedawno… I tu nagle bum! Taka zmiana. Rewolucyjna wręcz. – Skąd ta rewolucja? Kobiety są dziś o wiele bardziej świadome swoich praw, szans i możliwości. Już wiedzą, że nie są na ostatniej pozycji w łańcuchu pokarmowym rodziny. Już nie są od prania, sprzątania, zmieniania pieluch i gotowania zupy, która była za słona, tylko chcą mieć w życiu partnera, przyjaciela, współrodzica, który tak samo jest odpowiedzialny za dzieci. Do tego studiują, kształcą się, rozwijają… Czy wiesz, że zdecydowana większość studentów to kobiety? Kobiety, potrzebując wielkiej zmiany, rozwinęły się znacznie szybciej, a mężczyźni, przyzwyczajeni do pewnego porządku rzeczy, nie czuli tej potrzeby. Jesteśmy w okresie gigantycznych zmian. – I co teraz? Musimy zacząć od nowa. Zacząć się lubić, kochać, słuchać, doceniać i szanować od nowa. A najczęściej nawet nie umiemy ze sobą rozmawiać. Na porządku dziennym są dialogi: „O co ci właściwie chodzi?”, pyta on, a ona odpowiada: „Jak nie wiesz, o co mi chodzi, to jesteś idiotą”. Albo ona pyta: „Co o tym myślisz?”, a on mówi: „Oglądam mecz”. – Czyli brak komunikacji… I mamy pat. Coś trzeba z tym zrobić. Jeden z moich kolegów biznesmenów powiedział w wywiadzie szokujące zdanie: „Dziewczyny, nie zostawiajcie nas z tyłu”. A jakiś czas później prezydent Aleksander Kwaśniewski na panelu, który prowadził z żoną na Impakcie w Poznaniu, jasno stwierdził, zwracając się do kobiet: „To wy przejmiecie ten świat, to jest pewne. I my, mężczyźni, potrzebujemy teraz wsparcia”. – Aż się boję myśleć, co będzie, jeśli Kamala Harris wygra jesienią wybory prezydenckie w Ameryce. Najpotężniejszym człowiekiem na Ziemi będzie kobieta. I to będzie dopiero symbol rewolucji. Ale zastanówmy się: Czy my, kobiety, na pewno chcemy brać odpowiedzialność za cały świat? Czy chcemy go dźwigać same na barkach? Kiedy pracowałam nad akcją, o której zaraz opowiem, przez ponad rok odbyłam mnóstwo rozmów z psychologami – tymi, którzy zajmują się wyłącznie problemami mężczyzn, i tymi, którzy zajmują się terapią par. Większość mówiła mi: „Joanna, nie mów nic na temat kryzysu męskości, bo faceci się wkurzą, nie przełkną tego, to będzie dla nich za trudne, zbyt upokarzające, obraźliwe. To ich przerazi”. I jeszcze pomyślą, że „baby chcą ich coachować”. Inni mówili: „Kobiety też się wkurzą, bo jakby mało miały problemów na głowie, to jeszcze mają teraz problemy facetów”. I mamy kolejny pat. Tylko co nam przyjdzie z tego uważania i tchórzostwa? Zamiatanie pod dywan to pogłębianie kryzysu. Więc przestańmy mówić nijak i naokoło tematu, tylko skupmy się na konkretach. Kontrowersje wywołują dyskusje, a tego teraz potrzeba. Kiedy rozpoczynałam akcję „Pieniądze szczęście dają”, też spotkałam się z krytyką. I całe szczęście. Gdybym napisała „Pieniądze dają bezpieczeństwo”, wszyscy by się z tym zgodzili i szybko zapomnieli o temacie. A nie o to chodziło. Zmieniając stare, głupie porzekadło, rozpoczęliśmy zmianę w myśleniu i podejściu do finansowych kwestii w życiu kobiet i całych rodzin. I tym razem również nie chcę dyplomacji, ale łamania stereotypów. – A