Ewa Farna i Martin Chobot rozstali się. Para wydała oświadczenie

To wiadomość, której chyba nikt się nie spodziewał. Ewa Farna i Martin Chobot po latach wspólnego życia ogłosili, że ich drogi się rozchodzą. W wydanym oświadczeniu napisali wprost, że mimo wielu prób i starań nie udało im się uratować relacji w dotychczasowym kształcie. Decyzja, jak podkreślili, dojrzewała przez dłuższy czas i nie była łatwa. Choć kończy się ich historia jako pary, pozostają połączeni tym, co najważniejsze — rodziną i wspólną troską o dzieci. Poprosili też o uszanowanie ich prywatności w tym wyjątkowo osobistym momencie.

„Pozostajemy kochającymi rodzicami i rodziną, która na zawsze będzie nas łączyć. Przez ostatnich parę lat staraliśmy się znaleźć sposób, by znów czuć się dobrze razem. Czasami jednak sprawy układają się inaczej, niż sobie wyobrażaliśmy, i mimo wszelkich starań związek przestaje funkcjonować”, przekazali. 

Czytaj też: Ewa Farna i Martin Chobot rozstali się po 13 latach związku. Artystka wydała oświadczenie: „Za naszą decyzją nie kryje się żadna sensacja”

Ewa Farna i Martin Chobot - historia miłości 

Choć dziś ich wspólna droga dobiegła końca, przez lata tworzyli duet, który łączyły nie tylko uczucia, ale i muzyka. Ich relacja rozwijała się z dala od pośpiechu, krok po kroku — od wspólnej pracy, przez przyjaźń, aż po miłość, małżeństwo i rodzinę. Początek tej historii miał w sobie coś niemal filmowego.

Zakochani powiedzieli sobie sakramentalne „tak” w 2017 roku. Jednak zanim do tego doszło, przez kilka lat grali razem w zespole. "Dopiero po kilku latach, po różnych perypetiach, się związaliśmy. Nie było to tak, że wzięłam go do zespołu, bo się w nim zakochałam. To przyszło dużo później", opowiadała wokalistka w jednym z wywiadów.

Latem 2013 roku Ewa Farna i Martin Chobot zrozumieli, że łączy ich coś więcej niż tylko wspólna praca... I w 2015 roku mężczyzna poprosił piosenkarkę o rękę. „Martin zaczynał w tym zespole z wolnej stopy. Dopiero po kilku latach po różnych perypetiach się związaliśmy. Nie było to tak, że wzięłam go do zespołu, bo się w nim zakochałam. To przyszło dużo później”, tłumaczyła Ewa w rozmowie z Party.

Artystka napisała wówczas w książeczce dołączonej do płyty „(W)inna?”, którą razem nagrali: „Dzięki temu, że znalazłeś mnie, ja znalazłam czas dla siebie. I poznaję smak życia. A z tobą świetnie smakuje”. Po roku od stanięcia na ślubnym kobiercu Ewa Farna zwierzyła się na łamach magazynu VIVA!: „Jestem szczęśliwa i jest mi dobrze. Łączy nas oczywiście muzyka, a jeżeli zmiana, to w dobrym kierunku. Gdy jego bliscy traktują mnie poważnie, a nie że sobie „jakąś panienkę przyprowadził i zobaczymy, jak długo to potrwa”. No i na odwrót, ślub zobowiązuje. Nie uważam, żeby był to tylko papier”.

Na ślubie zakochanych nie było dziennikarzy, a jedynie najbliższa rodzina i przyjaciele. Ewa Farna poinformowała jednak swoich fanów o tym wydarzeniu za pośrednictwem swojego Instagrama. „Kochani fani, nawet nie wiecie, jak niezmiernie się cieszę, że mogę Was o tym poinformować "osobiście", własnymi słowami. Bo jak się bardzo chce, to można, nawet w świecie showbussinesu, albo mamy szczęście do ludzi wokół siebie, którzy obdarzeni naszym zaufaniem, zatrzymali w tajemnicy... Parę dni temu wzięliśmy z moim Martinem ślub i przeżyliśmy najpiękniejszy dzień naszego życia. Po 4 latach związku, po 9 latach wspólnej przyjaźni w zespole”, pisała szczęśliwa mężatka. „Nazywam się Ewa Chobot, tak jest w dowodzie osobistym. Jak większość mężatek, przyjęłam nazwisko męża”, mówiła w rozmowie z czeską stacją Radio Evropa 2.

Ewa Farna w sesji dla magazynu VIVA!, październik 2018 rok

Ewa Farna: rodzina zawsze jest dla niej najważniejsza

Po ślubie piosenkarka nie spieszyła się z decyzją o dziecku. Wtedy interweniował jej mąż, Martin Chobot. „Mój mąż jest facetem czynu. Ja to cały czas paplam o tym, co by było: że fajnie by było mieć kiedyś rodzinę i dom. Kiedyś. A on mi mówi: Kiedyś? Jak kiedyś? Kiedy? Teraz to życie się dzieje. I on mnie naprawdę w tych sprawach motywuje. Bez niego nie wyszłabym za mąż, nie miała dzieciaczka, nie inwestowałabym, tylko bym o tych rzeczach gadała w wywiadach”, wyznała artystka w rozmowie z Katarzyną Burzyńską.

W końcu uznała, że nie ma sensu dłużej czekać i szczęśliwi małżonkowie w 2019 roku powitali na świecie swoje pierwsze dziecko: syna Artura. 

Jak większość kobiet, także artystka miewała cięższe chwile, a początki macierzyństwa dawały jej w kość. Jednak w każdej chwili mogła liczyć na pomoc i wsparcie swojego ukochanego. „Miałam momenty doła: takie jak start karmienia, momenty bezsilności, kiedy nie rozumiałam, co się dzieje. Ale wtedy myślałam sobie: mam kochającego męża, zdrowe dziecko, mam gdzie mieszkać. Jestem szczęściarą. A płacz jest sprawą normalną. Nie mogę dopuszczać dziwnych myśli do głowy. Takie podejście pomagało – opowiadała piosenkarka. – Mój mąż jest przecudowny, ja wiedziałam, że on od razu będzie pomagał, nie będzie uciekał. [...] Mam jego ogromne wsparcie i to jest bardzo komfortowa sytuacja”, mówiła dalej Katarzynie Burzyńskiej.

Odkąd Ewa Farna została mamą, nie spędzała już tak dużo czasu w trasie. Łączy opiekę nad dziećmi z obowiązkami zawodowymi. Nie czuje jednak, żeby coś straciła i nie żałuje swoich decyzji. „Nie czuję, że coś straciłam, że coś mnie omija, że coś mi umknęło. Jasne, że nie jestem już całkowicie niezależna, ale moje życie jest bogatsze o emocje, wszystko ma większy sens”, dodała w tej samej rozmowie.

Ewa Farna i Martin Chobot — tak wyglądał ich związek

Ewa Farna nie ukrywała, że wyszła za mąż za fantastycznego mężczyznę. U boku ukochanego podkreślała, że czuła się bardzo szczęśliwa. Niejednokrotnie zaznaczała, że najważniejsze jest dla niej to, że Martin Chobot akceptuje ją taką, jaka jest. „Mam świetnego faceta, który nie boi się być z silną kobietą. Podziwiam go za to. Wiem, że wiele kobiet nie potrafi znaleźć mężczyzny, który zaakceptuje to, że nie codziennie jest obiadek na stole, posprzątane w domu, a dzieci otoczone opieką. Trudno czasem być facetem gwiazdy – mężczyźni boją się, że to odbiera im męskość. Ale w domu nie mam potrzeby dominacji. Z moim chłopakiem chcę po prostu być – zrobić dobrą kolację, napić się wina, zobaczyć serial. Bez presji”, opowiadała w wywiadzie dla Gali.

Piosenkarka przyznawała jednak, że Martin Chobot nie jest ideałem i ma swoje wady, ale ona również w pełni go akceptuje. „Martin, jak wszyscy, ma swoje zalety i wady. Ale ja, jak kocham, to nie grymaszę. Uważam, że bliską osobę trzeba akceptować w całości, razem z dobrymi i złymi cechami charakteru. Patrzę na życie realnie. Uważam, że noszenie bez przerwy różowych okularów, byłoby nudne i wykrzywiałoby obraz rzeczywistości. My z Martinem naprawdę bardzo się lubimy. Ale co ważne, żadne z nas nie ma skłonności do tego, by zmieniać ukochaną osobę według własnych upodobań. Jeżeli się zmieniamy, to dzieje się bardzo naturalnie”, tłumaczyła Ewa Farna w rozmowie z Party.

W 2022 roku Ewa i Martin ponownie zostali rodzicami. Dobrą nowinę jako pierwsza przekazała babcia wnuczki na swoim profilu na Facebooku. „Szóstego marca 2022 roku urodziła się Ella Chobot, 3,5 kg. Szczęśliwi dziadkowie, cud numer dwa”, napisała dumna mama Ewy Farnej.

Ewa Farna i Martin Chobot z synem, czerwiec 2019, Instagram @ewa_farna93

Przez lata byli razem nie tylko w domu, ale także na scenie. Tym większe zaskoczenie wywołała decyzja Martina Chobota, który cztery lata temu ogłosił, że odchodzi z zespołu Ewy Farnej. Jak tłumaczył, po 12 latach wspólnego grania poczuł, że potrzebuje zmiany i chce na nowo odnaleźć radość z występów.

„Po długim rozważaniu zdecydowałem, że z końcem roku zakończę swoją działalność w zespole. Czuję, że przez te 12 lat dałem zespołowi, co potrafiłem, a on mi to, co najważniejsze — rodzinę. Gdzieś po drodze trochę zagubiłem radość z koncertowania, a uważam, że ważne jest ją znów w sobie odnaleźć, żeby móc szczerze cieszyć się byciem na scenie. Bardzo dziękuję wszystkim za możliwość grania w zespole oraz za Waszą przychylność” — pisał w opublikowanym wówczas oświadczeniu. 

______________

Dziś ich historia wchodzi w zupełnie nowy etap. Ewa Farna i Martin Chobot nie są już parą, ale — jak sami podkreślili — nadal pozostają rodziną i przede wszystkim rodzicami Artura i Elli. Przez lata stworzyli wspólnie wiele ważnych wspomnień, a ich relacja była dla artystki jednym z najistotniejszych rozdziałów życia. Teraz oboje zaczynają pisać kolejne — już osobno, ale z szacunkiem do tego, co przez lata udało im się zbudować.

Ewa Farna i Martin Chobot rozstali się. Decyzję podjęli kilka miesięcy temu

Ich wspólna historia przez lata łączyła życie prywatne z muzyką. Ewa Farna i Martin Chobot byli blisko siebie zarówno poza sceną, jak i zawodowo. Teraz jeden z rozdziałów dobiegł końca. Artystka poinformowała w mediach społecznościowych, że razem z mężem podjęli decyzję o rozstaniu, publikując wspólne oświadczenie.

Nie był to nagły zwrot ani decyzja podjęta pod wpływem emocji jednej chwili. Oboje przekazali, że zdecydowali o rozstaniu kilka miesięcy temu. W swoim komunikacie nie skupili się jednak wyłącznie na końcu związku. Wrócili także do wspólnej drogi i lat, które ich łączyły. 

„Po prawie 20 latach przyjaźni i 13 latach wspólnego życia kilka miesięcy temu podjęliśmy decyzję o rozstaniu. Pozostajemy kochającymi rodzicami i rodziną, która na zawsze będzie nas łączyć. Ostatnich parę lat staraliśmy się znaleźć sposób, by znów czuć się dobrze razem. Czasami jednak sprawy układają się inaczej, niż sobie wyobrażaliśmy, i mimo wszelkich starań związek przestaje funkcjonować”, pisano.

Czytaj też:  Ślub Leona Myszkowskiego i Kseni Ngo coraz bliżej. Kamery pokażą kulisy przygotowań. A to nie koniec niespodzianek

Ewa Farna i Martin Chobot wychowują dwoje dzieci. Padła ważna prośba

Ewa Farna od lat z ogromną konsekwencją chroni to, co najbardziej osobiste, i rzadko pozwala, by jej życie prywatne wychodziło poza bezpieczne granice. Tym razem zdecydowała jednak, że tak ważna wiadomość powinna wybrzmieć bez pośredników. Z wyczuciem, spokojem i na własnych zasadach opowiedziała o rozstaniu z mężem, nie chcąc zostawiać miejsca na spekulacje, półprawdy i cudze interpretacje.

„Najchętniej nie poruszalibyśmy tej sprawy publicznie. Nasz związek zawsze traktowaliśmy jako sprawę prywatną i nic się w tej kwestii nie zmienia. Jednocześnie jednak uważamy, że lepiej jest powiedzieć kilka słów sami, niż pozostawić pole do spekulacji. Za naszą decyzją nie kryje się żadna sensacja, ani nie jest jej przyczyną żadna inna osoba”, napisano.

W obliczu zmian, które dotykają całą rodzinę, Ewa Farna zaapelowała przede wszystkim o uszanowanie prywatności najbliższych. Z Martinem Chobotem wychowuje dwoje dzieci — syna Artura, urodzonego w 2019 roku, oraz córkę Ellę, która przyszła na świat w 2022 roku.

„Prosimy zatem przede wszystkim o poszanowanie prywatności naszej rodziny i naszych dzieci. Spędziliśmy razem piękne lata, napisaliśmy kilka ładnych piosenek, przeżyliśmy wielką miłość i mamy cudowne dzieci. A to wcale nie jest mało. Ewa i Martin”, zakończyli.

Przemysław Branny nie żyje. Aktor zmarł w wieku 55 lat

Są wiadomości, po których na chwilę wszystko cichnie. 3 października 2026 roku nadeszła jedna z nich — informacja o śmierci Przemysława Brannego, aktora i wokalisty od lat mocno związanego z krakowską sceną. Artysta zmarł w wieku 55 lat. O jego odejściu poinformował Teatr Bagatela, miejsce szczególne w jego zawodowej historii, z którym był związany przez ponad trzy dekady.

Przemysław Branny urodził się 24 grudnia 1970 roku w Czeskim Cieszynie. Scena pojawiła się w jego życiu bardzo wcześnie. Debiutował jako 8-latek. W 1993 roku ukończył krakowską PWST, a później na stałe związał swoją drogę artystyczną z Teatrem Bagatela.

To właśnie teatr przez lata pozostawał jednym z najważniejszych punktów jego zawodowego życia. Branny nie ograniczał się jednak do jednej sceny. Występował również w Teatrze Ludowym, Gliwickim Teatrze Muzycznym oraz Teatrze STU, konsekwentnie budując dorobek, który na trwałe wpisał go w pejzaż polskiego teatru.

Czytaj też: Cała Polska znała jego głos z wielkiego hitu Piotra Rubika. Nie żyje Przemysław Branny. Aktor miał 55 lat

Przemysław Branny i piosenka, którą usłyszała cała Polska

Choć przez lata to teatr pozostawał najważniejszą przestrzenią jego zawodowego życia, z czasem głos Przemysława Brannego poznała cała Polska. Artysta dołączył do grona solistów oratoriów Piotra Rubika i właśnie wtedy jego nazwisko zaczęło docierać także do publiczności, która wcześniej nie miała okazji oglądać go na teatralnej scenie.

Szczególne miejsce w tej historii zajmuje duet z Olgą Szomańską. To właśnie razem wykonali „Niech mówią, że to nie jest miłość” z oratorium „Tu Es Petrus” — utwór, który stał się jednym z największych przebojów Piotra Rubika i przyniósł wykonawcom ogromną rozpoznawalność. Piosenka została również nagrodzona na festiwalu w Opolu.

Olga Szomańska żegna Przemysława Brannego. Padły niezwykle osobiste słowa

Olga Szomańska, z którą Przemysław Branny wykonywał „Niech mówią, że to nie jest miłość”, pożegnała artystę w mediach społecznościowych. Jej wpis miał bardzo osobisty charakter.

„To nigdy nie miało się skończyć… ta nasza przygoda, przyjaźń, czas, dobro i nasza piosenkowa miłość. Dziś mi serce pękło na pół i już nigdy nic nie będzie brzmiało jak kiedyś. Przemuś. Nasz Przemuś.  Aniu, Lidko biorę Was w ramiona”, pisała.

Kilka zdań wystarczyło, by pokazać, że za wspólnymi występami i muzycznym sukcesem kryła się relacja, którą Szomańska wspominała znacznie szerzej niż wyłącznie przez pryzmat zawodowej współpracy.

Piotr Rubik pożegnał Przemysława Brannego bez słów

Piotr Rubik pożegnał Przemysława Brannego kadrem, który natychmiast przywoływał ich wspólną muzyczną historię. W relacji na Instagramie kompozytor opublikował archiwalne zdjęcie artysty ze sceny — uśmiechniętego, z mikrofonem w dłoni, podczas jednego ze wspólnych występów.

Fotografii towarzyszyła emotikona białego gołębia z gałązką oliwną. Ten symboliczny gest stał się pożegnaniem człowieka, z którym Rubika łączyła wieloletnia artystyczna współpraca.

Anatolij Kaszpirowski nie żyje. Jego seanse śledziły miliony

Był jednym z najbardziej rozpoznawalnych bohaterów telewizji końca XX wieku. Gdy pojawiał się na ekranie, przyciągał uwagę widzów niecodzienną formą swoich wystąpień i seansami hipnozy, którym część odbiorców przypisywała właściwości „uzdrowicielskie”.

Popularność Kaszpirowskiego szybko wykroczyła poza granice ZSRR. Jego programy trafiały również do polskich domów. Przed telewizorami zasiadały miliony Polaków, a nazwisko hipnotyzera na długo zapisało się w zbiorowej pamięci.

Za medialnym fenomenem stała jednak zupełnie inna droga zawodowa. Zanim Kaszpirowski stał się postacią znaną masowej publiczności, pracował jako lekarz. To dopiero telewizja otworzyła przed nim zupełnie nowy rozdział i przyniosła mu rozgłos na ogromną skalę.

Czytaj też: Cała Polska znała jego głos z wielkiego hitu Piotra Rubika. Nie żyje Przemysław Branny. Aktor miał 55 lat

Jesienią 2025 r. Anatolij Kaszpirowski miał ponownie spotkać się z polską publicznością. Zaplanowane występy wzbudziły jednak sporo emocji i krytyki, także ze strony środowiska lekarskiego. Ostatecznie warszawski Teatr Rampa zdecydował się odwołać całą serię wydarzeń. Co ciekawe, zainteresowanie było ogromne — jak informowało OKO.press, bilety na seanse Kaszpirowskiego zostały wcześniej całkowicie wyprzedane.

W ostatnim okresie życia jego stan zdrowia był poważny. Według doniesień rosyjskich mediów chorował na nowotwór złośliwy. Trafił do szpitala, a wcześniej miał próbować leczyć się „na własną rękę”.

Poznaj tajemnice legendarnego hipnotyzera Anatolija!

Przypominamy tekst, który pojawił się na łamach serwisu viva.pl w 2020 roku. 

_____________________________

On był w Moskwie, ona w Kijowie. Ona miała nowotwór sutka i alergię, która nie pozwalała tradycyjnymi metodami znieczulić ją do operacji. On przy pomocy hipnozy miał sprawić, że nie czuła bólu.

On nazywał się Anatolij Kaszpirowski, ona Lubow Grabowska. On był psychiatrą, psychoterapeutą stosującym hipnozę do leczenia ludzi, ona była 39-letnią ukraińską pielęgniarką, która zdecydowała się poddać operacji, podczas której Kaszpirowski miał być jej „znieczuleniem”.

Kaszpirowski razem z pacjentką i zespołem chirurgów z kijowskiego Instytutu Onkologii i Radiologii przygotowywali się do operacji przez kilka tygodni. Do ostatniej chwili nie było wiadomo, czy Grabowska zdecyduje się ostatecznie „iść pod nóż”. „Trochę niepokoju jest, ale wierzę, że wszystko będzie dobrze!”, mówiła chwilę przed operacją zdenerwowana pacjentka. Na szczęście dla wszystkich operacja przebiegła dobrze. Podobno, bo zachowały się jedynie nagrania z początku i końca operacji.

Lubow Grabowska podczas operacji "znieczulona" przez Anatolija Kaszpirowskiego

To nie był pierwszy raz kiedy za pomocą sugestii znieczulał ludzi. Tyle, że to był pierwszy raz kiedy zrobił to na taką skalę - transmisję z operacji mogli obejrzeć ludzie w całym Związku Radzieckim. Był 31 marca 1988 roku. Dwa lata przed tym jak Anatolij Kaszpirowski wyruszył na podbój Polski.

Opętany uzdrowiciel

Wiele osób pamięta na pewno jego równo przyciętą grzywkę, brązowe oczy patrzące prosto z ekranu i monotonny głos. Do dzisiaj wiele osób na hasło „Kaszpirowski” automatycznie zaczyna odliczać: „Adin, dwa, tri, czetyrje…”. „Przyjmijcie wygodne pozycje, bo nie wiecie jakie pozy przyjmie wasze ciało”. I jeszcze: „Nie doszukujcie się sensu moich słów. Dlatego właśnie liczę, bo w liczbach nie kryje się żaden sens… 14… 15… 16”. Po raz pierwszy pojawił się w polskiej telewizji 18 stycznia 1990 roku. Wyemitowano wtedy pierwszy odcinek radzieckiej produkcji „Seans zdrowia doktora Anatolija Kaszpirowskiego”. Pierwszy z sześciu odcinków programu, który w ZSRR został zakazany przez ministerstwo zdrowia.

Anatolij Kaszpirowski podczas jednego z seansów hipnotycznych

Przy pomocy hipnozy miał przecież leczyć alkoholizm, wypadanie włosów, a nawet nowotwory. Dzięki jego seansom kobiety miały rodzić bez bólu. Co więc się stało, że program został zawieszony, zanim się rozkręcił? Okazało się, że „pacjenci” Kaszpirowskiego masowo zaczęli trafiać do szpitali psychiatrycznych. Nazywano go też szarlatanem, a Cerkiew Prawosławna Patriarchatu Moskiewskiego będzie się dopatrywała w jego działalności okultyzmu i znamion opętania przez demony.

„Kradł dusze i pieniądze”, mówi Gabrielowi Michalikowi, autorowi jego biografii „Kaszpirowski. Sen o wszechmocy” jeden z biznesmenów spotkany w Warszawie. I opowiedział o szajce Kaszpirowskiego. Jeden z jej członków miał odgrywać fałszywe uzdrowienia: „Na seanse wnosili go na noszach jako paralityka, potem Kaszpirowski coś nad nim szeptał i facet wstawał niby uzdrowiony. Sąsiad przyjeżdżał raz na miesiąc na wieś i zabawiał nas wszystkich opowieściami o głupocie Ruskich, którzy wierzą w te cuda. Potem Kaszpirowski i jego oszukał, jak to Rusek”.

Ty krowo gruba! Żryj mniej! Won!

Anatolij Michajłowicz Kaszpirowski „Ruskiem” nie był. Jego ojciec był Ukraińcem, matka Polką. Urodził się 11 sierpnia 1939 roku w Płaskirowie. Na życzenie matki Jadwigi został psychiatrą, później zrobił specjalizację z psychoterapii. Anatolij był pilnym studentem, ale do końca nie wiedział jaką specjalizację powinien wybrać. Wiedział, że na studia w Winnickim Instytucie Medycznym znalazł się, by nie zawieść matki. Studiował, ćwiczył, bo od wczesnych lat trenował boks (drobny i niewysoki szybko zrozumiał, że musi popracować nad swoją posturą, by nie bili go więksi od niego). Jako student i jeszcze długo po studiach pracował jako tragarz przy rozładowywaniu wagonów.

„Chciałbym wiedzieć, jacyż bogowie sprawili, że prowincjonalny psychiatra dorabiający do lekarskiej pensji seansami hipnozy estradowej zmienił się w gwiazdę pierwszej wielkości”, mówi Michalikowi docent Mykoła Gnatyszyn, ordynator oddziału zamkniętego w Klinice Psychiatrycznej im. Aleksandra Juszczenki, gdzie przez wiele prawie dwadzieścia pięć lat pracował słynny hipnotyzer. Doktor Semen Gluzman mówił: „Mówili, że w szpitalu pozostawił po sobie wspomnienie jedynie wskutek nieznośnego charakteru na granicy psychopatii. Pyszałek. Liznął co nieco z psychoterapii i już chciał wszystkich uczyć. Gwałtowny, nieuprzejmy, niecierpliwy”.

Z tym, że nieuprzejmy nie może nie zgodzić się spotkana w Klinice pani psychiatra, która jednak nie chce podać swojego nazwiska: „Robił co chciał. Nikt nie miał nad nim władzy, nikt nie miał kontroli. Ogłosił, że tworzy nową szkołę psychoterapii. Miałam koleżankę, która bardzo chciała schudnąć. Kaszpirowski reklamował się wtedy, że leczy z otyłości. Zapisałam ją. O wyznaczonej godzinie przychodzi do zakładu psychoterapii. Anatolij Michajłowicz siedzi za biurkiem. Dziewczyna stoi w drzwiach. Nie prosi, żeby weszła głębiej, nie prosi, żeby usiadła. Grzebie w jakiś papierach. W końcu podnosi oczy, mierzy ją wzrokiem i jak wrzaśnie: „Ty krowo gruba, żryj mniej! Won!”. Taka to była psychoterapia…”.

Rajd po Polsce

Kariera Kaszpirowskiego w Polsce trwała trzy lata. Ale co to była za kariera! Gdy w telewizji puszczano wyprodukowany już na nasz rynek program „Teleklinika doktora Kaszpirowskiego” pustoszały ulice. Gabriel Michalik pisał: „Po raz pierwszy zobaczyłem Anatolija późną zimą 1990 roku w retransmisji jednego z moskiewskich seansów: sentymentalna muzyczka, sakramentalna wyliczanka (…) Seanse emitowano już wówczas od kilku tygodni. Wokół wszyscy mówili o radzieckim uzdrowicielu; ironicznie, poważnie, z kpiną, z wiarą, z nadzieją, z oburzeniem. Program znudził mnie, wyszedłem z domu. Pustym jak w noc wigilijną autobusem dojechałem do placu Komuny Paryskiej (niebawem przywrócona mu będzie przedwojenna nazwa - plac Wilsona), zwykle pełno tam było ludzi: od kolejki widzów pod kinem Wisła po stragany z kwiatami obok delikatesów. Lecz tamtego wieczoru plac był całkiem wyludniony. Z okien otaczających go kamienic biła niebieskawa łuna ekranów telewizyjnych”.

Anatolij Kaszpirowski i Halina Aczkasowa w Polsce

Halina Aczkasowa odpowiedzialna była za sprowadzenie go do Polski i produkowanie programów Kaszpirowskiego dla polskiej publiczności. Za to Mirosław Kuliś organizował jego występy w całej Polsce - hala Olivii, Sala Kongresowa, bazylika jasnogórska (Kaszpirowski przekazał wtedy cztery tysiące dolarów na odbudowę jej spalonej części) czy kościoły w całym kraju. Spotkania z biskupami, a nawet Lechem Wałęsą. Arkadiusz Gruszczyński w wywiadzie z Gabrielem Michalikiem opublikowanym na gazeta.pl pytał: „Kaszpirowski jest symbolem transformacji ustrojowej?”, a autor książki odpowiadał: „Jednym z najbardziej wymownych.

Zdjęcia kandydatów do parlamentu z Wałęsą, serial "Dynastia" w TVP, łóżka polowe na chodnikach w charakterze odradzającej się gospodarki rynkowej, no i właśnie seanse Kaszpirowskiego - w telewizji, w kościele, w hali sportowej, na stadionie i gdzie tam jeszcze się dało. Przełom lat 80. i 90. miał twarz Kaszpirowskiego. Nawiasem mówiąc, zwolennicy teorii spiskowych uważają, że transformacja bez niego by się nie obeszła, że miał zadziałać jak narkoza”.

East News

Chłopak z Ukrainy i dziewczyny

Michalik pojechał w rodzinne strony Kaszpirowskiego, do Winnicy: „Taksówkarz: - Kaszpirowski? Tylko co był u nas. Na cmentarz jeździł. Z diabłem pakt zawarł czy jak. Wiecie, że on się w ogóle nie starzeje? Osiemdziesiątka na karku, a trzyma się lepiej niż ja, o połowę młodszy…”.

Miał dwie żony. Z pierwszą Walentyną, miał dwoje dzieci - Elenę i Siergieja. I to ona stała się kobietą jego życia. Zabierał ją w podróże od czasu gdy skończyła pięć lat. Była jego najbliższym powiernikiem. Choć życie prywatne Kaszpirowskiego interesowało przez lata jego wielbicieli niechętnie dzielił się z nimi wspomnieniami. Wiadomo, że z pierwszą żoną rozszedł się na początku lat 90. Jego kolejną żoną była Czeszka Irina, zniknęła z jego życia po pięciu latach małżeństwa. Nigdy nawet razem nie zamieszkali. Po sześciu kolejnych, gdy nie miał pojęcia co się z nią dzieje postanowił wnieść o rozwód. Przez lata jego partnerką była Guliazar, młodsza od niego o kilkadziesiąt lat jego managerka.

Kobiety go kochały, a jeśli nie mogły z nim być oskarżały go o gwałty: „Wśród setki milionów żeńskiej sowieckiej publiczności telewizyjnej znajdzie się kilka kobiet, które oświadczą, że Kaszpirowski wziął je siłą. Na milicję w różnych częściach Sojuza wpływają doniesienia o dokonanych przez niego zgwałceniach. Z tym, że ani razu nic się nie zgadza i sprawy są umarzane bez przedstawienia zarzutów”.

Negocjator

Wydaje się, że za naszą wschodnią granicą w 1993 roku zapomniano o „wpadkach” Kaszpirowskiego i tego, że zamiast leczyć ludzi wysyłał ich do psychiatryków. Został deputowanym do Dumy z ramienia Liberalno–demokratycznej partii Rosji. Ale i tu nie zagrzał miejsca. Dwa lata później skonfliktował się z liderem partii Władymirem Żyrinowskim i wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Tuż przed tym pojechał do Budionnowska jako negocjator.

14 czerwca 1995 roku grupa separatystów czeczeńskich pod dowództwem Szamila Basajewa zaatakowała miasto i zabarykadowała się w miejscowym szpitalu z około 2000 zakładników.

„Tylko pana tu brakowało. Basajew nie jest podatny na hipnozę”, przyjęto go nieprzychylnie. A jednak… Basajew przyjął Kaszpirowskiego, a Żyrinowskiego nie. „Szpital był okopcony wskutek pożaru, który wybuchł w trakcie szturmu. W otwartych oknach stały kobiety, błagały nas o pomoc, wymachiwały białymi prześcieradłami (…) Wobec Basajewa przyjąłem taktykę sprowadzającą do tego, by o nic go nie prosić i niczego się odeń nie domagać. Zapytałem tylko, dlaczego idąc przez miasto, strzelał do ludzi. On stanowczo zaprzeczył, by tak było (…) Zbliżał się wieczór. Z powodu braku prądu w pokoju lekarskim stawało się ciemnawo. Nagadaliśmy się już dostatecznie z Basajewem, zahaczając o mnóstwo tematów, również bytowych. W wielu sprawach znaleźliśmy wspólny język. Nie czuć było ani śladu napięcia, przeciwnie - lekkość i wzajemna życzliwość. - Nikt dotąd ze mną tak nie rozmawiał… - podsumował Basajew”, pisał we wspomnieniach Kaszpirowski. Już kilka dni po uwolnieniu zakładników umniejszono rolę Kaszpirowskiego.

Pieniądze szczęścia nie dają

Jego gwiazda przygasła. Podróżował po kraju ze swoimi seansami, jeździł do Kanady i USA, gdzie mieszka jego syn i wnuki. Niestety jego dzieciom nie poszczęściło się w życiu mimo pieniędzy ojca. Kaszpirowski chciał by niczego im nie brakowało. Syn handluje używanymi samochodami, ukochana córka nie żyje. Podobno chorowała na schizofrenię i popełniła samobójstwo.

Przyjaciel Kaszpirowskiego mówił: „Jedno wiem, Lenoczka zabiła nie tylko siebie. Zabiła też jego”. Michalik pisał: „Anatolij nie ma więc już powodów by jeździć do Kanady (tam mieszkała ego córka). Do syna w Stanach zagląda też rzadziej. Pomiędzy cyklami seansów w miastach Rosji, Kazachstanu i Izraela odwiedza miejsca swojej przeszłości. Jeździ na grób córki do Winnicy, spotyka się z niewidzianymi do lat przyjaciółmi.”

I dodawał: „W głowie mi dzwonią słowa złośliwca Gluzmana: „Ten psychopata mógł zostać prezydentem. Całe szczęście, że to psychopata…”.

Podczas pisania tekstu korzystałam z książki Gabriela Michalika „Kaszpirowski. Sen o wszechmocy”, wyd. Agora, 2020.

Izabela Szimke z „Projekt Lady” znalazła się w pułapce. Ogień pojawił się nagle

Izabela Szimke widzom dała się poznać jako uczestniczka pierwszej edycji „Projekt Lady”. Po telewizyjnej przygodzie jej życie potoczyło się jednak w kierunku, którego trudno byłoby się spodziewać. W 2022 roku rodzinę Izy dotknęła tragedia. 27 marca o godzinie 6 rano w jej domu rodzinnym w Jasienicy wybuchł pożar. Płomienie pojawiły się nagle, a w ciągu kilku sekund cały korytarz był już zadymiony. Droga prowadząca normalnie przez dom przestała być bezpiecznym wyjściem.

Sytuacja zrobiła się dramatyczna. Izabela wraz z pozostałymi mieszkańcami znalazła się na balkonie. To właśnie miejsce, którego jej ojciec początkowo nie chciał budować, ostatecznie odegrało kluczową rolę w ratowaniu rodziny. Sama Iza później wspominała, że gdyby nie balkon, wszyscy mogliby zginąć.

Brat Izy Szimke skoczył z balkonu. Chwilę później pojawił się z drabiną

W środku dramatycznej sytuacji Aleksander, brat Izabeli, podjął decyzję, od której zależało bezpieczeństwo pozostałych domowników. Skoczył z balkonu, a następnie przyniósł drabinę. To ona umożliwiła ewakuację pozostałych członków rodziny. Wszystko działo się tak szybko, że sama Izabela dopiero później uświadomiła sobie, co właściwie zrobił jej brat. Aleksander tłumaczył później, że działał w panice i nie miał czasu na strach ani długie zastanawianie się.

Izabela przeżyła pożar domu, podobnie jak pozostali ewakuowani mieszkańcy. Nie wszystkich udało się jednak uratować. W płomieniach zginął jej wujek, który ze względu na niepełnosprawność miał ograniczoną swobodę poruszania się. Zdołał dojść do okna, ale nie wydostał się z płonącego budynku. W pożarze zginął również pies rodziny.

Pożar domu Izabeli Szimke zmienił wszystko. „W ciągu 15 minut”

Gdy ogień został opanowany, przed rodziną pojawił się kolejny problem. Dom w Jasienicy, który był dla bliskich Izabeli ich miejscem i azylem, wymagał odbudowy. Zniszczenia wewnątrz były ogromne. Sama uczestniczka „Projekt Lady” mówiła o skali tego, co wydarzyło się w tak krótkim czasie: „Wszystko w ciągu 15 minut się skończyło”.

Izabela Szimke zdecydowała się wtedy poprosić o pomoc. Zorganizowała zbiórkę pieniędzy na odbudowę domu. W akcję zaangażowały się również osoby, które poznała dzięki udziałowi w „Projekt Lady”. Posty i link do zbiórki udostępniały jej koleżanki z programu, a w pomoc włączyły się także Małgorzata Rozenek-Majdan i Tatiana Mindewicz-Puacz.

Pomoc okazała się niezwykle ważna. Zebrane pieniądze pozwoliły rodzinie wesprzeć budżet potrzebny do odbudowy. Izabela opowiadała później, że „praktycznie w trzy miesiące” udało się odbudować cały dom od zera. To właśnie w tym miejscu ponownie zamieszkała.

Izabela Szimke wróciła do odbudowanego domu. Tak dziś wygląda jej życie

Historia Izabeli Szimke nie zatrzymała się na dramatycznych wydarzeniach z pożaru. Po telewizyjnej popularności i rodzinnej tragedii zdecydowała się na znacznie spokojniejsze życie. Zamieszkała w odbudowanym po pożarze domu na wsi i zaczęła pracować w ubezpieczeniach.

Nie próbowała również za wszelką cenę utrzymać miejsca w świecie show-biznesu. Przyznała, że intensywne życie na Instagramie i funkcjonowanie w warszawskim środowisku nie były dla niej. Zdecydowała się wycofać i – jak mówiła – bardzo sobie tę zmianę chwali.

To mocny kontrast wobec Izabeli, którą widzowie poznali w „Projekt Lady”. W programie wyróżniała się ostrym stylem i bezpośrednim charakterem, a swoją przygodę zakończyła w 5. odcinku. Po latach mówiła jednak, że udział w formacie wspomina bardzo dobrze i uważa go za najlepszą przygodę, jaka ją spotkała.

„Projekt Lady” po latach. Izabela Szimke wybrała spokojne życie

Izabela Szimke po pożarze domu musiała zmierzyć się ze śmiercią bliskiej osoby, utratą rodzinnego miejsca i koniecznością jego odbudowy. W dramatycznym momencie ogromne znaczenie miała decyzja jej brata Aleksandra, który skoczył z balkonu i przyniósł drabinę umożliwiającą ewakuację rodziny. Później przyszła pomoc innych osób i odbudowa domu, do którego Iza mogła wrócić.

Dziś jej codzienność wygląda inaczej niż w czasach „Projekt Lady”. Zamiast intensywnego życia w mediach społecznościowych wybrała spokojniejsze funkcjonowanie na wsi, pracę w ubezpieczeniach i odbudowany rodzinny dom. Miejsce, które po pożarze trzeba było tworzyć od początku, ponownie stało się jej miejscem do życia.

Źródło: Dzień Dobry TVN, Eska

Stanisław Pąk nie żyje. Synowie aktora potwierdzili smutną wiadomość

Są pożegnania, które wybrzmiewają szczególnie mocno. Stanisław Pąk nie żyje. Aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, którego widzowie przez lata oglądali w wielu znanych produkcjach, zmarł 29 września 2026 roku, w wieku 70 lat. Wiadomość o jego śmierci pojawiła się w mediach społecznościowych, a wkrótce potem potwierdzili ją jego synowie.

O odejściu artysty poinformował jego przyjaciel Paweł Kincel. Wspomnienie poświęcił mu również aktor i fotograf Przemysław Krzysztof Borowik. Najbardziej przejmujące słowa przyszły jednak od najbliższych. To synowie Stanisława Pąka opowiedzieli o ostatnim etapie choroby ojca i o tym, jak wyglądała jego walka.

Jan Pąk przekazał, że jego ojciec zmagał się z wyjątkowo złośliwym rakiem krtani. Był po drugiej turze chemioterapii. W relacji syna najmocniej wybrzmiewa jedno: mimo ciężkiej choroby aktor do końca się nie poddawał. „Niestety zmarł 29 września po walce z wyjątkowo złośliwym rakiem krtani. Do końca się nie poddawał. Był po drugiej turze chemioterapii” — mówił Jan Pąk w rozmowie z o2.pl.

Czytaj też: Cała Polska znała jego głos z wielkiego hitu Piotra Rubika. Nie żyje Przemysław Branny. Aktor miał 55 lat

Aktor z „Rancza” zmagał się z nowotworem. Choroba była w zaawansowanym stadium

Rodzina Stanisława Pąka nie ukrywała, że sytuacja była poważna. Stanisław Pąk junior przekazał, że choroba znajdowała się w zaawansowanym stadium i dała przerzuty na płuca. Aktor poddał się chemioterapii na przełomie sierpnia i września. Zmarł trzy tygodnie po drugiej z nich.

Jego zmagania zaczęły się jednak znacznie wcześniej. Od 2016 roku chorował na nowotwór prostaty, który dał przerzuty do kości. W 2021 roku bliscy zorganizowali zbiórkę na dalsze leczenie. O tym, jak trudny był to czas, pisała również jego żona, Danuta Żurawska-Pąk. Rodzina informowała o radioterapii, którą z powodu powikłań trzeba było przerwać, a także o kosztach terapii przekraczających jej możliwości finansowe.

Była to długa i wymagająca droga, naznaczona kolejnymi etapami leczenia. Z czasem stan aktora stawał się coraz poważniejszy, a ostatnie miesiące przyniosły zaawansowane stadium choroby.

Stanisław Pąk występował w „Ranczu”, „Misiu” i „Alternatywach 4”

Stanisław Pąk pozostawił po sobie wiele ról teatralnych, telewizyjnych i filmowych. W 1979 roku ukończył Wydział Aktorski PWST w Warszawie. W latach 1979-1991 występował na deskach Teatru Syrena w Warszawie.

Na ekranie widzowie mogli oglądać go w produkcjach, które przez lata przyciągały przed telewizory szeroką publiczność. Pojawił się m.in. w „Misiu”, „07 zgłoś się”, „Karate po polsku” i „Alternatywach 4”. W kolejnych latach występował również w „Klanie”, „M jak miłość” oraz „Ranczu”. Ostatni raz Stanisław Pąk pojawił się na ekranie w serialu „Na sygnale”.

Pogrzeb Stanisława Pąka. Rodzina podała miejsce ostatniego pożegnania

Rodzina przekazała również informacje dotyczące pogrzebu aktora. Uroczystość odbyła się 2 października na cmentarzu w Kraśniku na Lubelszczyźnie. Jak poinformował Jan Pąk, w ostatnim pożegnaniu uczestniczyli najbliżsi i przyjaciele.

Co zostaje, kiedy milkną brawa? Sukces może budować tożsamość, ale też zostawić po sobie pustkę

Mariola Bojarska-Ferenc podczas rozmowy przywołuje obraz człowieka sukcesu, który przez pewien czas znajduje się w samym centrum zainteresowania. Jest rozpoznawalny, media chcą o nim mówić, ludzie się nim interesują, a każde kolejne wydarzenie zawodowe tylko wzmacnia jego pozycję. Potem jednak przychodzi moment, w którym światło reflektorów kieruje się gdzie indziej.

Prowadząca „VIVA! Bez Tabu” zauważa, że podobny mechanizm może dotyczyć osób publicznych, które przez kilka lat są „na topie”, a następnie przestają budzić takie zainteresowanie jak wcześniej. I właśnie wtedy, jak mówi, pojawia się niekiedy bardzo trudny kryzys.

Pytanie brzmi więc nie tylko: dlaczego tracimy radość z sukcesu? Równie ważne jest inne: czy czasami nie zaczynamy budować na sukcesie całego wyobrażenia o sobie?

Magdalena Ostrowicka zwróciła uwagę na moment, kiedy znika zewnętrzne pobudzenie. Nie ma już sceny, fanfarów ani oklasków. Wtedy może okazać się, że samoocena była w dużej mierze związana właśnie z tym, jak intensywnie świat reagował na nasze osiągnięcia.

Co ważne, nie jest to wyłącznie problem celebrytów czy ludzi mediów. Mariola Bojarska-Ferenc od razu rozszerzyła ten obraz na zupełnie inne środowiska. „To może być prezes firmy, który przestaje być prezesem i telefon nagle ucichł. Polityk, który był premierem, a potem cisza” — zauważyła prowadząca.

„Teraz pomyślmy o tym, że kiedy my osiągamy sukcesy, czyli dążymy do tego sukcesu, cały czas jesteśmy w napięciu i my chcemy tworzyć swoją tożsamość przez sukces. W momencie, kiedy ten sukces może nie tyle znika, ale już jakby się stabilizuje, no to nasza psychika nie ma napięcia i nagle nie ma o co walczyć, nagle robi się taka pustka i nasz organizm, który cały czas walczył, zatrzymuje się i zaczyna sobie z tym nie radzić” — powiedziała ekspertka.

• ZOBACZ TEŻ: Każdy nasz kolejny partner ma ten sam problem? Tylko w VIVA! Bez Tabu psycholog tłumaczy z czego to wynika i jak przełamać zgubny schemat

Jak budować poczucie własnej wartości, które nie zależy od stanowiska, lajków i opinii innych?

W dalszej części rozmowy Mariola Bojarska-Ferenc kieruje dyskusję w stronę pytania, które może dotyczyć właściwie każdego, niezależnie od zawodu czy pozycji społecznej. Jak zbudować poczucie własnej wartości, skoro właściwie nikt nas tego nie uczy? „Mnie się wydaje, że często ludzie na całym świecie nie są przygotowani do tego sukcesu. Nikt nas nie nauczył, co to jest sukces, co to jest porażka” — zauważyła prowadząca „VIVA! Bez Tabu”.

Zwróciła też uwagę, że nie istnieje szkolny przedmiot poświęcony budowaniu własnej wartości. Tymczasem jest to umiejętność, która wpływa nie tylko na sposób przeżywania sukcesów i porażek, lecz także na relacje, wybory życiowe oraz to, jak reagujemy na ocenę innych.

Magdalena Ostrowicka podkreśliła, że każdy posiada poczucie własnej wartości, ale może być ono budowane na różne sposoby. Jedno opiera się przede wszystkim na tym, co człowiek wie i myśli o sobie. Drugie w znacznie większym stopniu zależy od reakcji otoczenia.

„Każdy z nas ma własne poczucie wartości i ono może być zbudowane zewnętrznie bądź wewnętrznie. Wewnętrznie to jest ja mam takie poczucie, że nazywam się Magda i wiem dużo o sobie, i nie jest to zależne i warunkowe od tego, co myślą inni. Ale też dzisiejsza kultura i współczesny świat jest idealnym czasem do tego, żeby budować swoją tożsamość i poczucie wartości na zewnątrz, czyli warunkowo od innych, od tego, co inni powiedzą, co inni mi tam zalajkują na Instagramie, czy co inni myślą” — podkreśliła.

Oczywiście każdy człowiek potrzebuje relacji i informacji zwrotnej. Trudno byłoby funkcjonować całkowicie poza opiniami innych. Magdalena Ostrowicka wskazała jednak na ryzyko pojawiające się wtedy, gdy zewnętrzna walidacja staje się podstawowym źródłem wiedzy o własnej wartości.

„W związku z tym to poczucie wartości dzisiaj bardzo trudno zbudować bez zewnętrznego wsparcia, bez tej zewnętrznej walidacji. I jeżeli myślimy o tym, jak budować to poczucie wartości, no to patrzmy na fakty, czyli nie tylko to, co ja usłyszę, [...] tylko co ja faktycznie czuję, jaką jestem matką, kobietą, jaki mam związek, niekoniecznie jak ja żyję w przestrzeni publicznej czy w mediach społecznościowych, które nam dosyć mocno nakładają taką presję, że ma być wszystko super, prawda? Mamy być piękne, cudowne i pełne sukcesów” — podsumowała psycholog.

Całe wideo znajdziesz na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. 

Marcin Dorociński zabrał głos w sprawie dwóch ekranizacji „Lalki”

Jedna z najważniejszych polskich powieści, dwie głośne ekranizacje i dwóch aktorów, którzy mierzą się z legendą Stanisława Wokulskiego. Nowe adaptacje „Lalki” niemal od razu rozpaliły wyobraźnię widzów i wywołały falę porównań. Po jednej stronie znalazł się serial Netfliksa w reżyserii Pawła Maślony, po drugiej — pełnometrażowa produkcja Macieja Kawalskiego, która trafiła na wielki ekran. Naturalnie w centrum uwagi znaleźli się także odtwórcy głównej roli.

W tej atmosferze głos zabrał sam Marcin Dorociński. Aktor, który wciela się w Wokulskiego w wersji kinowej, opublikował na Instagramie obszerny wpis. Zamiast podsycać atmosferę rywalizacji, obrał zupełnie inny ton. Z uznaniem odniósł się do pracy twórców serialu i nie szczędził ciepłych słów jego obsadzie. Szczególne miejsce w jego wypowiedzi zajął Tomasz Schuchardt — aktor, z którym siłą rzeczy jest dziś najczęściej zestawiany.

Czytaj też: Obejrzałem obie "Lalki" i wszyscy pytają, która jest lepsza. Odpowiedź w tym przypadku jest oczywista

Marcin Dorociński o „Lalce” Netfliksa. Padły jednoznaczne słowa

Marcin Dorociński rozpoczął swój wpis od podziękowań związanych z kinową „Lalką”. Zachęcił widzów, aby sami sprawdzili, w jaki sposób twórcy filmu opowiedzieli znaną historię. Podkreślił jednocześnie znaczenie obecności publiczności w kinach dla polskiej kinematografii oraz ludzi zaangażowanych w powstawanie produkcji.

„Czołem Kochani, Emocje po premierze powoli opadają. Oddaliśmy w Wasze ręce naszą @lalka.film. Zapraszamy serdecznie do kin i sprawdźcie, jak opowiedzieliśmy tę historię. Wasza obecność w kinach to wsparcie nie tylko naszego filmu, ale także dla polskiej kinematografii. Mamy nadzieję, że pełne sale pomogą producentom, dystrybutorom i sponsorom ponownie uwierzyć, że w Polsce można robić kino dobre i dochodowe. To dla nas, twórców bardzo ważne: dzięki temu możemy opowiadać Wam kolejne piękne historie. I być może znów wywołać takie poruszenie i tak żywe dyskusje o społeczeństwie czy literaturze, jakie wzbudziła „Lalka” (a raczej dwie „Lalki”) a wcześniej „Dom dobry” Wojtka Smarzowskiego”, pisał.

Czytaj też: Robi karierę w Hollywood, ale dziś mówi wprost: „Jestem patriotą". Marcin Dorociński ujawnił, czy chciałby opuścić Polskę i wyjechać do USA

Na tym jednak nie poprzestał. Marcin Dorociński o „Lalce” Netfliksa wypowiedział się bez dystansu i bez próby budowania podziału między obiema ekranizacjami. Pogratulował twórcom serialu i zaznaczył, że artysta ma prawo do reinterpretowania materiału, eksperymentowania z nim i proponowania własnej wizji.