wszystko zaczęło się od szokujących danych… Badania wskazują, że z 15 osób dziennie, które popełniają samo*ójstwo, 12 to mężczyźni. Czyli co dwie godziny w Polsce jakiś mężczyzna decyduje się na tak tragiczny krok. I z czego to wynika? To już złożone pytanie, ale wszystkie drogi prowadzą do kilku powiązanych ze sobą problemów. Do samotności, rywalizacji, zawodów miłosnych, kłopotów finansowych oraz w pracy, strachu przed ujawnieniem problemów. Bo przecież „chłopaki nie płaczą”, mają być jak skała. I każde wyłamanie się z tego stereotypu stereotypowo pozbawia ich męskości. Jak rodzina nie ma godnych warunków życia lub coś finansowo się wykolei, to jest wina mężczyzny. Kto ma płacić rachunek w restauracji? Prawie zawsze on. To niesprawiedliwe i bardzo obciążające. Ale pamiętajmy też, jak do tego doszło. To przecież mężczyźni ułożyli ten porządek świata przez tysiące lat. Uzależnili finansowo kobiety. Zarówno w obowiązującym prawie, jak i życiowo, wmawiając im, że nie mają głowy do pieniędzy. Z drugiej strony weźmy pod uwagę to, że współcześni mężczyźni nie mogą być winni za wszystkie błędy ich przodków. Porządek świata trzeba zbudować od nowa. – Poczytałam przed naszą rozmową wywiady z psychologami i socjologami na temat kondycji współczesnych mężczyzn. Znalazłam takie oto zdania, z którymi ci muszą się zmierzyć: „Współcześni mężczyźni to porażka”. „Nic nie potrafią”. „Gdzie się podział facet, który umie naprawić kran?”. „Dlaczego nie dają rady?”. „Są słabsi od kobiet”. I to są też zdania, które mówią dzisiaj kobiety. Jak tu się nie frustrować? I jaki jest wspólny mianownik tych zdań? Rozczarowanie. Na spotkaniach Ery Nowych Kobiet też o tym mówimy. Ale są głosy – i jest ich coraz więcej: „Dziewczyny, i co my z tymi pretensjami do facetów teraz zrobimy? Co z tego, że będziemy rozczarowane? Co z tego, że będziemy mówić, że tak nie wolno, a tak być powinno?”. Nie chcemy schematów sprzed stu lat. Widzimy wyraźnie, że potrzebujemy wspólnej globalnej zmiany myślenia. Musimy zacząć życie od nowa. Jest takie fantastyczne zdanie psychologów: „Przeszłości nie zmienimy, ale przyszłość jest nasza”. – To koniec o przeszłości, a teraz o przyszłości. Nasza nowa ogólnopolska akcja to „Koalicja przeciwko samotności”. Wspierana przez Ministerstwo Zdrowia, Ministerstwo Edukacji Narodowej, Polską Akademię Nauk oraz Uniwersytet SWPS. Kryzys mentalny w Polsce jest jednym z trzech największych zdrowotnych problemów. Dotyczy wszystkich generacji i płci. Jak mówią psychologowie: „Nigdy w historii badań nie było takiej sytuacji, by młodzi ludzie czuli się bardziej samotni niż ci starsi”. Samo*ójstwa zaczynają się już od siódmego roku życia. To jest alarm, że musimy działać. Nie znam człowieka, który nigdy nie poczuł się samotny. Samotność wynika z braku szczerego kontaktu i rozmowy z drugim człowiekiem. Nie zmienimy kondycji świata i ludzi, jeśli nie wykażemy dobrej woli i nie zaczniemy rozmawiać szczerze. Kiedy myślę o swoim życiu, widzę, że bardzo często uciekałam od szczerych rozmów. Dlaczego? Bo to jest ludzkie. Unikamy dyskomfortu i przykrości. Po co zadawać mężowi pytanie o pieniądze, skoro na pewno się zdenerwuje. Można byłoby spisać listę pytań i zagadnień, których w rozmowach lepiej nie poruszać. Ale one przecież nie giną gdzieś w przestrzeni. Cisza nie rozwiązuje problemów, wręcz przeciwnie – one narastają, by potem wybuchnąć ze zdwojoną siłą. SPRAWDŹ TEŻ: Pielęgnuje relację z mężem, pracują nad tym, by tempo życia nie zmiotło ich bliskości: "Musimy się cały czas starać" – Mężczyźni nie mają się komu wygadać… Niedawno rozmawiałam z piłkarzami. Wszyscy dali mi do zrozumienia, że szczerości w szatni nie ma. Każdy chce być kogutem i nikt nie chce okazać słabości. Mięczak na boisku nie jest pożądany. A boisko to w pewnym sensie odpowiednik świata, w którym żyjemy. Więc z kolegami nie da się pogadać, w pracy też nie za bardzo, bo może dotrze to do szefa i co on sobie pomyśli? Żona? Z żoną, jak z piosenki Agnieszki Osieckiej: „Żona go nie rozumie i wcale ze sobą nie śpią”. Psycholog? A czy to nie wstyd iść na terapię i robić z siebie wariata? A poza tym, realnie, ile osób w Polsce stać na to, by wydać 250 złotych lub więcej za godzinne spotkanie z psychologiem? Ile to miesięcznie? A czas oczekiwania na wizytę u psychologa w ramach NFZ to średnio 109 dni. Na 40 milionów Polaków jest jedynie 18 tysięcy psychologów. Więc jak słyszę mądrości, że większość ludzi wymaga terapii, to wiem, jak nierealna jest to rada. Buduje jeszcze większą bezradność. Na szczęście możemy pomóc sobie nawzajem. I nigdy nie byliśmy sobie tak bardzo potrzebni jak teraz. – Skoro to przede wszystkim kobiety mają pomóc mężczyznom, to trochę same się popunktujmy. Nie mają z nami łatwo, prawda? Opowiem historię, która zdarzyła mi się wiele lat temu, ale obrazuje problem. Pod centrum handlowym pękła mi opona. Stałam, zastanawiając się, gdzie dzwonić po pomoc, gdy podszedł do mnie mężczyzna. „Oj, widzę, że złapała pani gumę. Chętnie pomogę”, powiedział i z zapałem wziął się do pracy. Nie minęło pięć minut, jak podeszła do nas jakaś kobieta. „A co mój mąż tu robi?”, zapytała obcesowo. „Był tak uprzejmy, że chciał mi pomóc”, powiedziałam. Machnęła ręką. „Przecież to jest fujara. Coś jeszcze pani popsuje. Ja to umiem lepiej zrobić”. Patrzyłam na tego biedaka, z którego właśnie uleciało powietrze jak z tej pękniętej opony. Czy takie zachowanie ma sens? – Bo my oczekujemy… …żeby nasz mężczyzna wszystko potrafił, świetnie zarabiał, wyglądał jak Brad Pitt. Był i prezesem zarządu, i polskim hydraulikiem, i przyjacielem, i Jamesem Bondem, i wspaniałym rodzicem, i koło umiał wymienić… – …i był świetnym kochankiem. To jest według badań na piątym miejscu oczekiwań kobiet, ale nie oszukujmy się, też stanowi problem. Kiedyś mówiło się, że to kobietę ciągle „boli głowa”, teraz mężczyźni zaczynają się bać, że nie sprostają tej roli, bo przecież nikt ich nie zapyta, czy mieli w pracy ciężki dzień albo czy nie zdarzyło się coś, co sprawia, że na seks nie mają ochoty. Jest jeszcze jeden problem. Rodzice często wychowują swoich synów na królewiczów. Usuwają im kłody spod nóg, wpajają, że są najlepsi, najprzystojniejsi, najmądrzejsi