Szczególne słowa skierował do Pawła Maślony. Aktor przyznał, że dał się porwać zaproponowanej przez reżysera opowieści. Samą produkcję określił jako „znakomity” serial. W swoim wpisie wymienił również Pawła Demirskiego, Jagodę Dutkiewicz i Jana Kwiecińskiego, doceniając wykonaną przez nich pracę.

„Chciałbym też najserdeczniej pogratulować twórcom "Lalki" Netflix Polska i bardzo nisko im się ukłonić. Każdy artysta ma prawo do reinterpretacji, zabawy, szaleństwa i przygody. I w taką właśnie szaloną podróż zabrał mnie Paweł Maślona, a ja dałem mu się porwać. Uważam ten serial za znakomity, a jego autorzy: Paweł Demirski, Jagoda Dutkiewicz i Jan Kwiecinski wykonali kawal dobrej roboty”, zaznaczył.

Tomasz Schuchardt jako Wokulski. Dorociński nie szczędził mu uznania

Jeszcze bardziej osobisty charakter miała część wpisu poświęcona Tomaszowi Schuchardtowi. To właśnie on wcielił się w Stanisława Wokulskiego w serialu Netfliksa. Marcin Dorociński zwrócił się bezpośrednio do swojego kolegi po fachu i szczególnie docenił jego pracę. Kreację Schuchardta nazwał „wybitną”. W sytuacji, w której obaj aktorzy są przez widzów zestawiani ze względu na tę samą postać, takie słowa trudno przeoczyć.

Aktor nie ograniczył swoich pochwał wyłącznie do serialowego Wokulskiego. „Bardzo bym chciał, żebyśmy potrafili rozmawiać o obu "Lalkach" kulturalnie, bez plemiennych wojen i komentarzy rodem z kibolskich ustawek. Za każdym filmem stoją ludzie, ich praca i emocje. Nie zapominajmy o tym. Korzystając z okazji: szczególnie nisko chciałbym ukłonić się Tomaszowi Schuchardtowi mojemu znakomitemu koledze po fachu — za wybitną kreację Stanisława Wokulskiego. A także całemu zespołowi aktorskiemu, na czele z Sandrą Drzymalską, Marią Kanią i Jackiem Braciakiem. Co to za kreacje!”, wybrzmiało.

Jego słowa spotkały się z bardzo ciepłym odbiorem. Pod wpisem szybko pojawiły się komentarze, w których internauci podkreślali klasę, spokój i pojednawczy ton wypowiedzi aktora. „Elegancki głos rozsądku…”, „Piękny komentarz. Klasa”, „Wypowiedź godna prawdziwego dżentelmena, mądra i wyważona” — pisali.

Nie brakowało też głosów uznania dla obu aktorskich interpretacji Wokulskiego. „Obaj jesteście genialni w tej roli. 😍 Każdy na swój sposób. Teraz czas na Ziemię Obiecaną” — stwierdziła jedna z komentujących osób. Inni dodawali: „Świetny komentarz p. Marcina. Nie potrzebujemy kolejnej wojny polsko-polskiej” oraz „To jest post ze złota”.

Kim był Wojciech Jerzy Has? Reżyser, który nigdy nie szedł najprostszą drogą

Wojciech Jerzy Has urodził się 1 kwietnia 1925 roku w Krakowie. Jego rodzice, Stanisław i Wiktoria z domu Mastek, byli związani z Hotelem Polskim przy ulicy Pijarskiej — ojciec pracował jako zarządca, matka była szefową kuchni. Przyszły reżyser początkowo wcale nie planował życia na planie filmowym. Fascynowało go malarstwo. Uczył się w krakowskiej Szkole Handlowej, następnie w Szkole Przemysłu Artystycznego na Wydziale Grafiki, a w 1945 roku rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Równolegle uczęszczał na Kurs Przysposobienia Filmowego, który ukończył w 1946 roku.

Droga od malarstwa do kina okazała się dla jego późniejszych filmów znacząca. Obrazy Hasa od początku wyróżniały się niezwykłym wyczuciem kompozycji, przestrzeni, koloru i przedmiotu. Po pracy przy filmach dokumentalnych i oświatowych zadebiutował jako reżyser pełnometrażowy „Pętlą”, później przyszły między innymi „Pożegnania”, „Jak być kochaną”, „Rękopis znaleziony w Saragossie”, „Lalka” i „Sanatorium pod Klepsydrą”. Z czasem został także pedagogiem łódzkiej szkoły filmowej, a w latach 1990–1996 jej rektorem.

Prywatność chronił znacznie mocniej niż swoją twórczość. Był trzykrotnie żonaty. Z pierwszą żoną, Bronisławą Elżbietą, miał syna Marka. Jego drugą żoną została Jadwiga Krawczyk, później Jadwiga Has, a ostatnią — dziennikarka Wanda Ziembicka-Has, z którą pozostawał do śmierci. Sam Marek Has po latach mówił o szczególnej więzi ojca z Krakowem, podkreślając, że jego serce zawsze pozostawało w rodzinnym mieście.

Kontrowersje pojawiały się raczej wokół jego filmów oraz konsekwencji artystycznej niezależności. Najbardziej dramatycznym przykładem stało się później „Sanatorium pod Klepsydrą”. Obraz, którego udziałowi w festiwalu w Cannes sprzeciwiały się komunistyczne władze, ostatecznie znalazł się w konkursie i otrzymał w 1973 roku Nagrodę Jury. Po tym sukcesie Has przez lata nie mógł zrealizować kolejnego filmu.

Wśród najgłośniejszych tytułów w jego dorobku szczególne miejsce zajmuje właśnie „Lalka”. Była ona jednym z jego największych przedsięwzięć, a przy tym filmem, o którym myślał na długo przed rozpoczęciem zdjęć.

„Lalka” była marzeniem, do którego Has wracał przez lata

Do ekranizacji powieści Bolesława Prusa Wojciech Jerzy Has przymierzał się już w 1958 roku. Wówczas przedsięwzięcie okazało się jednak zbyt kosztowne i zbyt skomplikowane technicznie. Reżyser miał już za sobą pierwsze fabuły, ale na realizację wielkiego widowiska kostiumowego polska kinematografia nie była jeszcze gotowa. Pomysł został więc odłożony — nie porzucony.

Sytuację zmienił między innymi sukces „Rękopisu znalezionego w Saragossie”. W drugiej połowie lat 60. w polskim kinie pojawiło się miejsce na znacznie większe historyczne produkcje. Równolegle powstawały przecież „Hrabina Cosel” i „Pan Wołodyjowski”. Has dostał wreszcie możliwość stworzenia świata Prusa na skalę, której od początku potrzebował.

Było to przedsięwzięcie szczególne także dlatego, że nikt przed nim nie przeniósł „Lalki” na ekran. Film Hasa z 1968 roku stał się pierwszą ekranizacją powieści Prusa. Dopiero dziewięć lat później, w 1977 roku, powstał telewizyjny serial Ryszarda Bera z Jerzym Kamasem jako Wokulskim i Małgorzatą Braunek w roli Izabeli Łęckiej.

Na tę „Lalkę” czekał niemal dekadę. Jej realizacja była przedsięwzięciem na ogromną skalę

Kiedy projekt ostatecznie dostał zielone światło, Wojciech Jerzy Has nie zamierzał realizować go półśrodkami. Zdjęcia rozpoczęły się 13 października 1967 roku w Radziejowicach, a zakończyły w maju następnego roku. Sama skala produkcji robi wrażenie nawet z dzisiejszej perspektywy: przygotowano setki kostiumów i tysiące dekoracji oraz rekwizytów, sprowadzano zabytkowe karety i historyczne wagony Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, a na ekranie pojawiły się dziesiątki aktorów i setki statystów.

Budżet filmu miał wynosić 35 milionów złotych, z czego około 12 milionów pochłonęły dekoracje i rekwizyty. W obsadzie znalazło się 87 ról aktorskich oraz około 500 epizodów. Było to kino monumentalne, ale jednocześnie bardzo osobiste. Has budował bowiem nie realistyczną rekonstrukcję Warszawy Prusa, lecz Warszawę przefiltrowaną przez własną wyobraźnię: pełną kontrastów, przedmiotów, luster, manekinów i przestrzeni, które równie wiele mówiły o bohaterach jak dialog.

Był to również pierwszy kolorowy film Hasa. Wraz z operatorem Stefanem Matyjaszkiewiczem reżyser wykorzystał kolor nie jako dekorację, lecz element dramaturgii. Za scenografię odpowiadali Jerzy Skarżyński i Adam Nowakowski, kostiumy przygotowali Lidia i Jerzy Skarżyńscy, a muzykę skomponował Wojciech Kilar. Wszystko składało się na świat, który trudno pomylić z jakąkolwiek inną wersją „Lalki”.

Beata Tyszkiewicz nie chciała być Izabelą Łęcką

Dziś trudno wyobrazić sobie film Hasa bez chłodnego spojrzenia Beaty Tyszkiewicz, a jednak jedna z najbardziej pamiętnych ról aktorki wcale nie była tą, którą od początku chciała zagrać. Tyszkiewicz otwarcie przyznawała, że początkowo odmówiła, ponieważ uważała Izabelę Łęcką za postać „wysoce niesympatyczną”.

Ostatecznie zmieniła zdanie. Nie oznaczało to jednak, że nagle polubiła bohaterkę. 

„Grałam nie tylko to, co zostało napisane, ale starałam się zrozumieć, dlaczego ta osoba jest właśnie taka. Bo tylko wtedy może się ona wydać prawdopodobniejsza. A przecież Izabellę nie bez powodu drażniło zachowanie Wokulskiego. Izabellę drażnił fakt, że za pieniądze nabywa on do niej jakieś prawa” - powiedziała w rozmowie z „Kinem”.

Dyskusja o tym, czy Izabela jest bezduszną femme fatale, czy raczej kobietą uwięzioną w świecie klasowych i obyczajowych oczekiwań, powróciła przy najnowszych adaptacjach.

Has nie chciał po prostu „sfilmować lektury”

Największym wyzwaniem była sama powieść. „Lalka” Bolesława Prusa to utwór rozległy, wielowątkowy, pełen retrospekcji, społecznych obserwacji i postaci, których nie sposób przenieść do jednego filmu bez ogromnych skrótów. Has podjął więc decyzję, która później ściągnęła na niego część krytyki: świadomie zrezygnował z wielu elementów literackiego oryginału.

W filmie zabrakło między innymi rozbudowanych „Pamiętników starego subiekta” Ignacego Rzeckiego czy wątku pani Stawskiej. Reżyser przesunął środek ciężkości w stronę Wokulskiego i jego coraz bardziej bolesnego zderzenia z rzeczywistością. Nie tworzył streszczenia powieści. Tworzył własną interpretację.

Najpierw wzbudziła sprzeciw, później została klasykiem. „Lalka” Hasa znów jest w centrum rozmowy

Kiedy „Lalka” Wojciecha Jerzego Hasa trafiła do kin w listopadzie 1968 roku, nie spotkała się z jednogłośnym zachwytem. Krytycy wytykali reżyserowi właśnie fabularne skróty, odejście od części wątków powieści i przesadne — ich zdaniem — podporządkowanie materiału literackiego stronie wizualnej. Kontrowersje budził również Mariusz Dmochowski jako Wokulski. Film, który dziś przywołuje się jako klasyczny, zaczynał więc swoje ekranowe życie w atmosferze znacznie mniej komfortowej.

Nie oznacza to, że pozostał niedoceniony. Już w 1969 roku podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Panamie „Lalka” otrzymała Wielką Nagrodę, Mariusza Dmochowskiego i Tadeusza Fijewskiego uhonorowano nagrodami aktorskimi, a Stefan Matyjaszkiewicz został wyróżniony za zdjęcia. Beata Tyszkiewicz otrzymała natomiast za rolę Izabeli nagrodę w plebiscycie widzów Wielkopolski „Polne Kwiaty”.

Z biegiem lat zmienił się również sposób patrzenia na to, co początkowo uznawano za wady filmu. Autorska scenografia, niezwykła plastyczność kadrów czy konsekwentne podporządkowanie opowieści perspektywie Wokulskiego zaczęły być postrzegane jako elementy świadomego języka Hasa. 

16 września 2026 roku Netflix pokazał sześcioodcinkową „Lalkę” Pawła Maślony. Stanisława Wokulskiego zagrał Tomasz Schuchardt, Izabelę Łęcką — Sandra Drzymalska. Scenariusz Pawła Demirskiego, Jagody Dutkiewicz i Pawła Maślony świadomie odszedł od wiernej ekranizacji: do opowieści dodano nowe wątki, zmieniono akcenty, a historia otrzymała rytm współczesnego serialu. Sam Netflix od początku zapowiadał produkcję jako „autorską” i „przewrotną” odsłonę klasyki.

 Serial uruchomił dyskusje o granicach adaptacji, wierności Prusowi i prawie współczesnego twórcy do swobodnego korzystania z kanonu. Jedni bronili prawa do reinterpretacji, inni zarzucali produkcji zbyt dalekie odejście od pierwowzoru. Emocje wokół tego, co jeszcze można zmienić w „Lalce”, były na tyle duże, że stały się osobnym tematem medialnych analiz.

Zaledwie dwa tygodnie później pojawił się drugi punkt zapalny. 30 września 2026 roku do kin weszła „Lalka” Macieja Kawalskiego, w której Stanisława Wokulskiego zagrał Marcin Dorociński, a Izabelę Łęcką Kamila Urzędowska. W obsadzie znaleźli się również między innymi Andrzej Seweryn, Maria Dębska, Agata Kulesza i Maja Ostaszewska. Tym razem twórcy poszli w stronę znacznie bardziej klasycznej, wierniejszej strukturze powieści adaptacji.

I tak we wrześniu 2026 roku polska kultura dostała niemal laboratoryjny eksperyment: dwie „Lalki”, dwie odmienne strategie i tę samą powieść. Jedna produkcja demonstracyjnie szukała własnego języka, druga mocniej trzymała się literackiego oryginału. Nic dziwnego, że w rozmowach o obu z nich powracała również ekranizacja Hasa — film twórcy, który prawie sześć dekad wcześniej sam musiał odpowiedzieć na pytanie, czy adaptacja ma przede wszystkim służyć książce, czy może stać się samodzielnym dziełem filmowym.

Kim jest Chad Lowe? Pierwsze małżeństwo nie przetrwało, ale aktor na nowo ułożył sobie życie

Chad Lowe urodził się 15 stycznia 1968 roku w Dayton w stanie Ohio. Jest młodszym bratem Roba Lowe’a, ale od początku rozwijał własną aktorską karierę. Jednym z jej najważniejszych momentów okazała się rola Jessego McKenny w serialu „Life Goes On”. Za tę kreację w 1993 roku zdobył nagrodę Emmy dla najlepszego aktora drugoplanowego w serialu dramatycznym. Później można go było oglądać również w takich produkcjach jak „24”, „ER” czy „Pretty Little Liars”, gdzie przez kilka sezonów wcielał się w Byrona Montgomery’ego.

Życie uczuciowe aktora po raz pierwszy znalazło się w centrum medialnego zainteresowania za sprawą jego związku z Hilary Swank. Para pobrała się we wrześniu 1997 roku. Kiedy kilka lat później aktorka odbierała swojego pierwszego Oscara za „Nie czas na łzy”, ich małżeństwo mimowolnie stało się częścią jednej z najczęściej przypominanych historii oscarowych — Swank w emocjach nie wymieniła męża podczas podziękowań. Pięć lat później, odbierając drugą statuetkę za „Za wszelką cenę”, zaczęła przemówienie właśnie od niego.

Ich związek ostatecznie jednak nie przetrwał. Na początku 2006 roku małżonkowie poinformowali o separacji, a kilka miesięcy później potwierdzili decyzję o rozwodzie. Formalnie małżeństwo zakończyło się w 2007 roku. Nie mieli wspólnych dzieci.

Rozstanie było szeroko komentowane, tym bardziej że do mediów trafiły bardzo osobiste informacje dotyczące problemów, z którymi wcześniej mierzył się Lowe. Aktor nie próbował jednak budować wokół rozwodu kolejnego medialnego konfliktu. W rozmowie z programem „Extra” przyznawał, że miniony rok był dla niego niezwykle trudny i „uczący pokory”. Mówił też otwarcie, że źle znosił fakt, iż szczegóły ich relacji stały się publiczną pożywką. Jednocześnie podkreślał swoją wdzięczność wobec byłej żony za wsparcie, którego udzieliła mu w jednym z najtrudniejszych okresów życia.

Ten rozdział zakończył się jednak bez publicznej wojny byłych małżonków. Jeszcze w 2006 roku Lowe mówił o Swank z dużym szacunkiem, zaznaczając, że ich wieloletniego związku nie da się po prostu przekreślić. Niedługo później jego życie osobiste zaczęło zmierzać w zupełnie innym kierunku. Na początku 2007 roku u jego boku pojawiła się Kim Painter.

Kim jest Kim Painter? Chad Lowe znalazł u jej boku miłość i rodzinne szczęście

Kim Painter zna branżę filmową od strony, której zwykle nie widać na czerwonym dywanie. Pracowała przy produkcjach filmowych i zajmowała się castingiem, a w jej zawodowym dorobku wymieniane są m.in. „Enemy of the State”, „Ted Bundy” i „Instant Dads”. Wcześniej była także asystentką Carrie Fisher. Z Chadem Lowe’em zaczęła spotykać się w styczniu 2007 roku, niedługo po zakończeniu jego poprzedniego małżeństwa.

Ich historia od początku rozwijała się raczej poza światłem reflektorów. Dwa lata po rozpoczęciu związku para spodziewała się pierwszego dziecka. Lowe wspominał później w rozmowie z magazynem „People”, że właściwie nie potrzebował nawet oficjalnej wiadomości. Kim pewnego ranka obudziła się z wyjątkowo szerokim uśmiechem, a on — jak opowiadał — od razu zrozumiał, co oznacza. W maju 2009 roku na świecie pojawiła się ich pierwsza córka, Mabel.

28 sierpnia 2010 roku Chad Lowe i Kim Painter powiedzieli sobie „tak”. Ceremonia odbyła się nad oceanem w Terranea Resort w Los Angeles i miała kameralny charakter. U boku aktora jako drużba stanął jego brat Rob, a szczególną rolę otrzymała mająca wówczas zaledwie 15 miesięcy Mabel — to właśnie córka pary niosła obrączki.

O żonie wypowiadał si w sposób, który niewiele ma wspólnego z typowymi hollywoodzkimi deklaracjami składanymi na potrzeby promocji. W urodzinowym wpisie wymieniał jej cechy: troskliwość, opiekuńczość, odwagę, zamiłowanie do przygód i piękno.

W 2025 roku rodzinny dom Lowe’ów w Pacific Palisades został zniszczony podczas pożarów w rejonie Los Angeles. Kilka tygodni później, w walentynkowym wpisie skierowanym do Kim, aktor napisał, że „w dobrych i złych chwilach jedno się nie zmienia — jesteś moją walentynką”. Był to jeden z tych momentów, gdy prywatna deklaracja mówiła o ich relacji więcej niż długi wywiad.

Po utracie domu Lowe podkreślał jeszcze jedną rzecz: najważniejsze było dla niego to, że rodzina pozostała razem. Pisał wówczas, że prawdziwy dom jest tam, gdzie są bliscy, i zachęcał, by trzymać ukochane osoby blisko siebie. Kilkanaście miesięcy później te słowa nabrały dla rodziny znacznie bardziej bolesnego wymiaru.

Chad Lowe jest ojcem trzech córek. „To największa radość i przywilej mojego życia”

Chad Lowe i Kim Painter doczekali się trzech córek. Mabel przyszła na świat w maju 2009 roku. Fiona Hepler Lowe urodziła się 16 listopada 2012 roku, a kilka lat później rodzinę powiększyła najmłodsza Nixie Barbara. 

Ojcostwo zajmowało szczególne miejsce w publicznych wypowiedziach aktora. Gdy rodzina powiększyła się po raz trzeci, Lowe żartował w rozmowie z „People”, że razem z Kim są w domu „w mniejszości”. Zaraz jednak dodawał, że czują się ogromnymi szczęściarzami.

Jeszcze wyraźniej mówił o tym kilka lat później. Podczas występu w podcaście „Still Here” opowiadał, że doświadczenie wychowywania trzech dziewczynek zmieniło również jego sposób patrzenia na rzeczywistość.

„Bycie ojcem córek jest niezwykłym przywilejem” — mówił. Przyznawał, że dzięki dziewczynkom częściej patrzy na świat z ich perspektywy i uważniej dostrzega problemy, z którymi mierzą się kobiety. Wspominał także o trudnościach, ale właśnie dlatego przedstawiał je jako doświadczenie, które cały czas czegoś go uczy.

W 2015 roku Mabel i Fiona towarzyszyły rodzicom podczas charytatywnego wydarzenia Children Mending Hearts. W tym samym roku rodzina pojawiła się także na Hollywood Walk of Fame, gdy Rob Lowe otrzymywał swoją gwiazdę. W 2023 roku cała piątka uczestniczyła natomiast w premierze animacji Marvela „Moon Girl and Devil Dinosaur”.

Znacznie częściej rodzinne życie pojawiało się po prostu na instagramowym profilu Lowe’a. Aktor celebrował urodziny córek, pisał o dumie z najstarszej Mabel i czule zwracał się do Fiony przezwiskiem „FiBear”. Kiedy w listopadzie 2025 roku świętowała 13. urodziny, zachęcał ją, by nadal „tańczyła przez życie”. Taniec — jak później przekazała rodzina — był jedną z jej wielkich pasji.

29 września 2026 roku rodzina Chada Lowe’a i Kim Painter przekazała magazynowi „People” informację o śmierci 13-letniej Fiony. Dziewczynka była środkową spośród trzech córek małżeństwa. Rodzina nie ujawniła przyczyny jej śmierci.

W opublikowanym oświadczeniu rodzice wspominali córkę przede wszystkim przez to, jaka była. Opisali ją jako kochającą, inteligentną i kreatywną dziewczynę, która uwielbiała tańczyć. Podkreślili też jej bliską relację z siostrami. Fiona została określona jako „światło ich życia”. Jednocześnie zaznaczyli, że jej odejście jest dla całej rodziny ogromnym ciosem, i poprosili o modlitwę oraz prywatność. Do komunikatu dołączono także informacje o amerykańskiej linii wsparcia dla osób doświadczających kryzysu psychicznego. 

Mariola Bojarska-Ferenc mówi sobie: „Teraz albo nigdy”

Są takie momenty, kiedy człowiek przestaje pytać: „czy wypada?”, „czy to dobry moment?”, „czy dam radę?”. Zaczyna natomiast zadawać sobie zupełnie inne pytanie: „jeśli nie teraz, to kiedy?”.

Mariola Bojarska-Ferenc doskonale o tym wie. Przez lata przyzwyczaiła nas do wizerunku kobiety, która zamiast jedynie opowiadać o aktywnym życiu, była i jest, jego najlepszą wizytówką.  Sport był obecny w jej codzienności od najmłodszych lat — od gimnastyki artystycznej, przez wielogodzinne treningi i obozy sportowe, aż po konsekwentną pracę nad własnym ciałem. To ikona zdrowego stylu życia i prekursorka fitnessu, ekspertka life balance. Nie tylko inspiruje miliony Polek i Polaków do dbania o ciało i ducha, ale również zaraża pozytywną energią.

Teraz zdecydowała się wyjść poza świat, który dobrze zna. Jednym z powodów przyjęcia propozycji udziału w „Królowej przetrwania” okazało się miejsce, z którym wiążą ją osobiste wspomnienia. „Przede wszystkim zadecydowało o tym fantastyczne miejsce. W RPA byłam 38 lat temu. Jako młoda dziewczyna pojechałam tam z Andrzejem Rosiewiczem podczas jego tournée. Pomyślałam, że po tylu latach bardzo chciałabym zobaczyć Republikę Południowej Afryki ponownie” — mówi nam Mariola Bojarska-Ferenc.

 Ale powrót w miejsce sprzed lat to tylko jeden z powodów. Drugi jest znacznie bardziej osobisty. W rozmowie z VIVĄ! Mariola nie ukrywa, że w tej decyzji ważną rolę odegrała również świadomość upływającego czasu. Czuje, że jeśli chce przeżyć tak intensywną i nieprzewidywalną przygodę, właśnie teraz jest na to odpowiedni moment.

„Mam pięcioro wnucząt i zdaję sobie sprawę, że młodsza już nie będę. Pomyślałam więc, że to taki mój last minute na nieprzewidywalny i dość intensywny program. Póki mam kondycję, chęć i energię, chcę spróbować. Jestem cała happy i chcę pokazać wnukom, jaką mają fajną babcię na luzie — z dystansem do siebie, jajcarę, która potrafi odnaleźć się w każdym środowisku i w każdych warunkach. A życie pokaże, jak będzie” — tłumaczy specjalnie dla VIVA.PL.

Mariola Bojarska-Ferenc o relacjach z uczestniczkami. „Mam nadzieję, że zrozumieją mój sarkazm”

W programie Mariola znajdzie się w gronie kobiet, które różnią doświadczenia, wiek i temperament. Perspektywa poznania nowych osób raczej ją ciekawi, niż onieśmiela. Ma jednak świadomość, że jej charakterystyczne poczucie humoru nie każdemu musi od razu przypaść do gustu.

„Mam nadzieję, że dziewczyny będą miały dystans do siebie i zrozumieją mój sarkazm. Ci, którzy dobrze mnie znają, mówią, że operuję nim na dość wysokim poziomie. Ktoś może nie zrozumieć mojego żartu i poczuć się urażony” — mówi nam Mariola Bojarska-Ferenc.

Właśnie z tą szczerością, dystansem i naturalnością chce wejść do programu. Nie zamierza jednak udawać kogoś, kim nie jest. „Taka już jestem — prawdziwa, bezpośrednia i zawsze mówię to, co myślę” — dodaje.

Mariola Bojarska-Ferenc w „Królowej Przetrwania” czego się obawia?

Mariola Bojarska-Ferenc przez całe życie jest aktywna fizycznie, ale w rozmowie z nami bez problemu wskazuje swoją słabszą stronę. „Mam bardzo słabiutkie ręce. Mam mocne nogi, ale ręce mam jak niemowlak słabe. Czy ja sobie poradzę tam w tych różnych siłowych rzeczach?” — zastanawia się.

Niepewność nie odbiera jej jednak entuzjazmu. Udział w programie traktuje przede wszystkim jako przygodę i doświadczenie, które ma sprawić jej radość. „Traktuję to jako fantastyczną zabawę. To świetny producent, jakim jest Rinke Rooyens. Mam też zaufanie do TVN. Wiem, że to będzie fajna zabawa, zrobiona na fajnym poziomie” — podkreśla.

Same warunki nie budzą w niej większego lęku. Więcej emocji wywołuje to, czego nie sposób przewidzieć — zwłaszcza bliskie spotkania z egzotyczną przyrodą. „Same warunki mnie nie przerażają. Choć przyznam, że nawet w hotelu trudno mi zasnąć w nowym miejscu. Bardziej zastanawia mnie to, co może wydarzyć się wokół — spotkanie oko w oko z egzotycznymi zwierzętami byłoby dla mnie zdecydowanie większym wyzwaniem. Do tego dochodzi jeszcze robactwo, za którym, delikatnie mówiąc, nie przepadam. Ale właśnie po to tam jadę — żeby sprawdzić siebie również w takich sytuacjach” — mówi Mariola Bojarska-Ferenc.

Właśnie wejście w zupełnie nieznaną rzeczywistość było jednym z powodów, dla których zdecydowała się przyjąć propozycję. Ciekawości świata nigdy jej nie brakowało, choć sama z uśmiechem przyznaje, że kiedyś jej gotowość do egzotycznych doświadczeń szybko została wystawiona na próbę. „Kiedyś chciałam być trochę jak Martyna Wojciechowska. Na Bali próbowałam przekonać się do lokalnych smaków i tego całego świata, który dla mnie był wtedy bardzo egzotyczny, ale szybko okazało się, że nie wszystko przychodzi mi z łatwością. Tym razem chcę sprawdzić siebie znacznie bardziej. To jest dla mnie także wyzwanie emocjonalne, czy dam sobie radę. A poza tym jest to fajne wariactwo” — mówi Mariola Bojarska-Ferenc w rozmowie z VIVĄ.PL.

Mąż już szykuje jej własną szkołę przetrwania

Przygotowania do programu mają w domu Marioli również zdecydowanie lżejszy wymiar. Dziennikarka z uśmiechem opowiada, że jej mąż, Ryszard Ferenc, urządził jej własną szkołę przetrwania. „Mąż przygotowuje mnie do wyjazdu — ogranicza mi jedzenie i zamyka na balkonie w namiocie. Oczywiście to wszystko żarty” — mówi z uśmiechem.

Brak dobrej kuchni może być dla niej jednym z bardziej odczuwalnych elementów tej przygody. Mariola nie ukrywa, jest jej wielką miłośniczką, ale ciekawość tego, co czeka ją na miejscu, zdecydowanie bierze górę nad przywiązaniem do codziennych wygód. „Właśnie dlatego jadę — żeby się sprawdzić. Czuję, że to jest ten moment. Za kilka lat być może nie zdecydowałabym się już na taki program, a dziś cieszę się, że mogę w nim uczestniczyć. Naprawdę nie mogę się doczekać” — mówi Mariola Bojarska-Ferenc.

Ryszard Ferenc będzie trzymał za nią kciuki. „Jest bardzo troskliwy”

W domu Ferenców perspektywa kilku chwil osobno nie urasta do rangi wielkiego wydarzenia. Po latach wspólnego życia Mariola i Ryszard potrafią podchodzić do takich sytuacji z dystansem, spokojem i właściwym sobie poczuciem humoru.

„My nie traktujemy tego jak rozłąki, raczej jak odpoczynek. Taki oddech czasem każdemu dobrze robi. Ryszard uwielbia czytać książki, więc na pewno nie będzie się nudził. Zresztą mądrzy ludzie potrafią dobrze czuć się również we własnym towarzystwie” — mówi nam z uśmiechem.

Za tym spokojem kryje się jednak troska. Mariola wie, że podczas jej wyjazdu mąż będzie mocno trzymał za nią kciuki. „On jest bardzo troskliwy. Najbardziej martwi się o to, żeby nic mi się nie stało, żebym się nie przewróciła, nie zrobiła sobie krzywdy albo nie miała jakiegoś niebezpiecznego spotkania ze zwierzęciem. Mocno mnie wspiera” — przyznaje.

W jej głosie zdecydowanie więcej jest jednak ekscytacji niż niepokoju. Wie, że czeka ją doświadczenie dalekie od codzienności — i właśnie to pociąga ją najbardziej. „Takiego pozytywnego wariactwa na tym etapie życia było mi potrzeba” — podsumowuje.

Przemysław Branny nie żyje. Miał 55 lat

Nadeszła wiadomość, która rozrywa serce. Przemysław Branny zmarł w wieku 55 lat. Był aktorem znanym ze scen teatralnych i produkcji filmowych, a także wokalistą. Informację o jego odejściu przekazał krakowski Teatr Bagatela — miejsce szczególne w jego zawodowym życiu. Artysta spędził na jego scenie ponad 30 lat.

W pożegnaniu znalazły się słowa pełne bólu i wdzięczności.

„Drodzy Widzowie, Kochani, z niewysłowionym smutkiem i głębokim bólem piszemy, że odszedł od nas wybitny aktor - PRZEMYSŁAW BRANNY. Rodzina Bagateli w osobie Przemka straciła utalentowanego Pięknego Człowieka. Przemek: Mąż. Tato. Brat. Przyjaciel. Kolega. Aktor. Przemku, napisać, że będziemy tęsknić, to banał. Dziękujemy za Twoją obecność w naszym życiu. Aniu i Lidko, przyjmijcie wyrazy najgłębszego współczucia”, napisano.

Przemysław Branny – tego talentu i głosu nie da się zapomnieć

Ze sceną zetknął się bardzo wcześnie. Zadebiutował już jako ośmiolatek w teatrze w Czeskim Cieszynie, gdzie wystąpił w „Historii żółtej ciżemki”. Później, jeszcze w czasie studiów, pojawiał się w przedstawieniach muzycznych — m.in. w „Placu Merkurego” w Teatrze STU. 

To, co zaczęło się od dziecięcej fascynacji, szybko przerodziło się w prawdziwą życiową pasję. W 1993 roku ukończył krakowską PWST i rozpoczął zawodową drogę, która prowadziła go przez teatr, kino, telewizję i muzykę. Przemysław Branny nie dawał się zamknąć w jednej artystycznej szufladzie — z powodzeniem łączył aktorstwo z muzyką i przez lata pokazywał kolejne odsłony swojego talentu. 

Przez lata stworzył na scenie Teatru Bagatela kilkadziesiąt ról. Występował także w Teatrze Ludowym i Gliwickim Teatrze Muzycznym, gdzie można było oglądać go m.in. w „Sztukmistrzu z Lublina”, „Skrzypku na dachu” i „Śmierci pięknych saren”.

Publiczność znała go przede wszystkim ze sceny, ale Przemysław Branny pojawiał się również przed kamerą. Zagrał w filmie „Śmierć jak kromka chleba”, ale widzowie mogli oglądać go także w produkcjach: „Yyyreek!!! Kosmiczna nominacja”, „Bóg w Krakowie”, „Ofiara księżyca”, „Kibic”, „Na dobre i na złe” oraz „Pierwsza miłość”.

Muzyka zajmowała w jego życiu równie ważne miejsce. Szeroka publiczność usłyszała jego głos między innymi dzięki utworowi „Niech mówią, że to nie jest miłość” z oratorium „Tu Es Petrus” Piotra Rubika i Zbigniewa Książka, który wykonywał wspólnie z Olgą Szomańską. Dla wielu osób właśnie to wykonanie stało się pierwszym spotkaniem z jego talentem. Przemysław Branny wystąpił także w trzeciej części „Tryptyku Świętokrzyskiego” — „Psałterzu wrześniowym”. W 1997 roku wydał swoją pierwszą solową płytę „Że ty, że ja je t’aime”, pokazując kolejne oblicze swojego talentu.

W następnych latach nie rozstawał się ze sceną muzyczną. W 2007 roku wziął udział w „Oratorium Leśniowskim. Siedem Pieśni Marii” autorstwa Zbigniewa Książka i Bartłomieja Gliniaka, a także w „Oratorium Kalwaryjskim”. Jego głos i charakterystyczna wrażliwość sprawiały, że równie naturalnie odnajdywał się w teatrze, jak i w dużych projektach muzycznych.

Rodzinie i bliskim składamy głębokie wyrazy współczucia.

Keisha Buchanan była jeszcze uczennicą. Sugababes właśnie ruszały po wielką karierę

Zanim Sugababes stały się jedną z najbardziej rozpoznawalnych brytyjskich grup popowych, Keisha Buchanan była nastolatką próbującą pogodzić dwa zupełnie różne światy. Z jednej strony była szkoła, nauka i zbliżające się egzaminy. Z drugiej — muzyka i perspektywa kariery, która właśnie zaczynała nabierać tempa. Keisha zaczęła występować z najlepszą przyjaciółką Mutyą Bueną oraz Siobhán Donaghy, mając zaledwie 13 lat.

W tym czasie trio przygotowywało swój pierwszy singiel „Overload”. Dziewczyny próbowały jednocześnie kontynuować edukację, jednak w przypadku Keishy wszystko nagle się zmieniło. Tuż przed GCSE wydarzyło się coś, co po latach sama określała jako traumatyczne doświadczenie. Zamiast zwyczajnych przygotowań do egzaminów nastolatka znalazła się w sytuacji, która wpłynęła również na dalszy przebieg jej edukacji.

Keisha Buchanan została porwana po szkole. Była przetrzymywana przez „a few hours”

Keisha Buchanan po latach ujawniła, że została porwana. Jak opowiadała, ktoś zabrał ją po szkole. Nie ujawniła dokładnej lokalizacji, w której doszło do zdarzenia, dlatego nie wiadomo, gdzie konkretnie była później przetrzymywana. Wiadomo natomiast, że nie była to krótka chwila. Wokalistka mówiła, że trwało to „kilka godzin”.

To wydarzenie przyszło w momencie, w którym wszystko wokół niej gwałtownie przyspieszało. Sugababes przygotowywały premierę debiutanckiego utworu, a młode wokalistki miały wejść do świata show-biznesu. Keisha musiała natomiast niemal natychmiast wrócić do obowiązków związanych z promocją pierwszego singla. Przyznała również, że przez pewien czas po prostu blokowała wspomnienia związane z tym, co ją spotkało. Później korzystała z terapii, która miała pomóc jej przepracować to doświadczenie.

Po porwaniu zmieniła się także jej edukacja. Nie przystąpiła do GCSE

Konsekwencje nie zakończyły się wraz z odzyskaniem wolności. Rodzice Keishy uznali, że po traumatycznym wydarzeniu potrzebna będzie inna forma edukacji. Buchanan kontynuowała naukę, ale nie przystąpiła do GCSE. W tym samym czasie jej życie coraz mocniej zaczynało koncentrować się wokół Sugababes i promocji zespołu.

„Overload” ukazał się w September 2000, zaledwie kilka miesięcy po czasie, w którym Buchanan miała przystępować do egzaminów. Singiel dotarł do number six in the UK Singles Chart. Kariera grupy zaczęła nabierać tempa, choć za sukcesem jednej z jej członkiń kryła się historia, której przez długi czas nie znała szeroka publiczność.

Sugababes później wielokrotnie zmieniały skład. Keisha Buchanan pozostała jednak w grupie aż do 2009 roku. Współtworzyła także jej największe przeboje, wśród których znalazły się „Push the Button” oraz „About You Now”.

Sugababes zmieniały skład, ale historia zatoczyła koło

Historia zespołu okazała się równie burzliwa jak jego początki. Siobhán Donaghy opuściła grupę w 2001 roku, a Mutya Buena w 2005 roku. W końcu w Sugababes nie pozostała żadna z założycielek. Po latach wydarzyło się jednak coś, na co czekali fani oryginalnego trio — Keisha Buchanan, Mutya Buena i Siobhán Donaghy ponownie zaczęły występować razem.

Trio połączyło siły ponownie w 2012 i początkowo występowało jako Mutya Keisha Siobhan. Później artystki odzyskały nazwę Sugababes w 2019. Tym samym zespół wrócił w składzie, od którego rozpoczęła się jego historia.

Dziś powrót nie jest jedynie nostalgicznym wspomnieniem dawnych czasów. Oryginalne Sugababes znów pojawiają się na dużych scenach, a ich występy przyciągają publiczność. W dorobku grupy znajduje się six UK No.1 singles, kilka multiplatynowych albumów oraz over 12 million records sold. Powrotowi pierwotnego składu towarzyszyły także wyprzedane trasy halowe i występ na Glastonbury.

Co dziś robi Keisha Buchanan? Znów występuje z Sugababes, ale muzyka to nie wszystko

Keisha Buchanan ponownie stoi na scenie obok Mutyi Bueny i Siobhán Donaghy. Koncertowanie z Sugababes pozostaje ważną częścią jej obecnej działalności, ale dziś jej aktywność wykracza poza samą muzykę. Wokalistka angażuje się również w edukowanie młodszych artystów i zabiera głos w dyskusji dotyczącej uprzedzeń w branży muzycznej.

Angażuje się także w kwestie artystycznej integralności, różnorodności, dobrostanu psychicznego i mentoringu młodzieży. W 2025 została uhonorowana Glamour Women of the Year Award, a następnie została zwyciężczynią The Masked Singer 2026. Po latach od chwili, gdy jako nastolatka próbowała jednocześnie chodzić do szkoły i stawiać pierwsze kroki w świecie muzyki, ponownie występuje jako jedna z trzech założycielek Sugababes.

Jej historia ma więc niezwykłą klamrę. U progu kariery Keisha Buchanan musiała zmierzyć się z porwaniem i jego konsekwencjami, podczas gdy jej zespół dopiero zaczynał walkę o miejsce na muzycznej scenie. Dziś oryginalny skład Sugababes ponownie występuje razem, a Buchanan nie tylko koncertuje, ale wykorzystuje również swoją pozycję do wspierania młodszych pokoleń artystów.

Źródło: The Independent, Kozaczek

Córka Anny Dereszowskiej wyprowadza się z rodzinnego domu

Są takie rodzinne chwile, na które można czekać latami, wiedząc, że kiedyś nadejdą, a jednak gdy stają się rzeczywistością, trudno zachować spokój. Właśnie taki moment przeżywa Anna Dereszowska. Jej najstarsza córka Lena opuszcza rodzinny dom i zaczyna własny, dorosły rozdział.

Dla aktorki ma to szczególny wymiar. Poza sceną i planem filmowym od lat najważniejsza pozostaje dla niej rodzina. Dereszowska jest mamą trojga dzieci — Lena jest córką aktorki i Piotra Grabowskiego, a ze swoim partnerem Danielem Duniakiem doczekała się dwóch synów. Dziś ten rodzinny świat powoli zmienia swój rytm. Najstarsza córka rusza własną drogą, a wraz z nią przychodzi ten szczególny splot dumy, wzruszenia i tęsknoty, który zna chyba każdy rodzic patrzący, jak dziecko naprawdę zaczyna żyć po swojemu.

Czytaj też: TYLKO U NAS: Przyjęła oświadczyny i od kilkunastu lat jest narzeczoną! Anna Dereszowska i Daniel Duniak nigdy nie wezmą ślubu? Aktorka o prawdziwych powodach tej sytuacji

W samochodzie spakowane rzeczy, a przed nimi Kraków i zupełnie nowy rozdział. Dla nastolatki to początek studenckiej przygody.  „Moje najstarsze Dziecko wyfrunęło z gniazda! 😩🤍 Wprawdzie nie tak daleko, bo do Krakowa, nie na inny kontynent, ale jednak… Drogie osoby studiujące! Powodzenia w rozpoczynającym się roku akademickim. 🤞 Przed Wami naprawdę piękny czas!”, podkreślała na Instagramie.

Anna Dereszowska nie kryła emocji podczas pożegnania z córką

Kiedy rzeczy były już wniesione, a nowe miejsce zaczynało nabierać kształtu, została jeszcze jedna chwila — ta najtrudniejsza. Trzeba było się pożegnać. Anna Dereszowska próbowała zachować pogodę ducha, mówiła o nowym lokum córki i o tym, że w Krakowie będzie jej się dobrze mieszkało. Za tymi słowami kryła się jednak świadomość, że za moment sama wróci do domu, a Lena zostanie na miejscu.

„(...) Przywieźliśmy ją z rzeczami. (...) Ale będę tęskniła strasznie. (...) Kochany, zostawiamy dziecko... (...) Ale ma pięknie tutaj, w tym Krakowie. Będzie się wspaniale mieszkało”, mówiła rozczulona na nagraniu.

Czytaj też: „Ja nie jestem szczęśliwa”. Joanna Przetakiewicz w „Ocal siebie” wraca do chwili, która zmieniła jej życie

Aktorka nie próbowała udawać, że przechodzi nad tym do porządku dziennego. W opisie postu zawarła kilka słów, a w nich cały ciężar tej chwili — duma z nowego początku i świadomość, że pewien rodzinny etap właśnie się kończy. „Drodzy Rodzice pociech opuszczających domy rodzinne - łączę się z Wami w tęsknotkach!”, dodawała.

Wśród wzruszenia znalazło się też miejsce na odrobinę humoru. Lena, która wcześniej przeżyła już rozłąkę z domem, wyjeżdżając na wymianę szkolną do Ameryki Południowej, tym razem spojrzała na całą sytuację z większym dystansem. „Przynajmniej nie tak daleko jak Brazylia” — rzuciła z uśmiechem.

I rzeczywiście, tym razem nowy rozdział zaczyna znacznie bliżej. Dla Leny to ekscytujący początek. Dla Anny Dereszowskiej — kolejny znak, że jej córka coraz śmielej układa życie po swojemu.

Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!

Jan Bednarek zostanie po raz drugi ojcem. Wyjątkowa cieszynka po golu

Gol, wymowny gest i osobista nowina, która natychmiast nadała temu trafieniu zupełnie inny charakter. Jan Bednarek miał tego wieczoru więcej niż jeden powód do świętowania. Reprezentacja Polski w piłce nożnej pokonała Rumunię 6:0, a obrońca sam zapisał się na liście strzelców. Tuż po bramce zaprezentował charakterystyczną celebrację, czyli cieszynkę, której znaczenie szybko stało się jasne.

Bednarek schował piłkę pod koszulkę, pocałował ją, a następnie wykonał gest ssania kciuka. W ten sposób nawiązał do ważnej zmiany w życiu prywatnym — razem z żoną Julią spodziewają się drugiego dziecka.

Kilka sekund wystarczyło, by sportowy sukces połączył się z rodzinnym szczęściem.

Czytaj też: Izabela Janachowska pokazała zdjęcia po porodzie. Tak wyglądały pierwsze chwile z synem. Te kadry wzruszają do łez

Julia Bednarek również poinformowała o ciąży

Julia Bednarek również opowiedziała o tym wyjątkowym wydarzeniu po swojemu — subtelnie i bardzo rodzinnie. Na Instagramie modelka opublikowała zdjęcie z córką oraz tortem z napisem „baby”, dopisując tym samym prywatny rozdział do wiadomości, którą Jan Bednarek wcześniej zaznaczył swoją celebracją na murawie.

„Oops…We did it again 👼🏼🍼✨ @janbednarek_”, przekazała.

Pod publikacją szybko pojawiło się wiele ciepłych reakcji i gratulacji. „Domyśliłem się po cieszynce Janka - gratulacje!!!”, „Gratulacje kochani”, „Baby loading…”, „Gratulacje 😍 po ostatnich zdjęciach było widać to wyjątkowe glow na buzi” — czytamy w komentarzach.

Jan i Julia Bednarkowie: tak zaczęła się ich miłość

Najpierw była wiadomość na Snapchacie. Potem codzienne rozmowy na FaceTime, kilometry do pokonania i pierwsze spotkanie, które miało sportową oprawę. Tak w 2017 r. zaczęła się historia Jana i Julii Bednarków.

Poznali się przez Internet, a odległość sprawiła, że na początku ich relacja rozwijała się głównie przez ekran telefonu. Rozmawiali codziennie, aż w końcu przyszedł czas na spotkanie na żywo. Doszło do niego podczas meczu Polska – Kazachstan.

Z czasem ich wspólna historia nabierała coraz bardziej realnych kształtów. Oboje studiowali w Wyższej Szkole Zarządzania i Administracji w Opolu, a w 2022 r. odebrali dyplomy. W tym samym roku wzięli ślub. Na co dzień budują szczęśliwą rodzinę. Pięć lat temu doczekali się córeczki, Lilly. A obecnie przygotowują się na kolejny ważny rozdział — narodziny drugiego dziecka.

„Życie trzeba prowadzić w Excelu”. Joanna Przetakiewicz zdradza, co naprawdę warto w nim liczyć

Sukces łatwo policzyć. Można wpisać do tabeli wykonane zadania, zamknięte projekty, kolejne zawodowe szczeble i cele, przy których z czasem pojawia się satysfakcjonujący znak „zrealizowane”. Znacznie trudniej uwzględnić w takim rachunku zmęczenie, samotność, stracony czas czy emocjonalną cenę, jaką czasami płaci się za dotarcie do wyznaczonego punktu.

Właśnie takiego rozliczenia nauczyła się Joanna Przetakiewicz. W rozmowie z Ewą Chodakowską przyznała, że z biegiem lat zaczęła inaczej patrzeć zarówno na własne ambicje, jak i na sposób, w jaki zarządza czasem.

„Nauczyłam się [...] edytować swój czas. Wymyśliłam sobie przed laty takie powiedzenie, że życie trzeba prowadzić w Excelu. Nie tylko pieniędzy, ale również emocji swoich. Ponieważ wiele przykładów z mojego życia, ale też wiele przykładów z życia moich bliskich nauczyło mnie, że czasami przychód życiowy jest okupiony zbyt wielką ceną” – powiedziała.

Wiele celów, które sobie wyznaczamy, nie jest wynikiem zewnętrznego przymusu. Są naszymi własnymi marzeniami. Chcemy awansu, własnej firmy, kolejnego projektu, przeprowadzki, idealnego domu albo zawodowego przełomu. Problem pojawia się wtedy, kiedy droga do upragnionego punktu staje się tak obciążająca, że w pewnym momencie trudno już pamiętać, dlaczego w ogóle zaczęliśmy.

Przetakiewicz opisała to bardzo obrazowo.

„Dajemy sobie zadanie, które teoretycznie jest naszym marzeniem, jest naszym celem, nikt nas do tego nie zmusza, ale jednocześnie tak dużo musimy zrobić po drodze [...], że wjeżdżamy na tę metę wykończeni. Oglądamy się za siebie i okazuje się, że byliśmy tak poturbowani po drodze, że to w ogóle się nie opłacało, że to w ogóle nie miało sensu” – mówiła.

W tej perspektywie życiowy rachunek nie powinien być wykonywany dopiero po latach. Najważniejsza staje się regularna kontrola tego, gdzie jesteśmy i jaką cenę płacimy.

„Ten Excel trzeba sprawdzać bardzo często, a nie raz na 20 lat” – podkreśliła Joanna Przetakiewicz.

Ewa Chodakowska dopytała swoją rozmówczynię, od kiedy naprawdę zaczęła stosować tę zasadę. Kiedy przestała jedynie realizować zadania, a zaczęła sprawdzać, czy jej życie „się spina” również pod względem emocjonalnym?

Przetakiewicz przyznaje, że w pełni robi to dopiero od kilku lat. Jednocześnie pamięta moment, kiedy po raz pierwszy przeprowadziła ze sobą rozmowę pozbawioną wymówek i usprawiedliwień. Miała wtedy 34 lata.