i tak dalej. I nagle taki „królewicz” wychodzi spod klosza w realny świat na czołowe zderzenie z rzeczywistością. – Jesteś matką trzech synów. Jak ich wychowywałaś? Nie na królewiczów. Życie podyktowało nam inny scenariusz. Bardzo wcześnie zostałam matką, studiowałam, pracowałam, prowadziłam dom. Później rozwiodłam się z mężem i głównie sama musiałam utrzymać rodzinę. To, na czym zależało mi najbardziej, to na tym, żeby synowie uzyskali swoją niezależność. Wszyscy trzej uczyli się w międzynarodowych szkołach i na świetnych uczelniach. Ale to wiąże się też z czymś bardzo trudnym – szybką samodzielnością. Dziś sami reżyserują swoje światy. Zawsze im wpajałam – a co mnie wielokrotnie pomogło w najtrudniejszych życiowych sytuacjach – by umieli znaleźć wokół siebie przynajmniej troje ludzi, na których będą mogli zawsze liczyć. Życzliwość, przyjaźń i miłość to największy kapitał. – Kiedyś mówiło się przeważnie o samotnych kobietach. Pojęcie samotnego mężczyzny gdzieś w zbiorowej świadomości nie istniało. Mężczyzna, który był sam, jawił się jako playboy, niezależny, pan siebie i swojego czasu. Ktoś supersexy. Koledzy zazdrościli, bo żona nie siedzi na głowie, dzieci nie płaczą, codziennie pewnie inna dziewczyna, szalone wieczory i noce… W starej erze kobietę singielkę uważano za przegraną. Dzisiaj to już nie stygmat. Singielka robi karierę, rzadko jest samotna, zwykle ma batalion przyjaciółek, do których zawsze może zadzwonić i się wyżalić. Mężczyzna, który jest sam, zwykle jest samotny. – Ale samotność jest też w pełnych domach i pełnych rodzinach. Widziałaś może kilka lat temu słynną reklamę jednej z meblowych firm? Siadają przy stole trzy generacje: dziadkowie, rodzice i dzieci i nie mają o sobie zielonego pojęcia. Wnukowie nie wiedzą, jak poznali się dziadkowie, ile razem są rodzice, ci z kolei nie wiedzą, jakiej muzyki słuchają ich dzieci, z kim się przyjaźnią, co robią i co jest ich marzeniem. Za to wszyscy orientują się w plotkarskich lub sportowych skandalach. – To straszne. Ale pewnie i Ty, i ja znamy takie rodziny. Samotność w rodzinie czy w związku bywa częściej nawet bardziej dotkliwa, bo trzeba udawać, bo wpada się w matnię, z której nie widać wyjścia, bo wspólne mieszkanie, kredyty, dzieci i sprawy, które niewolniczo łączą. I trzeba robić dobrą minę do złej gry. Są też związki, w których role się odwróciły. Kobiety odnoszą większe sukcesy niż mężowie czy ich partnerzy, zarabiają więcej, są bardziej zajęte, zapracowane, rozchwytywane i to oni czekają z kolacją, i zajmują się dziećmi. Bardzo trudno pogodzić się z takim stanem rzeczy, bo świat jeszcze nie zredefiniował roli mężczyzny i kobiety. I choć mamy XXI wiek, stare schematy mają się dobrze, a głupie stereotypy podcinają skrzydła. Do tego mamy dziś w Polsce sytuację, że 67 procent kobiet albo nie chce mieć dzieci, albo deklaruje, że „będzie je miało w bliżej nieokreślonej przyszłości”. I jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy jest fakt, że one już na wstępie życia w związku czują, że może zakończyć się on rozwodem, i w razie czego z dziećmi zostaną same. Wsparcia systemowego również brak. A jesteśmy jednym z najszybciej starzejących się społeczeństw w Europie. – No i co teraz z tym zrobić? Zacząć głośno mówić. I zacząć ze sobą rozmawiać. Nauczyć się rozmawiać. Opowiem tu pewną historię, która pokazuje, jak brak komunikacji w związku może doprowadzić do tragedii. Karolina i Paweł stali nad przepaścią i tylko przypadek sprawił, że się uratowali. Oboje wykształceni, pozornie szczęśliwa rodzina, dwoje dzieci, trzecie w drodze. I nagle okazało się, że kobieta ma złośliwego czerniaka i, jak twierdzą lekarze, zostało jej kilka miesięcy życia. I tu przychodzi nieoczekiwany zwrot akcji. Gdy mówi o tym mężowi, ten pod wpływem szoku przyznaje jej, że od lat ukrywa depresję, wpadł w długi i od pewnego czasu bardzo starannie planuje samo*ójstwo… A więc mamy szok podwójny, zwłaszcza że – jak wszystko wskazuje – za chwilę trójka już dzieci zostanie bez rodziców. Zaczynają rozmawiać, rozwiązywać problemy, jej leczenie działa, a on podnosi się z depresji. Zaczynają życie od nowa. Nikomu nie życzę takiej terapii szokowej, ale ten przypadek uświadamia, jakie niebezpieczeństwo brakiem szczerej rozmowy potrafimy sobie stworzyć. Zobacz też: Ma charyzmę, nie boi się rozmawiać z mężczyznami. Joanna Przetakiewicz zaprosiła do swojego domu wyjątkowego gościa – Ty umiesz rozmawiać ze swoim mężem? Ja mam ułatwione zadanie, bo spotkaliśmy się z Rinke w dojrzałym wieku. Oboje mieliśmy za sobą związki, życiowe wzloty i upadki i każdy z nas nauczył się rozmawiać. Prawie… bo wciąż widzę w nas skrępowanie w obarczaniu drugiej osoby swoimi problemami. Także ideałów nie ma. My też musimy się cały czas starać i nad sobą pracować. Również nad tym, żeby tempo życia nie zmiotło naszej bliskości. – Ja mam wrażenie, że raczej zamykamy się na drugiego człowieka, niż otwieramy. Nie zawsze. Ostatnio na Forum Ekonomicznym w Karpaczu na jednym z paneli dyskusyjnych poznałam Mikołaja. Jego historia była niezwykła i inspirująca. Dwadzieścia dwa lata temu zaprosił do swojego domu na wigilię samotnego sąsiada, który zwykle nawet nie reagował na „dzień dobry”. To zaproszenie było przełomem w jego smutnym życiu. Wraz z kolejnymi latami w domu Mikołaja przybywało coraz więcej samotnych osób na wigilii. A jak już zabrakło mu krzeseł i przestrzeni, zaczął je organizować w swojej restauracji. Dziś takie wigilie odbywają się w 40 miastach i na każdą z nich przychodzi po kilka tysięcy ludzi. I to jest cudowny efekt życzliwości i troski. Pięknego człowieczeństwa. – Mężczyźni nie chcą rozmawiać szczerze z kobietami, ale Tobie się to udaje. Właśnie rozpoczęłam cykl szczerych rozmów z wybitnymi mężczyznami, których historie wspierają, dodają siły i nadziei. Udowadniają, że szczerość to nie słabość, a siła, odwaga i mądrość. Udowadniają, że nie ma sytuacji bez wyjścia. Te rozmowy mają zaprzeczyć toksycznym stereotypom, że chłopaki nie płaczą, że mają być sprawczy, silni, męscy i zaradni, a emocje i problemy ich nie dotyczą. Cykl nosi tytuł „Życie od nowa”, bo choć to brzmi banalnie, musimy uwierzyć, że