„To było wtedy, kiedy skończyłam studia, skończyłam właśnie aplikację. Moment, kiedy skończyłam aplikację radcowską, zdałam egzamin, więc w moim życiu pojawił się z tego wojskowego trybu, automatycznego pilota i tego kalendarza wypełnionego po brzegi co do 15 minut, pojawił się nagle jakiś ekstra czas. I ja wtedy pamiętam, wróciłam do domu, stanęłam pod tym domem i powiedziałam: zaraz, zaraz, coś tu jest nie tak. Ja nie jestem szczęśliwa. Po prostu. Pomimo, że zrealizowałam wszystkie swoje cele, teoretycznie wszystkie swoje marzenia, ale ja poczułam się samotna, nieszczęśliwa, strasznie przeciążona i wypalona. I wtedy pojechałam do Gdańska tymże samochodem, i wróciłam nad ranem z gotową, całą analizą tego, co się wydarzyło” – kontynuowała.

• ZOBACZ: Po śmierci Jana Kulczyka rozsypała się na kawałki. Joanna Przetakiewicz w Ocal Siebie: niedługo później odeszła inna, bliska jej osoba

Joanna Przetakiewicz nie chce „rozgryzać problemu w nieskończoność”. Tak radzi sobie z kryzysem

Prowadząca zwróciła uwagę na coś jeszcze. Czy taka błyskawiczna reakcja nie jest nadal formą zadaniowości? Czy natychmiastowe naprawianie życia nie pozostawia zbyt mało miejsca na to, żeby zwyczajnie przeżyć trudną emocję?

„To trochę tak, jakbyś nie dawała sobie przestrzeni na to, żeby poczuć tę miękką część i może na chwilę się rozsypać” – zauważyła Ewa Chodakowska.

Przetakiewicz podkreśliła, że w tamtym momencie właśnie pozwoliła sobie poczuć emocje. Jednocześnie mocno zaznaczyła, że ludzie różnią się sposobem, w jaki przechodzą przez kryzysy.

„Ja nie lubię rozdrabniać się i rozgryzać problemu nie wiadomo dokąd” – przyznała.

„Ja nie znoszę i nigdy tak nie robiłam i tak nigdy nie będę robić – ja nie lubię rozdrabniać się i rozgryzać problemu nie wiadomo dokąd. Ja też nie wierzę w terapie, które w nieskończoność latami rozgryzają problem i wracają bez przerwy do przeszłości. Uważam, że to jest tak z mojej perspektywy, to jest bardzo często toksyczne. I mało tego, zamiast budować ciebie i prowadzić cię do przodu, bardzo często cię to cofa i wzmacnia w tobie traumy, których chcesz się pozbyć” – powiedziała.

Dla niej najważniejsze jest poczucie, że praca nad trudnym doświadczeniem prowadzi w którymś momencie do ruchu naprzód.

„Ja akurat lubię w takich sytuacjach działać szybko” – dodała.

Nie oznacza to jednak, że według niej każdą trudność można rozwiązać w ciągu jednego dnia. Sama przyznaje, że pewne rzeczy wymagają czasu. Chce jednak wiedzieć, że istnieje jakiś kierunek. Czasami jest nim plan, innym razem decyzja, że odpowiedź nie musi pojawić się natychmiast.

Przetakiewicz odwołuje się przy tym do słynnej postawy Scarlett O'Hary z „Przeminęło z wiatrem” i do zasady, która na pierwszy rzut oka wydaje się kompletnym przeciwieństwem jej temperamentu.

„To znaczy, pewnych rzeczy wiesz, nie da się zrobić z dnia na dzień, ale ja lubię w tym momencie zbudować sobie jakiś plan w głowie, albo powiedzieć sobie: okej, pomyślę o tym jutro, jak Scarlet O'Hara. Bo czasami też jest tak, to jest stara, świetna zasada: jak nie wiesz, co masz robić, nie rób nic. I ja też to często sobie powtarzam” – podsumowała.

• SPRAWDŹ TEŻ: „Poczułam się samotna i nieszczęśliwa”: Joanna Przetakiewicz o przełomowym momencie życia. Pomogła wtedy sama sobie

Całe wideo znajdziesz na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. 

Totalna baza, czyli jednolite t-shirty w neutralnych kolorach

Jesienią nadal noszę T-shirty. Stawiam na te wykonane z dobrej jakości materiałów i w neutralnych kolorach. Złamana biel, czerń, granat czy beż są dla mnie bazą, którą mogę zestawić właściwie ze wszystkim. Pod marynarką wyglądają bardziej elegancko, z jeansami tworzą prosty codzienny zestaw, a pod swetrem sprawdzają się wtedy, gdy temperatura zaczyna spadać. Lubię też to, że jednolity T-shirt pozwala mocniej wybrzmieć dodatkom, a tych w mojej szafie zdecydowanie nie brakuje.

Przynajmniej połowa moich T-shirtów to COS, drugą stanowią te od polskich marek. Mój ulubiony to Clara od Les Cherries. Po bardzo wielu praniach wciąż wygląda świetnie. Noszę też koszulki stworzone przez Elementy i The Odder Side.

T-shirt Clara, Les Cherries, 249 zł, fot. mat. prasowe

T-Shirt 2.0, Lagom, 359 zł, fot. mat. prasowe

Longsleeve lub cienki golf zamiast swetra

Kiedy robi się chłodniej, nie od razu sięgam po gruby sweter. Stawiam na longsleeve lub dopasowany golf, który mogę nosić samodzielnie lub traktować jako jedną z warstw. To jeden z tych elementów, które szczególnie dobrze sprawdzają się w garderobie kapsułowej. Nie zajmują dużo miejsca, a dają mnóstwo możliwości stylizowania.

I tutaj ponownie najchętniej wybieram polskie marki. W moim top trzy są: kremowa bluzka z fakturowanej wiskozy od Nago, Paloma od Les Cherries oraz Fender od The Odder Side we wszystkich kolorach, kiedy kiedykowiek pojawiły się w sprzedaży.

Bluzka z fakturowanej wiskozy, Nago, 269 zł, fot. mat. prasowe

Longsleeve Paloma, Les Cherries, 299 zł, fot. mat. prasowe

Koszula w wielu wcieleniach

Dobra koszula potrafi całkowicie zmienić charakter stylizacji, dlatego jesienią zawsze muszę mieć ją pod ręką. Oversize'ową flanelową najczęściej noszę zarzuconą na top lub T-shirt. Ma w sobie nonszalanckiego, a jednocześnie świetnie wpisuje się w moje bazowe looki. Chętnie sięgam również po te naprawdę eleganckie koszule. W wieczorowych stylizacjach są absolutnie niezastąpione.

W tej kategorii mam dwie faworytki. To flanelowa koszula oversize NOA od Muuv. – magnes na komplementy i Boy Bye od Undress Code – idealna na wiele okazji, przepięknie komponuje się i z garniturowymi spodniami, i z prostymi jeansami. 

Flanelowa koszula oversize NOA chequered grey/off-white/black, Muuv., 629 zł, fot. mat. prasowe

Koszula Boy Bye, Undress Code, 995 zł, fot. mat. prasowe

Marynarka lub krótki trencz zamiast kurtki

Wczesną jesienią marynarka lub krótki trencz zastępują mi kurtkę. Sprawiają, że nawet najprostszy zestaw od razu wygląda bardziej elegancko, a jedocześnie wciąż minimalistycznie i casualowo. Z doświadczenia wiem, że wystarczy jeden taki element wysokiej jakości – przez lata nie wyjdzie z mody i pomimo ich upływu będzie prezentował się świetnie.

Mój trencz to COS, natomiast jeśli chodzi o marynarki, to doskonałym wyborem na lata są te z metką Patrizia Aryton.

Krótki trencz skórzany ze stójką, COS, 2950 zł, fot. mat. prasowe

Czarny bawełniany żakiet do garnituru, Patrizia Aryton, 1999 zł, fot. mat. prasowe

Ulubione jeansy 

Wymienianie jeansów co sezon nie ma dla mnie żadnego sensu. Jeśli znajdę fason, w którym dobrze się czuję i który pasuje do większości rzeczy w mojej szafie, noszę go tak długo, jak się da. Jesienią szczególnie lubię szerokie nogawki, bo dobrze wyglądają zarówno z płaskimi butami, sneakersami, jak i kowbojkami, czy szpilkami. Dla mnie to właśnie definicja rzeczy, która zasługuje na miejsce w garderobie kapsułowej.

Jeansy kupuję w dwóch, maksymalnie trzech sklepach. Uwielbiam te stworzone przez Jonathana Andersona dla Uniqlo, noszę też modele COS i polskie Elementy.

Jeansy JW Anderson x Uniqlo, 179 zł, fot. mat. prasowe

Jeansy „Dial” z szerokimi nogawkami, COS, 450 zł, fot. mat. prasowe

Buty do biegania (nie tylko) po mieście

Sneakersy to ostatnio mój pierwszy wybór niezależnie od dnia. Jesienią szczególnie doceniam modele, które są wygodne, a jednocześnie dobrze wyglądają nie tylko w sportowych lookach. Buty trailowe zakładam na długi trekking w terenie, ale też do pracy, czy na spotkanie na mieście (zwłaszcza w te dni, kiedy pogoda nie rozpieszcza). Zestawiam je z jeansami, szerokimi spodniami i bardziej eleganckimi stylizacjami z jedwabnym golfem w roli głównej.

Salomon AERO BLAZE 4 GRVL – tych butów mogłabym nie ściągać. Jeśli macie je na wish-liście, nie zastanawiajcie się ani chwili dłużej. Są moim numerem jeden. Ostatnio zakochałam się również w sneakerinach, a dokładnie w modelu On Cloudnova Moon Mary Jane – to limitowana edycja stworzona przez Zendayę, jej stylistę Lawa Roacha i szwajcarską markę, którą z pewnością kojarzycie z Igą Świątek. W Polsce dostępne są wyłącznie w Vitkacu.

Gravelowe buty do biegania Salomon AERO BLAZE 4 GRVL GORE-TEX, 689 zł, fot. mat. prasowe

Sneakeriny Cloudnova Moon Mary Jane, On, ok. 780 zł, fot. mat. prasowe

Minimalistyczna torebka

Na koniec rzecz, bez której żadna kapsułowa garderoba nie jest kompletna: prosta, pojemna torebka. Jesienią szczególnie zależy mi na modelu, który pasuje zarówno do jeansów i sneakersów, jak i do bardziej eleganckiego zestawu na wieczór. Minimalistyczna forma sprawia, że nie muszę zastanawiać się, czy będzie pasować do konkretnej stylizacji – po prostu ją biorę i wychodzę.

Jesienią najczęściej sięgam modele Mako (Gondolę lub Hobo). Świetnym wyborem na ten sezon są również Shopper Glossy Black lub City Bag.

Shopper Glossy Black, Mako, 1490 zł, fot. mat. prasowe

City Bag, Mako, 1290 zł, fot. mat. prasowe

Natasza Urbańska o chorobie. Podziękowała za wsparcie

Natasza Urbańska niedawno poinformowała w mediach społecznościowych, że jest w trakcie leczenia onkologicznego. W opublikowanym nagraniu przekazała, że ze względu na chorobę musiała zwolnić. „Jestem w trakcie leczenia onkologicznego. Moi bliscy, lekarze, którzy mnie prowadzą — wszyscy jesteśmy dobrej myśli, ale musiałam zwolnić”, powiedziała.

W piątkowe popołudnie artystka pojawiła się na wydarzeniu promującym kampanię „Dotykam=Wygrywam”. Akcja przypomina o samobadaniu piersi, które może pomóc we wczesnym wykryciu raka. Podczas konferencji prasowej artystka zabrała głos i nawiązała również do własnej choroby.

Podkreśliła, że po ujawnieniu informacji o swoim stanie zdrowia otrzymała wiele wsparcia. „Przede wszystkim myślę, że siostrzeństwo jest dobrym tytułem dla tej kampanii, bo widzę coraz więcej wsparcia między kobietami. Ja odzyskałam takie wsparcie, kiedy podzieliłam się wiadomością o mojej chorobie i bardzo dziękuję wam — moje miłe panie i panowie — za to wsparcie, bo to jest niezwykle ważne w trudnych momentach”, mówiła.

„To jest właśnie moment”. Natasza Urbańska wystosowała apel

Natasza Urbańska podczas swojego wystąpienia zwróciła uwagę na znaczenie profilaktyki i regularnych badań. Zachęcała, by kobiety mobilizowały do nich również swoje bliskie. „Ale mówimy o tym, że chcemy uniknąć i chcemy uświadamiać, otwierać oczy, głowy innym kobietom. (...) Ja bym po prostu wzięła pod pachę moją siostrę, moją córkę i poszłybyśmy na te badania wspólnie w ramach kawy. To jest właśnie moment, bo w taki sposób możemy po prostu wygrać życie i nie ma co się zastanawiać”, powiedziała.

Ulubienica publiczności wskazała tym samym, że wspólne wyjście na badania może być sposobem na wzajemne wsparcie i zachętę do profilaktyki.

CZYTAJ TEŻ: Tego nikt się nie spodziewał. Wiemy, z kim Helena Englert zatańczy w rodzinnym odcinku „Tańca z Gwiazdami”. Aż trudno uwierzyć

Natasza Urbańska o strachu przed lekarzem

W swoim przemówieniu Natasza Urbańska odniosła się również do obaw, które mogą powstrzymywać przed wizytą u lekarza. Przytoczyła znane powiedzenie dotyczące unikania badań z obawy przed diagnozą. „Zawsze panowała jakaś taka sekwencja: ‘Nie idź do lekarza, bo jeszcze coś ci znajdzie’. A właśnie uważam, że trzeba iść do tego lekarza, żeby dowiedzieć się, że jestem zdrowa, że nic mi nie jest, żeby później nie pluć sobie w brodę. Takie uświadamianie i otwieranie głów jest niezwykle ważne”, podkreśliła.

Jej wystąpienie podczas kampanii „Dotykam=Wygrywam” koncentrowało się przede wszystkim na zachęcaniu kobiet do badań oraz wzajemnego wspierania się w podejmowaniu decyzji dotyczących profilaktyki.

„Profilaktyka ratuje nam życie”. Mocne słowa Nataszy Urbańskiej

Natasza Urbańska zaznaczyła, że wsparcie może pochodzić zarówno od najbliższych osób, jak i od kobiet spotykanych w życiu zawodowym czy codziennym. „To wsparcie innych kobiet... czy to będzie bliska tobie osoba, czy to będzie siostra, czy to będzie córka, czy matka, czy to będzie twoja przyjaciółka, czy może po prostu kobieta, którą spotykasz podczas pracy czy współpracy — to nie ma znaczenia. Po prostu otwierajmy się na to i badajmy się, bo ta profilaktyka ratuje nam życie”, podsumowała Natasza Urbańska.

Jej słowa podczas konferencji bezpośrednio nawiązywały do celu kampanii „Dotykam=Wygrywam” oraz do jej własnych doświadczeń związanych z ujawnieniem informacji o leczeniu onkologicznym.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Izabela Janachowska pokazała zdjęcia po porodzie. Tak wyglądały pierwsze chwile z synem. Te kadry wzruszają do łez

Izabela Janachowska urodziła drugiego syna. „Czekaliśmy na Ciebie”

Izabela Janachowska poinformowała o narodzinach syna także w sieci. Nie zdecydowała się wtedy na długi wpis. Opublikowała krótkie zdanie. „Czekaliśmy na Ciebie”. Dokładnie tydzień po porodzie ekspertka ślubna pokazała internautom więcej kadrów związanych z ostatnimi tygodniami ciąży i narodzinami dziecka.

Przypomnijmy, że ulubienica publiczności przekazała informację o ciąży w maju. Jak wynika z jej wcześniejszych słów, przez pierwsze miesiące nie chciała jednak dzielić się tą wiadomością. Nie powiedziała o niej nawet swojemu mężowi. O powodach takiej decyzji mówiła w „Pytaniu na Śniadanie”. Janachowska chciała wcześniej upewnić się, że ciąża przebiega prawidłowo. Wspomniała przy tym o wcześniejszych „różnych problemach”. Ostatecznie ciąża zakończyła się narodzinami drugiego syna. Od tygodnia Izabela Janachowska i Krzysztof Jabłoński są rodzicami kolejnego chłopca.

CZYTAJ TEŻ:

Pokazała fotograficzne podsumowanie września. Uwagę zwraca napis „BOY”

Po porodzie Izabela Janachowska zdecydowała się pokazać więcej zdjęć z ostatniego miesiąca. Na InstaStories opublikowała kolaż podsumowujący wrzesień. Część fotografii została wykonana jeszcze przed narodzinami dziecka. Widać na nich ciążowe krągłości Janachowskiej. Na jednym z kadrów jej brzuch został ozdobiony błyszczącymi kryształkami, które układają się w napis: „BOY”.

Pozostałe zdjęcia pokazują już momenty po narodzinach drugiego syna. Janachowska zdecydowała się udostępnić między innymi kadr z udziałem swojego starszego dziecka. Na jednym ze zdjęć znalazł się siedmioletni Christopher Alexander. Chłopiec trzyma na rękach swojego braciszka.

Noworodek jest zawinięty w biały rożek, a starszy syn Izabeli Janachowskiej patrzy na niego z wyraźnym skupieniem. To jeden z najbardziej rodzinnych kadrów opublikowanych przez ekspertkę ślubną w podsumowaniu września. Fotografia pokazuje jeden z pierwszych wspólnych momentów braci, które Janachowska zdecydowała się udostępnić internautom po porodzie.

CZYTAJ RÓWNIEŻ:

Helena Englert zatańczy z Janem Englertem

Część uczestników zdążyła już zdradzić, z kim wystąpi. Jasper Sołtysiewicz nagrał rolkę ze swoją siostrą, natomiast od dłuższego czasu mówi się o tym, że Mandaryna ma zatańczyć ze swoim synem.

Jak informuje serwis Pudelek.pl, do grona rodzinnych duetów dołączą także Helena Englert i Jan Englert. W specjalnym odcinku „Tańca z Gwiazdami” młoda aktorka pojawi się na parkiecie razem ze swoim znanym ojcem. To może zwrócić szczególną uwagę widzów, zwłaszcza w kontekście wcześniejszych informacji dotyczących udziału Heleny Englert w programie. Jak dodaje portal, Helena Englert miała poprosić produkcję, aby podczas przedstawiania jej widzom nie wspominano o jej sławnych rodzicach.

CZYTAJ TEŻ: Poważne oskarżenia wobec Halle Berry. 12-letni syn miał zadzwonić do ojca w panice. Sąd podjął decyzję

Wcześniej na widowni wspierała ją mama

Rodzinnych emocji wokół udziału Heleny Englert w tanecznym show nie brakuje. W ubiegłym tygodniu aktorka mogła liczyć na obecność swojej mamy na widowni. Córka Beaty Ścibakówny i Jana Englerta podzieliła się również bolesnym wyznaniem. Wróciła pamięcią do kontrowersji związanych ze swoim angażem w spektaklu wyreżyserowanym przez ojca.

Aktorka podkreśliła wtedy, że hejt, z którym mierzy się ze względu na fakt posiadania znanych rodziców, nie dotyka wyłącznie jej. Jak zaznaczyła, cała sytuacja odbija się także na jej rodzinie.

Najbliższy odcinek „Tańca z Gwiazdami” będzie więc dla Heleny Englert szczególny. 

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maryla Rodowicz spojrzała na Helenę Englert i zobaczyła samą siebie. Teraz padła zaskakująca deklaracja

Historyczna chwila w obecności córki

Otwarcie Stortingu należy do najważniejszych konstytucyjnych zadań norweskiego monarchy. Według relacji dziennika wszystko odbywa się według ściśle określonych zasad. Król przyjeżdża z pałacu do budynku parlamentu, a przed salą obrad czeka czerwony dywan. W sali przekazuje się symbolicznie tron oraz fotele królowej i następcy tronu. Potem król odczytuje tak zwaną mowę tronową, w której wskazuje kierunki polityki państwa na kolejny rok.

Haakon VIII w swojej pierwszej mowie tronowej w parlamencie mówił o konieczności wzmocnienia armii z powodu napiętej sytuacji międzynarodowej. Wspomniał o problemach będących skutkiem wojny w Ukrainie, agresywnej polityce Rosji, nieprzewidywalności Donalda Trumpa oraz barierach w handlu międzynarodowym. Podkreślił też wagę sojuszy i konieczność zacieśniania współpracy z partnerami w Europie i Ameryce Północnej. Wśród krajów, z którymi chce mieć dobre relacje, król wymienił Polskę. "Norwegia zacieśnia również współpracę z najważniejszymi sojusznikami w Europie i Ameryce Północnej, takimi jak Wielka Brytania, Francja, Niemcy, Polska i Kanada" — powiedział.

Szef kancelarii Stortingu, cytowany przez „Fædrelandsvennen”, opisał jeden z elementów protokołu. Jak wyjaśnił, od chwili przybycia króla do parlamentu aż do wyjścia z budynku towarzyszy mu stale siedmiu posłów. Dopiero gdy król opuści gmach, mogą rozpocząć się obrady. Wszystkie te tradycyjne elementy ceremonii można było oglądać także dziś. Odstępstwem od protokołu było jedynie to, że Haakonowi VIII nie towarzyszyła żona.

Mette-Marit wciąż musi się oszczędzać po operacji

Dla wielu obserwatorów najważniejsze było pytanie, czy zobaczą przy królu jego żonę. Królowa w czerwcu przeszła operację przeszczepienia płuc. Zgodnie z zaleceniami lekarzy przechodzi rekonwalescencję i nie wróci do obowiązków aż do chwili, gdy odzyska pełnię sił. Wyjątek królowa zrobiła tylko raz - pojawiła się na pogrzebie swojego teścia, Haralda V.

I choć norweska prasa spekulowała, że królowa pojawi się także podczas inauguracji prac parlamentu, to tym razem Mette-Marit postanowiła zostać w pałacu. U boku króla zastępowała ją córka, księżna koronna Ingrid Alexandra. Dla niej to też była historyczna chwila. Po raz pierwszy wystąpiła oficjalnie jako następczynią tronu.

Norwegia wciąż opłakuje zmarłego króla 

Otwarcie Stortingu jest pierwszym dużym wydarzeniem, w którym nowy monarcha wystąpił przed parlamentem, rządem i Sądem Najwyższym. Atmosfera była podniosła, także ze względu na trwającą wciąż żałobę po śmierci Haralda V, który odszedł 28 sierpnia 2026 roku. Rodzina królewska pozostaje w żałobie dworskiej do 9 października.

Zoja Skubis sama wybrała Marię Jeleniewską. Tak zaczęła się ich wspólna przygoda

Ich wspólny udział w „Azja Express” nie był przypadkowym zestawieniem stworzonym przez produkcję. To Zoja Skubis dostała propozycję udziału w programie i sama zastanawiała się, kogo zabrać ze sobą. Rozważała zarówno mężczyznę, jak i kobietę. Wśród kandydatów pojawił się Nowciax, ale ostatecznie wybór padł na Marię Jeleniewską.

Zoja tłumaczyła później, że mimo różnic między nimi czuła, że mają ze sobą wiele wspólnego.

— „My jesteśmy bardzo różne, ale jakoś też jest dużo podobieństwa” — mówiła w podcaście „WojewódzkiKędzierski”.

Już wtedy nie ukrywała jednak, że wspólna wyprawa nie przebiegała wyłącznie w atmosferze sielanki. Na pytanie o to, jak układała się ich współpraca, odpowiedziała bez ogródek: „Paskudnie się dogadywałyśmy”. Chwilę wcześniej przyznała też: „No się kłóciłyśmy jak nienormalne”.

Brzmiało mocno, ale Zoja od razu pokazała również drugą stronę tych spięć. Opowiadała, że po kłótni potrafiły spędzić trochę czasu osobno, a później spojrzeć na siebie i dojść do wniosku, że obie przesadziły.

„Jak już walnęło, to walnęło”. Napięcie rosło przez kolejne dni

Dopiero kolejne odcinki zaczęły pokazywać, co właściwie powodowało napięcia między przyjaciółkami. Jednym z głównych problemów okazał się podział odpowiedzialności.

Po emisji pierwszego odcinka Zoja przyznała, że przez długi czas próbowała nie zwracać uwagi na rzeczy, które zaczynały jej przeszkadzać.

— „W trakcie programu było tak, że ja gdzieś tam starałam się albo coś przemilczeć, albo nie wiem, nie zwracać uwagi, ale jak już walnęło, to walnęło i u mnie, i u ciebie” — mówiła w rozmowie z Plejadą.

W pewnym momencie zaczęła mieć wrażenie, że to właśnie ona musi wszystko sprawdzać, upewniać się i podejmować decyzje. Dla Marii sytuacja wyglądała jednak inaczej.

Jeleniewska tłumaczyła, że sama traktowała siebie jako osobę zaproszoną przez Zoję i dlatego naturalnie oddawała jej więcej inicjatywy.

— „Ja jestem po prostu plus jeden w tej parze, więc ja zawsze chciałam oddać inicjatywę, żebyś ty prowadziła” — wyjaśniała.

I właśnie w tym miejscu ich oczekiwania zaczęły się rozmijać. Zoja chciała większego zaangażowania Marii w podejmowanie decyzji, podczas gdy Maria była przekonana, że oddając koleżance inicjatywę, postępuje właściwie.

Maria Jeleniewska poczuła się odrzucona. Zoja miała dość odpowiedzialności

W 4. odcinku różnice między nimi przestały być jedynie drobnymi uszczypliwościami. Maria powiedziała wprost, że ma poczucie, iż Zoja wszystko robi sama, a ona sama staje się w duecie zbędna.

Padły słowa: „Czuję się odrzucona w tym duecie”.

Zoja nie zgadzała się z takim spojrzeniem. Tłumaczyła, że przejmując mapę i GPS, jednocześnie brała na siebie odpowiedzialność za to, czy dobrze trafią i czy nie popełnią błędu. To właśnie ciężar nieustannego decydowania stawał się dla niej coraz bardziej męczący.

Napięcie powróciło także w zapowiedzi 5. odcinka. Tym razem emocje Zoi wzięły górę. Pojawiły się łzy, a ona sama przyznała, że znowu czuje się jedyną osobą, która musi decydować.

Konflikty dodatkowo podsycały ekstremalne warunki. Dziewczyny wspominały temperaturę, która miała wówczas sięgać 35-40 stopni. Do tego dochodziły zmęczenie, problemy ze snem i ciągła presja wyścigu.

Maria mówiła później, że ekran nie był w stanie oddać skali trudności.

— „Było dziesięciokrotnie ciężej niż widać na ekranie” — przyznała.

Maria i Zoja różniły się podejściem. To również prowadziło do spięć

Nie tylko kwestia decyzji okazała się problemem. Maria zwróciła uwagę na różnice charakterów.

Siebie określiła jako osobę nastawioną bardzo optymistycznie, która nawet w trudnych sytuacjach powtarzała, że wszystko się uda. Zoję widziała z kolei jako osobę bardziej przyziemną, skoncentrowaną na zadaniu i potencjalnych trudnościach.

— „Czasami było to też takie pesymistyczne podejście, co mnie troszkę tak zaczynało boleć i ja się też frustrowałam i ostatecznie jak to się tak gromadziło, gromadziło, to miałyśmy taki moment, że faktycznie wybuchło” — opowiadała Jeleniewska.

Właśnie ten mechanizm przewija się w ich wypowiedziach najczęściej. Nie chodziło o jeden wielki konflikt, lecz o drobne napięcia, które stopniowo narastały, aż którejś z nich puszczały emocje.

Zoja zwracała też uwagę, że widzowie nie zawsze zobaczą pełen obraz tego, co działo się między nimi. Jeszcze przed emisją przewidywała, że telewizja może pokazać przede wszystkim kłótnie, choć po nich przychodziły również momenty pogodzenia.

Później zaznaczyła, że „dużo rzeczy omawiałyśmy poza kamerami”.

Po kłótniach przychodziło pogodzenie. „U nas jest super”

Najważniejsze jest jednak to, co obie mówią już po zakończeniu wyprawy. Choć „Azja Express” mocno przetestowała ich relację, żadna nie mówi o rozpadzie przyjaźni.

Wręcz przeciwnie.

— „Siedzimy sobie i u nas jest super, więc na szczęście jakby poszło to w dobrą stronę” — przyznała Zoja.

Maria poszła jeszcze dalej.

— „Chyba jest lepiej nawet niż było, że ostatecznie jeszcze bardziej się dogadałyśmy” — powiedziała.

Zażartowała wprawdzie, że po powrocie do Polski przez „dwa tygodnie nie chciały w ogóle na siebie patrzeć”, ale natychmiast wyjaśniła: „Nie, no żartuję. Nie miałyśmy czasu się nawet spotkać”.

To ważne, bo mocne sceny pokazywane w programie mogą sugerować znacznie poważniejszy kryzys niż ten, o którym same dziś opowiadają.

„Nie wyobrażam sobie innej kompanki”. Program nie zniszczył ich przyjaźni

Maria nie ukrywa, że mimo trudnych momentów dobrze ocenia ich wspólną wyprawę.

— „Nie wyobrażam sobie innej kompanki tak naprawdę niż Zoja, żebyśmy przez tyle czasu tak dobrze ze sobą żyły” — podkreśliła.

Dodała też, że problemy są czymś naturalnym w każdej parze, ale w ich przypadku nie wpłynęły na wzajemne zdanie o sobie ani na dalszą relację.

Zoja również już po wyprawie wypowiadała się o Marii bardzo ciepło. Mówiła o niej jako o „fajnej dziewczynie”, która „ma wszystko poukładane w głowie”.

„Azja Express” rzeczywiście wyciągnęła na powierzchnię wszystko to, co w codziennych warunkach łatwiej przemilczeć: różnice temperamentów, sposób podejmowania decyzji, zmęczenie i frustrację. Maria i Zoja nie udają, że zawsze było idealnie. W ich przypadku to właśnie szczerość po kolejnych spięciach okazała się jednak ważniejsza od samych kłótni. Z programu wróciły z doświadczeniem, które wystawiło ich przyjaźń na próbę, ale — jak same dziś podkreślają — ostatecznie jeszcze bardziej je do siebie zbliżyło.

Źrodło: Plejada, TVN, Dzień Dobry TVN, Pudelek, Party.pl, Jastrząb Pos, Wojewódzki&Kędzierski podcast: wywiad z Zoją Skubis 

W filmie Kawalskiego Stanisława Wokulskiego gra Marcin Dorociński, Izabelę Łęcką Kamila Urzędowska, Ignacego Rzeckiego Marek Kondrat, a u ich boku występują m.in. Maja Komorowska, Agata Kulesza, Andrzej Seweryn, Krystyna Janda, Borys Szyc i właśnie Maja Ostaszewska jako Baronowa Krzeszowska. Netflix postawił natomiast na Tomasza Schuchardta i Sandrę Drzymalską, a jego „Lalka” od początku zapowiadana była jako swobodniejsza, autorska reinterpretacja powieści.

Nic więc dziwnego, że podczas uroczystej premiery kinowej produkcji, która odbyła się 28 września w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie, jednym z tematów rozmów stało się właśnie to niezwykłe spotkanie dwóch „Lalek”. Rafał Kowalski z Viva.pl zapytał Maję Ostaszewską nie tylko o konkurencyjną produkcję, ale też o coś znacznie ważniejszego: czy historia napisana niemal półtora wieku temu może rzeczywiście zainteresować młodego widza?

Maja Ostaszewska wierzy, że młodzi pójdą na „Lalkę”. „Zrobiło się bardzo gorąco wokół tego tytułu”

Dla wielu dorosłych widzów „Lalka” jest czymś więcej niż tylko powieścią. Towarzyszyła im w szkole, później wracała w kolejnych interpretacjach, ekranizacjach i rozmowach o polskiej literaturze. To właśnie od tego pokoleniowego sentymentu Rafał Kowalski rozpoczął rozmowę z Mają Ostaszewską.

Reporter Viva.pl zastanawiał się jednak, czy podobne emocje może wywoływać ta opowieść w kimś, kto ma dziś 18 lat i sam decyduje, czy wyda swoje pieniądze na bilet do kina. Dlaczego młody człowiek, dla którego „Lalka” może być przede wszystkim pozycją z listy szkolnych lektur, miałby chcieć ponownie spotkać Wokulskiego, Łęcką i Rzeckiego?

Ostaszewska nie miała większych wątpliwości. Jej zdaniem wokół powieści wydarzyło się w ostatnim czasie coś, co samo w sobie może okazać się najlepszą zachętą.

„Myślę, że będą chcieli, bo też, co cudowne, zrobiło się bardzo gorąco wokół tego tytułu i wszyscy dyskutują, jaka ta „Lalka” powinna być, kto pasuje, kto nie pasuje, jaka interpretacja jest lepsza, właściwsza. To jest dla nas wszystkich cudownie. Nie, że kłócimy się tylko o sport i przeżywamy sport, ale tak gorąco przeżywamy też kulturę” – odpowiedziała.

Jest jeszcze jeden powód, dla którego Maja Ostaszewska wierzy w zainteresowanie młodych widzów. Aktorka zwraca uwagę, że dzisiejszy osiemnastolatek nie musi już czytać Prusa dokładnie tak, jak czytali go jego rodzice czy nauczyciele kilkadziesiąt lat temu.

Ostaszewska podkreśliła w rozmowie z Viva.pl: „Pamiętajmy, że „Lalka” ciągle jest lekturą. W interpretacji dzisiejszego młodego pokolenia jest kompletnie inną powieścią niż ta interpretacja, którą nam się wręcz trochę narzucało. Dzisiaj też młodzi ludzie mają dużo większą wolność i swobodę w interpretacji, więc myślę, że będą ciekawi, będą chcieli to zobaczyć”.

• TYLKO U NAS: Są pierwsze recenzje „Lalki"! Agata Kulesza odpowiada na komentarz krytyka filmowego. Skupił się głównie na niej

Dwie „Lalki” niemal jednocześnie. Ostaszewska o wersji Netfliksa: „To są kompletnie różne historie”

Druga część rozmowy dotknęła tematu, którego przy tej premierze właściwie nie sposób było ominąć. Co Maja Ostaszewska sądzi o drugiej „Lalce”?

Rafał Kowalski przypomniał aktorce wcześniejsze słowa o wolności młodych odbiorców i zauważył, że podobną wolność mają przecież twórcy. Jedni mogą niezwykle wiernie podążać za pierwowzorem, inni potraktować go jak punkt wyjścia i pozwolić sobie na znacznie dalej idące zmiany.

Serial Netfliksa idzie właśnie w stronę autorskiej reinterpretacji. Platforma opisuje produkcję Pawła Maślony jako współczesne odczytanie klasyki, w którym znana fabuła została rozszerzona m.in. o nowe wątki, rodzinne tajemnice czy elementy śledztwa.

Aktorka odpowiedziała bez próby wskazywania, która z nich jest „właściwsza”.

„To są kompletnie różne historie. Uważam, że wspaniale, że powstały dwie tak różne historie, że widz może zobaczyć bardzo różne interpretacje. I cóż, sztuka musi być wolna. Oczywiście, że ktoś ma prawo powiedzieć, że któraś z tych interpretacji nie jest mu bliska. Że jej nie czuje, okej, nie musi tego oglądać” – podsumowała

Netflix pokazał swoją sześcioodcinkową „Lalkę” 16 września, kinowa wersja Macieja Kawalskiego trafiła natomiast na wielki ekran 30 września. W praktyce w ciągu zaledwie dwóch tygodni widz dostał dwie duże interpretacje tej samej powieści.

Rafał Kowalski zapytał więc Maję Ostaszewską wprost, czy jego zdaniem tak niewielka odległość między premierami obu produkcji pomaga, czy raczej im przeszkadza. „Jakoś nie skupiam się na tym” – odpowiedziała aktorka.

Reporter Viva.pl zauważył wtedy, że można spojrzeć na tę sytuację jeszcze inaczej: żeby rzeczywiście zabrać głos w dyskusji o obu ekranizacjach, warto przecież zobaczyć obie.

„No właśnie, jest gorąco” – przyznała Ostaszewska. Po tych słowach nawiązała do obsady netflixowej wersji powieści: „My zresztą, trzeba powiedzieć, że jeśli chodzi o te obsady, my się bardzo lubimy i szanujemy i nawet nieraz sobie żartowaliśmy, jak można by nas pomieszać. Więc mnie się to w ogóle bardzo podoba. Naprawdę też uwielbiam kolegów, którzy tam zagrali. I zagrali fenomenalnie. Więc myślę, że to dobrze po prostu”.

• SPRAWDŹ TEŻ: Zachwyciła w filmowej „Lalce”, choć nie planowała wiązać swojej przyszłości z aktorstwem. Maria Sobocińska chciała ratować ludzi

Całe wideo znajdziesz na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. 

Zapomnijcie na chwilę o Elizabeth Bennet. Teraz czas na Mary 

Mary Bennet nie miała urody Jane ani błyskotliwości Elizabeth. Nie potrafiła flirtować, źle czuła się w towarzystwie, a zdecydowanie bezpieczniej niż na balach – wśród książek. Janice Hadlow w powieści „Inna siostra Bennet” zadaje fascynujące pytanie: a gdyby życie Mary potoczyło się inaczej? 

Autorka pozwala jej wyjść z cienia słynnych sióstr i wyruszyć po coś, czego Mary nigdy nie uważała za przeznaczone dla siebie – po własne szczęście. To pełna czułości opowieść o dojrzewaniu do samoakceptacji, uwalnianiu się od cudzych oczekiwań i odkrywaniu, że nie trzeba być najpiękniejszą ani najbardziej przebojową, żeby kochać i być kochaną. 

Historia Mary trafiła także na ekran. Na podstawie powieści powstał dziesięcioodcinkowy serial „Ta inna siostra Bennet”, w którym w tytułową bohaterkę wciela się Ella Bruccoleri. To kolejny powrót do ukochanego świata Jane Austen, ale tym razem kamera kieruje się ku postaci, którą wcześniej tak łatwo było przeoczyć. 

Przed seansem warto więc sięgnąć po książkę. Są tu angielskie posiadłości, konwenanse, rodzinne komplikacje, subtelny humor i oczywiście miłość. Ale przede wszystkim jest bohaterka, której trudno nie kibicować. Bo czasem najpiękniejsza historia zaczyna się właśnie wtedy, gdy przestajemy żyć według scenariusza napisanego dla nas przez innych. 

Szkolna lektura, którą warto odkryć na nowo

A skoro wielka literatura spotyka się z ekranem, trudno o lepszy moment na ponowne spotkanie z jedną z najważniejszych polskich powieści. „Lalka” Bolesława Prusa powraca w wyjątkowej edycji kolekcjonerskiej – takiej, którą chce się nie tylko przeczytać, ale także mieć w swojej bibliotece. 

Zapomnijmy na chwilę o szkolnych interpretacjach. Historia Stanisława Wokulskiego i Izabeli Łęckiej to przecież opowieść o wielkiej namiętności i jeszcze większym niespełnieniu. O obsesji, pieniądzach, ambicjach, społecznych podziałach i pragnieniu wejścia do świata, który niekoniecznie chce nas do siebie dopuścić. 

Dziś o „Lalce” znów robi się głośno za sprawą nowych ekranizacji. To najlepszy pretekst, by przed seansem wrócić do oryginału - i przekonać się, jak zaskakująco współcześnie potrafi wybrzmieć historia napisana ponad sto lat temu. 

Antonina miała 18 lat i wyprowadzała się z domu. Tak reagował Grzegorz Turnau

Ich wspólny wywiad dla „Vivy!” z 2007 roku uchwycił szczególny moment. Antonina miała 18 lat, zaczynała studia i przenosiła się z rodzinnego domu pod Krakowem do miasta. Dla niej był to początek dorosłego życia, dla Grzegorza Turnaua – moment, w którym musiał przyzwyczaić się do myśli, że córka nie jest już dzieckiem. Nie zamierzał jednak przedstawiać jej jako kogoś, kto wciąż potrzebuje prowadzenia za rękę. „Antosia jest odpowiedzialną, dorosłą osobą” – mówił.

Wyprowadzka córki wyraźnie miała dla niego znaczenie, choć podchodził do niej z charakterystycznym humorem. „Nie mogę jednak powiedzieć wprost, że Antosia wyprowadza się z domu. Pewnie nigdy się z niego nie wyprowadzi. Zawsze zostanie u nas jej pokój” – tłumaczył. Antonina patrzyła na sprawę znacznie bardziej pragmatycznie. „Faktycznie, to nie jest radykalne rozstanie. Po prostu od kilku miesięcy nie mieszkam już w domu” – odpowiadała. Ojciec natychmiast obrócił temat w żart i zapowiedział, że czeka już na wnuki, bo chciałby zostać młodym dziadkiem.

Mimo lekkiego tonu oboje przyznawali, że zmiana była odczuwalna. Antonina żartowała nawet z „syndromu opuszczonego gniazda” rodziców. W domu pojawił się nowy pies, a Grzegorz Turnau przyznawał, że pomógł złagodzić „boleść po ewolucyjnym oddalaniu się naszej córki”. Jednocześnie cieszył się, że Antonina mogła rozpocząć własne życie w Krakowie. „Ma studia za rogiem, spaceruje Bracką, przesiaduje w kawiarniach, wczuwa się w klimat, w którym ja też dorastałem” – mówił.

„Nigdy nie przeżywałam okresu buntu”. Antonina o dorastaniu przy rodzicach

Ich relacja nie wyglądała jak klasyczna historia o nastolatce, która w pewnym momencie chce odciąć się od rodziców. „Nigdy nie przeżywałam okresu buntu, nie pamiętam potrzeby wyizolowania się od rodziców” – przyznała Antonina. Grzegorz Turnau natychmiast próbował znaleźć kontrargument i przypomniał córce jej charakterystyczne spodnie. „Zaraz, miałaś takie dziwne spodnie z krokiem na kolanach...” – wtrącił. „Tatusiu, ale spodnie nic nie znaczą, na nich kończył się właśnie cały mój bunt” – odpowiedziała.

Takich drobnych przekomarzań w ich wspólnej rozmowie było znacznie więcej. Grzegorz chętnie przypominał historie z dzieciństwa córki, czasami ku jej wyraźnemu zakłopotaniu. Kiedy Antonina zapewniała, że nie umie śpiewać, ojciec od razu protestował: „O, co to, to nie. Ona śpiewała i śpiewa. I to całkiem nieźle”. Gdy córka zarzuciła mu, że opowiada za nią, czego ona sama chciałaby od życia, odpowiedział: „Bo jestem twoim tatą i wiem, co byś chciała”.

Turnau z podobnym entuzjazmem przypominał jej aktorskie osiągnięcia. „Bardzo byłem z niej dumny” – mówił, wspominając występ Antoniny na Przeglądzie Teatrów Amatorskich w Rybniku. Duma regularnie przebijała przez jego żarty. Kiedy Antonina sama nie miała ochoty się chwalić, ojciec robił to za nią.

• ZOBACZ TEŻ: Zwykle stronią od fleszy, dla „Lalki” zrobili wyjątek. Marek Kondrat i Antonina Turnau skradli całe show na czerwonym dywanie

Grzegorz Turnau został ojcem jako student. „Byłem naprawdę szczęśliwym człowiekiem”

Historia ich więzi zaczęła się w czasie, gdy sam Grzegorz nie zdążył jeszcze nawet zastanowić się nad tym, jakim właściwie chce być ojcem. „Ja byłem tak młodym ojcem, że nie zdążyłem sobie nawet zadać tych wszystkich pytań” – wspominał. Kiedy urodziła się Antonina, studiował na drugim roku. „Nie miałem wtedy żadnych wątpliwości, wszystko akceptowałem, wszystko mi się podobało, byłem naprawdę szczęśliwym człowiekiem” – mówił.

Razem z żoną Maryną żyli swoim zwyczajnym życiem, a córka – jak sam to określił – po prostu przy nich wyrastała. Turnau wspominał Antoninę jako upartą i samodzielną. Rodzice wyjeżdżali wspólnie na koncerty, a ona zostawała wtedy z babciami. „Wyrosła w takim rodzinnym ogrodzie” – podsumował.

Antonina szybko nauczyła się poruszać w tym „ogrodzie” po swojemu. „Najłatwiej było uzyskać wszelkie zgody od taty” – przyznała. Jeśli mama czegoś jej zabraniała, szła do ojca. Kiedy on się zgadzał, wracała do mamy z mocnym argumentem: „A bo tata się zgodził...”. Sama nazwała to manipulacją, ale zaraz dodała coś znacznie ważniejszego: „Nigdy nie chciałam zawieść zaufania moich rodziców. Wiedziałam, że to byłoby dla mnie największą karą”.

„Daj mu czas, samo zrozumie”. Tak Turnau uczył się być ojcem

Grzegorz Turnau nie przedstawiał siebie jako rodzica, który od początku miał gotowy plan wychowania córki. Wręcz przeciwnie.

Przypominał spacer w Czernichowie, kiedy Antonina była jeszcze bardzo mała. Pokazywał jej drzewo, opowiadał o naturze i próbował tłumaczyć, że trzeba poczuć moc przyrody.

Mała Antonina siedziała w wózku i zupełnie nie rozumiała, czego właściwie oczekuje od niej tata.

Turnau szybko zorientował się w absurdzie sytuacji. „Ty idioto, czego ty chcesz od tego dziecka! Daj mu czas, samo zrozumie!” – wspominał własną reakcję.

Ten sposób myślenia pojawiał się również w jego późniejszych wypowiedziach. Kiedy Antonina była już dorosła, Turnau podkreślał, że nie zamierza projektować jej przyszłości. „Nie chcę jej wymyślać życia” – mówił.

Chciał podpowiadać, być obok i pomagać, ale decyzje pozostawiał jej. Z czasem córka przestała być dla niego wyłącznie dzieckiem. Nazwał ją „dobrym, serdecznym przyjacielem”, przyznając, że sama również pomaga mu i podpowiada.

„Jesteśmy szalenie zżyci”. Antonina Turnau o ojcu po latach

To, co w rozmowie z 2007 roku widać było w ich żartach i rodzinnych anegdotach, Antonina po latach nazwała już wprost. Zapytana o relację z ojcem powiedziała: „Jesteśmy szalenie zżyci”. Dodawała, że bardzo dobrze się rozumieją, świetnie dogadują i mają ze sobą „sztamę”. Jednocześnie podkreślała, że równie mocno związana jest z mamą.

Jej dzieciństwo to nie tylko relacja z rodzicami, ale również ludzie, którzy przewijali się przez rodzinny dom. Już jako 18-latka Antonina mówiła: „Najpiękniejsze jest to, że mamy wspólne grono przyjaciół i znajomych. Wychowałam się wśród przyjaciół moich rodziców i teraz oni naturalnie stali się także moimi przyjaciółmi”.

Turnau dopowiadał z właściwym sobie humorem, że byli to artyści, a czasami wykładowcy uniwersyteccy. Antonina później opisywała swoje dzieciństwo jako dorastanie w „barwnym, atrakcyjnym świecie”, w którym dzieci traktowano poważnie.

Ojciec i córka dzielili więc nie tylko rodzinny dom, ale stopniowo także ludzi, miejsca i środowisko, w którym oboje dobrze się czuli.

Grzegorz Turnau stał się dla córki wzorcem mężczyzny i męża

Jeszcze w młodości Antonina przyznała, że w mężczyznach szuka cech swojego ojca. Grzegorz oczywiście natychmiast obrócił jej słowa w żart. Po latach temat wrócił, kiedy Antonina została zapytana o Marka Kondrata. „Pod wieloma względami tata i Marek są kompletnie inni” – zaznaczyła.

Nie zmieniło to jednak tego, jak postrzegała ojca. „Tata jest i zawsze był dla mnie wzorcem mężczyzny i wzorem męża” – powiedziała.

Duże znaczenie miało dla niej to, w jaki sposób Grzegorz Turnau odnosił się do jej mamy. Dorastając, obserwowała właśnie tę relację i na jej podstawie budowała własne wyobrażenie o partnerstwie.

Mówiąc o tym, co łączy ojca i męża, Antonina wymieniała poczucie bezpieczeństwa, akceptację, czułość oraz mądrość. Słowa, które wypowiedziała jako nastolatka, po latach okazały się więc czymś więcej niż spontaniczną deklaracją córki zapatrzonej w tatę.

• ZOBACZ TEŻ: Marek Kondrat o dorosłych synach: „Jesteśmy blisko”. Nie poszli drogą ojca i zajmują się czymś zupełnie innym

„Pierwotne wi-fi”. Tak Grzegorz Turnau opisał więź z Antoniną

Grzegorz Turnau znalazł własne określenie na to, co łączy go z córką. Mówił o „rodzaju pierwotnego wi-fi”.

Według niego ojciec i córka potrafią „porozumiewać się pozawerbalnie i pozaterytorialnie”. Żartował nawet, że Antonina wyczułaby jego niewłaściwe zachowanie, zanim zdążyłby zrobić cokolwiek nagannego. „Jest jedyną osobą, której tak naprawdę się boję” – mówił z uśmiechem.

To zdanie brzmi zupełnie inaczej, kiedy zestawi się je z ich rozmową sprzed lat. Z młodej dziewczyny, która wiedziała, że u taty najłatwiej uzyskać zgodę, Antonina stała się dla niego dorosłą osobą, przyjacielem i kimś, z czyim zdaniem sam się liczy.

Już w 2007 roku Grzegorz Turnau mówił o dorastaniu córki bez żalu. „Już wiem, na jaką osobę wyrosło moje dziecko. To wielka frajda. Wcale nie jest mi z tego powodu smutno”. A gdy miał powiedzieć, co zajmuje najważniejsze miejsce w jego własnym życiu, znalazł jeszcze prostsze słowa.

„Gdybym miał ułożyć listę przebojów swojej egzystencji, Antosia byłaby na pierwszym miejscu”.