można się podnieść z największej traumy i zawsze wszystko można zacząć od nowa. Zdradzę, że moim pierwszym bohaterem będzie Kuba Błaszczykowski… – To chyba najlepszy bohater na pierwszy odcinek… Historia Kuby jest niezwykła. To gotowy scenariusz na film. Przeżył tragedię, ale nauczył się o tym mówić. Kuba jest dowodem na to, że nie ma sytuacji bez wyjścia. Co więcej – ze wszystkim można dać sobie radę. Mało tego – odnieść gigantyczny sukces. – Asiu, a co my powinniśmy wynieść z lektury tej rozmowy? Przecież musimy znaleźć sposób, by się porozumieć, otworzyć na drugiego człowieka, znaleźć sposób, by mu pomóc… To może zacznijmy od alfabetu. Kiedy rozmawiamy, niech początkiem rozmowy będzie coś pozytywnego, i na czymś pozytywnym skończmy. To buduje, nie ściąga w dół. Po drugie, pretensję zastąpmy potrzebą. Nie mówmy: „Nie sprzątnąłeś domu”, tylko „Zależy mi, żebyś posprzątał. Bardzo mi pomożesz, jeśli to zrobisz”. Ten komunikat brzmi zupełnie inaczej. Po trzecie, spisujmy nasze wspólne marzenia. Tworzenie mapy marzeń łączy ludzi. I mogą to być wielkie marzenia, ale i takie zupełnie przyziemne. Czwarta złota zasada: Odpocznijmy. Wyluzujmy. Oddychajmy. Idźmy razem na spacer. Nawet najlepszy zmęczony olimpijczyk nie będzie miał dobrego wyniku. I po piąte, dajmy uwagę. Kiedy rozmawiasz, wyłącz telewizor, radio, muzykę, odłóż telefon… – Gdziekolwiek jestem, w innym mieście, kraju, na innym kontynencie, w restauracji czy kawiarni, widzę, jak pary, zamiast rozmawiać ze sobą, gapią się w telefony… Sama się czasem na tym łapię, kiedy siedzę z mężem przy stole. Odkładam telefon, ale od razu myślę, ile wiadomości dostanę… Dość! To trzeba zmienić. Sami się blokujemy i zagłuszamy. Byłam ostatnio z przyjaciółką na wakacjach w Grecji. Gdziekolwiek nie weszłyśmy, puszczano tak głośną muzykę, że nie można było nic usłyszeć. Ani tego, co mówi ktoś, ani własnych myśli. Nie rozumiem tego koszmarnego trendu restauracji i plaż. Hałas to przemoc. Zamęcza, rozstraja i zabija bliskość. – Zacznijmy od małych kroków… Skupmy się na pozytywach. Tego nauczył mnie mój mąż. Rinke, który jest Holendrem, opowiedział mi, że kiedy przed laty przyjechał do Polski, zauważył, że każdego dnia podsumowując pracę, wszyscy mówili tylko o tym, co poszło nie tak. Był zszokowany, bo w Holandii jest dokładnie odwrotnie. Warto skupiać się na sukcesach. Żyjmy w energii rozwoju, a nie braku. – Wiem, że pracujesz nad kolejną książką… „Pieniądze szczęście dają” – bezpłatny poradnik – okazał się sukcesem. I to mnie zmotywowało, by podejmować trudne tematy. Książki powstają z udziałem najlepszych ekspertów. Kolejna będzie o związkach. Kilka razy w tej rozmowie padło już sformułowanie, że wszystko można zacząć od nowa. Więc związek też można zacząć od nowa. Psychologowie mówią, że tylko 10 procent naszego życia to wydarzenia, a pozostałe 90 to, jak na nie reagujemy. Zawsze powtarzam za doktor Ewą Woydyłło: „Problemy masz jak w banku, a szczęścia musisz się nauczyć”. Zobacz też: Wcześnie została mamą, dzieci są jej najcenniejszym skarbem. Tak dziś mówi o wychowaniu synów