Źródła: VIVA!, Polki.pl, Fashion Post, Freshmag, TVN, Co za tydzień / TVN, WP Kobieta, Fakt, Plejada, Interia Film

Globalne zjawisko Netflixa

„K-popowe łowczynie demonów” od początku opierały się na połączeniu kilku światów, które na papierze mogły wydawać się odległe, lecz na ekranie stworzyły zaskakująco spójną całość. K-pop spotkał się tu z fantastyką, widowiskową animacją i opowieścią o kobiecej sile, a Rumi, Mira i Zoey stały się bohaterkami historii rozgrywającej się między zespołem muzycznym HUNTR/X a walką z demonami. Osadzona w Seulu produkcja szybko przestała być jedynie kolejną premierą platformy streamingowej i zaczęła funkcjonować jako osobne popkulturowe zjawisko.

Skalę tego sukcesu najlepiej pokazują liczby. Film przekroczył 325 milionów wyświetleń w zaledwie trzy miesiące, a jego popularność przeniosła się także poza domowe ekrany. Specjalne pokazy karaoke przyniosły 19 milionów dolarów w dwa dni, potwierdzając, że widzowie chcieli doświadczać tej historii również wspólnie, w salach kinowych. Muzyka, która w filmie pełni funkcję nie tylko estetyczną, lecz także fabularną, zaczęła pracować jako element większego fenomenu, który wyrósł daleko poza samą animację. „K-popowe łowczynie demonów” zdobyły dwie nagrody Oscar, w kategorii Najlepszy długometrażowy film animowany oraz Najlepsza piosenka, za utwór „Golden”.

Zobacz też: Twórca "Szóstego zmysłu" nakręcił najbardziej zaskakujący film w swojej karierze. A ta rola Jake'a Gyllenhalla przejdzie do historii

Rozbudowa świata HUNTR/X

Za światem HUNTR/X stoją Maggie Kang i Chris Appelhans, którzy stworzyli opowieść wystarczająco zamkniętą, by funkcjonowała samodzielnie, a jednocześnie na tyle pojemną, by można było rozwijać ją dalej. Twórcy wskazywali, że wiele elementów pierwszej części nie zostało jeszcze wykorzystanych, a Maggie Kang mówiła między innymi o możliwości głębszego pokazania przeszłości Miry i Zoey. Szczegóły fabuły kontynuacji nie zostały ujawnione, ale już sam sposób skonstruowania pierwszego filmu pozostawił miejsce na rozszerzenie historii i relacji między bohaterkami.

Równolegle zaczęły pojawiać się pomysły na rozwijanie całego uniwersum. Netflix rozważał kolejne filmy, serial, produkcję krótkometrażową oraz musical sceniczny, a osobnym projektem jest także „Debut: A KPop Demon Hunters Story”, przygotowywany w ramach programu Sony LENS. To pokazuje, że marka nie jest dziś traktowana wyłącznie jako pojedynczy sukces, lecz jako świat, który może rozwijać się w kilku kierunkach jednocześnie. W tym kontekście druga część nie będzie jedynie klasyczną kontynuacją, lecz kolejnym etapem budowania rozpoznawalnego uniwersum.

Data premiery

Największą zmianą przy sequelu ma być sposób jego dystrybucji. Pierwsza część była przede wszystkim streamingowym przebojem, natomiast druga ma od początku otrzymać szeroką obecność na dużym ekranie. Ted Sarandos potwierdził, że film trafi do szerokiej dystrybucji kinowej, a w Stanach Zjednoczonych ma otrzymać minimum 45-dniowe okno wyłączności kinowej przed dalszym udostępnieniem. Po sukcesie specjalnych pokazów pierwszej części taki ruch pokazuje, że potencjał kinowy tej historii stał się jednym z istotnych elementów dalszego planowania.

Zobacz też: Ten sezon zaskoczy nawet największych fanów rodziny Addamsów. Już wiadomo, co wydarzy się w nowej odsłonie serialu "Wednesday"

Są razem od lat. Krzysztof Kwiatkowski i Zofia Nowakowska poznali się w pracy

Ich drogi przecięły się tam, gdzie oboje czują się najlepiej — w świecie sceny, muzyki i telewizji. Krzysztof Kwiatkowski i Zofia Nowakowska poznali się w 2017 roku na planie programu Polsatu „Twoja twarz brzmi znajomo”. Zawodowe spotkanie z czasem przerodziło się w znacznie bliższą relację.

Nie zdecydowali się jednak budować wokół niej medialnej opowieści. Nie zasypywali obserwatorów wspólnymi zdjęciami, nie relacjonowali kolejnych etapów związku i konsekwentnie oddzielali życie prywatne od zawodowego. Kwiatkowski po latach podkreślał, że nie chodziło o ukrywanie prawdy, lecz o świadomą ochronę tego, co należało tylko do nich.

Sprawdź też: Krzysztof Kwiatkowski zdobył się na osobiste wyznanie w „TzG”. Wrócił do trudnego momentu z dzieciństwa: „Nauczyłem się, że trzymanie emocji na wodzy pozwala przeżyć każdy dzień”

 „Przede wszystkim nie ukrywaliśmy prawdy o naszym związku, tylko nie dzieliliśmy się informacją, że jesteśmy w związku i nie musimy tego robić. Tak naprawdę nie epatowaliśmy tym w mediach społecznościowych, że jesteśmy razem i tak dalej. Więc dla nas zawsze ważna była prywatność i grube oddzielenie naszego życia prywatnego od życia zawodowego” — mówił na kanale „Lustra” w rozmowie z Filipem Borowiakiem.  

Zofia Nowakowska od lat związana jest ze sceną muzyczną i teatralną. Jest wokalistką, aktorką musicalową oraz dubbingową. Karierę zaczynała w Teatrze Buffo, później dołączyła do zespołu Piotra Rubika, a dziś związana jest z Teatrem Muzycznym „Roma”. Widzowie znają ją także z „Twoja twarz brzmi znajomo” oraz „Tańca z gwiazdami”, gdzie występuje jako wokalistka w orkiestrze Tomka Szymusia.

Krzysztof Kwiatkowski i Zofia Nowakowska są zaręczeni. Planują ślub?

Ich uczucie od początku miało własny rytm — spokojny, dyskretny i niezależny od reguł show-biznesu. Dlatego informacja o zaręczynach może być dla wielu zaskoczeniem. Krzysztof Kwiatkowski zdradził, że oświadczył się Zofii Nowakowskiej już pięć lat temu. Aktor opowiada o tym z dużym dystansem i poczuciem humoru. „Jesteśmy zaręczeni. (...) Niedługo piąta rocznica chyba, czy przepraszam była piąta rocznica. Taka okrągła piąta, ja się śmieję, że jeszcze 5 lat to będzie 10 rocznica zaręczyn, prawda?” — mówił Filipowi Borowiakowi.

Czytaj też: Gwiazdor „M jak miłość” powalczy o Kryształową Kulę. Mało kto wie, że pochodzi z artystycznej rodziny. Jego siostra też robi karierę przed kamerą

Pierścionek nie oznaczał jednak rozpoczęcia wielkiego odliczania do wystawnego wesela. Para zdecydowanie bliżej ma do uroczystości niewielkiej, symbolicznej i przeżywanej wśród najbliższych. „Raczej myślimy o czymś kameralnym. Dla najbliższych coś niewielkiego raczej, żeby to było symboliczne, kameralne bardziej takie spotkanie rodzinne też niż wielka feta” — przyznał Krzysztof Kwiatkowski.

W ich przypadku trudno zresztą wyobrazić sobie inne zakończenie tej historii.

Na co dzień najważniejsza jest dla nich rodzina. W 2022 roku Zofia Nowakowska przekazała wiadomość o narodzinach córeczki. Od tamtej pory ich wspólna historia zyskała jeszcze jeden szczególnie ważny wymiar — rodzicielstwo.

Krzysztof Kwiatkowski z ukochaną w rodzinnym odcinku „Tańca z Gwiazdami”

I chociaż przez lata miłość Zofii Nowakowskiej i Krzysztofa Kwiatkowskiego pozostawała poza pierwszym planem, ale teraz na moment znajdzie się w samym centrum telewizyjnych reflektorów. Krzysztof Kwiatkowski w jednym z pierwszych odcinków  „Tańca z Gwiazdami” zdobył na wyjątkowo osobisty gest. Podszedł do Zofii Nowakowskiej i wręczył ukochanej bukiet kwiatów.

Tym razem nie będzie jednak obserwowała jego występu z boku sceny. Zakochani spotkają się na parkiecie w rodzinnym odcinku show, a publiczność zobaczy ich razem w zupełnie nowej odsłonie. „Wytrzymała ze mną już 10 lat i wspiera mnie cały czas, wspiera mnie również w tańcu” — mówił o Zofii Kwiatkowski.

Wspólny występ budzi w nim jednak nie tylko ekscytację. Aktor przyznał, że treningi mogą stać się ciekawym zderzeniem dwóch temperamentów. „Tańczyliśmy, ale nie tak, więc zobaczymy jak sobie poradzimy, jak się zderzymy też na treningach, nasze temperamenty. Mogą lecieć iskry” — wyznał w rozmowie z Party.

I właśnie to sprawia, że ich pojawienie się na parkiecie zapowiada się tak wyjątkowo. Tym razem w choreografii spotkają się nie tylko partnerzy taneczni, ale dwoje ludzi, których łączy wieloletnia wspólna historia.

_______________

Jest w tej historii piękna klamra. Poznali się dzięki telewizji, później przez lata strzegli prywatności, a teraz znów staną razem przed publicznością — tym razem już nie tylko jako dwoje artystów, ale jako para.

Już w najbliższą niedzielę, 4 października, Krzysztof Kwiatkowski i Zofia Nowakowska pojawią się razem w rodzinnym odcinku „Tańca z Gwiazdami”.

Nie możemy się doczekać! A zakochanym życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!

Karolina Skiba jest dziś żoną jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich muzyków. Ich uczucie zaczęło się od przyjaźni

Zanim Karolina Kempińska została żoną Krzysztofa Skiby i jej nazwisko zaczęło regularnie pojawiać się w mediach, prowadziła własne zawodowe życie z dala od pierwszych stron serwisów show-biznesowych. Jest absolwentką Uniwersytetu Łódzkiego, gdzie zdobyła tytuł magistra w zakresie pedagogiki animacyjnej i pedagogiki resocjalizacyjnej. Zawodowo związała się z branżą IT, miała też doświadczenie w modelingu. Angażowała się również w inicjatywy społeczne i działania na rzecz zwierząt.

Krzysztofa Skibę poznała podczas wydarzenia, które prowadził lider zespołu Big Cyc. Ich relacja od początku wzbudzała spore zainteresowanie. Media zwracały uwagę między innymi na różnicę wieku między partnerami, oni sami znacznie częściej podkreślali jednak, że podstawą ich związku stała się wcześniejsza przyjaźń i poczucie, że dobrze się rozumieją.

Wraz z rozwojem relacji zmieniała się także codzienność Krzysztofa Skiby. Muzyk przeprowadził się z Gdańska do Łodzi, a para zaczęła budować wspólne życie. Oficjalnie zaczęli pojawiać się razem publicznie pod koniec 2022 roku. Kilka miesięcy później, 19 sierpnia 2023 roku Karolina i Krzysztof powiedzieli sobie „tak” podczas ceremonii w Łodzi. 

• ZOBACZ TEŻ: Marek Kondrat i Antonina Turnau od lat chronią swoją prywatność. Ich historia miłości zaczęła się niepozornie

Karolina Skiba przeszła raka piersi. „W marcu będę obchodzić 6. rocznicę remisji”

1 października 2026 roku Karolina Skiba opublikowała w mediach społecznościowych wyjątkowo osobisty wpis. Moment nie był przypadkowy. Październik jest Miesiącem Świadomości Raka Piersi — czasem, kiedy szczególnie dużo mówi się o profilaktyce, diagnostyce i regularnych badaniach.

„Mamy 1 października, czyli rozpoczęcie międzynarodowego miesiąca świadomości Raka Piersi, a więc jak zwykle zachęcam do profilaktyki! Ja w marcu będę obchodzić 6 rocznicę remisji. [...] Co czwarty nowotwór, który dotyka kobiety to rak piersi. Szacuje się, że w 2027 roku na chorobę nowotworową piersi zachoruje w Polsce ponad 23 tysiące kobiet (badanie Centrum Onkologii). W tej grupie są nie tylko kobiety starsze, wzrost zachorowalności dotyczy również kobiet przed menopauzą oraz kobiet młodych. Co możemy z tym zrobić? Najskuteczniejszym unikiem dla prawego prostego, który wymierza nam nowotwór piersi, jest profilaktyka” — napisała.

Do publikacji dołączyła kolaż trzech fotografii. Jedna pochodziła z kampanii FakRak, w której wzięła udział niedługo po tym, jak dowiedziała się o chorobie. Kolejna została wykonana w dniu ostatniej chemioterapii, a trzecia podczas pierwszego podania chemii. Był to czas pandemii, dlatego na zdjęciu Karolina miała maseczkę.

O okolicznościach diagnozy Karolina szczegółowo opowiadała już wcześniej. W 2023 roku w rozmowie z serwisem „Co za tydzień” wyznała, że wszystko zaczęło się podczas pozornie zwyczajnego wieczoru. Nakładając balsam, wyczuła niewielki guzek w prawej piersi.

Zmiana była mała, jednak Karolina postanowiła jej nie ignorować. Skontaktowała się z mamą, która zasugerowała wykonanie USG. 

„[Lekarz] powiedział, że to źle wygląda. Płakałam całą drogę do domu. Wynik biopsji był jednoznaczny; szpital i wycięcie guzka. Na szczęście, był on mały. Po operacji przeżyłam najdłuższe 3 tygodnie w swoim życiu, gdy czekałam na histopatologię. Niestety, wyszło, że mam raka trójujemnego. W jednej chwili jakby świat zawalił mi się na głowę i przepłakałam ponownie godzinę” — wspominała.

Diagnozę usłyszała w 2020 roku. Leczenie trwało wiele miesięcy i obejmowało chemioterapię oraz operacje. W swoim późniejszym wywiadzie Karolina przyznawała, że starała się podchodzić do kolejnych etapów zadaniowo i zachować możliwie wiele elementów swojej wcześniejszej codzienności.

• SPRAWDŹ TEŻ: Kiedyś podbijał scenę z Papa Dance. Dziś Tadeusz Łyskawa toczy najtrudniejszą walkę. Syn jest jego siłą

Sting: dorastanie

Gdyby nie parę mocniejszych epizodów, małżeństwo Stinga i brytyjskiej aktorki Trudie Styler można by uznać za idealne. Do takich epizodów należało na przykład zdjęcie wokalisty sprzed paru lat w objęciach tajemniczej brunetki, zrobione na jachcie jego przyjaciela. Ale sprawa ucichła, a Trudie i Sting nadal są razem. Jeśli był to jakiś kryzys, nie został po nim nawet ślad. Jaki jest ich patent na małżeńskie szczęście?

Poznali się w Londynie w końcu lat 70. Sting był wtedy mężem irlandzkiej aktorki Frances Tomelty, mieli rocznego synka Joe, mieszkali w suterenie, brakowało pieniędzy. Muzyk marzył o karierze, pisał piosenki, ale wiodło mu się nienajlepiej. Sting, a właściwie Gordon Matthew Sumner urodził się 2 października 1951 roku w Wallesend, robotniczej dzielnicy angielskiego miasta Newcstle. Mama była fryzjerką, tata monterem, ciągle się kłócili, Sting zapamiętał dzieciństwo jako ciąg awantur jego rodziców, w końcu mama odeszła do innego mężczyzny, z którym od lat żyła w ukryciu.

Zobacz też: Karela Gotta nazywano Słowiańskim Sinatrą. Niektórzy Czesi widzieli w nim nawet kandydata na prezydenta kraju

Mały Gordon chodził do szkół rzymskokatolickich - podstawowej i liceum, studiował anglistykę na Uniwersytecie w Coventry, pracował jako ochroniarz, magazynier, poborca podatkowy, nauczyciel w szkole podstawowej. Tę ciepłą wtedy posadkę dosyć lubił, ale i tak wieczorami biegał do klubu jazzowego, często chodził w swetrze w czarno-żółte pasy. Koledzy śmieli się, że przypomina trzmiela, zaczęli mówić do niego „Sting”. Zawsze marzył, by być muzykiem. Ale dla jego rodziców to był jakiś absurdalny pomysł, radzili żeby trzymał się ziemi. Dzięki pracy mógł się uniezależnić, miał własne życie. W 1977 roku postanowił postawić wszystko na jedną kartę. Założył wraz z trzema innymi muzykami zespół „The Police”. Ogromną popularność zdobyli dzięki piosence „Roxanne”, która napisał Sting, podczas koncertu w Paryżu. Śpiewa ją do dzisiaj. Potem posypały się jak z rękawa następne przeboje.

Sting i Trudie Styler: jak się poznali?

W końcu lat 70 poznał też Trudie. Była koleżanką jego żony, początkującą aktorką. Podobnie jak Sting pochodziła z niezamożnej robotniczej rodziny i miała determinację, by podbić świat. Bardzo mu się podobała, była zgrabną blondynką z zielonymi oczami. Na policzku miała bliznę - pamiątkę po wypadku, która przeżyła jako dziecko. Mówił, że wyglądała „jak zraniony anioł”. Zakochali się w sobie od pierwszego spotkania. „Czułem się tak, jakbyśmy się znali od zawsze” mówił po latach Sting. „Ale nasze początki były trudne, byłem w innym związku i nie brałem pod uwagę, że spotkam kogoś, kto zmieni bieg mojego życia” wspominał.

Uczucie między nimi stawało się jednak coraz silniejsze. Sting poczuł się, jak jego mama rozdarta przez lata między małżeńską powinnością a miłością do kochanka. „Trudie była pierwszą kobietą, od której nie chciałem uciekać w trasy koncertowe”, opowiadał. Na początku lat 80. zamieszkali ze sobą. Nie przeszło to bez echa. Trudie opowiadała, że zapłaciła za związek ze Stingiem karierą aktorską. Była w prestiżowym zespole „Royal Shakespeare Company”, z którego odeszła, bo nie dostawała ról.

Środowisko bojkotowało ją za rozbicie małżeństwa Stinga i Frances. Potem fani oskarżali ją za rozpad grupy „The Police”. Nie był to łatwy czas, a jednocześnie Sting u boku Trudie zmieniał się. Przestał ćpać, pić, rozrabiać i myśleć o sobie, że jest gnojkiem, który szuka szczęścia w wielkim świecie. Kiedy w 1983 roku napisał swój największy przebój „Every Breath You Take” – piosenkę o obsesyjnej miłości i nieustającym pragnieniu patrzenia na ukochaną – nikt nie miał wątpliwości, że poświęcona jest Trudie. „Każdy oddech twój /każdy ciała ruch/ każdy serca chłód/ każdy krok twych stóp/ ciągle widzę cię”.

Zobacz też: Mieli świat u stóp. Rodzinna tragedia zakończyła małżeństwo Rominy Power i Al Bano

Sting i Trudie Styler: historia miłości

Ślub wzięli dopiero w 1992 roku, po dziesięciu latach wspólnego życia. Oboje podkreślają, że nie wystarczy się kochać. Dobrze jest też zwyczajnie się lubić. „Kochamy się, ale tak naprawdę również się lubimy — i to jest ważne. Miłość to pasja, ale lubienie kogoś i cieszenie się jego towarzystwem to coś innego i trwa dłużej. Więc możesz dbać o każde z tych uczuć, myślę, że to ważne. Wyjdź za mąż za najlepszego przyjaciela”, radzi Sting. Czy oni okazali się dla siebie takim przyjaciółmi?

Tak! Na początku związku naprawdę musieli wierzyć w swoją miłość, żeby przetrwać fale krytyk i bojkotu. Teraz uchodzą za niemal idealną parę. „Ludzie mówią nam, że nadal wyglądamy na zakochanych. My po prostu poświęcamy sobie czas, rozmawiamy, cenimy się nawzajem, sprawiamy sobie przyjemność. Mnie wciąż bawią jego dowcipy, nawet te słyszane setki razy”, opowiadała Trudie. Stworzyli dużą rodzinę, w 1984 roku urodził się ich pierwszy syn Mickey, potem jeszcze trójka dzieci.

Ale byli nie tylko rodzicami, mieli też własne wspólne pasje. Kupili XVI -wieczną posiadłość w miejscowości Figline Valdarni koło Florencji. Produkują białe i czerwone wino, Sting od dawna już nie odwiedza piwnych pubów. Produkują miód i oliwę. Lato spędzają we Włoszech, właśnie tam, w Toskanii obchodzili 35-lecie wspólnego życia, Sting dał wtedy dla gości zaimprowizowany koncert przy gitarze. W czasie pandemii pomagali włoskim restauratorom, organizując m.in. charytatywne koncerty. Toskania to ich wielka wspólna pasja. Mają też posiadłość w Anglii, gdzie również produkują miód, dostarczany potem do słynnego domu towarowego „Harrodsa”.

Oboje z Trudie wspierają Amnesty International. A pod koniec lat 80. założyli fundację „Trudie Styler Rainforest Foundation Fund” – fundację, której celem jest zbieranie środków na ochronę lasów deszczowych w Amazonii. W uznaniu jego zasług dla ratowania ekosystemu Ameryki Południowej naukowcy nadali odkrytemu w Kolumbii gatunkowi żaby nazwę Dendropsophus Stingi. Brytyjski artysta wspierał również ofiary zamachów terrorystycznych z 11 września, tsunami w Indonezji, trzęsienia ziemi na Haiti.

Trudie Styler: przykry proces sądowy

Nie wszystko jest jednak tak idealne, na jakie wygląda. W 2007 roku Trudie Styler przegrała proces ze swoją gospodynią domową, która oskarżyła ją o terroryzowanie i zmuszanie do pracy ponad 14 godzin na dobę. Oraz o wyrzucenie jej, kiedy okazało się, że dziewczyna jest w ciąży. Sprawa zrobiła się głośna. Odezwali się inni pracownicy żony Stinga. Były służący, który pracował w posiadłości małżonków w Wiltshire opowiadał „To prawdziwa wsiowa dama. Pod płaszczykiem pychy i dystyngowania, kryje się taka sama osoba, jak my wszyscy. Po dwudziestu latach słuchania, że słońce świeci z jej tyłka, zaczyna powoli w to wierzyć”.

Według zeznań pracowników Sting, choć jego fortuna obliczana jest na setki milionów dolarów, pozostał normalnym facetem. Podczas gdy jego żona potrafi wrzeszczeć, przeklinać, nadużywa władzy, a przy tym marzyła, by Sting dostał od królowej tytuł szlachecki. I by do niej wszyscy zwracali się jako do „Lady”. Przy okazji wypłynęło trochę szczegółów o prywatnym życiu Trudie. Że ma dwie stylistki dobierające stroje na wszystkie specjalne okazje, fryzjerkę i wizażystkę. Obydwie mieszkają w Nowym Jorku, więc gdy ich potrzebuje, płaci za ich przelot pierwszą klasą do Londynu i z powrotem, i za noclegi w bardzo drogich hotelach. Trudie wniosła apelację, wcześniej jednak dogadała się z była pracownicą. I sprawa jakoś ucichła.

Sting:next generation. Choć włąściwie należałoby napisac, że to klan Summerów, bo tak brzmi nazwisko wokalisty. Od lewej:Trudie, Giacomo Sumner, Sting, Joe Sumner, Fuchsia Sumner, and Mickey Sumner. Fot: Jim Spellman/WireImage/Getty Images

Sting i Trudie Styler: dzieci

Żeby podratować nadszarpnięty wizerunek, rzuciła się w wir pracy, dzisiaj jest nazywana ekowojownikiem. „Nie lubię konfliktów”, mówiła. „Jeśli coś się zdarzy, lepiej nie tłumić emocji, niech się wyleją, ale potem rozładujmy to i idźmy do przodu”. Chyba ma twardą rękę, bo jak mówili przyjaciele pary: „Sting aniołkiem nie jest, ale przy Trudie chodzi jak szwajcarski zegarek”. Pytani o największe życiowe osiągnięcie, oboje mówią, że dzieci. Sting ma ich szóstkę, dwoje z poprzedniego małżeństwa. Ma też gromadkę wnuków, które uwielbia. Śmiał się, że zawsze ostrzegał dzieci przed show-biznesem, a one wyrosły na muzyków albo aktorów.

Choć w 2026 r. majątek Stinga był wyceniany przez Celebrity Net Worth na około 550 mln dol., muzyk od lat podkreśla, że jego dzieci nie powinny oczekiwać po nim ogromnego spadku. Już w 2014 r. mówił, że nie chce zostawiać im funduszy powierniczych, które mogłyby stać się dla nich „kulą u nogi”. Tłumaczył też, że przekazał dzieciom jasno: „Muszą pracować”. Niedługo przed 75. urodzinami ponownie zaznaczył, że jego podejście się nie zmieniło. Jak mówił, płaci za ich edukację i zapewnia im podstawowe wsparcie, ale chce, żeby same na siebie pracowały. „Najgorszą rzeczą, jaką można zrobić dziecku, jest powiedzieć mu: »Nie musisz pracować«” — stwierdził.

W 2018 roku para spotkała się z papieżem Franciszkiem, on poprosił ich o modlitwę. „Robimy to cały czas", zapewniła Trudie. Kilka lat temu zostali ambasadorami leżącego na terenie Włoch – San Marino. Oboje z Trudie naprawdę świetnie wyglądają i wciąż patrzą na siebie z pożądaniem. Cenią małżeńskie rytuały, wspólne posiłki, wieczorne spacery, oglądanie filmów. Prowadzą zdrowy tryb życia, uprawiają jogę. Jak twierdzi Trudie, joga uczy słuchania drugiej osoby, zrozumienia, pomaga się zestroić. „Ludzie często krzyczą na siebie, gdy tak naprawdę w środku płaczą”. Dzięki ukochanej Sting naprawdę jest w dobrej formie! „Moja żona jest moim kościołem, dzięki niej dotykam tego, co święte", powtarzał w wielu rozmowach.

Trudie na zdjęciu z Małgorzatą Szumowską

Jaka babcia, taka wnuczka 

Nazwisko Grażyny Szapołowskiej od lat zajmuje szczególne miejsce w polskim kinie. To jedna z największych polskich aktorek, prawdziwa legenda ekranu. Jej wnuczka, Karolina Matej, dopiero buduje własną zawodową drogę, choć świat filmu i telewizji zna właściwie od dziecka. 26-latka dorastała w rodzinie silnie związanej ze sztuką. Jej mama, Katarzyna Jungowska, jest aktorką, reżyserką i scenarzystką, a kamera towarzyszyła Karolinie od bardzo wczesnych lat. Wnuczka Grażyny Szapołowskiej ma na swoim koncie występ w „Na Wspólnej”, a później pojawiła się także w kolejnych produkcjach, między innymi w „Komisarzu Alexie” i „Dzielnicy strachu”.

Czytaj też: Spojrzenie, uśmiech, ten sam magnetyzm. Wnuczka Grażyny Szapołowskiej wygląda jak jej kopia sprzed lat

Karolina nie zamykała się wyłącznie na aktorstwo. Próbowała swoich sił również w muzyce — wystąpiła w „The Voice of Poland”, a później wydała singiel „Fale”. Ostatecznie to właśnie praca przed kamerą coraz mocniej przyciągała jej uwagę. Ukończyła Warszawską Szkołę Filmową i dziś konsekwentnie rozwija karierę, zdobywając kolejne doświadczenia i budując swoją zawodową pozycję.

Co ciekawe, aktorstwo długo nie było dla Karoliny oczywistym wyborem. Choć dorastała w rodzinie mocno związanej ze światem filmu, przez lata nie zakładała, że sama pójdzie tą drogą. Decyzja dojrzewała stopniowo. Grażyna Szapołowska wspierała wnuczkę, ale nie nakłaniała jej do wyboru aktorstwa Zamiast tego zostawiała Karolinie przestrzeń na szukanie siebie — także poza aktorstwem. 

„Nigdy nie chciałam być aktorką, bo myślałam, że nie umiem i przyznam, że mama mnie do tego popchnęła. Powiedziała: „Słuchaj, spróbuj iść do tej warszawskiej szkoły filmowej na zaoczne, jak ci się nie spodoba, to trudno, to nie pójdziesz”. Zdałam na te zaoczne i mi się tak strasznie spodobało, że po pierwszym roku, jak już zaoczne zdałam egzaminy, to poszłam na egzaminy, żeby dostać się na dzienne studia. Dostałam się i poleciałam, jak strzała. Kocham to teraz i to jest moje życie. Babcia mnie w tę stronę nie pchała — wspiera mnie, ale nigdy mnie do niczego nie zmusza, tylko podsuwa myśli: „Może byś namalowała obraz, a może byś chciała śpiewać?”. Z aktorstwem raczej tak nigdy nie było”, relacjonowała jakiś czas temu Natalii Wolniewicz dla Plejady. 

Czytaj też: Marek Kondrat i Antonina Turnau od lat chronią swoją prywatność. Ich historia miłości zaczęła się niepozornie

Grażyna Szapołowska i Karolina Matej. Pierwszy wspólny projekt babci i wnuczki

Jakiś czas temu Karolina po raz pierwszy miała okazję zagrać u boku słynnej babci. Ich zawodowe drogi przecięły się na planie serialu „Zdrada”, gdzie wcielała się w Gosię, nastoletnią córkę Pawła Kamińskiego, natomiast Grażyna Szapołowska grała ciotkę Beatę, wdowę po Ludwiku. Choć obie znalazły się w obsadzie tej samej produkcji Polsatu, przed kamerą spotkały się zaledwie na chwilę.

Scenariusz przewidział dla nich zaledwie jedną wspólną scenę. Dla Karoliny nie było to jednak zwykłe spotkanie na planie. Naprzeciwko niej stanęła przecież babcia, która jest dla niej mentorką, inspiracją.

Mogłoby się wydawać, że możliwość zagrania u boku tak bliskiej osoby mogła być dla niej źródłem komfortu. Karolina Matej opowiadała o tym jednak znacznie bardziej otwarcie. „Z babcią grało mi się fantastycznie, ale w sumie cieszę się, że zagrałyśmy we dwie tylko jeden raz. Bardzo doceniam uwagi babci, ale wolę jednak nie mieć takiej presji”, opowiadała trzy lata temu w rozmowie ze „Świat i Ludzie”.  Choć Karolina Matej mówi o Grażynie Szapołowskiej jak o autorytecie, w kwestiach zawodowych stara się przede wszystkim ufać sobie. W rozmowie z Plejadą przyznała, że nieczęsto prosi babcię o rady, bo lubi szukać własnych rozwiązań i opierać się na warsztacie, który już zdobyła.

Nie oznacza to jednak, że słowa Grażyny Szapołowskiej nie zostają z nią na dłużej. „Raczej staram się robić to, na podstawie warsztatu, jaki już mam i czego się nauczyłam. Jej rada to jest zawsze: „Pamiętaj! Tu nagle przyciśnij i odpuść. Zawsze bądź prawdziwa i naturalna” — to jest jej złota rada”, opowiadała.

Karolina Matej wprost o więzi z babcią. To ceni w Grażynie Szapołowskiej

Grażyna Szapołowska wspominała w rozmowie z „Vivą!” w 2023 roku, że Karolina już jako mała dziewczynka pojawiała się na jej spektaklach i z ogromnym entuzjazmem reagowała na obecność babci na scenie. „W „Księżniczce czardasza”, którą reżyserowała Márta Mészáros, śpiewałam arię hrabiny i wchodziłam na scenę lekkim krokiem z szampanem i białym wielkim wachlarzem. I z górnej loży słyszałam: „Babcia! Moja babcia! Brawo…!”, relacjonowała aktorka w rozmowie z Beatą Nowicką.

Z biegiem lat dziecięca fascynacja ustąpiła miejsca znacznie bardziej świadomemu spojrzeniu na zawodowe osiągnięcia Szapołowskiej. „Na ekranie pierwszy raz zobaczyłam babcię jako dziewięciolatka w filmie „Lata dwudzieste… lata trzydzieste”, ale dopiero od niedawna zaczęłam babcię doceniać. Sama długo nie myślałam o aktorstwie, bo uważałam, że nie potrafię grać. Dopiero na zajęciach aktorskich odkryłam, jaki to jest ciężki, a jednocześnie fascynujący zawód. Zaczęłam się tym jarać. Dotarło do mnie, że babcia wykonała kawał świetnej roboty”, dodawała Karolina na łamach VIVY! 

Dziś, gdy sama zdobywa doświadczenie aktorskie, patrzy na Grażynę Szapołowską już nie tylko przez pryzmat rodzinnej bliskości. Coraz lepiej rozumie skalę wysiłku, który przez lata stał za jej rolami, i otwarcie mówi o niej jako o osobie, od której wiele czerpie. „Dobrze się dogadujemy. [...] Jestem w nią wpatrzona, odkąd jestem świadoma. Zawsze wiedziałam, że babcia jest sławna, ale jak dorosłam i sama poszłam na aktorstwo, to widzę, ile to jest pracy i nagle inaczej patrzę na nią w filmie. Jestem po prostu pod wielkim wrażeniem, jestem jej fanką i w ogóle jestem wzruszona, że mam taką babcię”, dodawała w Plejadzie.

Grażynę Szapołowską łączy z wnuczką wyjątkowa więź 

Grażyna Szapołowska uważnie przygląda się rozwijającej się karierze wnuczki, ale zamiast wystawiać jej własne recenzje, wsłuchuje się w głosy ludzi, którzy spotykają Karolinę na planie. A te, jak zdradziła, są dobre. Kilka lat temu w rozmowie z Viva.pl mówiła: „Mam dobre opinie o Karolinie od osób, z którymi ona pracuje. Życzę jej samych sukcesów”. „Już stawia pierwsze kroki w filmie, również pięknie śpiewa, oddając swoją duszę, porusza słuchacza, a to jest najważniejsze w tym zawodzie”, odkreślała w rozmowie z Beatą Nowicką, nie szczędząc wnuczce komplementów. 

Swoją relację Grażyna Szapołowska i jej wnuczka Karolina coraz częściej pokazują w mediach społecznościowych. Szczególną popularność zdobył ich cykl „Girls Talk”, w którym z dużą swobodą i humorem rozmawiają o codzienności, relacjach i różnicach pokoleniowych. Wspólne nagrania pokazują, że łączy je nie tylko rodzinna więź, ale także bliskość, wzajemna sympatia i przyjaźń.

Grażynie Szapołowskiej i Karolinie Matej życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!

Most w Pilchowicach miał trafić do „Mission: Impossible”. Potem sprawa znalazła się w warszawskim sądzie

W planach filmowców miała znaleźć się efektowna scena związana z pociągiem i zniszczeniem przeprawy. Według ujawnianych wówczas informacji most w Pilchowicach był jedną z lokalizacji branych pod uwagę przy realizacji takiej sekwencji. Perspektywa, że mająca ponad sto lat konstrukcja może zostać uszkodzona lub wysadzona na potrzeby filmu, natychmiast wywołała sprzeciw miłośników kolei, społeczników oraz osób zajmujących się ochroną dziedzictwa technicznego.

Sprawa była tym bardziej emocjonująca, że konstrukcja nie była przypadkowym, współczesnym mostem przeznaczonym do rozbiórki. Powstała jeszcze przed I wojną światową, a dzięki charakterystycznej, nitowanej konstrukcji przez lata pozostawała jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów lokalnego krajobrazu. Ostatecznie most został wpisany do rejestru zabytków. W kolejnych latach jego filmowa historia tylko zwiększyła zainteresowanie turystów Pilchowicami.

Przy tym sam Christopher McQuarrie, reżyser „Mission: Impossible”, zdecydowanie odrzucał wersję, według której jego ekipa planowała zniszczyć chroniony polski zabytek. Przekonywał, że filmowcy nigdy nie zwracali się o zgodę na unicestwienie historycznej konstrukcji, a możliwość wykorzystania nieczynnego mostu miała zostać zaproponowana stronie produkcyjnej już na miejscu. Należy pamiętać, że właśnie wokół tego, jak rzeczywiście wyglądały ustalenia, powstał jeden z zasadniczych sporów całej historii.

Dla Cruise’a i jego współpracowników polski epizod nie zakończył się jednak w chwili, gdy filmowcy zrezygnowali z lokalizacji.

Pozew na 6 mln zł. Dlaczego nazwisko Toma Cruise’a pojawiło się w polskim sądzie?

W maju 2021 roku do Sądu Okręgowego w Warszawie trafił pozew Andrew Eksnera — polsko-amerykańskiego filmowca wcześniej zaangażowanego w przygotowania do realizacji produkcji w Polsce. W gronie pozwanych znaleźli się m.in. Tom Cruise, reżyser Christopher McQuarrie, producent Jake Myers, ówczesny szef Paramount Pictures Jim Gianopulos oraz sama wytwórnia. Eksner domagał się 6 mln zł, wskazując na kwestie związane z wynagrodzeniem za wykonaną przez niego pracę przy przygotowaniu polskiej części przedsięwzięcia.

Pozew nie dotyczył jednak żądania odszkodowania za próbę zniszczenia samego mostu. Konstrukcja stanowiła tło całego sporu, natomiast sednem roszczeń Eksnera były jego relacje z produkcją oraz zapłata za pracę, którą — według niego — wykonał podczas przygotowań do zdjęć w Polsce.

„Nazywam się Andrew Eksner. W listopadzie 2019 roku zostałem zatrudniony przez produkcję Mission Impossible 7, by znaleźć wyjątkową lokalizację do zdjęć. Szukali starego mostu kolejowego, który mogliby wysadzić w finałowej scenie filmu. Bez skutku, przez ponad rok, szukali wszędzie na świecie. [...] Moje imię zostało zmieszane z błotem, nie otrzymałem też żadnej zapłaty za znalezienie najważniejszego miejsca do nakręcenia zdjęć” — napisał Eksner w oświadczeniu.

• ZOBACZ TEŻ: Daniel Olbrychski powiedział wprost, co myśli o karierze Heleny Englert. Padły ważne słowa

Most ocalał i stał się atrakcją. Hollywood zostawiło po sobie nieoczekiwany ślad

Cała historia przyniosła też efekt, którego zapewne nikt początkowo nie planował. Most w Pilchowicach nie tylko pozostał na swoim miejscu, ale zyskał ogólnopolską rozpoznawalność. Historia z Tomem Cruise’em sprawiła, że zaczęli przyjeżdżać tam turyści zainteresowani konstrukcją, o której wcześniej poza Dolnym Śląskiem słyszało zdecydowanie mniej osób.

A jest na co patrzeć. Stalowa przeprawa ma ponad 150 metrów długości, opiera się na dwóch masywnych filarach i znajduje się około 40 metrów nad dnem zbiornika. Pociągi przejeżdżały nią do 2017 roku, kiedy linię wyłączono z użytkowania z powodu jej stanu technicznego. Co ciekawe, most przeżył także znacznie bardziej dramatyczne chwile niż hollywoodzkie plany. Pod koniec II wojny światowej wycofujący się Niemcy próbowali go wysadzić, jednak konstrukcja przetrwała.

Jan Dąbrowski zapytał Toma Cruise’a o film w Polsce. Aktor nie krył entuzjazmu

Minęło kilka lat i wydawało się, że polski rozdział w karierze Cruise’a pozostanie jedną z tych osobliwych historii, które wspomina się przy okazji kolejnych części „Mission: Impossible”. Tymczasem temat nieoczekiwanie powrócił.

Jan Dąbrowski pojawił się na światowej premierze filmu „Digger” w Londynie, gdzie miał okazję spotkać Toma Cruise’a. Jak relacjonował influencer, rozmowa była spontaniczna. Wykorzystał więc moment i zapytał jednego z największych gwiazdorów Hollywood, co sądzi o pomyśle nakręcenia któregoś z przyszłych filmów właśnie w Polsce.

Biorąc pod uwagę wcześniejsze doświadczenia ekipy Cruise’a nad Wisłą, odpowiedź mogła być zachowawcza. Jednak Tom Cruise zareagował na propozycję Dąbrowskiego z wyraźnym entuzjazmem.

„O, to byłoby świetne! Jest tyle miejsc na świecie, do których chciałbym się udać i nakręcić film. Mam tak dużo marzeń, że ta lista się nie kończy. Spełniam jedno i już mam drugie. Nad tym filmem pracowaliśmy... Alejandro pracował nad nim 10 lat, a ja z nim przez siedem” — odpowiedział aktor.

• SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Plotkowano, że jest gejem. Nagle zaskoczył wszystkich. Wziął ślub w podeszłym wieku z kobietą młodszą od jego córki

Kim była Alina Margolis-Edelman? Dzieciństwo, rodzina

Alina Margolis-Edelman urodziła się w Łodzi 18 kwietnia 1922 roku. Pochodziła z rodziny żydowskich lekarzy i społeczników. Jej ojciec, Aleksander Margolis, był jednym z czołowych działaczy Bundu (najważniejszej w przedwojennej Polsce żydowskiej organizacji socjalistycznej). Ale przede wszystkim był ordynatorem Oddziału Chorób Zakaźnych i dyrektorem Szpitala Miejskiego na Radogoszczu, w Łodzi. Jej mama - Anna była lekarzem pediatrą, skończyła studia zagranicą, w Bonn. W 1927 roku wspólnie z mężem doprowadziła do utworzenia w Łagiewnikach sanatorium dla dzieci cierpiących na gruźlicę.

Margolisowie byli zamożni, mieli samochód, gosposię, nianię do dzieci. Mieszkali na Piotrkowskiej, odwiedzał ich tam Marian Falski. Alina stała się pierwowzorem Ali z „Elementarza” na którym uczyły się czytać i pisać pokolenia dzieciaków. „Ala ma kota” to było o niej. Ten „Elementarz” stał się tak ważny w ich rodzinie, że brat Aliny został nazwany Jankiem, a chomik Ajfelek (od wieży Eiffla) przemianowany na Asa. Alina chciała chodzić jak inne dzieci na lekcje religii. Ale katechetka powiedziała: „Przykro mi Alu, nie możesz. Nie wiedziałam, że jesteś żydóweczką”. Po latach wspominała, że gdy wychodziła z tej lekcji, płonęły jej policzki. Z powodu pochodzenia nie mogła też wstąpić do wymarzonego harcerstwa.

Zobacz też: Jako student stracił głowę dla pięknej pani profesor. Ewa Florczak wzbraniała się przed miłością do Sławomira Orzechowskiego

Alina Margolis–Edelman: czasy wojny

W 1939 roku rodzeństwo wraz z mamą przyjechało do Warszawy. Ojciec został aresztowany i rozstrzelany w Łodzi. To wtedy Alina, gdy go odwiedzała i myślała, jak mu pomóc, słyszała, że nie da się już nic zrobić. I przysięgła sobie, że nigdy sama tak się nie podda. Margolisowie szybko trafili do warszawskiego getta. Warunki życia były wiadomo jak trudne, na niewielkiej przestrzeni stłoczonych prawie pół miliona ludzi. Bieda, choroby, terror. Mieszkali w przechodnim pokoju na Ceglanej.

Ich matka wiedziała, że żeby uratować dzieci, musi je przerzucić na aryjską stronę. Najpierw trafił tam 8-letni Janek, a potem nastolatka Alina. Janek przeżył dzięki Marynie Falskiej w sierocińcu „Nasz dom” na warszawskich Bielanach, potem pojechał do Domu Dziecka w Zakopanym. Przeżył pod przybranym nazwiskiem Kosiński.

Alina wychodziła i wracała, nie mogła znieść myśli o pewnego rodzaju uprzywilejowaniu, mając przed oczami śmierć dzieci w getcie. Gdy w jednym z domów, gdzie mieszkała, patrzyła na szklankę ze śmietaną, ściskało jej się serce. Mieszkała też u rodziny antysemitów, którzy nie wiedzieli, że jest Żydówką. Gdy po wojnie przyszła im podziękować wraz z mamą, przyniosły paczkę z Unry, dawni wybawcy zatrzasnęli im drzwi przed nosem.

Uczyła się w działającej w getcie Żydowskiej Szkole Pielęgniarek prowadzonej przez Lubę Blum-Bielicką. „W czasie, gdy na ulicach były trupy, ona przychodziła w białej rękawiczce i sprawdzała, czy dobrze wytarłyśmy kurze”, wspominała po latach. Wspominała: „Tam, pod murem getta po raz pierwszy poczułam się naprawdę Żydówką. I że już na zawsze, do śmierci zostanę z tymi żywcem zwęglonymi, z tymi uduszonymi (…) z tymi których losu nie podzieliłam”, pisała we wspomnieniach „Ala z elementarza”.

Zobacz też: Połączył się gorący romans, nie mogli o sobie zapomnieć. Relację Marka Barbasiewicza i Gerarda Wilka ujawniono po latach

Marek Edelman: jak poznał żonę?

Marek Edelman mieszkał w getcie na ulicy Gęsiej 6, był od Aliny o trzy lata starszy. Urodził się w 1919 roku w Homlu na terenie dzisiejszej Białorusi. Ale jego rodzice szybko przenieśli się do Warszawy. Byli bardzo zaangażowani społecznie, oboje byli działaczami Bundu. Marek wcześnie stracił matkę, sam zaczął na siebie zarabiać. W 1940 roku trafił do getta. W 1942 był wśród założycieli Żydowskiej Organizacji Bojowej.

Uczestniczył w Powstaniu w Getcie – powstanie wybuchło 19 kwietnia 1943 roku. Marek Edelman dowodził powstańcami w rejonie ulic Świętojerskiej i Franciszkańskiej (na dzisiejszym Nowym Mieście w Warszawie). Po jego upadku z grupą żydowskich powstańców przedostał się kanałami na ulicę Prostą. Z Aliną poznali się w getcie, ale nie byli jeszcze wtedy parą, potem oboje uczestniczyli w Powstaniu Warszawskim. Marek Edelman walczył w szeregach Armii Ludowej, bił się na Starym Mieście. Alina była pielęgniarką, za swoją postawę odznaczona została Krzyżem walecznych.

Zobacz też: Ich miłość zaczęła się od ciąży. Tomasz Jakubiak i jego żona świata poza sobą nie widzą

Alina Margolis uratowała Marka Edelmana

Po powstaniu, Marek Edelman ukrywał się z przyjaciółmi na warszawskim Żoliborzu, na ulicy Promyka. Trzeba było ich stamtąd wyciągnąć, bo Niemcy wysadzali dom po domu, piwnicę po piwnicy. Do akcji zgłosiła się m.in. Alina Margolis. Udając sanitariuszkę Międzynarodowego Czerwonego Krzyża, przemyciła Marka na noszach przez Warszawę.

Musieli dojść na ulicę Promyk, co nie było łatwe, bo wszędzie leżały już gruzy, nie było ulic, przejść przez dwa posterunki. Gdy na jednym z nich podeszli Niemcy, by unieść koc z głowy leżącego na noszach Edelmana, wszyscy zbledli. W ostatniej chwili jedna z dziewczyn krzyknęła: „Achtung! Fleckfiber” - Uwaga! Tyfus! Niemcy panicznie bali się zakaźnej choroby, odskoczyli jak oparzeni. Akcja się udała!

Zobacz też: Ryszard i Małgorzata Riedlowie byli ze sobą prawie „od zawsze”. Ta wielka miłość zakończyła się tragicznie

Po wojnie Edelmanowie zamieszkali najpierw w Grodzisku Mazowieckim, potem pojechali do Łodzi. Oboje studiowali medycynę. Znajoma Aliny i Marka z tamtych lat, Joanna Muszkowska-Penson, wspominała w wypowiedzi dla „Gazety Wyborczej”: „Na roku był z nami Marek Edelman, w którym Alina była zakochana po uszy. Szybko zostali małżeństwem. On po swoich przeżyciach w getcie był wycofany, wyciszony.

Trzeba było lat, by się odbudował i stał się taki wojowniczy, jakim go wszyscy zapamiętali. Alina dała mu dom w sensie dosłownym: z meblami, naczyniami, firanami, a to wtedy, w zniszczonej Polsce, była wielka sprawa”. Wielu znajomych przyszłego znanego lekarza i opozycjonisty mówiło, że Edelman nie mógł się po wojnie odnaleźć, borykał się z depresją i traumą. Podobno Alina pisała mu wykłady na ścianie, gdy on leżał i patrzył.

Marek Edelman i Alina Margolis-Edelman: historia niezwykłego małżeństwa

Hanna Krall w słynnym reportażu „Zdążyć przed Panem Bogiem" zapytała Marka Edelmana, dlaczego wybrał zawód lekarza. Odpowiedział, że na medycynę zapisała go żona, żeby wyciągnąć go z głębokiej apatii. Wszyscy cieszyli się z wygranej wojny, a on nie mógł się odnaleźć. Wciąż, jak mówił, wydawało mu się, że ktoś na niego czeka i trzeba go ratować, ale nikogo takiego nie było. Dopiero jako lekarz zrozumiał, że może nadal odpowiadać za ludzkie życie, tak jak na Umschlagplatzu, kiedy ratował ludzi przed wywiezieniem do obozu. Choć tam musiał dokonywać wyboru kogo ocalić w pierwszej kolejności.

W Łodzi Alina i Marek, już jako małżeństwo, osiedlili się w 1945 roku. Mieszkali na ulicy Zelwerowicza, w trzech pokojach z kuchnią, w domu należącym do ciotki Aliny. Marek Edelman został kardiologiam, Alina pediatrą, miała wielkie osiągnięcia w leczeniu cukrzycy i w nefrologii dziecięcej. Była lekarzem oddanym swoim pacjentom. Nawet jej syn wspominał, że bardziej liczyły się dla niej chore dzieci, niż te własne. A najważniejsze były dzieci cukrzycowe, stworzyła dla nich sanatorium w Rabce, organizowała kolonie, wyjazdy. Zresztą oboje z Markiem Edelmanem mieli pasję do leczenia i ratowania ludzi.

Sami doczekali się dwojga dzieci, w 1951 roku urodził się syn, Aleksander, naukowiec, biofizyk, zajmujący się pracami nad lekiem na mukowiscydozę. W 1956 roku na świat przyszła córka -Anna. Aleksander Edelman wspominał: „Nikt nas nie brał na kolana, nie przytulał. Nie, że byli zimni – po prostu nie zwracali na nas uwagi. Po tym, co przeszli, być może uważali, że jeżeli dzieci są zdrowe, nie chodzą głodne, to naprawdę już mają wszystko. Oni wiedli swoje życie i my – ich dzieci – swoje. Ania miała koleżanki, ja – kolegów. Jeździliśmy na rowerze, chodziliśmy do parku, do kina. Wszystko było normalne”.

Zobacz też: Ma fanów na całym świecie, jednak od trzech dekad jej serce należy do jednego mężczyzny. Partner Barbary Trzetrzelewskiej jest członkiem znanej grupy!

Rozbicie rodziny, emigracja do Francji

Życie rodziny Edelmanów zmieniło się gwałtownie podczas wydarzeń marcowych i antysemickiej nagonki w 1968 roku. Marka Edelmana wyrzucono ze szpitala, w którym pracował, zablokowano mu habilitację. Pracę straciła wtedy także Alina Margolis-Edelman. Było to dla niej bolesne, miał duże sukcesy, także za granicą. Początkowo oboje uznali, że w niepewnej sytuacji trzeba najpierw przerzucić „za mur” dzieci, czyli wysłać je za granicę.

Ostatecznie najpierw wyjechała Alina z córką, potem dołączył do nich syn Aleksander, który pełnił w tym gronie rolę jedynego mężczyzny. Marek Edelman zdecydował się zostać w Łodzi. Nie chciał wyjechać. Mówił: „Myśmy się nigdy nie rozwiedli. Ala chciała jechać, to pojechała. Bała się. Nie miała tu co robić. Nie mogła nerwowo wytrzymać. Że nagle ją zrzucili ze wszystkiego – a była wysoko, pierwsza po Bogu”.

Pobyt za granicą był trudny. Alina, mimo sukcesów w Polsce, musiała we Francji zaczynać prawie od zera, a miała wtedy około 50 lat. Wymagano od niej nostryfikowania dyplomu. Przez jakiś czas pracowała w Instytucie Pasteura, jeździła po Francji szczepić żandarmów. Była laborantką, pobierała krew szczurom, gdy jej koledzy z Łodzi robili profesury. Do tego, jak sama opowiadała doszło rozbicie rodziny, brak pieniędzy, praca na dziesięciu posadach. To był straszny czas.

Alina Margolis-Edelman: lekarka bez granic

„Psychicznie uratowali mnie Lekarze bez Granic”, wspominała w rozmowie z Anną Bikont. Jest to medyczna organizacja humanitarna, pozarządowa, założona w 1971 roku przez francuskiego lekarza Bernarda Kouchnera. Jej powołaniem jest niesienie pomocy medycznej ofiarom konfliktów zbrojnych na całym świecie.

Alina Margolis Edelman jeździła na takie misje do Wietnamu, gdzie brała udział w ratowaniu boat-people, ludzi którzy z komunistycznego kraju uciekali przez morze południowochińskie na tratwach. Była w objętym wojną domową Czadzie, gdzie musiała wybierać, które dziecko ratować.

Jeździła do Salwadoru, Afganistanu, Bośni i Hercegowiny. Sama współtworzyła organizację „Lekarze Świata”. W 1980 roku zaangażowała się w pomoc dla Polski, zorganizowała transport leków, ale i sprzętu poligraficznego dla podziemnej Solidarności.

Zobacz też: Kilkukrotnie odkładali decyzję o ślubie. Iwona Pavlović i Wojciech Oświęcimski są małżeństwem od 15 lat!

Anna Margolis-Edelman i Marek Edelman: relacja na odległość

Małżeństwem z Markiem Edelmanem byli na telefon, pomagali sobie. Doktor Edelman jeździł, gdy mógł do Paryża. Natomiast obwiał się, by rodzinie podczas odwiedzania go w Polsce, nie odebrano paszportów. On sam miał czasem kłopoty z wyjazdem z kraju, tym bardziej że w latach 70. był już znanym działaczem opozycji demokratycznej. Raz, gdy komuna nie chciała go wypuścić, interweniował prezydent Francji Francois Mitterand. Anna Margolis-Edelman i Marek Edelman żyli swoim życiem, ale odwiedzali się gdy mogli, pomagali sobie, szczególnie Alina Margolis organizowała pomoc w leczeniu i diagnozowaniu ludzi z Polski. Organizowała zagraniczną pomoc dla ludzi nieuleczalnie chorych. Jej działalność medyczna i humanitarna były imponujące. Choć ona sama wiedziała, że misje na które jeździła nie zawsze były bezpieczne. I nie zawsze czuła się z tym w porządku wobec swoich dzieci.

Zmarła w 2008 roku, pochowana została w Paryżu i symbolicznie obok męża na cmentarzu żydowskim w Warszawie. Podczas ostatniej wizyty w Paryżu, Marek Edelman chciał pojechać przede wszystkim na grób żony. Zmarł rok później w szabat, 2 października 2009 roku. Został pochowany w Warszawie.

Aleksander Edelman mówił o swoich rodzicach: „Ich historia była skomplikowana, naznaczona wieloma dramatami. Ojciec powiedział kiedyś o ich związku, że gdziekolwiek by nie byli, zawsze patrzyli w tę samą stronę”

Zobacz także: Barbara Horawianka i Mieczysław Voit: jeden spektakl połączył ich na kilkadziesiąt lat

Córka Rominy Power i Al Bano miała konkretne plany na przyszłość

Ylenia urodziła się 29 listopada 1970 r. w Rzymie jako najstarsza córka amerykańskiej aktorki i piosenkarki Rominy Power i jej męża, włoskiego tenora Al Bano (właść. Albano Carrisiego). Już jako dziecko pojawiała się często u boku sławnych rodziców: jako trzynastolatka zagrała w filmie „Champagne in paradiso”. Później występowała we włoskiej wersji „Koła fortuny”, gdzie jej zadaniem było odwracanie liter w zgadywanych hasłach. Prócz jasno piszącej się kariery na ekranie, dziewczyna miała także wyjątkowe osiągnięcia naukowe. Mówiła w pięciu językach, a na uczelni King's College w Londynie, gdzie studiowała literaturę, była jedną z najlepszych uczennic. Zamierzała zostać pisarką, a do swojej powieści potrzebowała natchnienia. Tak narodziło się w niej pragnienie, aby zwiedzić świat.

W wieku 23 lat zdecydowała się więc przerwać studia w Anglii, wróciła do Włoch i sprzedała cały swój dobytek, by móc sfinansować swoje podróże. Najpierw wybrała się do Ameryki Południowej, gdzie zatrzymała się w Belize, a po kilku miesiącach wyjechała do Nowego Orleanu w stanie Luizjana w Stanach Zjednoczonych. Była to najprawdopodobniej ostatnia podróż w jej życiu. Studentka z dnia na dzień zniknęła bez śladu, a jej dalsze losy do dziś pozostają niewyjaśnione.

Czytaj także: Nie tylko Ylenia: Al Bano i Romina Power przywitali na świecie czwórkę dzieci. Co robią dzisiaj?

Romina Power, Al Bano, Ylenia Carrisi, 1970 rok

Zaginięcie Ylenii Carrisi wstrząsnęło całą rodziną

Ylenia zanurzyła się w lokalnej kulturze ulicznej Nowego Orleanu. W tym czasie malowała i sporządzała notatki, które miały jej pomóc w napisaniu książki o swoich przeżyciach. Jej ojciec uważa, że pod wpływem środowiska, mogła zacząć zażywać narkotyki. Duży wpływ miał mieć na nią także starszy od niej o 20 lat uliczny muzyk Alexander Masakela. Dziewczyna zamieszkała z nim w jednym z hoteli pomimo dezaprobaty rodziców co do tej znajomości. Ostatni raz skontaktowała się z rodzicami w Nowy Rok. Pięć dni później słuch o niej zaginął.

Co roku w dniu urodzin Yeleny, jej matka udostępnia w mediach społecznościowych apel do swojej córki. Opisuje w nich, jak bardzo ją kocha i za nią tęskni, i przysięga, że nigdy nie przestanie jej szukać. Mimo iż od tragedii minęły już prawie trzy dekady, ból matki po rozłące z dzieckiem nie wydaje się goić z biegiem czasu. "W tym dniu, 53 lata temu pojawiłaś się w naszym życiu, Ylenio. Dziś zastanawiam się, czy wiesz, że to twój urodziny. Jedno wiem na pewno, że moja miłość do ciebie nigdy się nie zmieni i zawsze będę czekać na twój powrót", pisała trzy lata temu.

Angelo Deligio/Mondadori via Getty Images

Romina Power, Al Bano, Ylenia Carrisi, 1990 rok

Helmut Reiss/United Archives via Getty Images

Romina Power nigdy nie straciła nadziei i wierzy, że córka wróci

W 1996 roku, dwa lata po zniknięciu Ylenii, z jej rodziną skontaktował się anonimowy rozmówca, który twierdził, że dziewczyna ukrywa się, jednakże nie zdradził miejsca jej pobytu. Od tamtego czasu informacje o domniemanych miejscach, w których widziano osobę przypominającą zaginioną, pojawiają się co kilka lat w prasie. Widziana miała być w Wenecji, później w Berlinie, a nawet wśród grupy bezdomnych w Rosji. W 2011 r. Al Bano odniósł się do jednej z krążących wówczas plotek jakoby dziewczyna miała być członkinią amerykańskiego klasztoru. Wtedy nazwał te pogłoski „haniebnymi spekulacjami, niezawierającymi ani odrobiny prawdy”. W 2013 r. złożył wniosek o uznanie córki za zmarłą, który został zatwierdzony rok później. Romina nie zaakceptowała jednak werdykt sądu. Odmienne zdanie małżonków na temat losu ich córki sprawiło, że para zdystansowała się, a następnie rozwiodła, zaledwie 5 lat po tragedii, która ich spotkała.

Jej były mąż w 2021 r. przyznał, że i on poradził sobie w podobny sposób, mimo chwilowego zawahania się: „Wiara była centrum mojego życia, zawsze wierzyłem w Boga. Ale w latach 90., kiedy przytrafiło mi się to, co się przytrafiło, zacząłem wszystko kwestionować” wyznał. „Później uświadomiłem sobie, że nawet dobry Bóg stracił swojego syna, więc wróciłem do tego, co porzuciłem i dziś czuję się o wiele lepiej”, kontynuował.

Również między piosenkarzami sytuacja zaczęła się poprawiać. Chociaż ich związek zakończył się lata temu, ponownie połączyli się dzięki muzyce. W 2013 r. Al Bano i Romina Power zaczęli ponownie razem występować, chociaż deklarują, że obecnie ich relacje są czysto zawodowe.

Czytaj także: Mieli świat u stóp. Rodzinna tragedia zakończyła małżeństwo Rominy Power i Al Bano

Romina Power, Al Bano, Ylenia Carrisi, 1990 rok

ZOBACZ TAKŻE: Daniel Roseberry pokazuje Schiaparelli od innej strony. Wiosną 2027 luksusowy surrealizm nabiera swobody

Brąz staje się nową czernią

Najmocniejszym kolorem sezonu jest bez wątpienia brąz – od espresso po przygaszone kakao. Krótka kurtka Catania Brown marki Naree interpretuje klasyczną marynarkę w bardziej swobodny sposób. Kopertowy przód, ozdobne guziki i możliwość regulowania talii sprawiają, że model dobrze odnajduje się zarówno w codziennym zestawie z jeansami, jak i w bardziej wieczorowej stylizacji.

Jeszcze inną odsłonę brązu proponują pikowane modele marki More'moi o stylowym użytkowym charakterze w chłodnym, szlachetnym odcieniu kakao. Ochnik zaskakuje zaś miękką formą, sztruksową fakturą i złotymi zatrzaskami przywołującymi estetykę brytyjskiej wsi, która w połączeniu z szerokimi spodniami i koszulą nabiera wyraźnie miejskiego charakteru.

Kurtka, która nie potrzebuje ozdobników

Skandynawska prostota najlepiej widoczna jest w krótkich fasonach o wyrazistej konstrukcji. COS stawia na minimalistyczną kurtkę z mieszanki wełny, z szerokim kołnierzem i oszczędnym wykończeniem. To jeden z tych modeli, które wyglądają efektownie właśnie dlatego, że niemal całkowicie zrezygnowano w nich z dekoracyjności.

CZYTAJ TEŻ: Jak ubierałyby się dziś gwiazdy złotej ery Hollywood? Dries Van Noten pokazuje swoją wizję na wiosnę–lato 2027

Podobną zasadą kieruje się czarna bomberka z kolekcji Taranko. Miękka tkanina z dodatkiem wełny, obniżona linia ramion i duże kieszenie tworzą nowoczesną, ale ponadczasową sylwetkę. Czerń tej jesieni nie musi oznaczać surowości – liczy się przede wszystkim proporcja.

Burgund i oliwka zamiast jesiennej monotonii

Paletę neutralnych barw przełamuje głęboki burgund oraz zieleń. Krótki płaszcz o linii A od Bimba Y Lola czy Kappahl ze sztruksowym kołnierzem i szerokimi rękawami jest elegancki, ale pozbawiony nadmiernej formalności.

Najmodniejsze kurtki na jesień 2026 łączy jedna cecha: mają wyglądać dobrze przez więcej niż jeden sezon. Kopenhaski minimalizm nie polega bowiem na rezygnacji z mody, lecz na wybieraniu rzeczy, których siła tkwi w kroju, kolorze i jakości detalu.

Miłość, strata i tajemnica na Cape Cod

„Zostań ze mną” to najnowszy film M. Nighta Shyamalana, reżysera „Szóstego zmysłu”, który po raz kolejny buduje opowieść na granicy emocjonalnego dramatu i niewytłumaczalnej tajemnicy. Tym razem w centrum historii stawia mężczyznę próbującego odzyskać równowagę po osobistej tragedii. Jake Gyllenhaal wciela się w architekta, który po depresji i śmierci siostry przyjeżdża na Cape Cod, by zacząć od nowa. Spokój nadmorskiego krajobrazu okazuje się jednak pozorny.

Właśnie tam bohater poznaje Wren, tajemniczą kobietę graną przez Phoebe Dynevor. Ich relacja staje się osią filmu, ale klasyczna historia miłosna szybko ustępuje miejsca opowieści znacznie bardziej niepokojącej. Shyamalan splata romans z thrillerem i motywami nadprzyrodzonymi, prowadząc bohaterów przez temat żałoby, straty oraz cienkiej granicy między życiem i śmiercią. W obsadzie znaleźli się także Ashley Walters, Julie Hagerty, Jay O. Sanders, Tracy Ifeachor, Hannah James, Caleb Ruminer, Kieran Mulcare i Maria Dizzia. Także sam reżyser pojawia się na ekranie w roli Nasha.

Zobacz też: Najlepsze filmy z prestiżowych festiwali i wyczekiwane adaptacje. Podpowiadamy, na co w październiku warto wybrać się do kina

M. Night Shyamalan spotyka romantyczny świat Nicholasa Sparksa

Za „Zostań ze mną” stoi niecodzienne spotkanie dwóch twórczych wrażliwości. Shyamalan rozwijał historię wspólnie z Nicholasem Sparksem, autorem kojarzonym z literackimi opowieściami o miłości i emocjonalnych relacjach. Sparks przygotował własną wersję powieściową, podczas gdy Shyamalan przeniósł materiał na ekran, nadając mu charakterystyczny dla swojego kina ton napięcia i niepewności.

To właśnie ten kontrast wydaje się jednym z najbardziej intrygujących elementów projektu. Romantyczna narracja zderza się z horrorem, humorem i atmosferą zagrożenia, a emocjonalna intymność historii zostaje wpisana w bardziej mroczny kontekst. Za produkcję odpowiada Blinding Edge Pictures, natomiast dystrybucją zajmuje się Warner Bros. Pictures. Ważnym elementem filmu jest również muzyka Jamesa Newtona Howarda, na której obecność zwracano uwagę po pierwszych pokazach. W recenzjach podkreślano także ekranową chemię Gyllenhaala i Dynevor oraz umiejętne łączenie kilku pozornie odległych tonów.

Zwiastun zapowiadający niepokój

Zwiastun „Zostań ze mną”, zaprezentowany we wrześniu 2026 roku, zaczyna się jak opowieść o bliskości i nowym początku, by z każdą kolejną sceną coraz wyraźniej odsłaniać bardziej mroczny wymiar historii. Relacja głównych bohaterów rozwija się w cieniu tajemnicy, a Cape Cod przestaje być jedynie malowniczym tłem. Staje się przestrzenią, w której emocje i lęk funkcjonują obok siebie, a pozornie prosta historia miłosna zyskuje zupełnie inny ciężar.

Równie starannie Shyamalan zaplanował sposób, w jaki film po raz pierwszy trafił do publiczności. Podczas Beyond Fest widzowie oczekiwali seansu „Szóstego zmysłu”, jednego z najbardziej rozpoznawalnych tytułów w jego dorobku. Reżyser pojawił się jednak osobiście i zamiast zapowiedzianego filmu pokazał przedpremierowo „Zostań ze mną”. Pierwsze reakcje podkreślały zarówno grozę, jak i emocjonalność historii. Kinową premierę filmu zaplanowano na 5 lutego 2027 roku. 

Zobacz też: Tych premier nie można przegapić! Netflix odkrywa nowości, które w październiku wbiją widzów w fotel

ZOBACZ TAKŻE: Jak ubierałyby się dziś gwiazdy złotej ery Hollywood? Dries Van Noten pokazuje swoją wizję na wiosnę–lato 2027

Schiaparelli mniej pomnikowe, bardziej osobiste

Daniel Roseberry rozkłada dobrze znane kody marki na części. Suknie ustępują miejsca topom, spodniom, miękkim marynarkom i spódnicom, które można ze sobą swobodnie łączyć. Czerń, kość słoniowa i maślane odcienie tworzą bazę kolekcji, przełamaną zielenią, różem i chłodniejszymi tonami.

Najciekawsze jest napięcie między konstrukcją a lekkością. Wyraźnie zaznaczone talie, asymetryczne wycięcia, falbany i miękkie drapowania sprawiają, że nawet najbardziej dopracowane sylwetki nie wyglądają sztywno.

Surrealizm, który działa z bliska

Dziedzictwo Elsy Schiaparelli pojawia się w detalach: haftach inspirowanych naturą, transparentnych tkaninach, fantazyjnej biżuterii i charakterystycznych motywach domu mody. Są też kontrasty faktur, rzeźbiarskie formy oraz elementy, które balansują między ubiorem a obiektem.

CZYTAJ TEŻ: Suknie jak morskie fale i dzianiny niczym muszle ostryg. Stella McCartney zanurza kolekcję SS 2027 w oceanie

Tym razem jednak surrealizm nie przytłacza sylwetki. Jest raczej kodem rozpoznawczym — czymś, co odkrywa się stopniowo.

Luksus nabiera swobody

W kolekcji na wiosnę i lato 2027 widać wyraźną potrzebę oddechu. Dyrektor kreatywny marki proponuje ubrania, które nie tracą spektakularności, ale dają więcej miejsca osobie, która je nosi. Więcej tu zestawów dziennych, miękkich form, niskich butów i elementów, które można dowolnie stylizować.

Schiaparelli pozostaje wierne swojej fantazji, lecz tym razem luksus nie polega na nadmiarze.

Była to jednak znakomita rola, na którą namówiła go żona Hanna. Reżyser Stanisław Bareja nie chciał do niej Janusza Gajosa (za zwalisty) ani Jacka Fedorowicza ( za chudy) i wybrał Wojciecha Pokorę, który miał akurat jechać z żoną na luksusowe wczasy do Bułgarii i ani myślał grać, ale żona przyklasnęła temu pomysłowi. Dała mu swoją perukę – bo wtedy modne było chodzenie w perukach i kobiety miały ich zwykle kilka. Zrobiła włóczkową sukienkę, w której grał. W tym zaangażowaniu nie było nic nadzwyczajnego, oboje pracowali ze sobą i interesowali się nawzajem tym, co robią.

Wojciech Pokora: dorastanie, początki kariery

Oboje urodzili się w połowie lat 30. Pochodzili z Warszawy. Rodzina Wojciecha Pokory związana była z Grochowem, rodzice marzyli, żeby syn zrobił karierę i został inżynierem. Wychowywany był surowo, niemal despotycznie. Skończył więc Technikum Budowy Silników Samolotowych we Wrocławiu, potem zaczął pracować w Fabryce Samochodów Osobowych na Żeraniu, montował m.in. jeden z pierwszych polskich samochodów – Warszawę. Wspólnie z aktorem Jerzym Turkiem, z którym znali się jeszcze jako nastolatki, występował w przyzakładowym teatrze. Tam połknął aktorskiego bakcyla. Wojciech Pokora zdawał do Szkoły Teatralnej, ale wielki Aleksander Zelwerowicz, powiedział mu , że jest jeszcze za surowy, za młody, żeby gdzieś poterminował.

Poszedł więc do Liceum Techniki Teatralnej. Tam poznał Hanię, była śliczna, koledzy wołali na nią Modrzejewska. „Miała wiele walorów”, wspominał Wojciech Pokora: „Czarna, szczuplusieńka, że ją rękami mogłem objąć w talii”. Od początku wpadła mu w oko i bardzo mu się podobała, ale niestety bez wzajemności. „Wtedy strasznie Wojciecha nie lubiłam” – opowiadała Hanna Pokora w książce „Z Pokorą przez życie". „Gdyby ktoś mi powiedział, że za niego wyjdę, to bym skreśliła tę osobę najgrubszym flamastrem! On wydawał się taki zarozumiały, że nie mogłam po prostu na niego patrzeć”.

Zobacz też: Agata Nizińska w poruszającej rozmowie o dziadku, Wojciechu Pokorze…

Żeby się do niej zbliżyć obiecał, że przygotuje ją do egzaminu do Szkoły Teatralnej. I zrobił to tak dobrze, że zdała. Miała pecha, bo jej rok, z niewiadomych powodów rozwiązano. Może to dobrze, że nie zostałam aktorką, mówiła po latach. „(…) Myślę, że nasz związek, by się nie utrzymał, tak jak większość małżeństw aktorskich... Obydwoje jesteśmy ambitni, a w pewnym momencie trzeba być egoistą i myśleć tylko o swojej pracy". Nie wróciła już na studia, poznała za to przyszłego męża. Spotykali się, chodzili do teatru, do filharmonii.

Jednego wieczoru, gdy padał deszcz Wojciech Pokora wziął Hannę na ręce… To ją ujęło. „W pewnym momencie zorientowałam się, że w tym zarozumiałym Wojciechu się zakochałam! Strzała Amora trafiła mnie w drodze do filharmonii, gdy Wojtek – widząc kałużę – przeniósł mnie przez nią na rękach”. Nie tylko nosił ją na rękach, ale też zachwycał się nią, mówił: „Haniu najdroższa jesteś i będziesz moja do końca życia!” I to się spełniło.

Hanna i Wojciech Pokora: ślub w tajemnicy

Ślub cywilny wzięli w grudniu 1956 roku, w tajemnicy przed rodzicami. Było młodzi – ona miała 20, on 21 lat, bez grosza przy duszy, w dodatku nie podobali się nawzajem swoim rodzinom. ,„Okazało się, że mama przyszłej żony kategorycznie nie zgadza się na to, by Hania wyszła za mnie, a moja mama wypatrzyła mi jakąś kandydatkę na żonę. Hania zupełnie jej nie pasowała do układanki rodzinnej. Zdaniem mojej matki nieproszona wmiksowała się w stosunki ze mną i wzięła mnie jak swojego”, wspominał.

Przez pewien czas mieszkali osobno, każde w swoim domu. Dopiero po ślubie kościelnym w „Św Annie”, w Warszawie zaczęli mieszkać razem. „Byliśmy tak zajęci, że widywaliśmy się niemal wyłącznie w łóżku. Tam się witaliśmy nocą i żegnaliśmy rano – całowaliśmy się, przytulaliśmy i kochaliśmy”, opowiadał Wojciech Pokora.

Początki wspólnego życia okazały się trudne. Mieszkali raz u jednej rodziny, raz u drugiej. Gdy zaczynały pojawiać się jakieś napięcia chwytali wózek, walizki i przenosili się. Czuli, że po tym doświadczeniu nic ich już szybko nie załamie.

Była to na pewno sytuacja, która sprzyjała stresom, ale Wojciech Pokora mówił, że oni nie mieli wtedy czasu na scysję, bo oboje walczyli o byt. Urodziły się córki, najpierw Ania, która jako dziecko była bardzo chorowita. A po dziewięciu latach Magda. Trzeba było zająć się dziećmi, ogarnąć szkołę, przedszkole, dom i pracę – oboje mieli ambicje zawodowe.

Zobacz też: Jedyny wywiad Wojciecha Pokory i jego wnuczki!

Żona Wojciecha Pokory: zawód

Hanna Pokora zrobiła uprawnienia reżysera telewizyjnego, pracowała jako asystentka Adama Hanuszkiewicz przy nagrywaniu legendarnego „Pana Tadeusza” z 1970 roku. Pracowała przez wiele lat z Olgą Lipińską i świetnie się u jej boku sprawdzała, była znakomicie zorganizowana, nic jej nie umykało. Wojciech Pokora zrobił jako aktor wielką karierę. Dostał szybko angaż w prestiżowym Teatrze Dramatycznym, grał w w głośnych spektaklach, które dopiero wchodziły do polskiego teatru: „Wizycie starszej Pani” Friedricha Durrenmatta, czy „Czarnej Komedii” Petera Shaffera.

Krytycy pisali, że grał koncertowo. Był Papkinem w „Zemście”. Zagrał w tym teatrze mnóstwo ról. Ale kiedy w 1984 roku Gustaw Holoubek został z powodów politycznym zwolniony z funkcji dyrektora, Pokora – w ramach protestu i solidarnie z większością zespołu – pożegnał się z tą sceną. Największą popularność przyniosły mu filmy i seriale, grał u Stanisława Barei, Andrzeja Kondratiuka, Janusza Majewskiego. Widzowie pamiętają go z ról drugoplanowych, choćby w „Czterdziestolatku” – był przezabawnym, napuszonym inżynierem Gajnym, adoratorem Madzi Karwowskiej.

Występował w kabarecie Olgi Lipińskiej, mówił o niej „apodyktyczna, despotyczna, wrzeszcząca", ale był jednym z filarów jej zespołu. To z kabaretem Lipińskiej wyjeżdżał do USA, gdzie zarabiał dolary, za które potem kupował rodzinie rzeczy w tzw. Pewexie. Ale w pewnym momencie wśród Polonii rozeszła się wieść, że w kabarecie są niepochlebne piosenki o Bogu i Kościele. „Wśród tamtejszej Polonii rozdzwoniły się telefony, jeden mówił drugiemu: »Obrażają nas!«". W efekcie kabaret przestał być zapraszany. Był bardzo lubianym i uznanym aktorem, ale on sam uważał, że talent zagubił.

Bardzo dużo grał, w teatrze, filmie serialach, kabaretach. Przychodził do domu o pierwszej, drugiej w nocy, a o dziesiątej rano już jechał na plan albo na próbę. Zagrał tyle, że niektórych swoich ról w ogóle nie pamiętał. Dziennikarze pytali jak pracuje nad rolą, a on uczył się tekstu jadąc na plan filmowy. Ale był wybitny, więc szybko orientował się o co chodzi i potrafił stworzyć wiele wspaniałych rzeczy. Najbardziej cenił swoje rolę w „Karierze Nikodema Dyzmy”, w „CK Dezerterach”. Mówił, że podobają mu się 2-3 rzeczy, które zrobił, resztę mógł zrobić lepiej. Był wobec siebie bardzo krytyczny.

Zobacz też: Ma fanów na całym świecie, jednak od trzech dekad jej serce należy do jednego mężczyzny. Partner Barbary Trzetrzelewskiej jest członkiem znanej grupy!

Hanna i Wojciech Pokora: jak wyglądało ich małżeństwo?

Zaczęli się dorabiać, choć - nawet będąc znanym aktorem, trzeba się było w PRL-u nieźle napracować, żeby zarobić na pralkę, lodówkę, telewizor, samochód, wszystko na raty. A tu Panu Wojtkowi zdarzało się jeszcze od czasu do czasu przegrać pieniądze z kolegami w pokera, w teatralnym bufecie. Aż żona raz poskarżyła do dyrekcji, że w teatrze się takie rzeczy dzieją, a w domu nie starcza do pierwszego. Nie było jednak źle, kupili mieszkanie, jedno, drugie za każdym razem większe. I działkę koło Radzymina, gdzie wybudowali dom, chętnie spędzali tam czas.

„Zupełna cisza i spokój, cudowne, świeże powietrze. Wokoło pełno kwiatów, bo żona to kwiatowa dziewczyna. Bywają takie lata, kiedy domu zza nich nie widać. Dobrze mi tam”, opowiadał Wojciech Pokora. 
Ich przepis na udany związek? Jak mówiła Pani Hanna po pierwsze trzeba się kochać, po drugie trzeba się lubić. Lubić być ze sobą i mieć wiele cierpliwości, tolerancji, zaufania. Mąż śmiał się z niej że jest zazdrosna. Jak Otello.

Ona przyznawała, że gdy w latach 70. mąż stał się popularny, latały za nim dziewczyny. Obiecywały, że go uszczęśliwią, a chciały „przy jego pomocy zrobić karierę, rozdzielić nas”. Po jednym z incydentów (którego według Wojciecha Pokory w ogóle nie było) żona wykrzyczała: „Chcesz być uskrzydlony, chcesz znaleźć sobie inną? Proszę bardzo!”. Jego walizki poleciały za drzwi. „Z powrotem wnosił te walizki do domu i na kolana, że on mnie i tylko mnie i nie wyobraża sobie życia beze mnie. Powtarzał, że żadne dziewczyny go nie interesują” - opowiadała żona Wojciecha Pokory w programie „Alarm". Mówił: „Haniu kocham tylko ciebie".

Ale to były incydenty, tak naprawdę Wojciech Pokora był tak zapracowany, że nawet nie miał kiedy imprezować. Uważał też, że za mało czasu poświęcił córkom, i że dzisiaj tylu propozycji, by nie brał, nawet gdyby sypały się, jak z rękawa.

Hanna i Wojciech Pokora: nie zawsze było idealnie

Oboje byli pracowici, chociaż ona musiała wykorzystać te swoją zaletę również w domu zdejmując z głowy męża codzienne obowiązki. Nie lubił ich, nie lubił nawet robić codziennych zakupów. Hanna Pokora mówiła, że przy niej „Wojtek zyskał poczucie bezpieczeństwa”. W domu czuł się, jak za chińskim murem. Oboje potrafili być zacięci, gdy zdarzały się awantury, on przyznawał, że zamiast załagodzić konflikt , przełamać impas dobrym słowem, zamykał się w sobie. „Jestem czuły na niesprawiedliwość. Jeśli ktoś mnie skrzywdzi, to długo noszę w sobie żal”.

To żona wyciągała pierwsza rękę, mówiła: "Przeprośmy się". I było po sprawie. Gdy odchowali dzieci, zabezpieczyli je, i mogli wreszcie cieszyć się sobą, przyszły choroby. Uratowali sobie nawzajem życie. Najpierw Hanna Pokora przeszła zawał, po którym zapadła w śpiączkę. On siedział przy niej cały czas trzymał ją czule za rękę i mówił : „Kochanie, zobaczysz wszystko będzie dobrze. Jeszcze dzień, dwa, wybudzą Cię i zaczniemy normalnie rozmawiać. Pójdziemy na spacer, kupię ci bukiet pięknych kwiatów”. Na szczęście wszystko skończył się dobrze i Hanna Pokora wróciła do zdrowia.

Hanna i Wojciech Pokora: żona uratowała mu życie

Z kolei ona uratowała mu życie, gdy doznał ataku serca. Jeszcze w 2015 roku mówił, że jest bardzo dorosłym Panem, ale podobnie jak żona czuje się młody psychicznie. „Bo mamy dzieci, bo mamy wnuki. I ciągle z tymi młodymi ludźmi mamy do czynienia”. Mial kłopoty z sercem, poruszaniem się, przeszedł udar. Wtedy to żona opiekowała się nim do końca. Wojciech Pokora zmarł zimą 2018 roku, w wyniku komplikacji po udarze. Kilka godzin po jego śmierci żona przeprowadziła się do jego pokoju.

„Wydawało mi się wtedy, że ciągle jest przy mnie, ciągle jest ze mną, że go czuję jak jestem tam. Było mi lepiej, zbierałam się, nie dawałam się, ale było mi bardzo ciężko, jest mi bardzo ciężko i będzie mi bardzo ciężko do końca”. Żona aktora ma dzisiaj 90 lat. Mówi, że po śmierci męża wszystko w niej skamieniało. „Zamieniłam się w słup soli, jego śmierć to był dla mnie olbrzymi cios. Byliśmy do siebie bardzo przywiązani. Lubiliśmy być ze sobą, lubiliśmy ze sobą gadać, lubiliśmy ze sobą milczeć". I dodaje: „Byliśmy chyba sobie przeznaczeni."

Zobacz również: Jako student stracił głowę dla pięknej pani profesor. Ewa Florczak wzbraniała się przed miłością do Sławomira Orzechowskiego

Korzystałam z książki „Z Pokorą przez życie. Wojciech Pokora w rozmowie z Krzysztofem Pyzią", wyd. Prószyński i ska, Warszawa.

Helena Englert jak Maryla Rodowicz w „Tańcu z Gwiazdami”

Szczególną uwagę zwróciła na siebie w trzecim odcinku programu, który odbywał się pod hasłem „Maryla Night”. Tego wieczora za stołem jurorskim pojawiła się Maryla Rodowicz. Englert postanowiła nawiązać do wyglądu artystki i zaprezentowała się w wyprostowanych włosach oraz charakterystycznej grzywce. Metamorfoza nie umknęła samej Rodowicz. Piosenkarka była pod wrażeniem podobieństwa i przyznała, że miała wrażenie, jakby patrzyła na samą siebie.

Dobre wyniki w programie mają jednak także drugą stronę. Helena Englert przyznała w rozmowie z Eską, że coraz mocniej odczuwa związaną z nimi presję. Aktorka zwróciła uwagę, że do tej pory wraz ze swoim tanecznym partnerem nie zaliczyli poważniejszego potknięcia. „Tak, ja czuję dużą presję na sobie. I szczerze mówiąc chciałabym, żeby coś już poszło trochę nie tak, bo chciałabym mieć ten moment takiego wywrócenia się za sobą. Wiesz, o co chodzi. Jak się nie przewrócisz, to się nie nauczysz po prostu, a myśmy się jeszcze nie przewrócili”, mówiła w rozmowie z Eską.

Udział w „Tańcu z Gwiazdami” jest kolejnym zawodowym wyzwaniem Englert. Aktorka i piosenkarka nie ukrywa, że jest otwarta również na następne propozycje. Jedna z nich szczególnie przypadłaby jej do gustu.

CZYTAJ TEŻ: Ujawniono przyczynę śmierci 13-letniej córki Chada Lowe’a. Aż trudno uwierzyć. Rodzina wydała oświadczenie

Powstanie film o Maryli Rodowicz. Artystka zdradziła, kogo szuka

Maryla Rodowicz pracuje nad filmem opowiadającym o jej życiu. Projekt został chwilowo zawieszony, jednak w otoczeniu piosenkarki nie ma wątpliwości, że ostatecznie doczeka się realizacji. Jednym z najważniejszych pytań pozostaje obsada. W jednej z rozmów Rodowicz została zapytana o to, jakie cechy powinna mieć aktorka, która wcieli się w nią na ekranie. Odpowiedź była krótka i konkretna. Zdaniem artystki filmowa Maryla „musi być ładna i ładnie śpiewać”. Po metamorfozie Heleny Englert w „Tańcu z Gwiazdami” temat jej ewentualnego udziału w produkcji pojawił się niemal naturalnie. Aktorka nie ukrywa, że taka propozycja bardzo by ją zainteresowała.

Helena Englert chce zagrać Marylę Rodowicz. „Dlaczego ja nie dostałam jeszcze propozycji?”

Englert została zapytana przez Eskę, czy przyjęłaby propozycję zagrania Maryli Rodowicz. Jej reakcja nie pozostawiła żadnych wątpliwości. „No pewnie! Naprawdę ma powstać? To dlaczego ja nie dostałam jeszcze propozycji? Halo! Ktoś chyba jeszcze nie widział grzywki! Do kogo trzeba się zgłosić? Gdzie jest mój agent w tej sytuacji?”, wykrzyczała ze śmiechem.

Tym samym Helena Englert jasno zadeklarowała, że chciałaby wcielić się w Marylę Rodowicz. W „Tańcu z Gwiazdami” miała już okazję zaprezentować wizerunek inspirowany artystką, a sama Rodowicz zwróciła uwagę na ich podobieństwo. 

Wypowiedź Englert jasno pokazuje, że perspektywa zagrania Maryli Rodowicz wywołała u niej duży entuzjazm. 

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Poważne oskarżenia wobec Halle Berry. 12-letni syn miał zadzwonić do ojca w panice. Sąd podjął decyzję

Jak poznali się Marek Kondrat i Antonina Turnau? Historia ich miłości

On był już jednym z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych polskich aktorów, ona – córką popularnego muzyka Grzegorza Turnaua. W mediach przez długi czas powtarzano historię, zgodnie z którą Antonina Turnau miała poznać swojego przyszłego męża, gdy była jeszcze małą dziewczynką, ponieważ jej ojciec i Marek Kondrat mieli należeć do grona dobrych znajomych. Sama zainteresowana stanowczo temu jednak zaprzeczyła.

„Nie, to jedna z wielu bzdur, które o nas piszą. Poznałam Marka jako dorosła kobieta” – podkreślała w rozmowie z „Fashion Magazine”.

Zauroczenie miało pojawić się w 2012 roku, gdy Antonina Turnau miała 24 lata. Córka Grzegorza Turnaua rozpoczynała wówczas pracę jako dziennikarka radiowa. Podczas festiwalu „Dwa Brzegi” w Kazimierzu Dolnym przeprowadziła wywiad z Markiem Kondratem i właśnie to spotkanie okazało się ważnym momentem dla ich późniejszej znajomości. Niedługo później Antonina rozpoczęła również pracę jako PR manager w jego firmie związanej z winem.

Wtedy pojawiły się pierwsze poważniejsze spekulacje na temat relacji aktora i znacznie młodszej od niego kobiety. Sami zainteresowani długo jednak nie komentowali medialnych doniesień. Zainteresowanie budziła także przeprowadzka Marka Kondrata do Krakowa, gdzie mieszkała Antonina.

Media rozpisywały się wówczas również o wcześniejszym życiu uczuciowym córki Grzegorza Turnaua i sugerowały, że przed związkiem z Kondratem była związana z przedstawicielem jednej z zamożnych krakowskich rodzin. Para konsekwentnie nie zamieniała jednak swojego uczucia w medialny spektakl.

Informacja o ich związku dotarła do szerokiej publiczności na krótko przed ślubem. Marek Kondrat i Antonina Turnau pobrali się we wrześniu 2015 roku, z dala od medialnego zgiełku i w otoczeniu najbliższych.

Trzy lata po ceremonii, w 2018 roku, na świat przyszła ich córka Helena. Dziewczynka ma obecnie 8 lat. Jej rodzice od początku bardzo pilnie strzegą jej prywatności, podobnie jak szczegółów własnego życia rodzinnego. Z biegiem lat zaczęli jednak nieco częściej opowiadać o tym, co jest dla nich ważne, a Marek Kondrat w wywiadach z ogromną czułością mówi zarówno o córce, jak i o żonie.

Helena ma już 8 lat. Marek Kondrat z czułością mówił o córce

Córka Marka Kondrata i Antoniny Turnau jest oczkiem w głowie rodziców. Oboje dbają jednak o to, by dziewczynka mogła dorastać z dala od nadmiernego zainteresowania mediów.

Marek Kondrat w rozmowie z „Gazetą Wyborczą” mówił z dumą o córce i wartościach, które razem z Antoniną chcieliby jej przekazać.

„Jest wrażliwa na przyrodę, tego jej nie zabraknie. I rośnie w różnorodności kulturowej. Będziemy zabiegać, żeby była człowiekiem otwartym, a co ze swoim życiem zrobi, to jej, Heleny, sprawa” – wyznał.

Aktor nie ukrywał również, że późne ojcostwo jest dla niego wyjątkowym doświadczeniem. W rozmowie z „Tygodnikiem Powszechnym” przyznawał: „Jestem szczęśliwym człowiekiem, jestem w dobrym momencie swojego życia. Mam wspaniałych bliskich, z którymi uwielbiam przebywać, i córeczkę, o której marzyłem przez całe życie. Cieszę się, że mam ją w chwili, gdy mam na nią czas”.

Marek Kondrat jest także ojcem dwóch dorosłych synów, Mikołaja i Wojciecha. Sam wielokrotnie dawał jednak do zrozumienia, że córka była jego wielkim marzeniem.

• ZOBACZ TEŻ: Marek Kondrat o dorosłych synach: „Jesteśmy blisko”. Nie poszli drogą ojca i zajmują się czymś zupełnie innym

Co Marek Kondrat mówi o Antoninie Turnau?

Choć małżonkowie rzadko opowiadają publicznie o swoim uczuciu, z wypowiedzi Marka Kondrata wyłania się obraz związku, w którym ogromną rolę odgrywa wzajemna mobilizacja i wsparcie.

W rozmowie z „Newsweekiem” aktor mówił o wpływie Antoniny na jego sposób patrzenia na życie.

„Nie pozwala mi się garbić, mobilizuje mnie do życia. Dzięki temu patrzę na świat z nadzieją. Dziaderstwo nie zmusi młodych ludzi do niczego, oni dokonują wyborów bez żadnego trybu” – wyznał.

Po latach to zdanie brzmi szczególnie interesująco w kontekście jednej z najważniejszych zawodowych decyzji Kondrata ostatniego czasu. Aktor, który przez długi okres trzymał się z dala od regularnego grania, zdecydował się bowiem ponownie stanąć przed kamerą.

Marek Kondrat wrócił przed kamerę. Dla „Lalki” zrobił wyjątek

Jednym z najgłośniejszych wydarzeń w życiu zawodowym Marka Kondrata w 2026 roku stała się „Lalka”. 75-letni aktor wcielił się w Ignacego Rzeckiego, jedną z najbardziej charakterystycznych postaci powieści Bolesława Prusa.

Jeszcze przed premierą mówił z dużym entuzjazmem o tym, co zobaczył.

„Czułem się zaskoczony przede wszystkim nośnością tego, co zobaczyłem. Widać, że ten film będzie namiętny. Widać, że będzie wspaniałym widowiskiem, jeśli chodzi o wystrój, kostiumy, scenografię” – mówił w rozmowie z Jaśminą Marczewską w Onecie.

Uroczysta premiera odbyła się w Teatrze Wielkim — Operze Narodowej w Warszawie. Dla Kondrata był to wieczór o szczególnym znaczeniu. I nie był tam sam.

• ZOBACZ TEŻ: Zwykle stronią od fleszy, dla „Lalki” zrobili wyjątek. Marek Kondrat i Antonina Turnau skradli całe show na czerwonym dywanie

• Antonina Turnau wsparła męża na premierze „Lalki”

Marek Kondrat i Antonina Turnau bardzo rzadko pojawiają się razem podczas oficjalnych wydarzeń. Tym większym zaskoczeniem było ich wspólne wyjście na premierę „Lalki”.

Małżonkowie pojawili się razem na czerwonym dywanie. Marek Kondrat wybrał klasyczny czarny smoking, białą koszulę i muchę, natomiast Antonina Turnau postawiła na minimalistyczną czarną suknię z wiązaniem podkreślającym talię. 

Małżonkowie szli obok siebie, trzymali się za ręce, wymieniali spojrzenia i uśmiechali się do fotoreporterów. Jak na parę, która od lat bardzo konsekwentnie chroni swoją prywatność, był to wyjątkowy widok.

Wsparcie dla męża nie skończyło się wraz z opuszczeniem Teatru Wielkiego. Po wydarzeniu Antonina Turnau opublikowała w mediach społecznościowych serię pamiątkowych kadrów z premiery.

Właśnie wtedy zdobyła się na rzadki publiczny gest i zwróciła się bezpośrednio do męża: „Ale najbardziej [dziękuję] temu panu... że mogę obok niego maszerować”.

Antonina już wcześniej pokazywała obserwatorom męża po metamorfozie do roli Ignacego Rzeckiego. Podczas uroczystej premiery mogła natomiast być obok niego w momencie, w którym jego długo wyczekiwany powrót na ekran stał się faktem.

Olivier Martinez oskarża Halle Berry. Syn miał zadzwonić do niego w panice

Spór Halle Berry i Oliviera Martineza o opiekę nad ich 12-letnim synem trafił do sądu w Los Angeles. Martinez domagał się wyłącznej opieki prawnej nad dzieckiem, a także tymczasowego zakazu zbliżania się dla byłej żony. Według dokumentów sądowych, na które powołuje się E! News, do incydentu miało dojść 26 września w domu Berry. Martinez przekazał, że otrzymał wtedy telefon od syna. Chłopiec miał poprosić ojca o przyjazd i powiedzieć mu, że matka zaatakowała go fizycznie.

Martinez twierdzi, że podczas rozmowy słyszał panikę syna. W tle Halle Berry miała nadal na niego krzyczeć. Adwokatka aktorki Marina Beck określiła te zarzuty jako całkowicie bezpodstawne i celowo wprowadzające w błąd.

Halle Berry miała chwycić syna za szyję

Po zabraniu chłopca do swojego domu Martinez miał usłyszeć od niego dokładny opis zdarzenia. Według tej relacji 12-latek grał w grę VR, kiedy Halle Berry weszła do pokoju i zaczęła go popychać. Początkowo zachowanie miało wyglądać jak żart, ale sytuacja szybko przerodziła się w szarpaninę.

Chłopiec miał prosić matkę, aby pozwoliła mu dokończyć grę. Zdaniem Martineza właśnie wtedy Berry się zdenerwowała. Były mąż aktorki twierdzi, że Halle Berry chwyciła syna za szyję i zaczęła go dusić. „Kto tu teraz rządzi?! Kto tu dominuje?”, miała krzyczeć.

W dokumentach sądowych znalazła się również informacja, że Berry miała stosować wobec syna duszenia, których nauczyła się podczas treningów mieszanych sztuk walki.

CZYTAJ TEŻ: Ujawniono przyczynę śmierci 13-letniej córki Chada Lowe’a. Aż trudno uwierzyć. Rodzina wydała oświadczenie

Martinez mówi o wcześniejszych incydentach. Pokazał też wiadomość od Berry

Olivier Martinez zaznaczył, że nie był to pierwszy podobny przypadek. Twierdzi, że zarówno syn, jak i sama Halle Berry mieli wcześniej rozmawiać z nim o podobnych sytuacjach. Chłopiec miał wielokrotnie wyrażać niechęć wobec takich zachowań, natomiast Berry miała tłumaczyć, że była to jedynie zabawa lub żarty.

Martinez powołał się również na wiadomość, którą aktorka miała wysłać mu następnego dnia. „Czuję się okropnie z powodu tego, co się wydarzyło zeszłej nocy”, miała napisać Halle Berry. W pozwie Martinez stwierdził: „Jeżeli powyższe nie jest wystarczająco jasne, fakt, że [Berry] nadal dusi naszego syna i wywołuje awantury, zakłóca mój spokój — i uzasadnia konieczność wydania nakazu zakazu zbliżania się w ramach ochrony przed przemocą domową, zarówno wobec mnie, jak i [naszego syna]”.

Sąd ograniczył kontakty Halle Berry z 12-letnim synem

Martinez domagał się zmiany dotychczasowego podziału opieki nad dzieckiem, który wynosi 50/50. Chciał także, aby Halle Berry została pozbawiona prawa do kontaktu z synem do czasu wyjaśnienia sprawy. Wśród jego żądań znalazły się również badania toksykologiczne i ocena psychologiczna przed każdym spotkaniem aktorki z synem oraz udział Berry w rocznym programie przeciwdziałania przemocy.

Jak podał Page Six, w czwartek sąd rozpatrzył sprawę na korzyść Martineza. Halle Berry będzie mogła odwiedzać syna dwa razy w ciągu tygodnia wraz z nadzorem oraz co drugi weekend. Sprawa sądowa pomiędzy byłymi małżonkami została wyznaczona na 16 października 2026 roku.

Martinez złożył także wniosek o mediację dotyczącą opieki nad dzieckiem. Według TMZ byli małżonkowie mają uczestniczyć w poufnej mediacji. Marina Beck, adwokatka Halle Berry, podkreśliła w oświadczeniu dla E! News, że aktorka jest głęboko zasmucona całą sytuacją. Zapowiedziała jednocześnie, że Berry nie zamierza rezygnować z walki o dobro syna i zapewnienie mu wsparcia.

Beck stwierdziła również, że pozew nie jest dla niej zaskoczeniem, biorąc pod uwagę historię zachowań Martineza. Dodała, że Halle Berry jest przyzwyczajona do oburzających działań ze strony byłego partnera. Zarzuty wobec aktorki pozostają elementem trwającego sporu sądowego między byłymi małżonkami.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: William szykuje wyjątkowy hołd dla księżnej Diany. Jedna decyzja może rozwścieczyć Karola III

Jerzy Bińczycki – syn. Kim jest Jan Bińczycki?

Na swoim koncie ma wiele fenomenalnych ról, jednak większości fanów już zawsze będzie kojarzył się ze wspaniałą kreacją w „Nocach i dniach” i przede wszystkim z profesorem Rafałem Wilczurem, w którego wcielał się w kultowym już dziś „Znachorze”. Produkcja od wielu lat cieszy się ogromną sympatią widzów w każdym wieku, zarówno starszego pokolenia, jak i młodszego. Jerzy Bińczycki był nie tylko spełnionym aktorem. Doczekał się także rodziny i dwójki dzieci. Z małżeństwa z pierwszą żoną, Elżbietą Will, doczekał się pociechy, Magdy.

Niestety ich związek nie przetrwał, a Jerzy Bińczycki rozstał się z matką swojej córki, kiedy dziewczynka była jeszcze niemowlęciem. „Małżeństwo to hazard. Mówi się: na całe życie, ale nie zawsze się to spełnia. Ludzie się rozstają. Ja też przeżyłem rozwód”, mówił po latach aktor. „Dom i rodzina to dla mnie najważniejsze wartości, ale... nie wierzę w aktorskie małżeństwa, bo mają małe szanse na przetrwanie”, zdradził również. Z czasem ożenił się po raz drugi, z młodszą od siebie Elżbietą Godorowską, z którą w 1982 roku doczekał się syna, Jana. „Kiedy zobaczyłam męża pierwszy raz po porodzie, stał, wpatrzony w naszego synka jak w obrazek i po prostu płakał”, wspominała druga żona Jerzego Bińczyckiego.

Jan Bińczycki jest absolwentem Wiedzy o Kulturze na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, a także podyplomowych studiów na temat kultury najnowszej w Instytucie Kultury UJ. Syn Jerzego Bińczyckiego interesuje się zagadnieniami gender w dwudziestowiecznej literaturze polskiej oraz muzyką. Jest wokalistą grup punkrockowych, między innymi Galizien Glamour. Swojego tatę wspominał jako spokojnego, skromnego i uczciwego człowieka. „Te cechy taty też chciałbym posiadać”, wyznał na łamach „Wiadomości lokalnych Krowodrza”. Aktualnie pracuje jako redaktor i autor w Korporacji Ha!art, czyli krakowskiej instytucji, która ma na celu promowanie nowych zjawisk z kulturze.

Czytaj też: Plotkowano, że jest gejem. Nagle zaskoczył wszystkich. Wziął ślub w podeszłym wieku z kobietą młodszą od jego córki

Jan Bińczycki, 11.09.2019, Kraków

Jerzy Bińczycki – syn. Jak wspomina tatę?

Okazuje się, że choć Jerzy Bińczycki cieszył się ogromną sławą, to jego życie prywatne niczym nie różniło się od życia innych ludzi. „Tworzyliśmy typową, mieszczańską rodzinę z rytuałem niedzielnych obiadów, podziałem obowiązków... Ale tata nie wprowadzał w domu reżimu”, wyznał Jan Bińczycki. I choć często w ich domu rozmawiało się o teatrze, to aktor nie chciał, by syn poszedł w jego ślady. „Nie chciał, żebym poszedł jego drogą i został aktorem. Straszył mnie tylko, żartując, że jak nie będę się uczył, to będzie musiał upchnąć mnie jakoś w teatrze jako halabardnika”, opowiadał jego syn w tej samej rozmowie.

Jan Bińczycki wraz z mamą często pomagał tacie w przygotowaniach do kolejnych ról. „Pamiętam, jak uczył się w domu ról. Czasami z udziałem mamy i moim”, wyznał. Nigdy jednak nie interesowało go aktorstwo. Uważał je za zawód, jak każdy inny. „Aktorzy z pokolenia mojego ojca nie byli celebrytami. Po pracy wykonywali zwykłe, domowe zajęcia. Nie miałem wrażenia, że tata i jego koledzy uprawiają jakiś szczególny zawód”, mówił. Niestety Jerzy Bińczycki zmarł nagle niedługo przed szesnastymi urodzinami ukochanego syna, w 1998 roku i nie zobaczył, jak Jan zostaje kulturoznawcą.

Zobacz także: Mało kto pamięta o siostrach Filipa Chajzera. Zygmunt zdradził, co dziś robią Weronika i Karolina

Co Jan Bińczycki mówił o „Znachorze”?

Syn odtwórcy roli słynnego Rafała Wilczura w „Znachorze” bardzo chętnie wraca do produkcji z udziałem swojego taty. „Widziałem ten film, nie przesadzając, kilkadziesiąt razy w całości lub fragmentami. Zawsze staram się go obejrzeć, kiedy tylko jest okazja. Chętnie oglądam go, będąc u mamy, która też chętnie do niego wraca. Zresztą oglądam z przyjemnością wszystkie filmy z ojcem. Nie tylko te najbardziej znane, jak 'Znachor' czy 'Noce i dnie', ale też zapomniane dziś nieco perełki. Nie ukrywam, że to za każdym razem jest dla mnie bardzo wzruszające. Tym bardziej że dziś jestem mniej więcej w tym wieku, w którym był ojciec, kiedy grał w tych filmach. To dla mnie zawsze impuls do porównań, a jeszcze bardziej - do myślenia o własnym życiu. Jestem po czterdziestce, to dobry moment na różne podsumowania i inne dywagacje tego typu", wyznał w rozmowie z Przemkiem Guldą dla wp.pl.

„Myślę, że po części wynikało to z tego, że w polskiej kinematografii było miejsce na kino gatunkowe, którego w innych krajach obozu socjalistycznego po prostu nie dopuszczano. Publiczność przyjmowała więc tam melodramat, jakim przecież jest "Znachor", z prawdziwym zachwytem. Nawet jeśli miejscowi komisarze od kultury próbowali dopisywać filmowi polityczne znaczenie - bo, twierdzili, bohater porzuca swoją uprzywilejowaną klasę społeczną i "idzie w lud". Oczywiście pierwowzór – powieść Tadeusza Dołęgi-Mostowicza ma swój wymiar społeczny, ale adaptacja Jerzego Hoffmana jest skupiona na emocjach i losach bohaterów. Tak, jak w każdym melodramacie”, tłumaczył fenomen „Znachora” Jan Bińczycki.

Syn Jerzego Bińczyckiego zdradził również, że po wielkim sukcesie „Znachora” jego ojciec miał pewne obawy. „Bardzo bał się 'efektu Janka', czyli tego, co przez lata dotykało Janusza Gajosa, kojarzonego długo z rolą Janka w 'Czterech pancernych' lub Stanisława Mikulskiego z Klossem. Ojciec nie chciał być postrzegany wyłącznie z perspektywy swoich najbardziej popularnych ról. Uciekał od tego stereotypu, chciał odskoczyć, robić inne rzeczy, grać zupełnie inne postacie”, wyznał Jan Bińczycki w rozmowie z Przemkiem Guldą dla wp.pl.

Jerzy Bińczycki

Przyczyna śmierci Fiony Lowe została potwierdzona przez koronera

Do akt dotyczących śmierci nastolatki dotarł serwis Us Weekly. Wynika z nich, że Fiona została uznana za zmarłą we wtorek, 29 września, o godzinie 1.14 w nocy. Trzynastolatka zmarła w jednym z lokalnych szpitali. Śmierć Fiony to ogromny cios dla jej najbliższych. Chad Lowe i Kim Painter zdecydowali się przekazać mediom wspólne oświadczenie. Poinformowali w nim o stracie córki i zwrócili się z prośbą o uszanowanie prywatności rodziny w tym wyjątkowo trudnym czasie.

Chad Lowe i Kim Painter wydali oświadczenie po śmierci córki

Rodzice Fiony zasugerowali w oświadczeniu, że ich córka zmagała się z problemami psychicznymi. Jednocześnie skierowali ważny apel do wszystkich osób, które same przeżywają kryzys. Poprosili, by nie bały się szukać wsparcia i korzystać z pomocy specjalistów. Chad Lowe i Kim Painter opowiedzieli również o tym, jaka była ich córka. Podkreślili, że Fiona była kochającą i kreatywną dziewczynką. Jedną z jej wielkich pasji był taniec. Rodzice zaznaczyli także, że była bardzo blisko związana ze swoimi siostrami.

Przypomnijmy, że Chad Lowe i Kim Painter mają jeszcze dwie córki: siedemnastoletnią Mabel oraz dziesięcioletnią Nixie. Fiona zajmowała szczególne miejsce w ich rodzinie. Bliscy określili ją jako światło swojego życia, a jej odejście nazwali ogromną tragedią.

CZYTAJ TEŻ: Daniel Olbrychski powiedział wprost, co myśli o karierze Heleny Englert. Padły ważne słowa

Fiona Lowe była bardzo blisko związana ze swoimi siostrami

Z oświadczenia rodziców wyłania się obraz niezwykle ważnej dla całej rodziny dziewczynki. Fiona była blisko swoich dwóch sióstr, Mabel i Nixie. Łączyła je szczególna więź, o której Chad Lowe i Kim Painter wspomnieli, żegnając 13-latkę. Rodzice zwrócili uwagę nie tylko na jej relacje z najbliższymi. Te słowa nabierają szczególnego znaczenia w kontekście wpisu, który Chad Lowe zamieścił wcześniej z okazji jej urodzin.

Jesienią tego samego roku aktor świętował trzynaste urodziny Fiony. Pisał wówczas o początku jej nastoletniego życia i zwrócił się do córki słowami, które po tragedii brzmią wyjątkowo poruszająco.

Rodzina Chada Lowe’a wcześniej straciła dom w pożarze

Śmierć Fiony nie była jedynym dramatycznym doświadczeniem, z którym w ostatnim czasie mierzyła się rodzina Lowe’ów. Na początku 2025 r. stracili swój dom w wyniku pożarów, które dotknęły okolice Los Angeles. Chad Lowe pokazał w mediach społecznościowych zdjęcie zniszczonego domu. Przyznał, że ich serca były złamane, ale jednocześnie podkreślił, jak ważne było dla nich wsparcie otrzymywane od bliskich.

Aktor zaznaczył wtedy, że cała rodzina była bezpieczna i wspólnie przechodziła przez trudny czas. Kilka miesięcy później rodzina świętowała urodziny Fiony. Po śmierci 13-latki, jej rodzice proszą przede wszystkim o prywatność. Jednocześnie chcą, aby tragedia ich córki przypominała osobom zmagającym się z kryzysem psychicznym, że warto zwrócić się po wsparcie i korzystać z profesjonalnej pomocy.

Jeśli potrzebna jest Ci pomoc bądź odczuwasz smutek i strach albo masz myśli samobójcze, nie zwlekaj, tylko zadzwoń pod jeden z poniższych numerów. Infolinia jest bezpłatna i czynna 24/7.

800 70 22 22 - Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym

800 12 12 12 - Wsparcie psychologiczne w sytuacji kryzysowej – infolinia dla dzieci, młodzieży i opiekunów
116 111 - Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży

112 - W razie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Bianka Chajzer nie wytrzymała, pokazała dowód na wizji. Ten gest rozwiał wszelkie wątpliwości!

Najlepsze kierunki na jesienną podróż po Europie

CZYTAJ WIĘCEJ: Oto najpiękniejsze trasy kolejowe na świecie!

Złota jesień w Perthshire – najpiękniejszy region Szkocji poza sezonem

Miasto często nazywane Krainą Wielkich Drzew, to jedno z najbardziej malowniczych miejsc nie tylko w Szkocji, ale i w całej Europie. Jesienią region ten zamienia się w krajobraz niczym z bajki – złoto-czerwone liście tworzą na wzgórzach intensywny, barwny kobierzec, a poranne mgły snujące się nad jeziorami dodają mu tajemniczości i uroku.

To idealny czas na spacer po lesie The Hermitage, gdzie ogromne, wielowiekowe drzewa zdają się sięgać nieba, a szum wodospadu Black Linn Falls tworzy niezapomnianą atmosferę.

W okolicy Perthshire znajdziesz także wyjątkowe punkty widokowe, takie jak Queen’s View nad jeziorem Loch Tummel – miejsce, które królowa Wiktoria uznała za jedno z najpiękniejszych w całej Wielkiej Brytanii. Na aktywnych czekają szlaki trekkingowe w Przełęczy Killecrankie, a dla miłośników historii – ruiny zamków i zabytkowe wioski, jak Dunkeld.

To kierunek, który łączy w sobie wszystko, czego szukasz jesienią: spokój, przyrodę, historię i krajobrazy, które na długo zostają w pamięci. Jeśli szukasz miejsca na romantyczny wypad lub spokojną, kontemplacyjną podróż – Perthshire nie zawiedzie.

Brugia jesienią – średniowieczne miasto, które wygląda jak z bajki

Średniowieczna Brugia jesienią staje się jednym z najpiękniejszych i najbardziej klimatycznych miast Europy. Miasto, którego starówka została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, nabiera jeszcze więcej uroku, gdy liście na drzewach przybierają złote i czerwone odcienie, a brukowane uliczki skąpane są w miękkim, jesiennym świetle.

To idealne miejsce, jeśli kochasz zwiedzanie i spacerowanie bez pośpiechu. Brugia oferuje zachwycającą architekturę gotycką, romantyczne kanały, liczne mostki i klimatyczne zaułki, które jesienią wyglądają jak kadr z filmu. To także mekka dla smakoszy – na każdym kroku znajdziesz lokalne kawiarnie, targi z belgijskimi przysmakami oraz cukiernie serwujące ręcznie robione praliny.

Jeśli zdecydujesz się odwiedzić to miasteczko, koniecznie wybierz się na filiżankę słynnej gorącej czekolady w De Proeverie – to jedno z miejsc, które turyści wspominają jeszcze długo po powrocie. Jesień w Brugii to idealny czas na city break – nieprzesadnie zimno, mniej turystów, a klimat wręcz magiczny.

Jesień w południowych Niemczech – bajkowe krajobrazy i zamki jak z filmów

Południowe Niemcy jesienią to prawdziwa uczta dla zmysłów – region, który łączy w sobie malownicze krajobrazy, bogatą kulturę i sezonowe atrakcje. To tutaj, wśród niekończących się alpejskich lasów i dolin, natura pokazuje swoje najpiękniejsze oblicze – czerwienie, złoto i pomarańcze mieszkają się z mgłami i porannym chłodem, tworząc klimat, który przypomina kadry z romantycznego filmu.

To również świetny moment, by doświadczyć autentycznych, lokalnych tradycji – jesień to czas festiwali wina, dożynek i oczywiście słynnego Oktoberfestu. Małe bawarskie miasteczka tętnią wtedy życiem, a wino leje się strumieniami. Można przy tym spróbować lokalnych specjałów i poczuć prawdziwy niemiecki folklor.

Dla miłośników historii i architektury południowe Niemcy oferują coś naprawdę wyjątkowego – zapierające dech w piersiach zamki. Zamek Neuschwanstein, znany jako pierwowzór dla bajkowego zamku Disneya, to obowiązkowy punkt wycieczki. Pałac Linderhof, zamek w Norymberdze oraz majestatyczny Burghausen również robią ogromne wrażenie – szczególnie w otoczeniu jesiennej aury.

To idealna propozycja na krótki jesienny wypad lub dłuższą objazdówkę – region oferuje piękne widoki, dobrą kuchnię, ciekawe wydarzenia i wiele miejsc wartych odkrycia. Jesień to zdecydowanie najlepszy czas, by się tu wybrać.

Jesienna Praga – złote miasto, które zachwyca o zmierzchu

Praga jesienią to jedno z tych miejsc, które dosłownie lśnią w ciepłym, złotym świetle. Stolica Czech w tym czasie zmienia się w romantyczną, spokojniejszą wersję samej siebie. Kolorowe korony drzew wokół Wełtawy i w parkach nadają miastu niepowtarzalnego uroku, a historyczne budynki i wąskie uliczki tworzą scenerię idealną na długie spacery i kontemplacyjne zwiedzanie.

Jesień to idealny moment, by odkrywać Pragę bez tłumów, z kubkiem gorącego kakao lub grzanego wina w dłoni. Wybierz się na spacer tuż przed zmierzchem na Wzgórze Zamkowe – z tego punktu rozciąga się niezapomniany widok na charakterystyczne dachy Pragi i wijącą się przez miasto rzekę. Panoramiczny pejzaż miasta o tej porze dnia wygląda jak żywa pocztówka.

Nie zapomnij odwiedzić Mostu Karola, który jesienią wygląda jeszcze bardziej malowniczo niż zwykle, oraz skrytych kawiarni na Starym Mieście, gdzie można ogrzać się i podziwiać architekturę sięgającą setek lat wstecz.

Jesienna Praga to idealna propozycja na romantyczny city break – blisko, klimatycznie i z nutą historii, która otula każde ulice miasta. Warto ją zobaczyć właśnie teraz – zanim spadnie pierwszy śnieg.

Chloé wiosna-lato 2027: boho, ale z charakterem

Na wybiegu pojawiły się między innymi oversize'owe płaszcze w odcieniu pomidorowej czerwieni oraz intensywnej żółci. Towarzyszyły im szerokie kapelusze z obszernymi połami materiału opadającymi na twarz. W połączeniu z okularami przeciwsłonecznymi stylizacje nabrały wyraźnie lat 70., ale bez dosłownego odtwarzania estetyki sprzed dekad.

Pokaz Chloé wiosna-lato 2027, fot. Spotlight/Launchmetrics

Kamali zestawiła charakterystyczną dla Chloé lekkość z elementami, które trudno przeoczyć. Były głębokie dekolty, koronkowe sukienki, topy odsłaniające ramiona, frędzle i połyskujące srebrne elementy. Pojawiły się także bermudy oraz dodatki przyciągające uwagę detalem: okulary z łańcuszkami, niewielkie marynarskie kapelusze i asymetryczne kolczyki.

Pokaz Chloé wiosna-lato 2027, fot. Spotlight/Launchmetrics

Teatralne boho w najlepszym wydaniu

Jednym z najmocniejszych motywów kolekcji były rękawy. Obszerne, wielowarstwowe, zakończone falbanami i niemal teatralne, nadawały sylwetkom lekkości, ale jednocześnie sprawiały, że trudno było przejść obok nich obojętnie. Kamali postawiła również na frędzle i chwosty. Już pierwsze sylwetki, zbudowane z warstw materiału i dekoracyjnych elementów, wprowadziły na wybieg dużo ruchu. Przy każdym kroku ubrania pracowały razem z modelkami, podkreślając swobodny charakter kolekcji.

Pokaz Chloé wiosna-lato 2027, fot. Spotlight/Launchmetrics

Obok nich pojawiły się ażurowe sukienki, koronkowe topy i przezroczyste warstwy. Broderie anglaise, czyli charakterystyczna haftowana tkanina z wycinanymi wzorami, była jednym z ważniejszych elementów pokazu. Delikatne ażurowe wykończenia pojawiły się na sukienkach, spódnicach i topach, nadając kolekcji romantyczny, letni charakter.

Zmysłowa koronka i kolory, które trudno przeoczyć

Chloé nie ograniczyło się jednak do jasnej, romantycznej palety. Obok bieli, kremu i pudrowych odcieni pojawiły się intensywne barwy: pomidorowa czerwień, mocna żółć oraz wyraziste kombinezony ozdobione kwiatowymi aplikacjami. Kamali zestawiła je z elementami inspirowanymi bielizną. Koronkowe topy z wycięciami, głębokie dekolty i subtelnie odsłaniające ciało konstrukcje dodawały kolekcji zmysłowości. Z kolei obszerne spódnice, warstwowe okrycia i szerokie płaszcze równoważyły bardziej odważne elementy.

Pokaz Chloé wiosna-lato 2027, fot. Spotlight/Launchmetrics

To właśnie kontrast stał się jednym z najciekawszych punktów pokazu: delikatna koronka spotykała się z cięższym okryciem, romantyczne sukienki z użytkowymi płaszczami, a boho nonszalancja z mocnym kolorem.

Hanna Leszek i Apple Martin na wybiegu Chloé

Wśród modelek, które pojawiły się na paryskim wybiegu znalazła się Hanna Leszek. Jej obecność w pokazie Chloé nie była jednak zaskoczeniem. Polska modelka aktualny sezon może zaliczyć do wyjątkowo udanych. We wrześniu wzięła udział m.in. w pokazach Conner Ives, Anna Sui, Ulla Johnson, Mulbery, Diesel, czy Dries van Noten.

Hanna Leszek na pokazie Chloé wiosna-lato 2027, fot. Spotlight/Launchmetrics

Nie bez echa przeszła również obecność Apple Martin. 22-letnia córka Gwyneth Paltrow i Chrisa Martina po raz pierwszy przeszła po wybiegu podczas pokazu Chloé. Nie był to jednak jej pierwszy kontakt z marką. Wcześniej wystąpiła w kampanii Chloé à la Plage na lato 2026, sfotografowanej przez Davida Simsa. Aspirująca modelka na wybiegu pojawiła się w długiej, białej sukni z ażurowymi zdobieniami. Look był kwintesencją romantycznej strony Chloé — swobodny, kobiecy i mocno osadzony w estetyce boho.

Apple Martin na pokazie Chloé wiosna-lato 2027, fot. Spotlight/Launchmetrics

Chemena Kamali coraz śmielej pisze własną wersję Chloé

Pokaz wiosna-lato 2027 jest kolejnym etapem pracy Chemeny Kamali dla francuskiego domu mody. Projektantka od początku swojej kadencji chętnie wraca do archiwów Chloé, czerpiąc między innymi z charakterystycznej estetyki lat 70. i 80. Tym razem jednak inspiracje z przeszłości wydają się mniej dosłowne. Zamiast prostego powrotu do archiwalnego boho Kamali buduje własny język: łączy koronkę, falbany, frędzle i kobiece sylwetki z mocnym kolorem, użytkowym outerwear i bardziej współczesnymi proporcjami. Efekt jest romantyczny, ale nie przesłodzony. Swobodny, ale zdecydowanie nie nudny. I przede wszystkim w stu procentach zgodny z linią Chloé.

Dla wielu fanów Gotta, znanego z hitów takich jak „Die Biene Maja” czy „Lady Carneval”, decyzja o ożenku była niespodzianką, tym bardziej że przez lata muzyk cieszył się wizerunkiem wiecznego kawalera. Choć na scenie był charyzmatycznym, uwielbianym artystą, w życiu prywatnym unikał formalnych zobowiązań. Plotkowano nawet o jego skrywanym homoseksualizmie. Związek z Ivaną, który zanim wzięli ślub, trwał blisko dekadę, był jednak wyraźnym zaprzeczeniem plotek za kuluarami i znakiem, że Gott dojrzał do stabilizacji i stworzenia pełnej rodziny.

Kim była wybranka serca Karela Gotta?

Ivana Macháčková, urodzona w 1976 roku. Jak donosiły światowe media, zanim poznała słynnego artystę z Czech, pracowała jako producentka na Broadwayu. Jej historia miłosna z Gottem rozpoczęła się pod koniec lat 90., kiedy poznała piosenkarza w Niemczech podczas jednego z jego koncertów. Wkrótce nawiązała z nim bliską relację, a ich związek rozwijał się, choć początkowo był utrzymywany w tajemnicy. Gott, przez lata znany z licznych romansów, tym razem starał się chronić swoje życie prywatne.

Ivana zdobyła serce Gotta swoją skromnością, inteligencją i ciepłem. Choć różnica wieku między nimi była znacząca, to oboje podkreślali, że ich związek opierał się na wzajemnym szacunku i zrozumieniu. Dla Ivany, Karel był nie tylko ikoną muzyki, ale przede wszystkim troskliwym partnerem i później ojcem ich dwóch córek, Charlotte Elli (ur. 2006) i Nelly Sofie (ur. 2008).

"Karel Gott bardzo późno został ojcem. Jego i Ivanę dzieliła ogromna różnica wieku, a ostatnie dziecko urodziło mu się, kiedy miał 68 lat. Bardzo się kochali pomimo tego, że to budziło kontrowersje", mówiła Maryla Rodowicz na łamach Plejady.

Czytaj też: Mało kto wie, kim jest siostra Marka Kaliszuka. Ewa od lat działa na scenie politycznej

Ożenek, który wzbudził emocje

Gdy w styczniu 2008 roku Karel Gott poślubił Ivankę, w mediach i wśród fanów zawrzało. Ślub odbył się w kameralnej atmosferze w Las Vegas, z dala od świateł reflektorów i tłumu paparazzich, co było zgodne z pragnieniem pary, aby ten wyjątkowy moment pozostał ich prywatnym świętem.

Jednym z głównych wątków, które pojawiały się w dyskusjach na temat ślubu, była różnica wieku między małżonkami. Zwracano uwagę, że Ivana była młodsza od najstarszej córki Gotta, Dominiki, która urodziła się w 1973 roku, zaledwie trzy lata przed Ivaną. Jednak zarówno Karel, jak i jego córka, z dystansem podchodzili do tych porównań.

Karel Gott jako mąż i ojciec

Ożenek z Ivaną nie tylko zmienił życie samego artysty, ale także wpłynął na jego podejście do życia rodzinnego. Gott, który przez lata koncentrował się na karierze, zaczął podkreślać, że późne ojcostwo i małżeństwo dodały mu nowych sił oraz sprawiły, że zaczął postrzegać życie w inny sposób. Córki, Charlotte i Nelly, stały się dla niego prawdziwym źródłem inspiracji, a on sam wielokrotnie podkreślał, że ojcostwo to jedno z najpiękniejszych doświadczeń w jego życiu.

W wywiadach Gott przyznawał, że nie żałuje swojej decyzji o późnym ożenku. Ivana stała się nie tylko jego żoną, ale i oparciem w trudnych momentach, szczególnie gdy zmagał się z problemami zdrowotnymi. Wspólnie budowali dom pełen miłości, który dawał artyście spokój i stabilność, jakiej wcześniej nie doświadczył. "Ku mojemu zdziwieniu można również zakochać się w małżeństwie. Moja żona Ivana to moje największe szczęście. Od ślubu zaczęła się dla mnie nowa era" — mówił wokalista w jednym z wywiadów.

Zobacz też: Obejrzałem obie "Lalki" i wszyscy pytają, która jest lepsza. Odpowiedź w tym przypadku jest oczywista

Dziedzictwo i spuścizna

Ślub Karela Gotta i Ivany Macháčkovej na zawsze zapisał się na kartach czeskiej popkultury. Był to nie tylko dowód na to, że miłość nie zna wieku, ale również przypomnienie, że prawdziwe szczęście można znaleźć w najmniej oczekiwanym momencie życia. Karel Gott, mimo swojego wizerunku wielkiego gwiazdora, pokazał, że wartości rodzinne i bliskość są dla niego równie ważne, co sukcesy zawodowe.

Związek z młodszą od siebie Ivanką, choć dla wielu kontrowersyjny, był przykładem harmonii i oddania. Ivana towarzyszyła Karelovi w jego ostatnich latach, wspierając go w walce z chorobą i dbając o ich wspólny dom. W 2015 r. wokalista zachorował na raka węzłów chłonnych. Pod koniec życia zaś zmagał się z białaczką. Zmarł w 2019 r. w wieku 80 lat.

Czytaj też: Po „Big Brotherze” stała się ulubienicą widzów, wróżono jej wielką karierę. Karolina Sztafa odeszła nagle w wieku 35 lat, osierociła dwie córki

Książę William chce uczcić pamięć Diany. Chodzi o wyjątkowy gest

Są uczucia, których nie wycisza nawet czas. Księżna Diana od lat pozostaje jedną z tych postaci, których wspomnienie wciąż budzi emocje, a każdy powrót do jej historii ma w sobie coś wyjątkowo poruszającego. Królowa Ludzkich Serc zginęła 31 sierpnia 1997 roku. Zbliżająca się w przyszłym roku 30. rocznica jej śmierci może stać się dla niego momentem głęboko osobistym. Nie chodzi o kolejną oficjalną uroczystość ani o gest zapisany w królewskim protokole. Według informatorów cytowanych przez Radar Online William ma myśleć o czymś znacznie bardziej symbolicznym — pośmiertnym przywróceniu Dianie tytułu HRH — Her Royal Highness, czyli Jej Królewska Wysokość.

To nie byłby zwykły powrót do dawnego tytułu. Dla Diany był on przez lata częścią jej królewskiej tożsamości, a jego utrata stała się jednym z najbardziej wymownych znaków zmiany, jaka nastąpiła po rozpadzie jej małżeństwa. Dziś ten sam tytuł mógłby nabrać zupełnie innego znaczenia — stać się cichym, ale niezwykle osobistym hołdem syna dla matki, której pamięć wciąż pozostaje żywa.

[ Komunikat: kliknij tutaj prawym przyciskiem myszki, jeśli chcesz usunąć promowany tekst ]

Obejrzałem obie "Lalki" i wszyscy pytają, która jest lepsza. Odpowiedź w tym przypadku jest oczywista

Diana straciła tytuł po rozwodzie z Karolem

W sierpniu 1996 roku, po rozwodzie z ówczesnym księciem Karolem, Diana przestała używać tytułu HRH. Wciąż pozostawała Dianą, księżną Walii, jednak utrata formy „Jej Królewska Wysokość” była czymś więcej niż zmianą w królewskiej nomenklaturze — stała się jednym z najbardziej czytelnych symboli końca pewnego etapu jej życia.

Do tej decyzji William miałby dziś symbolicznie nawiązać. Sprawa tytułu Diany ma jednak jeszcze jeden ważny rozdział, który po latach opisał jej brat, Charles Spencer.

Czytaj też: Książę George poszedł w ślady ojca. William przeżywał to samo 30 lat temu. Poruszające zdjęcia obiegły świat

W książce „Łabędzi śpiew. Moja siostra Diana” wspomniał, że w dniu pogrzebu księżnej królowa Elżbieta II zaproponowała pośmiertne przywrócenie jej tytułu HRH. Spencer miał jednak odmówić, uznając, że nie powinno się przywracać po śmierci czegoś, co za życia było dla Diany źródłem głębokiego bólu.

Na lata temat ucichł. Teraz wraca w zupełnie nowym kontekście — jako gest, który William ma rozważać z myślą o pamięci swojej matki. „Chociaż 30. rocznica śmierci Diany wydaje się oczywistym momentem, by się nad tym zastanowić, William rozumie również konsekwencje. Nie można byłoby potraktować przywrócenia tytułu wyłącznie jako sentymentalnego gestu rodzinnego”, opowiada jeden z informatorów Radar Online.

William i Karol III na rozdrożu? Temat może być dla króla wyjątkowo trudny

William ma przy tym doskonale zdawać sobie sprawę, że jego pomysł może dotknąć wyjątkowo czułej struny w relacji z ojcem. Według informatora Radar Online kwestia tytułu Diany wciąż pozostaje dla Karola III niezwykle delikatna, bo nieuchronnie prowadzi z powrotem do jednego z najbardziej bolesnych okresów w historii rodziny.

 „William wie, że to niezwykle wrażliwy temat dla jego ojca, który jest wściekły na te pogłoski. Rozważa prowadzenie kampanii na rzecz pośmiertnego przywrócenia Dianie jej królewskiego tytułu. Wszystko, co dotyczy tytułu Diany, nieuchronnie otwiera na nowo jeden z najbardziej bolesnych okresów w historii rodziny, a Karol wolałby, żeby te decyzje nie były ponownie publicznie roztrząsane”, podawano wypowiedź informatora. Jak dodaje źródło Radar Online, intencją Williama nie ma być jednak konfrontacja z ojcem. W centrum całej sprawy ma pozostawać pamięć o Dianie i przekonanie księcia, że utrata tytułu HRH była dla niej bolesna.

„Williamowi nie chodzi jednak o atak na ojca. Pamięta, jak bardzo utrata tytułu HRH zraniła jego matkę, i czuje ogromną potrzebę, by wreszcie to naprawić. Problem polega na tym, że to, co William postrzega jako pełen miłości hołd dla Diany, może zostać odebrane jako ocena decyzji podjętych podczas rozwodu jego rodziców. Właśnie stąd może wynikać poważne napięcie między Williamem a Karolem”, zaznaczono.

Bianka Chajzer położyła kres spekulacjom. Pokazała dowód, a Filip zdobył się na szczere wyznanie

Filip Chajzer i jego żona Bianka ponownie zasiedli razem przed mikrofonami. 1 października światło dzienne ujrzała druga część ich wspólnego podcastu, w której wrócili do tematów budzących wcześniej spore emocje. W pewnym momencie rozmowa dotknęła sprawy, która od dawna rozbudzała ciekawość internautów. Chodziło o wiek Bianki Chajzer — temat, wokół którego zdążyło narosnąć sporo pytań i przypuszczeń. Małżonkowie zostawili go niemal na sam koniec nagrania.  

Właśnie wtedy rozmowa weszła w najbardziej wyczekiwany moment. Bianka zdecydowała się ujawnić datę urodzenia, a Filip Chajzer zadbał o odpowiednią oprawę całej sceny. Zanim padł konkret, rozpoczął odliczanie i zapowiedział, że nadszedł moment zmierzenia się z tym, o czym od dawna dyskutowali internauci. 

„To już czas. Czas przyznać im rację co do wieku. Trudna prawda. Prawda boli najbardziej, ale tylko prawda nas wyzwoli”, mówił prezenter, budując napięcie tuż przed pokazaniem dokumentu.

Bianka Chajzer pokazała dowód osobisty. Ile ma lat?

 Bianka nie zamierzała już pozostawiać pola do dalszych domysłów. Na ekranie pojawił się jej dowód osobisty, a chwilę później sama podała datę urodzenia. „Trzy, dwa, jeden! 10.02.2006”, wygłosiła swoją datę urodzenia Bianka na podstawie widocznego dokumentu.

Wydawało się, że na tym sprawa zostanie definitywnie zamknięta. Filip Chajzer miał jednak jeszcze jedno wyznanie. Prezenter wrócił pamięcią do zamieszania, które wybuchło wokół wieku jego żony po głośno opisywanej sytuacji na jego spotkaniu autorskim. Jak przyznał, całe zamieszanie sprawiło, że sam zapragnął zobaczyć dokument na własne oczy.

„Ale ja muszę powiedzieć jedną rzecz tylko. Też znowu ci się muszę do czegoś przyznać. Czy ty wiesz, że jak wybuchła ta cała afera po tej historii na premierze książki, to ja się zakradłem, (...) ja zbaraniałem, ja już nie wiedziałem, co się dzieje, nie? I ja wyjąłem sobie twój dowód i zrobiłem tak: "Uch, dobrze". (...) Ma 20 lat”, zaznaczył w podcaście.

Tym jednym gestem Bianka Chajzer postanowiła zakończyć krążące wokół jej wieku spekulacje i sama pokazała dokument. W ten sposób para po prostu odniosła się do pytań, które od pewnego czasu pojawiały się wokół tego tematu.

Zakochanym życzymy wszystkiego, co najlepsze!

Helena Englert opowiedziała o krytyce. Padło osobiste wyznanie

Znane nazwisko może otwierać drzwi? Historia Heleny Englert pokazuje, że może mieć również drugą stronę. Aktorka zdecydowała się powiedzieć głośno o czymś, co przez długi czas pozostawało poza światłem reflektorów. W czwartym odcinku „Tańca z gwiazdami” odsłoniła bardziej prywatną stronę swojego życia i opowiedziała o cenie, jaką przyszło jej płacić za funkcjonowanie pod czujnym okiem opinii publicznej.

Szczególnie bolesnym momentem okazał się dla niej czas po otrzymaniu roli Ofelii w „Hamlecie” Jana Englerta. Wtedy wokół aktorki rozpętała się fala komentarzy i oskarżeń związanych z jej rodzinnym nazwiskiem. Gdy później ogłoszono jej udział w Open’er Festival 2026, krytyka powróciła ze zdwojoną siłą. W sieci pojawiły się sugestie, że za jej obecnością na wydarzeniu miał stać ojciec.

Czytaj też: Julia Wieniawa i Helena Englert są do siebie zaskakująco podobne. Nie chodzi tylko o aktorstwo

Englert nie próbowała ukrywać, że te słowa mocno w nią uderzyły. Przyznała, że przez tydzień nie była w stanie wyjść z łóżka, a pierwszą osobą, do której zadzwoniła, był lekarz. Wyznała również, że od półtora roku jest na lekach.

To doświadczenie nie zatrzymało się jednak wyłącznie na niej. Aktorka mówiła wprost, że ciężar komentarzy zaczął przenikać także do jej życia prywatnego.  „To uderzyło we mnie dużo bardziej. Przez tydzień nie wychodziłam z łóżka. Pierwszy telefon był do lekarza, że potrzebuję pomocy. Jestem na lekach od półtora roku. Nie radzę sobie z tym. Odbija się to na mojej rodzinie, moim związku i moim wszystkim. Co to jest za sytuacja, że zaczynam się wstydzić, z jakiego domu jestem. Jest mi przykro i bardzo bym chciała chronić moją rodzinę. Wybrałam tę pracę z pełną świadomością tego, że tak właśnie będzie się działo. I tak będę to robić — nikt mi tego nie zabierze”, opowiadała w „Tańcu z Gwiazdami”.

Daniel Olbrychski o sytuacji Heleny Englert. Nie szczędził aktorce komplementów

Do sytuacji Heleny Englert odniósł się Daniel Olbrychski. Aktor w rozmowie z Plotkiem zwrócił uwagę właśnie na ciężar nazwiska, które automatycznie prowokuje porównania z dokonaniami rodziców.  „Raz, że poprzeczka jest postawiona wysoko, a dwa, to przecież Helenkę Englert spotyka rodzaj hejtu również, czego dowiedziałem się nie tylko od jej rodziców, ale co widać również w internecie. To nazwisko pomaga jej? Nie, nazwisko jest tu przeszkodą. Młodego człowieka noszącego to nazwisko, bo zawsze jest odwoływanie do dokonań rodziców, spotyka hejt, że działa dzięki nazwisku rodziców”, zauważał.

Olbrychski nie ograniczył się jednak do komentarza na temat ciężaru znanego nazwiska. Kiedy rozmowa zeszła na talent Heleny Englert, mówił o niej z wyraźnym uznaniem. Jak podkreślił, już wiele lat temu zwracał uwagę jej rodzicom, z którymi pozostaje w przyjacielskich relacjach, że Helena ma wyjątkowe predyspozycje.

Dziś jego ocena jest jeszcze bardziej zdecydowana. „Helenka — co już wiele lat temu powiedziałem jej rodzicom, z którymi się przyjaźnię — jest wybitnie zdolną młodą dziewczyną. W tej chwili mogę śmiało powiedzieć, że jest jedną z najwybitniejszych aktorek europejskich swojego pokolenia”, opowiadał w rozmowie z Plotkiem.

Czytaj też: Helena Englert odniosła się do krytycznych komentarzy. Jej wyznanie w TzG porusza: "Przez tydzień nie wychodziłam z łóżka. Jestem na lekach od półtora roku"

Daniel Olbrychski obserwuje Helenę Englert w „Tańcu z gwiazdami”

Daniel Olbrychski z uwagą śledzi także taneczną przygodę Heleny Englert. Jak przyznał w rozmowie z Plotkiem, jej występy w „Tańcu z gwiazdami” robią na nim duże wrażenie, a szczególne uznanie wzbudziła w nim choreografia do „Sing sing” Maryli Rodowicz. Aktor nie krył entuzjazmu i zdradził, że osobiście przekazał Englert swoje słowa uznania.

 „W tej chwili, w "Tańcu z gwiazdami" jest rewelacyjna zupełnie, co jej powiedziałem poprzedniej niedzieli. Potem to potwierdziła – zatańczyła do "Sing sing", piosenki Maryli Rodowicz, rewelacyjnie! Trzymam za nią kciuki”, opowiadał w rozmowie z Plotkiem.

____________________

ZOBACZ TAKŻE: Nie siłownia i nie brzuszki. Ten spokojny trening na brzuch robi furorę – wystarczy położyć się na 10 minut.

To właśnie dlatego jedne perfumy pachną „drogo” już od pierwszych sekund, a inne pozostają na skórze jedynie chwilowym aromatem. Sekret tkwi nie tylko w recepturze, ale przede wszystkim w składnikach, których pochodzenie bywa naprawdę nieoczywiste.

Atrament — nuta, która pachnie jak stara biblioteka

Jeszcze kilka lat temu trudno było wyobrazić sobie perfumy inspirowane zapachem atramentu. Dziś to jeden z najbardziej fascynujących trendów perfumerii niszowej. Co ciekawe, w kompozycjach nie wykorzystuje się prawdziwego tuszu. Perfumiarze tworzą efekt „atramentowy” za pomocą kadzidła, paczuli, dymnych żywic, drewna i mineralnych nut.

Zapach ma przywoływać skojarzenia ze starymi książkami, papierem zapisanym piórem albo eleganckim gabinetem pełnym skórzanych notesów. Jest chłodny, lekko dymny i niezwykle hipnotyzujący.

Dlaczego nuta atramentu tak uzależnia?

Bo działa bardziej na emocje niż na sam zmysł węchu. Kojarzy się z intymnością, sztuką, listami pisanymi odręcznie i światem, który dziś wydaje się niemal luksusem samym w sobie. Właśnie dlatego atramentowe perfumy często wybierają osoby szukające zapachów nieoczywistych i bardzo osobistych.

Oud — składnik nazywany „płynnym złotem”

W świecie luksusowych perfum oud ma status legendy. Powstaje z drewna agarowego, które wytwarza ciemną żywicę dopiero wtedy, gdy zostanie zaatakowane przez określony rodzaj pleśni. Ten naturalny proces może trwać nawet kilkadziesiąt lat.

To jeden z najdroższych i najbardziej pożądanych składników w perfumerii. Oud pachnie intensywnie, ciepło, lekko dymnie i balsamicznie. Nadaje perfumom głębię oraz niezwykłą trwałość.

Zapach luksusu inspirowany Orientem

Najbardziej cenione odmiany oudu pochodzą m.in. z Laosu, Indii i Kambodży. W krajach Bliskiego Wschodu od wieków wykorzystuje się go podczas rytuałów oraz ważnych ceremonii. Dziś stał się symbolem perfum niszowych i ekskluzywnych kompozycji tworzonych dla najbardziej wymagających.

Skóra — perfumy inspirowane zapachem rękawiczek i foteli vintage

Jednym z najbardziej zaskakujących akordów w luksusowych perfumach jest nuta skóry. Co ciekawe, bardzo często nie ma ona nic wspólnego z prawdziwą skórą. To specjalnie budowana kompozycja oparta na dymnych nutach, brzozowej smoły, szafranie, drewnie i przyprawach.

Takie perfumy mają przywoływać skojarzenia z elegancką kurtką vintage, wnętrzem luksusowego samochodu albo prywatnym klubem ukrytym w starej kamienicy.

Dlaczego skórzane perfumy uchodzą za najbardziej sensualne?

Bo łączą elegancję z lekkim mrokiem. Są głębokie, wytrawne i bardzo charakterystyczne. To zapachy, które rzadko pozostają niezauważone — i właśnie dlatego od lat fascynują świat mody oraz perfumerii artystycznej.

Irys — składnik cenniejszy niż mogłoby się wydawać

Choć kojarzy się z delikatnym kwiatem, irys należy do najbardziej luksusowych składników perfumeryjnych. Co ważne, wykorzystuje się nie płatki, lecz jego kłącza. Po zbiorach muszą dojrzewać nawet kilka lat, zanim rozwiną pełnię swojego aromatu.

CZYTAJ TEŻ: Idealne perfumy na ślub – te zapachy otulają jak jedwabny woal i zachwycają od pierwszego kroku.

Dopiero później powstaje z nich esencja o pudrowym, kremowym i niezwykle eleganckim charakterze. To właśnie irys odpowiada za efekt aksamitnej miękkości w wielu luksusowych kompozycjach.

Zapach dyskretnego luksusu

Perfumiarze uwielbiają irysa za jego subtelność i szlachetność. Nie dominuje całej kompozycji, ale nadaje jej elegancji i charakterystycznego „makijażowego” wykończenia kojarzonego z francuskim stylem.

Piżmo — składnik, który pachnie… czystością

Dawniej naturalne piżmo pozyskiwano z gruczołów piżmowca. Dziś, ze względów etycznych, stosuje się głównie jego syntetyczne odpowiedniki. Współczesne białe piżma pachną jednak zupełnie inaczej niż ich historyczne pierwowzory.

Są miękkie, kremowe, świeże i niezwykle sensualne. To właśnie dzięki nim wiele luksusowych perfum pachnie jak świeżo wyprana koszula, ciepła skóra albo delikatny krem do ciała.

Sekret efektu „clean girl”

Nowoczesne perfumy coraz częściej mają pachnieć naturalnie i subtelnie. Piżmo odpowiada za ten charakterystyczny efekt „czystej skóry”, który stał się jednym z największych trendów ostatnich lat.

Szafran — przyprawa, która pachnie luksusem

Jedna z najdroższych przypraw świata od dawna wykorzystywana jest także w perfumiarstwie. Szafran wnosi do kompozycji charakterystyczną nutę: lekko skórzaną, suchą, ciepłą i bardzo elegancką.

Pozyskiwanie szafranu jest niezwykle pracochłonne — do stworzenia niewielkiej ilości potrzeba tysięcy ręcznie zbieranych kwiatów krokusa. Nic dziwnego, że od wieków kojarzony jest z bogactwem i przepychem.

Dlaczego szafran pojawia się w perfumach niszowych?

Bo nadaje zapachom wyjątkowej głębi i orientalnego charakteru. Doskonale łączy się z oudem, różą, wanilią czy nutami skórzanymi, tworząc kompozycje intensywne, zmysłowe i bardzo wyrafinowane.

Wanilia z Madagaskaru pachnie inaczej, niż myślisz

Wanilia w luksusowych perfumach ma niewiele wspólnego z aromatem cukierni. Naturalna wanilia z Madagaskaru potrafi pachnieć drzewnie, balsamicznie, a czasem nawet lekko dymnie.

To składnik, który dodaje kompozycjom miękkości i zmysłowości, ale jednocześnie potrafi być niezwykle elegancki. W nowoczesnych perfumach coraz częściej pokazuje się ją w bardziej wytrawnym i minimalistycznym wydaniu.

Dlaczego perfumiarze tak kochają wanilię?

Bo doskonale spaja wszystkie składniki. To właśnie ona sprawia, że zapach staje się otulający, ciepły i długo pozostaje na skórze.

Luksusowe perfumy to dziś coś więcej niż zapach

Najbardziej ekskluzywne kompozycje coraz częściej przypominają emocjonalne opowieści zamknięte we flakonie. Pachną atramentem, starym drewnem, skórą, rozgrzanym piaskiem albo świeżo zapisanym papierem. Mają przywoływać wspomnienia, tworzyć nastrój i budować aurę wokół osoby, która je nosi.

To właśnie dlatego świat luksusowych perfum tak fascynuje — za każdą kroplą kryje się historia, rytuał i składniki, których często zupełnie się nie spodziewamy.

Serial Netflixa "Lalka" w przeciwieństwie do powieści Prusa

Warto zaznaczyć, że od samego początku nie było mowy o wiernym uchwyceniu książki Bolesława Prusa. Powieść była jedynie inspiracją i punktem zapalnym do reinterpretacji. Mimo że na początku nie byłem przekonany do obsady serialu, szybko zrozumiałem, dlaczego twórcy postawili właśnie na takich artystów. Sandra Drzymalska w roli Izabeli Łęckiej jest hipnotyzująca. Nie tylko fenomenalnie zagrała, ale dała bohaterce zupełnie nowe, inne życie. W serialu to właśnie ona gra pierwsze skrzypce. Główna bohaterka jest silna, charakterna i ma konkretne cele. Gdy tylko zdaje sobie sprawę z tego, że Stanisław Wokulski jest w stanie zrobić dla niej wszystko, nie zastanawia się długo. Pociąga za sznurki i doskonale wie, jak osiągnąć swój cel. 

Oczywiście w hicie Netfliksa został zachowany klimat XIX wiecznej Warszawy, lecz w wielu aspektach został on uwspółcześniony. Bohaterowie mówią językiem potocznym i używają wulgaryzów. Izabela Łęcka w serialu nie jest przedstawiona jako artystokratka, która dostosowuje się do etykiet. Wprost pokazuje swoje emocje i nie gryzie się w język. Jest wybuchowa, a momentami nawet wulgarna. Jej zachowanie zdecydowanie odstępuje od wizerunku ówczesnej elity. 

Na tym tym jednak nie koniec. Serial, który w znacznej mierze pokazuje historię z jej perspektywy podkreśla, że Bela jest osaczana. Momentami wręcz czuje się przytłoczona przez Wokulskiego. Staje się jego celem, a nawet ofiarą. Bo jak dzisiaj interpretować fakt, że wykupuje on cenną zastawę Łęckich, ich posiadłość, a jeden z pokoi urządza tak, by odpowiadał ukochanej. Sposób, w jaki Netflix przedstawia nam tę historię, jest elektryzujący. Widziałem Stanisławie obsesję. Chciał usidlić młodszą kobietę, by była w pełni zależna od niego i jego pieniędzy.

Ale to nie są jedyne dziwne wybory Wokulskiego, ponieważ podstawia on służącą, by była jego szpiegiem. Miała mu donosić, co dzieje się w domu Łęckich. Chciał w ten sposób wiedzieć, jak stąpać po cienkim lodzie, który w pewnym momencie i tak pęknie. Izabela nie jest jednak tytułową "Lalką", która poza urodą nie ma nic więcej do zaoferowania. Ona doskonale ogrywa adoratora i wie, że nie może wpaść w pułapkę. Gdy odkrywa, że służąca nie jest w pełni jej sprzymierzeńcem, odsyła ją do niego.

W tej interpretacji, Sandra Drzymalska kreuje również postać feministki, która ma ambicje i cele. W pewnym momencie stawia Stanisławowi warunek: Jeśli wykupi jej pismo "Bluszcz", zgodzi się na ślub z nim. Ale i tutaj był haczyk...

Warte uwagi są również postacie drugoplanowe. Stanisław Starski grany przez Piotra Packa jest silny. I oczywiście wciąż uwielbiał się zadłużać. Kochał też Izabelę. Planował nawet z nią przyszłość. Nie było mu to jednak dane. Bohater wielowymiarowy, który mógł być trochę częściej na ekranie. I choć nie znosiłem jego działań, kochałem go nienawidzić. 

Wcześniej wspomniana służąca o imieniu Marianna, grana przez Marię Kanie również przyciąga uwagę. Kobieta po przejściach. Prostytutka i miłość Ignacego Rzeckiego została poprowadzona po mistrzowsku. To właśnie jej losy i deczyje mają w ostatnich odcinakch wpływ na losy głównych bohaterów. Nie można jednak zapomnieć o cudownych kreacjach aktorskich: Magdaleny Cieleckiej, Tomasza Schuchardta, Julii Wyszyńskiej, Piotra Adamczyka, czy Jacka Braciaka.

Serial Netfliksa jednak zmienił wiele wątków z książki. Przypomnijmy, że Eliza Orzeszkowa nie mogła w tamtym czasie być związana z czasopismem "Bluszcz", gdyż wóczas nie była jego zwolenniczką, a nawet była poza Warszawą. Pisarka w produkcji została przestawiona jako bohaterka, która wyznacza kierunek emancypacyjnych ambicji bohaterki. W produkcji tytuł został ukazany jako idealne miejsce pracy dla kobiet, które chcą łamać stereotypy, sprzeciwiać się ówczesnym stantardom. W powieści nie było o tym mowy.

CZYTAJ TEŻ: Po „Big Brotherze” stała się ulubienicą widzów, wróżono jej wielką karierę. Karolina Sztafa odeszła nagle w wieku 35 lat, osierociła dwie córki

Film "Lalka" to zachowawczy i piękny obrazek powieści Prusa

30 września w kinach zadebiutował film "Lalka", który od samego początku budził ogromne emocje. Powodów było kilka. Pierwszym z nich była fenomenalna obsada. Twórcy postawili na największe nazwiska. To właśnie w tej produkcji zagrali między innymi: Marcin Dorociński, Maria Dębska, Maja Komorowska, Marek Kondrat, Maja Ostaszewska, Borys Szyc, Krystyna Janda, Jan Peszek, Cezary Żak, Kamila Urzędowska, Agata Kulesza, Andrzej Seweryn, Mateusz Damięcki, Karolina Gruszka, Maciej Stuhr, Jan Englert, Andrzej Chyra i wielu innych. 

Ale czy tak wspaniała obsada jest w stanie udźwignąć ciężar powieśći Bolesława Prusa? W moim odczuciu tak. Po wyjściu z kina miałem jedną prostą myśl: Marcin Dorociński sporstał powierzonemu zadaniu. A nawet zachwycił mnie do takiego stopnia, że mocno wierzyłem, że jego losy zakończą się pozywtynie. Oczywiście znając powieść, spodziewałem się zakończenia. Tutaj zagrało niemal wszystko, choć nie obeszło się bez minusów. 

Tutaj został zachowany poziom, pokazanie różnic społecznych i ekonomicznych oraz próbowano odziwerciedlić ducha Warszawy XIX wieku. Mimo pięknych kreacji, które specjalnie stworzył Tomasz Ossoliński, zaskoczyło mnie kilka rzeczy. Przede wszystkim zbyt sterylna stolica. W tej ekranizacji niemal wszystko jest idealne, czyste, piękne. Od tych obrazków nie da się oderwać wzroku. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że taki był zamysł, lecz zabrakło mi balansu między artystokratycznym, bajkowym obrazem Polski, a biedną, odległą od ideałów rzeczywistością. 

Widzimy Wokulskiego podczas wojny. Gdy wraca, niemal wszystko zmienia się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Świat staje się kolorowy, piękny, czysty. Nawet ulice Warszawy były zbyt piękne jak na tamte czasy. Ale to nie wszystko. Oczywiście wspaniałe jest to, że pokazano kilka lokacji miasta, lecz skupiono się na najpopularniejszych miejscach. Stare Miasto, czy Łazienki Królewskie to za mało. Bolesław Prus idealnie opisywał różnice między klasami społecznymi, lecz ten film pokazywał jedynie wizję: jak z biednego kupca można wejść na salony i stać się bogatym. Ta produkcja w żadnym stopniu nie porusza trudnych tematów, z którymi mierzyli się wówczas Polacy. 

Czas tutaj nie był sprzymierzeńcem i rozumiem, że w jednym filmie nie da się zawrzeć kilkuset stron powieści. To byłoby nierealne. Mając więc tego świadomość, iznając historię oczami Prusa, ten film jest naprawdę bardzo dobry. Twórcy obrali sobie konkretny cel, jakim było opowiedzenie historii Wokulskiego, który nieszczęśliwie zakochał się w pięknej Izabeli Łęckiej. Odrzucono więc inne wątki na rzecz właśnie tego. I tutaj niemal wszystko zagrało. 

Marcin Dorociński zagrał swoją postać po mistrzowsku. Sprawił, że jego bohaterowi się kibicuje. Wzruszamy się z nim, współczujemu i kibicujemy, choć doskonale wiemy, jak to się zakończy. 

Kamila Urzędowska była świetną Łecką, choć liczyłem, że jej postać będzie bardziej charakterna. Jest przeciwieństwem serialowej Beli. Nie stawia jasno granic, nie jest asertywna, a tym bardziej nie manipuluje Stanisławem. Choć niejednokrotnie doprowadza go do złości.

Mistrzowską rolę otrzymała natomiast Agata Kulesza, która wykreowała postać Pani Meliton. W książce jej postać nie jest duża, lecz w filmie ma duże znaczenie. Doskonale doradza Wokulskiemu i wyjaśnia mu krok po kroku, jak zdobyć serce artystokratki. Marek Kondrat natomiast powrócił na ekran w wielkim stylu. Jego przeszywające spojrzenie niejednokrotnie mówiło więcej niż tysiąc słów. Czasami mroziło krew w żyłach, a czasem sprawiało, że pękało serce.

Maja Komorowska jako Prezesowa Zasławska potrafiła wykorzystać każdą sekundę na ekranie. Jej poruszająca historia nieszczęśliwej miłości doprowadziła mnie do łez. Andrzej Seweryn i Krystyna Janda doskonale potrafili ze sobą współgrać. Maja Ostaszewska i Borys Szyc w roli Krzeszowskich również kradli każdą chwilę. Uwielbiałem obserwować, jak oni się nienawidzą. Maria Dębska w roli Kazimiery Wąsowskiej również zasługuje na pochwałę. Aktorka była rozdarta. Z jednej strony kibicowała Łęckiej i Wokulskiemu, ale z drugiej strony to ona pragnęła z nim być. Dążyła do tego, choć wiedziała, że jest na straconej pozycji. To rozdarcie emocjonlane było czuć. Przeszywające spojrzenie momentami było wystarczające, by wiedzieć, o co dokładnie jej chodzi. 

Warto również przejść do kolejnego wątku. Tak. Ten film w porównaniu do serialu jest wierniejszy materiałowi źórdłowemu, chociaż, jak to w przypadkach takich ekranizacji, nie zabrakło zmian fabularnych. Mimo to, niczym nie byłem rozczarowany, wręcz przeciwnie. Wyszedłem z kina zachwycony. 

Bo to właśnie ta produkcja sprawiła, że kilkukrotnie się wzruszyłem, by chwilę później śmiać się z tekstów Pani Meliton. 

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Mało kto pamięta o siostrach Filipa Chajzera. Zygmunt zdradził, co dziś robią Weronika i Karolina

Kim są siostry Filipa Chajzera? Zygmunt Chajzer jest ojcem trójki dzieci

Nazwisko Chajzer przez lata było w mediach kojarzone przede wszystkim z Zygmuntem i Filipem. Ojciec i syn pracowali przed kamerami i regularnie pojawiali się w telewizji. Znacznie rzadziej mówiło się o dwóch córkach Zygmunta — Karolinie i Weronice.

Każda z nich poszła własną drogą. Karolina pochodzi z pierwszego małżeństwa Zygmunta Chajzera. Filip i Weronika są natomiast dziećmi prezentera i Doroty Chajzer. Zygmunt Chajzer jest więc ojcem trójki dzieci.

Karolina przyszła na świat w pierwszym związku prezentera z Leną. Zygmunt Chajzer miał 22 lata, gdy w 1976 roku stanął z nią na ślubnym kobiercu. Para doczekała się córki, jednak małżeństwo ostatecznie się rozpadło.

Karolina od najmłodszych lat mieszka poza Polską. Gdy miała zaledwie trzy lata, przeprowadziła się z mamą do Szwecji. To właśnie tam dorastała, a później założyła własną rodzinę.

Karolina Chajzer od lat mieszka w Szwecji. Jej mężem jest Nils

Karolina nie pojawia się regularnie na salonach ani przed kamerami. Od czasu do czasu jednak Zygmunt Chajzer pokazuje wspólne rodzinne chwile. Wiosną opublikował zdjęcie z najstarszą córką i jej mężem.

„Moja starsza córka Karolina z mężem Nilsem zrobili sobie krótki wypad do Polski” — pisał prezenter. Dodał też, że sam dołączył do nich w Sopocie.

Szwecja od lat jest domem Karoliny. To tam mieszka razem z mężem i dziećmi. Jest mamą 18-letniej Ebby oraz 15-letniego Johna. Mimo odległości Zygmunt Chajzer pozostaje obecny w życiu córki i wnuków, a ważne rodzinne wydarzenia stają się okazją do spotkań.

O Karolinie prezenter mówił także podczas rozmowy z Moniką Richardson w podcaście „Przełomy” na kanale „Fakt GWIAZDY”. Kiedy prowadząca zapytała o córkę i jej rodzinę, odpowiedział krótko:

„Tak, mieszkają w Szwecji”.

Chwilę później rozmowa zeszła na kolejne pokolenie Chajzerów. Zygmunt opowiedział o swojej wnuczce Ebbie, która właśnie rozpoczęła nowy etap życia.

Wnuczka Zygmunta Chajzera wkroczyła w dorosłość. „Ebba skończyła właśnie 18 lat”

Ebba dorastała w Szwecji i wybrała drogę daleką od świata telewizji i show-biznesu. Niedawno zakończyła ważny etap edukacji — ukończyła liceum o profilu zootechnicznym. Zygmunt Chajzer uczestniczył w uroczystości zakończenia szkoły i nie ukrywał dumy z wnuczki.

„Moja wnuczka... Moja Duma” — pisał, dzieląc się jej sukcesem.

W Szwecji zakończenie szkoły było hucznie celebrowane, a dla rodziny Chajzerów stało się szczególną okazją do wspólnego świętowania.

W rozmowie z Moniką Richardson prezenter zdradził, że Ebba jest już pełnoletnia.

„Ebba skończyła właśnie 18 lat” — powiedział.

Dodał również, że jego wnuczka rozpoczęła pracę na farmie. Opowiadając o jej zainteresowaniach, przyznał, że dziewczyna „kocha krowy”. Życie na wsi i praca ze zwierzętami są więc naturalną kontynuacją kierunku, który wybrała już wcześniej podczas nauki.

Po odebraniu dyplomu Ebba miała rozpocząć pracę na farmie. Jej pierwsze dorosłe decyzje pokazują, że konsekwentnie podąża ścieżką związaną ze zwierzętami, z dala od telewizyjnych studiów i medialnego zgiełku.

Weronika Chajzer wybrała marketing zamiast kariery przed kamerą

Druga z sióstr Filipa, Weronika Chajzer, również nie zdecydowała się na medialną karierę podobną do ojca i brata. Urodziła się w 1990 r., skończyła studia na kierunku Zarządzanie i zawodowo skierowała się w stronę marketingu.

Weronika od kilku lat konsekwentnie rozwija się w branży mediowej i marketingowej. Z jej profilu na LinkedIn wynika, że od września 2019 roku jest związana z AFA MEDIA Mobile Marketing Telewizja, gdzie pracuje jako Senior Media Manager.

W 2021 roku Filip Chajzer również publicznie gratulował siostrze zawodowego sukcesu.

„Kiedy Twoja siostra zostaje ‘Senior Media&Digital Manager’, a Ty dalej nie wiesz, co to znaczy” — żartował wtedy.

Weronika sama opowiadała później o swoim zawodowym świecie.

„Moje kompetencje to opracowywanie kampanii reklamowych, w obszarze mobile, digital, social media” — tłumaczyła.

Marketing i digital stały się więc jej zawodową drogą, zupełnie inną od tej, którą wybrali Zygmunt i Filip Chajzerowie. Znane nazwisko nie skierowało jej przed kamerę. Zamiast telewizyjnego studia Weronika związała się z branżą mediową i reklamową.

Prywatnie natomiast przez lata rozwijała pasję, która do dziś mocno łączy ją z ojcem.

Weronikę i Zygmunta Chajzerów połączyła siatkówka

Sport od dawna zajmował ważne miejsce w życiu Weroniki. Zaczynała od pływania, później pojawiła się jazda figurowa, aż w końcu najważniejsza stała się siatkówka. Grała w drużynie Sparta Warszawa.

Ta pasja połączyła ją również z ojcem.

„Jesteśmy kibicami siatkówki i ta pasja nas bardzo łączy” — mówił Zygmunt Chajzer w jednym z wcześniejszych wywiadów.

Po latach wspólne zainteresowanie nie zniknęło. W rozmowie z Moniką Richardson prezenter wrócił do sportowych osiągnięć córki i przypomniał, że przez wiele lat trenowała siatkówkę.

„Weronika grała w pierwszej lidze, na środku” — mówił.

Z wyczynowego sportu później zrezygnowała, ale siatkówka wciąż jest obecna w jej życiu. Razem z ojcem pojawia się na meczach, już nie na boisku, ale na trybunach.

Z jednym z takich wyjść wiąże się zabawna historia. Zygmunt Chajzer wspominał, że nie wszyscy kibice wiedzieli, kim jest towarzysząca mu młoda kobieta. Jeden z nich miał nawet uznać, że prezenter pojawił się na meczu z nową partnerką. Dopiero komentator Marek Magiera wyjaśnił mu, że to córka Chajzera.

Karolina i Weronika poszły zupełnie innymi drogami niż Filip Chajzer

Karolina i Weronika przez lata pozostawały znacznie mniej widoczne w mediach niż ich ojciec i brat. Karolina związała swoje życie ze Szwecją, gdzie mieszka z rodziną. Weronika skończyła Zarządzanie, a zawodowo rozwija się w branży marketingowej i mediowej. Na LinkedIn przedstawia się obecnie jako Senior Media Manager w AFA MEDIA Mobile Marketing Telewizja. Siatkówka pozostaje natomiast jedną z najważniejszych pasji łączących ją z ojcem.

Dziś coraz częściej w rodzinnych opowieściach Zygmunta pojawia się także kolejne pokolenie. 18-letnia Ebba ukończyła szkołę o profilu zootechnicznym i rozpoczęła pracę na farmie. Tak jak jej mama i ciotka, wybrała własną drogę — daleko od telewizyjnych kamer i show-biznesowego świata.

Źródła: Pudelek.pl, Dzień Dobry TVN, VIVA.pl, Plejada.pl, PolandGo

Psycholożka mówi wprost: w związku najgorsze może być milczenie. „Nie bać się mówić o tym, co się czuje”

Mariola Bojarska-Ferenc postawiła swojej rozmówczyni pytanie: co powiedzieć dwóm młodym osobom, które właśnie chcą wejść w związek małżeński? Czego przede wszystkim powinny unikać?

„Nie milczeć. Mówić wszystko, co przyniesie nam głowa” – podkreśliła ekspertka.

Szczerość bywa jednak czasem mylona z przekonaniem, że w związku należy mówić absolutnie wszystko dokładnie w chwili, kiedy pojawia się dana emocja. Tymczasem Magdalena Ostrowicka zaznaczyła wyraźnie, że nie ma na myśli agresywnego czy impulsywnego sposobu komunikowania się.

„Nie mówię, żeby wyrzucać z siebie słowa agresji i wyrzucać, nie mówimy o impulsywności, tylko nie bać się mówić o tym, co się czuje. Dzielić się po prostu codziennością. Unikanie i lęk wydają się być najgorszą taką bolączką małżeństw” – powiedziała.

• ZOBACZ: Każdy nasz kolejny partner ma ten sam problem? Tylko w VIVA! Bez Tabu psycholog tłumaczy z czego to wynika i jak przełamać zgubny schemat

W wieku 20–30 lat popełniamy ten błąd bardzo łatwo. Z czasem w związku zaczyna brakować miejsca na własne życie

Drugi ważny temat pojawia się, kiedy Mariola Bojarska-Ferenc zwróciła uwagę na wspólne i osobne pasje partnerów. Prowadząca „VIVA! Bez Tabu” mówi o związku jak o przestrzeni, w której część życia należy do obojga, ale część nadal powinna pozostawać osobna. Bo czy naprawdę musimy lubić wszystko to samo?

Jedna osoba może chcieć grać w golfa, druga pójść z przyjaciółkami do kina. Ktoś uwielbia ogród, ktoś inny najchętniej omijałby prace ogrodowe szerokim łukiem. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy indywidualne zainteresowania zaczynają wywoływać pretensje.

Magdalena Ostrowicka odpowiada, że aby zrozumieć ten mechanizm, warto cofnąć się do samych początków relacji: „Kiedy mamy 20-30 lat i wiążemy się z tym partnerem, to ja mam wrażenie, że my się tak zamykamy. Trzymamy się za ręce i budujemy domy, dzieci, kredyty, biznesy. I potem jest aż tak duszno, że my nie możemy oddychać w tych naszych budowlach, w tych związkach, które są tak okopane tymi dziećmi, psami, etc.”

Na początku para może trzymać się kurczowo obiema rękami. Z czasem jednak — sugeruje ekspertka — przychodzi moment, kiedy warto jedną rękę puścić. To, że partner nie podziela każdej naszej pasji, nie musi być sygnałem problemu w związku. Podobnie jak chęć spędzania części czasu bez drugiej osoby nie musi oznaczać, że uczucie słabnie.

Magdalena Ostrowicka zaznacza jednak coś bardzo ważnego: czas solo powinien być równoważony czasem wspólnym.

„Jest taki moment życia w relacjach, obojętnie czy dzieci są czy nie, kiedy puszczamy tą jedną rękę, już nie trzymamy się tak kurczowo, czyli równoważymy: ok, ty robisz swoje kwiatki w ogrodzie, ja nie lubię ogrodu, rób sobie to, ale jednocześnie ten czas solo musi być zrównoważony czasem wspólnym. No i zdarza się, że pary mówią: no my tyle czasu poświęciliśmy, mamy piątkę dzieci, wnuki i my nie wiemy, co będziemy robić. No to wtedy warto wyznaczyć sobie jakiś zupełnie nowy, abstrakcyjny wydaje się cel, jak chodzenie w góry albo zwiedzanie stolic na przykład Europy, czego wcześniej nie robili, czyli stworzenie zupełnie nowej pasji razem” – doradziła psycholog.

Całe wideo znajdziesz na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. 

Zdjęcia do „Wednesday” zakończone

Zdjęcia do trzeciego sezonu „Wednesday” zostały zakończone, co oznacza, że jedna z najważniejszych produkcji Netflixa weszła w kolejny etap realizacji. Teraz rozpoczyna się postprodukcja, szczególnie istotna w przypadku serialu, który od początku buduje swoją tożsamość na połączeniu gotyckiej estetyki, czarnego humoru i rozbudowanych efektów wizualnych. Za dalszy rozwój historii odpowiadają Alfred Gough i Miles Millar, współtwórcy serialu i jego showrunnerzy. Tim Burton pozostaje związany z projektem jako reżyser i producent wykonawczy, a do pracy przy nowych odcinkach wrócił również Paco Cabezas.

Nowy sezon nie ogranicza się wyłącznie do przestrzeni znanych z wcześniejszych odcinków. Produkcja realizowana była w Dublinie i County Wicklow, a część zdjęć powstawała także w Ashford Studio. Ekipa pracowała również we Francji. Jenna Ortega i Fred Armisen pojawili się na planie w Paryżu, w okolicach Sekwany, natomiast Emma Myers była widziana podczas realizacji scen w Tuileries Garden. Wszystko wskazuje więc na to, że świat serialu zostanie poszerzony nie tylko fabularnie, lecz także wizualnie i geograficznie.

Zobacz też: Najlepsze filmy z prestiżowych festiwali i wyczekiwane adaptacje. Podpowiadamy, na co w październiku warto wybrać się do kina

Znane twarze i nowi bohaterowie

W centrum historii ponownie znajdzie się Jenna Ortega jako Wednesday Addams. Do swoich ról wracają również Emma Myers jako Enid Sinclair, Hunter Doohan jako Tyler Galpin, Catherine Zeta Jones jako Morticia, Luis Guzmán jako Gomez, Isaac Ordonez jako Pugsley oraz Fred Armisen jako Fester. To właśnie wokół tych bohaterów budowana była dotychczas najważniejsza część serialowej opowieści, która łączy rodzinne sekrety z tajemnicami Nevermore.

Największe zainteresowanie budzą jednak nowe nazwiska. Eva Green wcieli się w Ophelię Frump, której obecność nabiera szczególnego znaczenia po wydarzeniach z finału poprzedniego sezonu. Do obsady dołącza również Winona Ryder jako Tabitha. W nowych odcinkach pojawią się także Chris Sarandon jako Balthazar, Noah Taylor jako Cyrus, Oscar Morgan jako Atticus oraz Kennedy Moyer jako Daisy. Lena Headey, Andrew McCarthy i James Lance wystąpią gościnnie, choć szczegóły ich ról nie zostały ujawnione. Rozbudowanie obsady sugeruje, że 3. sezon jeszcze mocniej skupi się na relacjach rodzinnych i ukrytych historiach związanych z Addamsami.

Fabuła wraca do nierozwiązanych tajemnic

Finał poprzedniego sezonu pozostawił kilka kluczowych wątków otwartych. Enid po przemianie w wilkołaka Alpha nie powróciła do ludzkiej postaci, a Wednesday wraz z Festerem ruszyła na jej poszukiwania. Tyler nadal pozostaje częścią tej historii, lecz coraz większe znaczenie ma także Ophelia, której los łączy się bezpośrednio z kolejną tajemnicą rodziny Addamsów. Twórcy zapowiadali dalsze rozwijanie rodzinnej mitologii, dlatego nowe odcinki mają wyjść poza schemat szkolnej opowieści i mocniej skoncentrować się na przeszłości bohaterów.

Oficjalna data premiery 3. sezonu nie została jeszcze ogłoszona. W dostępnych źródłach pojawia się 2027 rok, jednak wskazywane terminy różnią się od siebie i nie zostały potwierdzone przez Netflix. Na tym etapie pewne jest przede wszystkim to, że zdjęcia zostały zakończone, produkcja weszła w postprodukcję, a powrót Wednesday znajduje się bliżej niż jeszcze kilka miesięcy temu.

Zobacz też: Ten film to największy faworyt do Oscarów 2027! Warto go obejrzeć choćby dla Penélope Cruz i Glenn Close

Karolina Sztafa weszła do „Big Brothera”. Tak poznała ją cała Polska

Karolina Sztafa pojawiła się przed kamerami „Big Brothera” trzy lata przed śmiercią, kiedy wzięła udział w drugiej edycji reaktywowanego programu. Jej przygoda z domem Wielkiego Brata nie trwała długo — odpadła po dwóch tygodniach. Zdążyła jednak zwrócić na siebie uwagę optymizmem i pewnością siebie. Telewizyjny epizod był tylko częścią jej życia. Poza programem była żoną Łukasza i mamą dwóch córek: 9-letniej Weroniki i 12-letniej Wiktorii. Ukończyła studia pedagogiczne na kierunku resocjalizacji, a zawodowo pracowała jako selekcjonerka w klubie.

Sama mówiła o sobie w charakterystyczny, bezpośredni sposób. „Urodziłam się w Żywcu i jestem charakterna jak tamtejsze kobiety” — wspominała w rozmowie przeprowadzonej przed udziałem w reality show. Podkreślała też, że jest pracowita i bardzo zorganizowana. Ten zdecydowany charakter widzowie mogli później zobaczyć również przed kamerami programu.

Najtrudniej było zostawić córki. Karolina Sztafa mówiła o nich przed wejściem do programu

Za drzwiami domu Wielkiego Brata zostawiała swoje dotychczasowe życie i osoby, za którymi miała tęsknić najbardziej. Kilka dni przed rozpoczęciem telewizyjnej przygody mówiła o córkach. „Będę miała za kim tęsknić. Moje córeczki bardzo mnie wspierają” — przyznała. Wierzyła wtedy, że wszystko będzie dobrze, choć nie wiedziała jeszcze, jak potoczy się jej udział w programie.

W tej samej rozmowie tłumaczyła, że dzieci wiedzą, co oznacza jej wyjazd. Wtedy jedna z córek miała 9 lat, a Weronisia była 6-letnia. Karolina Sztafa była spokojna o najbliższych. „Mają wspaniałego tatę. Poradzą sobie świetnie” — mówiła. Te słowa po jej śmierci nabrały szczególnie poruszającego znaczenia.

Karolina Sztafa miała 35 lat

Wiadomość o śmierci Karoliny Sztafy pojawiła się niespodziewanie. Zmarła w nocy z 20 na 21 listopada 2022 roku. Miała 35 lat. Informację przekazała jej bliska koleżanka Anna Klimpel, która pożegnała ją w mediach społecznościowych. W swoim wpisie zwróciła się także do rodziny Karoliny i wspominała ją jako osobę, która potrafiła czerpać z życia.

„Na pewno byłaś cudowną mamą” — napisała w pożegnaniu. Za krótką informacją o śmierci kryła się jednak historia ciężkiej choroby, o której później zaczęły mówić osoby znające Karolinę.

Przyczyną śmierci Karoliny Sztafy miał być rak kości

Ewa Kępys mówiła, że Karolina Sztafa zmarła na raka kości. „Z wiadomości, które otrzymałam, wiem, że Karolina zmarła na raka kości” — powiedziała. Dodała, że wcześniej Karolina miała być źle zdiagnozowana i leczona na inną chorobę. 

Kolejna znajoma wspominała, że pół roku wcześniej Karolinę trochę bolało biodro. Po badaniach i zabiegu Sztafa pozostawała jednak pełna optymizmu. W przytoczonej rozmowie mówiła: „Ja mam tak boskie życie, jestem tak szczęśliwa”. Nie chciała dopuszczać do siebie złego scenariusza. Planowała kolejne wakacje i koncentrowała się na tym, co dobrego działo się w jej życiu.

Rodzina była ważną częścią historii Karoliny Sztafy

Telewidzowie poznali ją dzięki „Big Brotherowi”, ale w rozmowach sprzed programu bardzo szybko wracała do najbliższych. Była żoną Łukasza i matką dwóch córek. Kiedy decydowała się na udział w reality show, właśnie rozłąka z nimi była jednym z tematów, o których mówiła przed wejściem do domu Wielkiego Brata. Z jednej strony wiedziała, że będzie tęsknić, z drugiej miała przekonanie, że córki poradzą sobie pod opieką taty.

Po jej śmierci pozostały nie tylko wspomnienia z telewizyjnego programu, lecz także zapisane rozmowy, w których mówiła o swoim charakterze, rodzinie i szczęściu. Szczególnie przejmująco brzmią dziś jej słowa o córkach, które miały ją wspierać przed rozpoczęciem przygody z „Big Brotherem”. „Moje córeczki bardzo mnie wspierają” — mówiła wtedy Karolina.

Źródło: Viva, Telemagazyn

Kalina Józefowicz w „Metrze”. Od castingu zaczęła się jej własna droga na scenę

„Metro” w historii tej rodziny zajmuje miejsce szczególne. Z musicalem przez lata związana była Natasza Urbańska, jego reżyserem i choreografem jest Janusz Józefowicz, a w 2022 roku do obsady dołączyła również ich córka. Kalina miała wtedy zaledwie 13 lat. Uczestniczyła w wieloetapowych przesłuchaniach, przygotowywała partie wokalne i przez kolejne miesiące pracowała razem z grupą młodych kandydatów.

Na jednym musicalu się nie skończyło. W 2025 roku Kalina Józefowicz zadebiutowała w tytułowej roli Julii w musicalu „Romeo i Julia 3D” wystawianym przez Studio Buffo. Informację o jej debiucie publikował sam teatr, a dziś nazwisko 17-latki nadal figuruje w oficjalnej obsadzie przedstawienia. Kalina występuje wymiennie w roli Julii z Antoniną Goworek, natomiast Romeo gra Maksymilian Więckowski.

• ZOBACZ TEŻ: Marek Kondrat o dorosłych synach: „Jesteśmy blisko”. Nie poszli drogą ojca i zajmują się czymś zupełnie innym

Rodzice kibicują jej z pierwszego rzędu. Natasza Urbańska poinformowała o kolejnym sukcesie córki

Kiedy pojawia się kolejny projekt córki, Urbańska chętnie dzieli się nim w swoich mediach społecznościowych. Tak zrobiła również teraz. Powód do dumy jest konkretny: Kalina wystąpiła w teledysku Jeremiego Sikorskiego do singla „A jak”, który ukazał się 30 września 2026 roku.

W swojej relacji na Instagramie Natasza Urbańska postanowiła najpierw trochę podgrzać atmosferę. Zasugerowała, że jej córka... została prowadzącą nowego talk-show! Szybko okazało się jednak, że nie chodzi o rzeczywisty program telewizyjny, ale o rolę zagraną przez Kalinę w najnowszym klipie Jeremiego Sikorskiego.

Urbańska nie kryła entuzjazmu. „Dumna mama. Co za numer, co za robota” — komentowała w swojej relacji. 

Singiel „A jak” miał premierę 30 września 2026 roku. Dla Kaliny udział w jego teledysku oznaczał wyjście poza środowisko Studia Buffo i sprawdzenie się przed kamerą w nowej roli.

• SPRAWDŹ TEŻ: Mało kto wie, kim jest siostra Marka Kaliszuka. Ewa od lat działa na scenie politycznej

Dokładnie 11 lat temu, 1 października 2015 roku, zmarła jego młodsza córka Marysia. Miała zaledwie 21 lat. Łobodziński długo nie potrafił poradzić sobie z jej odejściem. W wywiadzie dla VIVY! przyznał, że był wówczas w bardzo trudnym stanie psychicznym. „Jeżeli śmierć miałaby przyjść, to byłem na nią gotów” – mówił, opowiadając o żałobie, która na długo zdominowała jego życie.

Filip Łobodziński o śmierci córki Marysi

Pomimo sporej popularności i zawodowego spełnienia, los okrutnie doświadczył Filipa Łobodzińskiego. Niewyobrażalnym ciosem dla dziennikarza była śmierć własnej córki. Dokładnie, 1 października 2015 roku dziewczyna zmarła po długiej walce z chorobą. Wszystko zaczęło się od wielomiesięcznych bólów głowy. Po wizycie w szpitalu lekarze stwierdzili, że to glejak. Rokowania nie pozostawały zbyt dużo nadziei. Rozpoczęła się natychmiastowa walka o życie Marysi. Niestety, dziewczyny nie udało się uratować...

OBEJRZYJ WIDEO: Od startu Tańca z gwiazdami Maciej Musiał musi uważać na jedno: „Próbuję sobie z tym poradzić”

W 2021 roku Filip Łobodziński udzielił wywiadu magazynowi VIVA!, w którym opowiedział o swojej tragedii, cierpieniu i bólu, jaki towarzyszył mu po starcie ukochanej córki. W poruszającej rozmowie z Krystyną Pytlakowską przyznał także, co by zmienił, gdyby darowano mu drugie życie.

Długo namawiałam Cię na wywiad.

Bo bardzo nie lubię osobistych wywiadów. O książkach, muzyce – tak, ale takie intymne niespecjalnie. Ale nie mam przy tym założeń, że o tym będę rozmawiał, a o tamtym nie. Są wywiady, które same się toczą, jak w konfesjonale.

Jak ten sprzed trzech lat o śmierci Twojej córki? Bo jeżeli już się zdecydujesz na rozmowę, to pewnie potrzebujesz spowiedzi?

Może tak i liczę na to, że mnie to jakoś oczyści. Potem okazuje się, że popadam w jeszcze cięższą depresję i muszę się udać na psychoterapię.

Marysia umarła pięć lat temu.

Prawie sześć, 1 października 2015, a ja przez pierwsze dwa lata byłem ukryty za celofanem. Może dlatego, że dzień po pogrzebie poszedłem do nowej pracy i tam czekało mnie mnóstwo nowych obowiązków.

CZYTAJ TEŻ: Choroba zabrała mu 21-letnią córkę. Walczył o nią do samego końca. Filip Łobodziński nigdy nie pogodził się z jej stratą

Mówisz o pracy w NIK? Dotąd tam jesteś?

Tak.

ZOBACZ TEŻ: Chciała zrezygnować z aktorstwa, widzowie pokochali jej rolę w Złotopolskich. Tajemnice Małgorzaty Rożniatowskiej

Filip Łobodziński, VIVA! 16/2021

Przedtem byłeś dziennikarzem?

Tak, pracowałem w „Newsweeku”, „Machinie”, „Przekroju”. Ale gdy mnie wyrzucono z „Newsweeka”, okazało się, że nie ma już dla mnie miejsca w mediach papierowych. Zrobił to naczelny, który, kiedy oczyścił teren, sam został usunięty. I naczelnym został Lis. Przyniósł do „Newsweeka” połowę „Wprostu”. A ja miałem wrażenie, że zostałem w innym formacie. Praca w NIK na dwa lata mnie wygłuszyła. Ale potem brak Marysi uderzył we mnie ze zdwojoną siłą. I choć miałem nadzieję, że się z tym uporam, pandemia dołożyła swoje. W styczniu już nie wytrzymywałem sam ze sobą.

Myśli samobójcze?

Nie, ale jeżeli śmierć miałaby przyjść, to byłem na nią gotów. Miałem takie dominujące dwa uczucia: dławiący gardło smutek i chęć położenia się spać, by obudzić się za długi czas. Dlatego zacząłem korzystać z psychoterapii i farmakoterapii.

Bierzesz leki?

Teraz nic nie biorę, choć nadal żyję w mroku.

Zostałeś więc śmiercią otoczony. Musiałeś znaleźć w sobie siłę, żeby się z tym wszystkim pogodzić.

Nie jestem z niczym pogodzony. Wciąż tkwi we mnie bunt, głównie jeśli chodzi o Marysię. Mój psychoterapeuta powiedział: „Pan właściwie nie wie, czemu zaufać w swojej przeszłości”.

A trzeba koniecznie czemuś ufać?

Tak, w takim sensie, żeby wiedzieć, skąd się jest i jakie się ma dziedzictwo. A w moim życiu zdarzyły się różne niefajne rzeczy, zwłaszcza jeśli chodzi o ojca. Ale o tym dowiaduję się dopiero teraz, bo nie miał za życia odwagi, by na pewne ważne sprawy ze mną pogadać. I teraz jest spory bałagan, również prawny.

[...]

Gdyby Twoja młodsza córka nie zachorowała i nie umarła, byłbyś bardziej radosny?

Na pewno byłbym w lepszym nastroju, choć poglądy na temat ludzkości miałem już ukształtowane wcześniej. Ale przynajmniej miałbym motywację do życia. I partnerkę, bo wspólnie planowaliśmy przełożyć książkę i nawet przełożyliśmy dwa akapity. A teraz siadam do przekładu tej książki sam.

[...]

No i będziesz bliżej Marysi.

Ja cały czas jestem blisko niej. Chciałbym tylko nauczyć się myśleć o Marysi wyłącznie z uśmiechem, bo ona naprawdę była zjawiskowa. Jej ogromne zdjęcie wisi u nas w przedpokoju i nawet moja żona, która przecież nie była matką Marysi, jest w nim zakochana. Patrząc na nie, płacze. To zdjęcie zrobione na ślubie mojej starszej córki na rok przed śmiercią Marysi. Ma tam krótkie włosy, które jej odrastają po chemii. W telefonie mam też zdjęcie Marysi, ma 15 lat, gdzie pozuje jako Pola Negri.

Wiedziała, że odchodzi?

Tak, miała 21 lat, Internet i doskonale znała rokowania. Była niezwykle dzielna, heroiczna. Sama podczas nawrotu choroby zabrała się za przekład sztuki Giraudoux, tak jakby miała potrzebę zostawienia czegoś po sobie. Jeszcze parę tygodni przed śmiercią starała się żartować, choć właściwie tylko leżała, z trudem wstając do toalety. Nigdy nie byłem pewien, kiedy używa ironii, a kiedy mówi poważnie.

Ironią operują ludzi wybitnie inteligentni. Powiedziała Ci coś, co zostanie w Tobie do końca Twojego życia?

Chyba nie myślała o tym, żeby przekazać mi jakieś przesłanie. Raczej opowiadała o sobie. Albo pytała, kiedy pojedziemy do Berlina.

_____________________________________________

Choć życie dziennikarza już nigdy nie będzie dokładnie takie same, wierzymy, że wiele jasnych dni jeszcze przed nim. 

SPRAWDŹ TEŻ: Trudne dzieciństwo, problemy z alkoholem... Życie nie szczędziło Stanisławie Celińskiej dramatów

Filip Łobodziński, VIVA! 16/2021

Marek Kaliszuk od lat jest związany ze sceną i telewizją

Nazwisko Marka Kaliszuka od dawna kojarzone jest z aktorstwem, muzyką i telewizyjną rozrywką. Urodził się 15 stycznia 1980 w Olsztynie. Jest synem Romualda i Moniki Kaliszuków. Zanim pojawił się przed telewizyjnymi kamerami, uczył się gry na fortepianie, a przez sześć lat występował w Reprezentacyjnym Zespole Pieśni i Tańca „Warmia” z Olsztyna. Później ukończył Państwowe Policealne Studium Wokalno-Aktorskie im. Danuty Baduszkowej w Gdyni oraz Wydział Wokalno-Aktorski gdańskiej Akademii Muzycznej.

Jego zawodowa droga szybko skierowała się na scenę. W 2000 został aktorem Teatru Muzycznego w Gdyni, a w tym samym roku zadebiutował na ekranie epizodyczną rolą w serialu „Lokatorzy”. Szerszej publiczności dał się poznać m.in. dzięki „M jak miłość”. W kolejnych latach pojawiał się również w produkcjach telewizyjnych i programach rozrywkowych. W 2014 zwyciężył w finale drugiej edycji programu „Twoja twarz brzmi znajomo”, a 6 października 2023 wydał debiutancki album „Inny nie będę”.

Za scenicznym życiem Marka Kaliszuka znajduje się jednak również historia rodzinna. Jedną z najbliższych mu osób jest jego siostra — Ewa Kaliszuk.

Ewa Kaliszuk wybrała inną drogę. Od edukacji do Senatu

Ewa Monika Kaliszuk urodziła się 3 lipca 1975 roku w Olsztynie. Jej zawodowa historia przez długi czas była związana przede wszystkim z edukacją. Przez ponad 20 lat pracowała jako nauczycielka języka niemieckiego, wychowawczyni, egzaminatorka maturalna, autorka programów nauczania i materiałów edukacyjnych oraz trenerka TOC. Była także wicedyrektorką i dyrektorką szkoły.

Później jej zawodowa droga skierowała się w stronę samorządu i działalności publicznej. W roku 2019 objęła funkcję Zastępczyni Prezydenta Olsztyna. Obecnie jest Senatorką XI Kadencji, reprezentującą okręg nr 86, obejmujący Olsztyn oraz powiaty olsztyński, nidzicki i szczycieński. Pełni funkcję sekretarza Senatu RP.

Co ciekawe, w biografiach rodzeństwa pojawia się także podobny muzyczny trop. Marek w młodości występował w „Warmii”, a Ewa Kaliszuk wspomina, że była solistką Zespołu Pieśni i Tańca „Warmia”. Później występowała także w Warmia Klezmer Band. Jej aktywność artystyczna trwała przez prawie 30 lat.

Marek Kaliszuk nie krył emocji. „Moja ukochana Siostra”

Dwie różne ścieżki zawodowe nie przeszkadzają Markowi Kaliszukowi otwarcie mówić o tym, co czuje do siostry. Szczególnie wymowny stał się urodzinowy wpis, który aktor poświęcił Ewie. Już jego początek nie pozostawiał wątpliwości, jak zwraca się do niej prywatnie.

„Kochani! Zróbcie hałas dla tej Pani” — rozpoczął, po czym nazwał Ewę „Moją ukochaną Siostrą”.

Dalej pojawił się charakterystyczny dla rodzinnej rozmowy żart z upływającego czasu. „Ewcia, mamy tyle lat, ile mamy” — napisał Marek Kaliszuk. Zaraz potem dodał, że liczy się to, na ile człowiek się czuje, i nawiązał do ich wspólnych wygłupów słowami: „ja 8, Ty 13”.

Nie były to jednak tylko żarty. Dalsza część wpisu przybrała formę bardzo osobistych życzeń. Aktor życzył siostrze przede wszystkim zdrowia, siły i wytrwałości w realizowaniu jej pasji oraz celów. Pisał również o satysfakcji, podróżach, miłości i przyjaznych ludziach.

„Napawa mnie dumą i podziwem”. Tak Marek Kaliszuk napisał o Ewie

Najbardziej osobiste słowa pojawiły się pod koniec życzeń. Marek Kaliszuk zwrócił się do siostry bezpośrednio: „Bądź szczęśliwa i nie zmieniaj się”. Chwilę później wyjaśnił, jak ją postrzega, pisząc, że to, jakim jest człowiekiem, „napawa mnie dumą i podziwem”.

Pod życzeniami nie podpisał się nazwiskiem ani scenicznym pseudonimem. Zostawił jedno proste słowo: „Brat”.

To właśnie ten podpis najlepiej domyka cały wpis. Nie ma w nim zawodowych tytułów, nazw programów czy stanowisk. Jest relacja brata i siostry oraz bezpośrednie życzenia skierowane przez Marka do Ewy.

Rodzina zajmuje ważne miejsce również w życiu Ewy Kaliszuk

Słowa Marka Kaliszuka współgrają z tym, jak o rodzinie pisze sama Ewa. Choć wiele miejsca w swoim życiorysie poświęca pracy zawodowej, edukacji i działalności publicznej, jasno zaznacza, że praca jest dla niej bardzo ważna, ale najważniejsza pozostaje rodzina. Określa ją jako pierwszego doradcę, recenzenta i pocieszenie. Szczególnie wspomina również o wsparciu swojej córki.

Marek Kaliszuk i Ewa Kaliszuk funkcjonują dziś w dwóch zupełnie różnych zawodowych światach. On przez lata budował swoją pozycję na scenie, w telewizji i muzyce. Ona po latach pracy w edukacji związała się z samorządem i działalnością w Senacie. Łączy ich Olsztyn, artystyczny epizod związany z „Warmią”, a przede wszystkim rodzinna więź, o której Marek Kaliszuk zdecydował się powiedzieć publicznie bardzo wprost.

Źródło: Wikipedia, Instagram, Plotek

Maria Sobocińska chciała zostać lekarzem

Maria Sobocińska od dzieciństwa była otoczona światem filmu i teatru. Mimo to aktorska droga wcale nie wydawała jej się oczywista. W rozmowie z Plejadą aktorka przyznała, że myślała o zawodzie zupełnie niezwiązanym ze sceną czy planem filmowym. "Absolutnie chciałam po prostu robić coś innego i myślałam sobie, że będę miała zawód, który będzie sprawiał, że uratuję jakiegoś człowieka, np. będę lekarzem. No i tak wyszło, jak wyszło, po prostu. Wyjście jakieś było, ale tak jakoś się nie udało", zdradziła.

Ostatecznie Maria Sobocińska wybrała jednak aktorstwo. Ukończyła Wydział Aktorski Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie w 2018 r. Na ekranie pojawiła się wcześniej. W 2016 r. zadebiutowała w „Wołyniu” Wojciecha Smarzowskiego jako Helena Głowacka-Huk.

Maria Sobocińska pochodzi z filmowego klanu

Urodzona 24 lutego 1994 r. Maria Sobocińska jest córką aktorki Hanny Mikuć i nieżyjącego już operatora filmowego Piotra Sobocińskiego. Jej ojciec został nominowany do Oscara za zdjęcia do „Trzech kolorów. Czerwony” Krzysztofa Kieślowskiego. Niestety zmarł, gdy Maria miała zaledwie siedem lat.

Filmowe tradycje w rodzinie Sobocińskiej sięgają jeszcze dalej. Jej dziadek Witold Sobociński był operatorem, natomiast babcia i dziadek ze strony matki: Wanda Chwiałkowska i Bohdan Mikuć byli związani z aktorstwem.

Na tym jednak nie koniec. Maria jest również młodszą siostrą operatorów Piotra i Michała Sobocińskich, którzy pracowali przy takich produkcjach jak „Cicha Noc”, „Bogowie” czy „Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej”. Choć więc kino było obecne w jej życiu od najmłodszych lat, sama aktorka przyznaje, że początkowo chciała wybrać inną drogę.

CZYTAJ TEŻ: Presley Gerber trafił do ośrodka mimo swojego stanu. Nowe doniesienia rzucają światło na ostatnie godziny modela

Od „Wołynia” do „Domu dobrego”. Co mówi o „szufladce” aktorki Smarzowskiego?

Kariera Marii Sobocińskiej szybko nabrała tempa. Po debiucie w „Wołyniu” w 2018 r. pojawiła się w serialu „Pułapka”, a następnie zagrała w komedii „Miłość jest wszystkim”. Wystąpiła także w kolejnych filmach Wojciecha Smarzowskiego: „Klerze” i „Domu dobrym”.

To właśnie częsta współpraca z reżyserem sprawiła, że w sieci zaczęto określać ją jako „aktorkę Smarzowskiego”. Maria Sobocińska nie ukrywa, że w tym przypadku taka „szufladka” jej nie przeszkadza. "Jeżeli to ma być taka szufladka, to akurat bardzo jestem z niej zadowolona. Zobaczymy, co przyniesie los, ale cieszę się, że Wojtek mnie zaprasza do swoich filmów i cieszę się, że mogę być ich częścią. (...) Szufladki w ogóle nie są dobre, jeżeli mają blokować pracę przy innych projektach. Ale ta szufladka absolutnie mi odpowiada, bo tego reżysera bardzo lubię", powiedziała.

Maria Sobocińska w „Proud”. Rola młodej matki była dla niej zaskoczeniem

W 2020 r. Maria Sobocińska dołączyła do obsady serialu Netfliksa „Sexify”. Kolejnym projektem w jej dorobku jest serial HBO Max „Proud”. Aktorka wciela się w nim w przyjaciółkę głównego bohatera Filipa, granego przez Ignacego Lissa. Jej bohaterka jest młodą matką 16-latki.

Sobocińska przyznała, że propozycja tej roli była dla niej zaskoczeniem. "To jest niesamowite. Pierwsza rzecz, jaką pomyślałam, było to, że to jest chyba niemożliwe i ktoś popełnił błąd w liczeniu, dzwoniąc do mnie. Okazuje się, że to jest możliwe. (...) Wydawało mi się to ciekawe, że ona w wieku 32-33 lat właściwie może zacząć od nowa, bo to dziecko już dorasta, i jest gotowa na jakąś nową przygodę swojego życia, ale nie wszystko tak idzie, jak sobie zaplanowała, co wszyscy znamy", mówiła.

„Proud” opowiada historię Filipa, młodego, nieodpowiedzialnego geja, który pracuje jako model. Jego życie zmienia rodzinna tragedia. Wtedy bohater podejmuje decyzję o adopcji dziecka. Produkcja została uhonorowana Grand Prix na międzynarodowym festiwalu Series Mania. Nagrodę dla najlepszego aktora otrzymał również Ignacy Liss.

Zagraniczna kariera? Maria Sobocińska mówi o swoich marzeniach

Sukces „Proud” poza Polską może otwierać przed obsadą kolejne możliwości. Maria Sobocińska nie deklaruje jednak, że jej celem jest międzynarodowa kariera. Aktorka podkreśla, że szczególnie bliskie pozostaje jej polskie kino. "Zobaczymy, co przyniesie los, ale nie mam do końca w sobie potrzeby, że muszę podbić świat. Kocham polskie kino i chciałabym grać w polskich filmach, bardzo o tym marzę", powiedziała.

Choć pochodzi z rodziny od pokoleń związanej z filmem, jej własna droga zawodowa nie była od początku przesądzona. Maria Sobocińska chciała kiedyś wykonywać zawód, w którym mogłaby ratować ludzi. Ostatecznie wybrała aktorstwo i dziś rozwija karierę w kolejnych filmach oraz serialach. Teraz artystka zachwyca w filmie „Lalka" u boku takich artystów jak: Marcin Dorociński, Marek Kondrat, Cezary Żak, Maria Dębska, Maja Ostaszewska, Maja Komorowska, Krystyna Janda, czy Mateusz Damięcki.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Świat pokochał ją jako Mary Poppins. Mało kto wie, co później spotkało Julie Andrews

ZOBACZ TAKŻE: Suknie jak morskie fale i dzianiny niczym muszle ostryg. Stella McCartney zanurza kolekcję SS 2027 w oceanie

Gwiazda po zejściu z planu

W tej kolekcji nie ma nostalgicznego kostiumu ani wiernej rekonstrukcji dawnego Hollywood. Jest za to wyobrażenie kobiety, która zabiera filmowy szyk ze sobą w codzienność. Na wybiegu pojawiły się miękkie kardigany zestawione z biżuteryjnymi broszkami, transparentne spódnice, trencze, kurtki i sukienki z nadrukami przywodzącymi na myśl dawne plakaty filmowe. Wszystko wygląda tak, jakby zostało ułożone intuicyjnie, chwilę przed wyjściem z domu.

Broszka, pasek, mocny kolor. Tyle wystarczy

Dyrektor kreatywny zdaje się mówić, że efektowność nie wymaga pełnej gali. Czasem wystarczy jeden detal, który zmienia charakter całego stroju. W kolekcji tę rolę przejmują ozdobne broszki, wielobarwne korale, paski podkreślające talię i połyskujące aplikacje.

CZYTAJ TEŻ: Między modowym porządkiem a totalną dekonstrukcją. Kolekcja Maison Margiela wiosna-lato 2027 szokuje grą kontrastów

Hollywood, ale bez czerwonego dywanu

Dries Van Noten w kolekcji SS 2027 nie stawia glamour na piedestale. Gwiazda w tej opowieści wie dokąd idzie. Nosi klasyczne czółenka, mokasyny i niewielkie obcasy, które nie odbierają sylwetkom lekkości, ale pozwalają im zachować kontakt z rzeczywistością. To moda efektowna, lecz nie onieśmielająca — pełna koloru, humoru i nieoczywistych zestawień.

Julian Klausner buduje więc własną wersję współczesnej divy: mniej wystudiowaną, bardziej dynamiczną i znacznie ciekawszą. Bo dziś prawdziwy glamour nie musi czekać na wieczór.

Mikołaj i Wojciech pojawiają się publicznie znacznie rzadziej niż ich ojciec. Obaj noszą jedno z najbardziej rozpoznawalnych nazwisk polskiego kina, ale żaden nie związał swojego zawodowego życia z aktorstwem. Ich historie potoczyły się zupełnie inaczej.

I choć dzisiaj Marek Kondrat mówi o nich z ogromną czułością, droga do obecnej bliskości była długa.

Mikołaj i Wojciech są synami Marka Kondrata i Ilony Ludgardy Gagajek. Który jest starszy?

Mikołaj i Wojciech przyszli na świat w czasie małżeństwa Marka Kondrata z Iloną Ludgardą Gagajek. To właśnie ona jest mamą obu dorosłych synów aktora. Kiedy rodził się ich pierwszy syn, Marek Kondrat i jego ówczesna żona byli bardzo młodymi rodzicami.

– „Mieliśmy po 24 lata” – wspominał aktor, porównując swoje początki ojcostwa z własnym dzieciństwem.

Starszy jest Mikołaj Kondrat. Urodził się w 1974 roku, a jego urodziny przypadają 8 lipca. Dziś ma 52 lata. Sześć lat później na świecie pojawił się Wojciech. Urodziny świętuje 3 lipca, a dziś ma 46 lat. 

Po wielu latach życie rodzinne aktora wygląda zupełnie inaczej. U boku Antoniny Turnau wychowuje córkę Helenkę. O swoich doświadczeniach mówi z perspektywy człowieka, który ojcostwa doświadczył na dwóch bardzo różnych etapach życia.

– „Wychowanie dziewczynki jest kompletnie inne niż synów” – przyznał w rozmowie opublikowanej we wrześniu 2026 roku.

Bycie synem Marka Kondrata nie zawsze było łatwe. „W tle jest zawsze mit ojca”

Nazwisko Kondrat od początku miało swoje znaczenie. Marek Kondrat sam był synem aktora Tadeusza Kondrata, dlatego dobrze znał ciężar rodzinnych oczekiwań. Kiedy w archiwalnym wywiadzie VIVY! usiadł do rozmowy razem z Mikołajem, nie próbował przekonywać, że znane nazwisko wszystko ułatwia.

– „Do niczego nie dochodzi sam, bo w tle jest zawsze mit ojca” – mówił o Mikołaju.

Presję czuł także sam zainteresowany. Pytanie o kontynuowanie rodzinnej tradycji pojawiło się w jego życiu wyjątkowo wcześnie.

– „Jeszcze zanim zacząłem mówić, słyszałem pytanie: «A czy ty, Mikołajku, też będziesz aktorem?»” – wspominał.

Przez moment wydawało się, że odpowiedź może być twierdząca.

Mikołaj Kondrat próbował aktorstwa. Wszystko zaczęło się od castingu

Mikołaj rzeczywiście stanął przed kamerą. W jego filmografii znalazły się dwie produkcje: wystąpił u boku ojca w filmie „Słodko gorzki” z 1996 roku oraz „Pokój 107” z 1997 roku. Aktorstwo nie stało się jednak jego życiowym planem.

Sam po latach opowiadał o swoim początku przed kamerą ze sporą swobodą.

– „Były wakacje, nie miałem nic do roboty. Poszedłem na casting” – wspominał w rozmowie z VIVĄ!.

Nie było więc wielkiego manifestu ani deklaracji, że oto kolejne pokolenie Kondratów będzie kontynuowało aktorską tradycję. Mikołaj szukał swojego miejsca. Zaczynał dziennikarstwo i zarządzanie, ale tych studiów nie ukończył. Ostatecznie jego zawodowa droga skręciła w stronę, która z czasem połączyła go z ojcem w zupełnie inny sposób.

ZOBACZ TEŻ: Przed laty próbował swoich sił w aktorstwie, później wybrał inny zawód. Co dziś robi Mikołaj, syn Marka Kondrata?

Zamiast aktorstwa wybrał wino. Dziś Mikołaj Kondrat zarządza firmą

Tą drogą okazało się winiarstwo. Mikołaj wyjechał na profesjonalny kurs winiarski do Francji, a zainteresowanie winem z czasem przerodziło się w pracę i zawód.

Dzisiaj 52-letni syn Marka Kondrata nie jest jedynie osobą pojawiającą się przy rodzinnej marce. Na oficjalnej stronie Kondrat Wina Wybrane figuruje jako prezes zarządu. Ze światem winiarskim jest związany od ponad 15 lat i zarządza przedsiębiorstwem.

Marek Kondrat również nie pozostawia wątpliwości co do pozycji syna w firmie. W rozmowie z „Forbesem” mówił o Mikołaju jako o osobie, która zarządza całym biznesem. Wcześniej syn pracował razem z nim w warszawskim Winarium.

To szczególny finał historii chłopaka, którego od dzieciństwa pytano, czy będzie aktorem. Kamera została tylko epizodem. Na lata został za to świat wina.

Wojciech Kondrat wybrał scenę, ale nie aktorstwo. Ma dziś 46 lat

Młodszy z braci obrał jeszcze inną drogę. Wojciech Kondrat również nie został aktorem, choć scena jest ważną częścią jego życia. Jego instrumentem są skrzypce.

Marek Kondrat wspominał, że razem z żoną zaprowadzili Wojciecha do szkoły muzycznej. Syn szybko złapał bakcyla. Ojciec po latach patrzył na jego wybór z wyraźnym uznaniem.

– „Jest szczęśliwym człowiekiem z instrumentem w ręku” – mówił.

Dziś Wojciech ma 46 lat i zawodowo pozostaje związany z muzyką. W składzie Polskiej Filharmonii Bałtyckiej im. Fryderyka Chopina w Gdańsku jego nazwisko znajduje się w grupie II skrzypiec, gdzie figuruje jako I głos.

Marek Kondrat we wrześniu 2026 roku mówił również o jego związku z Orkiestrą Polskiego Radia. Archiwalna strona zespołu, zaktualizowana w 2019 wymienia Wojciecha Kondrata w grupie I skrzypiec.

Dwaj bracia wybrali więc dwa zupełnie odmienne światy. Mikołaj — biznes winiarski. Wojciech — muzykę.

CZYTAJ TEŻ: Oprócz malutkiej Helenki ma dwójkę dorosłych synów. Marek Kondrat nie chciał, aby poszli w jego ślady

Marek Kondrat nie ukrywał swoich uczuć wobec aktorstwa. Synowie wybrali inaczej

Dziś łatwo byłoby powiedzieć, że Marek Kondrat po prostu nie chciał dla synów aktorstwa. Jego własne słowa pokazują jednak bardziej złożony obraz.

Aktor przez lata mówił o cenie zawodu, który wymagał ogromnego skupienia na pracy i zabierał czas rodzinie. Sam dorastał w aktorskim domu i później dostrzegał podobne mechanizmy we własnym życiu.

Kiedy wracał do wyborów Mikołaja i Wojciecha, powiedział:

– „Musiał ze mnie emanować jakiś odruch niechęci, skoro synowie nie poszli tą samą drogą”.

Mikołaj aktorstwa spróbował, lecz z niego zrezygnował. Wojciech odnalazł się w muzyce. Obaj zbudowali własne zawodowe życie poza profesją, z którą ich nazwisko było kojarzone od pokoleń.

„Jesteśmy blisko”. Tak dziś Marek Kondrat mówi o Mikołaju i Wojciechu

Najmocniejsze słowa pojawiają się jednak nie wtedy, gdy Marek Kondrat opowiada o zawodowych wyborach synów. Dziś mówi przede wszystkim o relacji, która po latach wygląda zupełnie inaczej niż w czasach jego najbardziej intensywnej pracy.

– „Jesteśmy blisko, trzymamy się, lubię z nimi przebywać” – wyznał.

W tej samej rozmowie nazwał Mikołaja starszym synem, a Wojciecha młodszym, opowiedział o ich obecnych zajęciach i mówił o nich jako o spełnionych. Helenka, najmłodsza córka aktora, ma z kolei bardzo kochać obu starszych braci.

Marek Kondrat znowu pojawia się przed kamerą i przy okazji „Lalki” częściej opowiada o swoim życiu. Tym razem jednak za słynnym nazwiskiem widać już nie tylko aktora. Jest ojciec, który patrzy na dwóch dorosłych synów i ich zupełnie różne wybory.

Mikołaj miał przed sobą aktorską ścieżkę, ale zamienił ją na świat wina. Wojciech również stanął na scenie, tyle że ze skrzypcami w ręku. A Marek Kondrat po latach intensywnej kariery może patrzeć na nich z perspektywy, której kiedyś mu brakowało — z większą ilością czasu i poczuciem, że każdy z nich znalazł własne miejsce.

Źródła: VIVA.pl, e-teatr.pl / VIVA!, Kondrat Wina Wybrane, Polska Filharmonia Bałtycka im. Fryderyka Chopina w Gdańsku, „Orkiestra”.Polskie Radio, Filmweb, „Mikołaj Kondrat”, Forbes.pl

ZOBACZ TAKŻE: Dior na wiosnę 2027 celebruje niedoskonałość. Jonathan Anderson rozluźnia kody francuskiego domu mody

Gdy wybieg zamienia się w morską taflę

Na wybiegu pojawiły się drapowane suknie przypominające załamujące się fale, topy i spódnice zdobione przestrzennymi aplikacjami, a także dzianiny o fantazyjnych, pofalowanych krawędziach, które przywodziły na myśl muszle ostryg.

Stella McCartney sięgnęła też po bardziej bezpośrednie odniesienia do podwodnego świata: delfiny pojawiły się na swetrach, T-shirtach i nadrukach, miejscami w niemal nostalgicznej, lekko retro stylistyce. Morskie motywy nie były więc jedynie sugestią ukrytą w formie ubrań, ale stały się również czytelnym znakiem rozpoznawczym kolekcji. Paleta barw oscylowała wokół mięty, morskiej piany, błękitu, koralu, piaskowych beży i czekoladowego brązu.

Plażowy luz spotyka wieczorowy glamour

Stella McCartney po raz kolejny zderzyła dwa pozornie odległe światy: codzienny luz i wyrafinowaną elegancję. Obok rzeźbiarskich sukien pojawiły się proste tank topy, nisko osadzone jeansy, legginsy i T-shirty z morskimi nadrukami. Były też obszerne marynarki, cekinowe kombinezony i szerokie spodnie, które podczas ruchu układały się niczym miękkie fale.

CZYTAJ TEŻ: Anthony Vaccarello spektakularnie pożegnał się z Saint Laurent. Na wybiegu błyszczała Anja Rubik

To właśnie ta niewymuszona mieszanka sprawiła, że kolekcja nie zamieniła się w kostiumową opowieść o oceanie. Była lekka, współczesna i zaskakująco użytkowa.

Moda, która zaczyna się od materiału

Pod efektowną warstwą wizualną kryje się dobrze znana filozofia projektantki. Stella McCartney od lat konsekwentnie eksperymentuje z materiałami pochodzącymi z recyklingu, innowacyjnymi włóknami i alternatywami dla tradycyjnych surowców. W kolekcji SS 2027 ekologiczny przekaz nie dominuje nad formą, ale staje się jej integralną częścią.

Ocean nie jest tutaj dekoracją. To bohater kolekcji — delikatny, nieprzewidywalny i pełen życia. Stella McCartney przełożyła jego rytm na sylwetki, które raz przypominają spokojną taflę, a chwilę później wzburzoną falę. I właśnie w tej płynności kryje się największa siła jej najnowszego pokazu.

Julie Andrews zaczęła jako dziecko. Potem świat zobaczył ją jako Mary Poppins

Zanim stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych gwiazd musicalu, Julie Andrews była dziecięcą aktorką i piosenkarką. W wieku zaledwie 13 lat zadebiutowała na West Endzie, a w 1954 r. pojawiła się na Broadwayu w musicalu „The Boy Friend”. Później przyszły role w „My Fair Lady” i „Camelot”, które uczyniły ją gwiazdą sceny teatralnej. Wszystko prowadziło jednak do momentu, który na zawsze miał zmienić jej karierę. W 1964 r. zagrała tytułową bohaterkę w „Mary Poppins”. Za tę rolę dostała Oscara dla najlepszej aktorki. Rok później pojawiła się jako Maria von Trapp w „Dźwiękach muzyki” i otrzymała Złoty Glob. Julie Andrews znalazła się na samym szczycie.

Przez kolejne lata występowała w filmach, teatrze i telewizji. Publiczność znała jej twarz, ale równie ważny był głos. Andrews dysponowała czterooktawowym sopranem. To właśnie dlatego wydarzenia z końca lat 90. okazały się dla niej czymś znacznie poważniejszym niż zwykłą zawodową przeszkodą. Problem pojawił się podczas występów na Broadwayu, a jego konsekwencje miały już pozostać z nią na zawsze.

Poszła na operację. Kiedy się obudziła, jej głos był trwale uszkodzony

Julie Andrews poddała się operacji w nowojorskim szpitalu Mount Sinai. Zabieg miał usunąć zmiany na strunach głosowych. Początkowo podejrzewano nienowotworowe guzki, jednak okazało się, że aktorka miała problemy z mięśniami strun głosowych. Schorzenie mogło być związane z przeciążeniem głosu podczas pracy. Po operacji stało się jednak coś, co dla kobiety, która przez dekady śpiewała na największych scenach, było ciosem trudnym do zaakceptowania — jej głos został trwale uszkodzony.

Po latach Andrews wracała pamięcią do chwili, w której zrozumiała, co się stało. W 2019 r. mówiła o skutkach operacji bez ukrywania emocji: „Popadłam w depresję. Czułam się, jakbym straciła swoją tożsamość”. Nie chodziło przecież wyłącznie o narzędzie pracy. Śpiew towarzyszył jej od dzieciństwa, zaprowadził ją na West End i Broadway, a potem do „Mary Poppins” i „Dźwięków muzyki”. Nagle ta część życia została jej odebrana.

Nie pogodziła się z tym bez walki. Julie Andrews pozwała lekarzy

Aktorka próbowała odzyskać możliwość śpiewania. Przechodziła kolejne zabiegi, ale żaden z nich nie przyniósł rezultatu, na który liczyła. W 1999 r. zdecydowała się również na krok prawny i złożyła przeciwko lekarzom pozew o błąd medyczny. Sprawa zakończyła się ugodą rok później. Jej głosu nie udało się jednak przywrócić do dawnej postaci.

To właśnie ten fragment jej historii pokazuje skalę straty najmocniej. Kobieta, której śpiew stał się częścią ekranowej legendy, nie ukrywała, za czym tęskni najbardziej. „Śpiew był najważniejszy ze wszystkiego” — przyznała. Tymczasem kariera, która rozpoczęła się jeszcze w dzieciństwie i przez dekady była nierozerwalnie związana z muzyką, musiała nagle zostać ułożona na innych zasadach.

Kiedy jedna kariera się skończyła, córka podsunęła jej pomysł na następną

Historia Julie Andrews nie zatrzymała się jednak w szpitalu Mount Sinai. Kiedy śpiew przestał być dla niej możliwy w dawnej formie, pojawiła się propozycja, której wcześniej mogła nie traktować jako oczywistego kierunku. Jej córka Emma zachęciła ją do pisania książek dla dzieci. Andrews przyznawała później, że w połowie swojej 60-tki rozpoczęła w ten sposób zupełnie nową karierę. To właśnie pisarstwo stało się jednym z obszarów, w których mogła nadal tworzyć.

Jednocześnie nie zniknęła z ekranów. W późniejszych latach pojawiła się w „Pamiętniku księżniczki”, użyczyła głosu królowej Lilian w serii „Shrek”, współtworzyła i prowadziła „Julie’s Greenroom”, a także podkładała głos Lady Whistledown w serialu „Bridgerton”. Napisała również książki dla dzieci i dwie autobiografie. Jej kariera zmieniła więc kierunek, ale się nie skończyła.

Po wszystkim powiedziała, co chciałaby po sobie zostawić

Po latach, podczas spotkania z fanami związanego z premierą książki „Home Work: A Memoir of My Hollywood Years”, Julie Andrews mówiła o tym, że uszczęśliwianie ludzi i sprawianie, by dobrze się czuli, stało się jej życiową misją. Do takiego miejsca dochodziła jednak po okresie, w którym musiała zmierzyć się z utratą czegoś, co przez większą część życia definiowało jej zawodową drogę.

Historia Julie Andrews zaczyna się więc od dziecięcych występów, prowadzi przez West End, Broadway, Oscara i status międzynarodowej gwiazdy, ale jeden z jej najmocniejszych rozdziałów wydarzył się wtedy, gdy zabrakło tego, z czym kojarzono ją najmocniej. Straciła możliwość śpiewania tak jak wcześniej, podjęła próby leczenia, weszła na drogę prawną, a ostatecznie znalazła inne sposoby na dalszą twórczość. Mary Poppins dała jej światową sławę, ale jej późniejsze losy stały się historią o życiu po utracie głosu, który przez dekady był centrum jej kariery.

Źródło: Plejada

Presley Gerber był pod wpływem, gdy przyjęto go do ośrodka. Eksperci wskazują, że potrzebował innego rodzaju pomocy

To właśnie okoliczności przyjęcia Presleya Gerbera do Resolutions Living stały się jednym z najważniejszych wątków pojawiających się w najnowszych medialnych doniesieniach.

Mężczyzna dotarł do ośrodka wieczorem. Źródła TMZ twierdzą, że jego zachowanie było wówczas chaotyczne, a stan 27-latka wskazywał, że nadal pozostawał pod wpływem substancji. Do dziś nie ustalono publicznie, co dokładnie wcześniej zażył.

Szczególnie wiele pytań wywołało nagranie, które TMZ miało otrzymać już po jego śmierci. Film został zarejestrowany przez samego Presleya około godz. 22 w pomieszczeniach Resolutions Living. Widać na nim 27-latka przemieszczającego się po domu i pokazującego jego wnętrza. Według redakcji TMZ jego stan na nagraniu wskazywał, że był wówczas pod wpływem substancji.

• ZOBACZ: Media ujawniły ostatnie nagranie syna Cindy Crawford. Powstało na kilka godzin przed jego śmiercią

Problem polega na tym, że Resolutions Living nie było placówką przeznaczoną do prowadzenia medycznego detoksu. „Los Angeles Times” opisuje obiekt jako tzw. sober living home — dom trzeźwości przeznaczony dla osób pozostających w procesie zdrowienia. Gazeta zwraca również uwagę, że tego rodzaju miejsca w Kalifornii nie podlegają takiemu samemu nadzorowi stanowemu jak licencjonowane placówki zajmujące się leczeniem uzależnień. Właściciele Resolutions Living prowadzą osobno działalność terapeutyczną posiadającą odpowiednią licencję.

Według źródeł TMZ plan miał początkowo wyglądać inaczej. Prywatny opiekun trzeźwości Presleya zamierzał podobno umieścić go w odpowiedniej placówce w poniedziałek. Resolutions Living miało być rozwiązaniem jedynie na weekend. To właśnie wtedy opiekun miał zapytać pracowników, czy przyjmą 27-latka mimo tego, że jest pod wpływem, i otrzymać zgodę.

Ta informacja nie przesądza jednak, kto ponosi odpowiedzialność za późniejszą tragedię. Nie wiadomo również, czy sam fakt umieszczenia Presleya w Resolutions Living miał bezpośredni związek z jego śmiercią. 

Dyrektor odpowiedzialny za przyjęcie Presleya Gerbera został zwolniony. Założyciel placówki wskazuje na jego opiekuna

Po ujawnieniu szczegółów dotyczących przyjęcia Presleya kolejne pytania zaczęły dotyczyć tego, co wydarzyło się już wewnątrz samej organizacji. Według źródeł TMZ osoba odpowiedzialna za przyjęcia w Resolutions Living została zwolniona po śmierci Presleya Gerbera. Portal nie podał do publicznej wiadomości nazwiska tego pracownika.

Na tym sprawa się jednak nie kończy. Dziennikarze TMZ próbowali uzyskać wyjaśnienia bezpośrednio od dr. Rezy Nabaviego, założyciela Resolutions Living. Zapytano go m.in. o procedury przyjmowania osób znajdujących się pod wpływem oraz o to, dlaczego Presley mógł znaleźć się w domu trzeźwości mimo wcześniejszego ostrzeżenia dotyczącego jego stanu.

Nabavi nie udzielił odpowiedzi na te pytania. TMZ podało jednocześnie, powołując się na swoje źródła, że założyciel placówki miał prywatnie twierdzić, iż Resolutions Living nie odpowiada za to, co się wydarzyło, i wskazywać na działania prywatnego opiekuna trzeźwości Presleya.

• SPRAWDŹ TEŻ: Partnerka Presleya Gerbera przerwała milczenie. Te słowa o jego ostatnich miesiącach chwytają za serce

Cezary Kosiński poznał przyszłą żonę w warszawskiej kawiarni

Cezary Kosiński od lat pojawia się w popularnych produkcjach filmowych i telewizyjnych. Widzowie mogą kojarzyć go między innymi z serialu „Na dobre i na złe”, a także z filmów „Testosteron”, „Nigdy w życiu” czy jednej z części serii „Listy do M.”. Teraz ulubieniec publiczności zachwyca w filmie „Lalka".

Mało kto jednak wie, że poza życiem zawodowym aktor od lat tworzy związek z Anną. Jak podaje WP Kobieta, para poznała się w 1996 roku w jednej z warszawskich kawiarni. Między nimi szybko pojawiła się wzajemna sympatia. Historia ich relacji nie była jednak od początku tak prosta, jak mogłoby się wydawać.

Po kilku miesiącach Cezary Kosiński i Anna zrobili sobie przerwę

Po kilku miesiącach spotykania się drogi Cezarego Kosińskiego i Anny się rozeszły. Para postanowiła zrobić sobie przerwę. Rozłąka nie oznaczała jednak definitywnego końca znajomości. Z czasem ponownie się spotkali i zdecydowali, że chcą być razem. Następnym krokiem był ślub.

Dziś ulubieniec publiczności jest mężem Anny od ponad 20 lat. Małżonkowie doczekali się także dwóch synów, którzy są już pełnoletni. Aktor wielokrotnie mówił o tym, jak ważna jest dla niego relacja z ukochaną. Mimo to para konsekwentnie chroni swoją prywatność i bardzo rzadko ujawnia kulisy wspólnej codzienności. 

CZYTAJ TEŻ: Dzieliło ich 20 lat, a ona miała wtedy partnera. Marcin Daniec i tak nie potrafił o niej zapomnieć

Cezary Kosiński zdradził, co jest ważne w jego małżeństwie

W rozmowie z magazynem „Show” artysta został zapytany o to, co pozwala stworzyć udaną relację. Nie wskazał jednej gotowej recepty. „Nie ma przepisu. Oprócz dość oczywistych rzeczy, takich jak namiętność, intymność czy bliskość, konieczna jest też przyjaźń, a także ciekawość człowieka, z którym idziemy przez życie”, przyznał Cezary Kosiński.

Aktor podkreślał również, że on i Anna przeszli razem wiele zmian. Mimo upływu czasu jedna rzecz pozostała dla niego niezmienna: fascynuje go sposób, w jaki jego żona patrzy na świat i przeżywa to, co dzieje się wokół niej. „Przeżyliśmy wiele zmian, natomiast jedno jest niezmienne: sposób, w jaki moja żona patrzy na świat, jak go przeżywa, nieustannie mnie fascynuje i zaskakuje", dodał.

Jego słowa pokazują, jak ważne miejsce w w jego życiu zajmuje żona. Podkreślał, że łączy ich wyjątkowo bliska więź. „oja żona jest najbliższym mi człowiekiem. Najlepiej mnie rozumie. Taki rodzaj relacji zdarza się bardzo rzadko i cieszę się, że mnie to spotkało. To nie jest kwestia tego, ile lat z kimś jesteś, tylko jaką nawiązujesz z nią relację. Na ile głęboko potrafisz w nią wejść”, mówił magazynowi „Show”. Jak ujawnił artysta, taki rodzaj relacji zdarza się bardzo rzadko. Podkreślał też, że znaczenie ma nie tylko długość związku, lecz przede wszystkim to, jak głęboka więź powstaje między dwojgiem ludzi. Po kryzysie z początków znajomości Cezary Kosiński i Anna zdecydowali się dać swojej relacji kolejną szansę. Są razem od ponad 20 lat.

Na tym jednak nie koniec. Małżonkowie założyli rodzinę i doczekali się dwóch synów, którzy dziś są już pełnoletni. 

Źródło: WP Kobieta, Pomponik. 

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Magda Linette nie tylko na korcie przeszła długą drogę. W jej życiu prywatnym wiele się zmieniło

„Verity. Coraz większy mrok”, reż. Michael Showalter 

Jesień zaczyna się od domu pełnego sekretów. Michael Showalter przenosi na ekran bestsellerową powieść Colleen Hoover, obsadzając Dakotę Johnson jako Lowen Ashleigh, pisarkę zatrudnioną do dokończenia serii książek Verity Crawford. W Verity wciela się Anne Hathaway, a jej męża Jeremy’ego gra Josh Hartnett. Lowen trafia do posiadłości Crawfordów, gdzie znajduje niepublikowany rękopis, intymny tekst odsłaniający sekrety jego autorki. Film łączy thriller psychologiczny z romansem i opowieścią o manipulacji, a osią historii pozostaje pytanie o granicę między prawdą, literaturą i świadomie konstruowaną narracją. Polska premiera została wyznaczona na 2 października 2026 roku.

„Primetime”, reż. Lance Oppenheim 

Robert Pattinson tym razem wchodzi w świat telewizji, która z informacji zaczyna produkować widowisko. „Primetime” Lance’a Oppenheima jest inspirowany działalnością Chrisa Hansena i programem „To Catch a Predator”. Pattinson gra reportera prowadzącego telewizyjne prowokacje wymierzone w osoby podejrzewane o przestępstwa seksualne wobec nieletnich. Z czasem ambicja bohatera i mechanizm rosnącej popularności zaczynają komplikować jego pierwotną misję. Film przygląda się granicy między dziennikarstwem a rozrywką oraz konsekwencjom zamieniania wymierzania sprawiedliwości w medialny spektakl. Obok Pattinsona występują m.in. Merritt Wever i Skyler Gisondo. Film wchodzi do polskich kin 9 października 2026 roku.

Zobacz też: „Diabeł ubiera się u Prady 2” bije rekordy oglądalności, ale to dopiero początek. Ten rok będzie należał do Anne Hathaway. Z trzech powodów

„Digger”, reż. Alejandro González Iñárritu 

Tom Cruise porzuca kostium niezniszczalnego bohatera kina akcji i staje się Diggerem Rockwellem, niezwykle wpływowym człowiekiem próbującym ocalić świat przed katastrofą, którą sam pomógł rozpętać. Alejandro González Iñárritu buduje wokół niego czarną komedię i katastroficzną satyrę, w której wielka polityka, biznes i kryzys środowiskowy zostają wrzucone do jednego kotła. Oficjalny opis przedstawia Rockwella jako człowieka podejmującego desperacką próbę udowodnienia, że może zostać wybawcą ludzkości. Cruise’owi partnerują m.in. Riz Ahmed, John Goodman, Sandra Hüller, Michael Stuhlbarg i Jesse Plemons. W Polsce „Digger” pojawi się 9 października 2026 roku.

„The Social Reckoning: W sieci konsekwencji”, reż. Aaron Sorkin 

Szesnaście lat po „The Social Network” historia Facebooka otrzymuje kolejny filmowy rozdział. Aaron Sorkin tym razem sam staje za kamerą i koncentruje się na Frances Haugen, inżynierce Facebooka, która zdecydowała się ujawnić informacje dotyczące działania firmy. Mikey Madison gra Haugen, Jeremy Allen White wciela się w reportera „The Wall Street Journal” Jeffa Horwitza, a Jeremy Strong pojawia się jako Mark Zuckerberg. Scenariusz inspirowany jest wydarzeniami stojącymi za cyklem publikacji „The Facebook Files”. Zamiast historii narodzin technologicznego imperium Sorkin opowiada więc o momencie rozliczenia i konsekwencjach jego funkcjonowania. Polska premiera odbędzie się 9 października 2026 roku.

„Czas, który nie nadszedł”, reż. Julia Rogowska 

Jedna z polskich premier miesiąca prowadzi kino w stronę melancholijnego science fiction. W świecie przedstawionym w „Czasie, który nie nadszedł” starzenie się stało się tabu. W centrum historii znajdują się Sara i Oskar, dawni kochankowie, którzy spotykają się po latach i zostają skonfrontowani zarówno z upływem czasu, jak i z rzeczywistością próbującą go wyprzeć. Julię Rogowską interesuje połączenie futurystycznego założenia z melodramatem. W głównych rolach występują Agata Kulesza i Dobromir Dymecki, a w obsadzie znaleźli się również Michalina Łabacz i Bartosz Bielenia. Film jest polsko-belgijską koprodukcją. Do polskich kin trafi 16 października 2026 roku.

„Rozważna i romantyczna”, reż. Georgia Oakley 

Jane Austen ponownie trafia na wielki ekran, ale historia sióstr Dashwood nadal opiera się na tym samym napięciu między rozsądkiem a uczuciem. Georgia Oakley przenosi widzów do Anglii epoki georgiańskiej. Po śmierci zamożnego pana Dashwooda jego druga żona i trzy córki zostają postawione w trudnej sytuacji finansowej i przeprowadzają się do skromniejszej posiadłości na wsi. W rolach dwóch starszych sióstr występują Daisy Edgar-Jones i Esmé Creed-Miles, w obsadzie są także Caitríona Balfe, Fiona Shaw, George MacKay i Frank Dillane. Kolejna ekranowa interpretacja klasycznej powieści Austen ma polską premierę 16 października 2026 roku.

Zobacz też: Tych premier nie można przegapić! Netflix odkrywa nowości, które w październiku wbiją widzów w fotel

„Naza”, reż. Yuval Abraham, Rachel Szor 

Najbardziej dokumentalny i politycznie aktualny punkt październikowego repertuaru opiera się na anonimowych świadectwach ludzi znajdujących się wewnątrz izraelskiego systemu wojskowego. „Naza” Yuvala Abrahama i Rachel Szor wykorzystuje rozmowy z 24 izraelskimi żołnierzami i pracownikami wywiadu, którzy mówią o mechanizmach nadzoru, wyboru celów oraz operacji prowadzonych w Strefie Gazy. Film powstał przy udziale „The Guardian”, a producentem wykonawczym jest Jonathan Glazer. Dokument otrzymał Nagrodę Specjalną Jury na festiwalu w Wenecji i wywołał ostrą publiczną debatę w Izraelu. Polska premiera „Nazy” została zaplanowana na 23 października 2026 roku.

The Slavic Social w Warszawie – polska kuchnia z doświadczeniem z Hongkongu 

The Slavic Social to historia o spotkaniu kilku światów. Z jednej strony współczesna polska kuchnia i lokalne produkty, z drugiej – doświadczenie wyniesione z gastronomii Hongkongu. Za tym pomysłem stoi Bartłomiej Szyniec, który po latach spędzonych w Azji wrócił do Polski i stworzył miejsce pomyślane nie tylko na kolacje, ale też na spotkania w większym gronie, koktajle i wydarzenia. W festiwalowym menu polskie smaki zyskują współczesną formę: są pierogi z cielęciną, ragout z wędzonego boczku i kiszonych ogórków, łosoś z ziemniakami w emulsji maślanej oraz deser z bezą, mascarpone i owocami leśnymi.

Za kuchnię odpowiada Chef Przemysław Gryz, który ma dość nietypową pasję – pszczelarstwo. Prowadzi własną minipasiekę, a jego miód trafia do restauracji i baru. Wnętrze dopowiada historię tego miejsca, nawiązując do polskiego lasu, morza, bursztynu i plastra miodu. The Slavic Social działa w Hilton Warsaw City jako niezależny koncept, a obok restauracji znajdują się cocktail bar i LAB, w którym powstają eksperymentalne koktajle. „To miejsce, które żyje przy stole i przy barze” - ten opis najlepiej oddaje ducha The Slavic Social. 

Stół i Wół – od lat na mapie Lublina, po raz pierwszy na Festiwalu 

W Lublinie Stół i Wół działa od lat. Wszystko zaczęło się od prostej potrzeby: stworzyć miejsce dla ludzi, którzy lubią dobrze zjeść, cenią jakość, ale przede wszystkim chcą spędzać czas razem. „Od początku najważniejsze były dla nas dobry produkt, odpowiednie jego przygotowanie i swobodna atmosfera” – mówią właściciele. Dziś marka ma już kilka adresów, ale pomysł pozostał ten sam: usiąść przy wspólnym stole i zrobić sobie po prostu dobry wieczór.

To dobry moment, żeby do stołu dołączyli także ci, którzy jeszcze tego miejsca nie znają. „Stół i Wół nie udaje restauracji mięsnej, naprawdę nią jest” – dodają właściciele. I trudno o lepszą zapowiedź festiwalowego menu. Są steki i burgery, czyli dania, z których marka jest znana. Bez kulinarnych akrobacji: steki są odpowiednio sezonowane, przygotowywane w kontrolowanej temperaturze i grillowane na żywym ogniu, dzięki czemu zyskują charakterystyczny, dymny aromat. W burgerach najważniejsze pozostaje to samo – jakość głównego składnika. Podczas RestaurantWeek® będzie więc konkretnie: steki, burgery, ogień i naprawdę dużo smaku. 

Przystań w Bydgoszczy – nowe miejsce nad wodą 

Przystań otworzyła się w maju tego roku, więc jej debiut na RestaurantWeek® przypada jeszcze w pierwszym sezonie działalności. Restauracja mieści się tuż nad wodą, a festiwalowe menu naturalnie podchwytuje ten lekki, wakacyjny klimat – z owocami morza i śródziemnomorskimi akcentami na pierwszym planie. Znalazły się w nim m.in. sycylijska zupa rybna z czosnkiem, cebulą, oliwkami i chilli oraz spaghetti alla puttanesca z krewetkami, pomidorami, kaparami, anchois i serem emilgrana.

Za Przystanią stoją właściciele Restauracji Wodnik na Miedzyniu, od lat związani z bydgoską gastronomią. Jak sami przyznają, nowe przedsięwzięcie opiera się na tym, co znają najlepiej: dobrej kuchni, swobodnej atmosferze i dbałości o Gościa. Choć Przystań dopiero pojawiła się na mapie Bydgoszczy, nie zaczyna od zera. Ma za sobą doświadczony zespół, własny pomysł na kuchnię i wyjątkowe położenie, a RestaurantWeek® jest jedną z pierwszych okazji, żeby pokazać ją szerszej publiczności. 

MineWine Bistro & Wine Bar w Poznaniu – najpierw było wino, potem przyszła kuchnia 

Ta historia zaczęła się od wina. MineWine powstało w Zalasewie w 2022 roku jako sklep z winem i wine bar z przestrzenią degustacyjną dla około 20 osób. Miejsce szybko zaczęło przyciągać coraz więcej Gości, a wraz z nimi pojawiło się proste pytanie: skoro już tu jesteśmy, to gdzie zjemy? Odpowiedź była dosłownie za ścianą. Z czasem przejęto sąsiadującą restaurację i tak powstało bistro.

Za tym pomysłem stoją Sławek Komiński, Zuza Pietrzak i Chef Antoni Świrepo. Sławek zna te okolice od podszewki – urodził się w Swarzędzu, mieszka w Zalasewie, a pierwsze MineWine otworzył jeszcze w 2009 roku. Jak sami mówią, bistro ma być „blisko naszego domu, naszych Gości i historii, którą budujemy tutaj od kilkunastu lat”. RestaurantWeek® to dobry moment, żeby sprawdzić, co wydarzyło się „za ścianą”. W festiwalowym menu znalazły się m.in. pâté z wątróbek z kruszonką tymiankową, polędwiczki wieprzowe z sosem grzybowym, brukselką i pieczonymi ziemniakami oraz prażone jabłka pod kruszonką. Krótko mówiąc: przychodzicie po wino, a zostajecie na kolację. 

Balance w Rzeszowie – na padla czy na obiad? 

Do Balance można przyjść na padla, trening albo po prostu na obiad. To nowe miejsce w Rzeszowie łączy restaurację z kortami do padla, strefą fitness i studiem treningu personalnego, ale kuchnia zdecydowanie nie jest tu jedynie dodatkiem do sportu. To jeden z powodów, dla których chce się tu wracać. Za kulinarnymi sterami stoi Monika Kuszewska, a zespół zna się nie od wczoraj – wiele osób pracowało ze sobą już wcześniej. Założenie było proste: „Chcieliśmy stworzyć miejsce, w którym sami jako ludzie z gastro czulibyśmy się dobrze”. W festiwalowym menu są m.in. policzki wołowe z jeżynowym demi-glace oraz knedle z truflą, ricottą i wędzonym tofu. Balance nie próbuje wymyślać kuchni od nowa. Sięga po znane składniki, ale zestawia je w nieoczywisty sposób. Sama nazwa dobrze oddaje pomysł na miejsce: równowaga między sportem, odpoczynkiem i dobrym jedzeniem. Rzeszów zaznacza swoją obecność we wnętrzu – jedną ze ścian stworzył lokalny artysta, a wkomponowany w nią zegar z ratusza wskazuje godzinę i datę otwarcia. 

Rezerwuj dzień dobry z BreakfastWeek! 

Równolegle z RestaurantWeek® trwa BreakfastWeek! Festiwal śniadań na mieście  wraca, by zamienić zwykły poranek w najlepszy moment dnia. Bo dzień zaczęty dobrym śniadaniem po prostu smakuje lepiej. Od 7 października do 25 listopada topowe restauracje i śniadaniownie w całej Polsce przygotują popisowe menu stworzone specjalnie na Festiwal. To wspaniała okazja, by odkrywać nowe miejsca lub wracać do sprawdzonych adresów i celebrować poranki przy iście królewskim śniadaniu, które dodaje energii na cały dzień. 

W tej edycji o roślinny start dnia zadba marka Alpro, oferując specjalne kawowe propozycje na bazie napojów roślinnych. Goście będą mogli wybierać spośród festiwalowych menu śniadaniowych oraz kaw przygotowanych na napojach Alpro Barista. Cena takiego zestawu to 35 zł (+ opłata rezerwacyjna 9,99 zł/Gość; min. rezerwacja 2 Gości). Wśród propozycji znajdą się subtelne alproccino na Alpro Barista Owsiane oraz alprolatte Cinnamon Roll z puszystą pianką na Alpro Barista Cinnamon Roll. 

Festiwalowe top śniadania czekają w Krakowie, Poznaniu, Trójmieście, Warszawie, Szczecinie, we Wrocławiu i na Śląsku. Rezerwacje trwają na www.BreakfastWeek.pl. Najlepsze stoliki szybko znikają – do zobaczenia przy stole! 

RestaurantWeek® potrwa od 7 października do 25 listopada – to doskonała okazja, by tej jesieni poznawać festiwalowe debiuty, wracać do dobrze znanych adresów i po prostu spotkać się przy stole. Na Gości czekają autorskie, 3-daniowe menu oraz festiwalowy prezent, a ceny zaczynają się od 69,99 zł za osobę (+ opłata rezerwacyjna 12,99 zł/Gość; min. rezerwacja 2 Gości). Rezerwacje można dokonać już teraz na stronach RestaurantWeek.pl oraz https://app.rclb.pl 

Choć oboje funkcjonowali w świecie kamer, premier i zawodowych projektów, kiedy opowiadali o sobie, na pierwszy plan zwykle wysuwała się rodzina. Mówili o córkach, wspólnym domu, kłótniach i godzeniu się, wieczorach spędzanych razem, małych niespodziankach i planach na przyszłość. Ich historia zaczęła się jednak od spotkania, którego — jak sami przyznawali — żadne z nich się nie spodziewało.

„Magda jest moim prezentem na 30 urodziny”. Ich miłość zaczęła się w taksówce

Gdy po latach wracali pamięcią do pierwszego spotkania, opowiadali o nim z humorem i czułością. Trudno było uwierzyć, że zwykły przejazd taksówką okaże się początkiem relacji, która miała trwać przez kolejne lata.

Marek Krupski wspominał, że wszystko wydarzyło się w dniu jego urodzin.

„Magda właściwie jest moim prezentem na 30 urodziny” — mówił.

Pracował wtedy w korporacji, której pracownicy regularnie spotykali się w Warszawie. Jedno z takich spotkań wypadało właśnie 16 listopada, w jego urodziny. Krupski był chory i początkowo nie zamierzał przyjeżdżać. Koledzy jednak długo go namawiali. Ostatecznie wsiadł do pociągu, a na miejscu czekała na niego przygotowana z okazji urodzin niespodzianka.

Po spotkaniu grupa przeniosła się do kolejnego lokalu. Kiedy wieczór dobiegał końca, zamówiono taksówki. Krupski pomagał innym wsiadać do samochodów. W pewnym momencie podjechała taksówka, którą uznał za swoją. I właśnie wtedy zobaczył Magdę.

Ona tę scenę zapamiętała równie dobrze.

„Pamiętam dzień, kiedy właściwie tak naprawdę mąż wsiadł do mojej taksówki i już z niej nie wysiadł” — żartowała.

Po chwili dodawała, że od tamtej pory jeździ z nią właściwie wszędzie.

Dla Marka pierwsze spotkanie miało być prawdziwym olśnieniem. Magda była po sesji zdjęciowej, miała wówczas ciemne włosy i — jak opowiadał — początkowo nawet jej nie rozpoznał. Zobaczył po prostu kobietę, która natychmiast zwróciła jego uwagę.

„Zakochałem się od pierwszego wejrzenia” — deklarował. A opisując tamtą chwilę, dodawał: „Zobaczyłem piękną kobietę, błysk w oku, poczułem motyle prawie w brzuchu. No i nie chciałem odpuścić”.

Magda nie była jednak równie entuzjastyczna. Krupski przyznawał, że początkowo „była bardzo na nie”. Ona sama wspominała później, że w chwili poznania Marka pozostawała jeszcze w innym związku. Jednocześnie między nimi zaczęło rodzić się coś, co z czasem całkowicie odmieniło ich życie.

Poznali się około 2005 r. W 2006 r. urodziła się ich pierwsza córka Mia, a w 2007 r. Magda Modra i Marek Krupski wzięli ślub. Później ich rodzina powiększyła się o drugą córkę, Leę.

„A my nadal się kochamy”. Liściki, serca na szybie i ich sposób na małżeństwo

Kiedy po latach opowiadali o swoim związku, wciąż potrafili wracać do emocji z początku znajomości. Nie kreowali jednak obrazu miłości, która trwa sama z siebie. Magda Modra mówiła otwarcie, że bliskość wymaga ciągłej troski.

Marek podsumowywał ich wspólną drogę prostymi słowami:

„15 lat minęło, a my nadal się kochamy”.

Magda chwilę później zdradzała, jak wyglądały ich małe, codzienne gesty.

„Wczoraj dostałam jakieś serduszko na samochodzie. Nadal sobie robimy niespodzianki, nadal sobie robimy liściki jakieś, zostawiamy kawki, cukiereczki” — mówiła.

Właśnie z takich drobiazgów miała składać się ich bliskość. Nie chodziło o jeden wielki gest, ale o rzeczy powtarzane każdego dnia.

„Trzeba pielęgnować. To nie jest tylko jeden rok zauroczenia, zakochania się, pięknie jest i później życie idzie dalej” — tłumaczyła Modra.

Przyznawała jednocześnie, że praca nad związkiem była dla niej z jednej strony jedną z najtrudniejszych, a z drugiej — jedną z najprzyjemniejszych rzeczy w życiu.

Podobnie mówili jeszcze w 2021 r. Marek podkreślał, że po latach nadal kochał i podziwiał żonę. Ona z kolei opowiadała, że mąż wciąż potrafił ją zaskoczyć i wywołać u niej „motyle w brzuchu”.

Jednym z takich gestów były serca rysowane na zaśnieżonej szybie samochodu. Innym — sposób wręczania prezentów. Marek nie ograniczał się do zwykłego podania pudełka. Przygotowywał żonie zabawę, w której musiała podążać po kolejnych sznureczkach, aż docierała do ukrytej niespodzianki.

To właśnie te niewielkie sceny najlepiej pokazywały, jak wówczas sami opisywali swoje małżeństwo.

Sofa, chihuahua i weekendy bez telewizji. Tak wyglądało ich rodzinne życie

Za publicznymi wystąpieniami, pracą i zawodowymi obowiązkami krył się świat, o którym oboje opowiadali z wyjątkową czułością. Nie składał się z wielkich wydarzeń. Przeciwnie — najważniejsze były zwyczajne poranki, powroty do domu, wspólne wieczory i chwile spędzane z córkami.

Marek nie ukrywał, że szczególne znaczenie miały dla niego właśnie początki dnia. „Najbardziej lubię poranki” — przyznawał. Lubił patrzeć na śpiącą żonę i córki, nazywając je swoimi kobietami. Wzruszały go ich uśmiechy, spojrzenia, a nawet dziecięce łzy.

Magda z kolei najbardziej przeżywała powroty z wyjazdów. Nie lubiła długo przebywać poza domem. Po nawet kilkudniowej nieobecności czekała przede wszystkim na spotkanie z córkami, które przybiegały do niej, przytulały się i mówiły: „Mamuś, stęskniłam się”. To właśnie te momenty zaliczała do najbardziej wzruszających.

Rodzinne szczęście miało też bardzo zwyczajną scenerię. Sofa, wspólnie oglądany film, córki, ich lalki i chihuahua. Magda kończyła ten obraz prostym: „Jest pięknie”. Nie potrzebowała spektakularnych wyjazdów czy wielkich wydarzeń, żeby mówić o bliskości. Najważniejszy był dom i to, że wszyscy są razem.

Kiedy myślała o przyszłości, widziała ją równie rodzinnie. Przed oczami miała plażę, siebie i Marka jako starszych ludzi oraz szczęśliwe wnuki biegające wokół nich. Tę wizję podsumowywała słowami: „Nasz mikroświat”. Wspólna starość była wtedy częścią przyszłości, którą wyobrażała sobie u boku męża.

Nie oznacza to jednak, że przedstawiali swoje życie jako nieustanną sielankę. Magda otwarcie przyznawała, że zdarzały się momenty, gdy wszystko nakładało się na siebie jednocześnie — dzieci, praca, mąż, jej własne problemy i problemy pozostałych domowników. W takich chwilach żartowała o „bilecie w jedną stronę”. Od razu jednak zaznaczała, że takie sytuacje zdarzały się sporadycznie.

Ogromną częścią ich codzienności było wychowywanie córek. Magda i Marek nie trzymali się jednego konkretnego modelu wychowawczego. Chcieli przede wszystkim być obecni w życiu dziewczynek, rozumieć ich potrzeby i troski oraz dużo z nimi rozmawiać.

Szybko przekonali się też, jak różne charaktery mają ich córki. Przy starszej Magda słyszała pochwały dotyczące jej zachowania i wychowania. Młodsza okazała się zupełnie inna. Marek przyznawał z kolei, że ojcostwo w późniejszym czasie wyglądało już inaczej — wobec młodszej córki był bardziej uległy i pozwalał jej na więcej.

Między dziewczynkami było 8 lat różnicy, ale nie stanowiło to przeszkody w budowaniu bliskiej relacji. Lea obserwowała Mię i chciała robić to samo co starsza siostra. Mia czasami potrzebowała oczywiście przestrzeni tylko dla siebie i swoich koleżanek, ale ostatecznie siostry chętnie wracały do wspólnej zabawy.

W domu Krupskich ważne były również tradycje. Magda uwielbiała Boże Narodzenie: wspólne ubieranie choinki, gotowanie i wizytę Świętego Mikołaja. Ale rodzina stworzyła też własne, znacznie bardziej codzienne rytuały.

Jednym z nich była zasada, że w weekend nie ma telewizji. Ten czas należał do nich. Wspólne posiłki stawały się okazją do rozmów o marzeniach i planach — o wszystkim tym, na co w zabieganym tygodniu często brakowało czasu.

To właśnie takie sceny najlepiej pokazują, jak jeszcze wówczas sami opowiadali o swoim małżeństwie. Nie tylko przez pryzmat wielkiej miłości czy romantycznych gestów, ale przede wszystkim przez rodzinę, dzieci, wspólne poranki, wieczory na sofie, rozmowy przy stole i rytuały, które miały tworzyć ich dom.

Przeszli razem przez dramatyczny wypadek

Jedna z najtrudniejszych chwil przyszła w sierpniu 2014 r.

Magda Modra jechała wtedy samochodem z 3-miesięczną córką, kiedy w jej auto uderzył inny pojazd. Doznała bardzo poważnych obrażeń, straciła śledzionę i przez dłuższy czas pozostawała w śpiączce farmakologicznej.

Po wyjściu ze szpitala musiała przejść rehabilitację. Powrót do normalnego funkcjonowania nie był prosty. Również ponowne prowadzenie samochodu wymagało czasu.

Marek był w tym okresie przy żonie i wspierał ją podczas powrotu do zdrowia.

Jeszcze wiele lat później oboje opisywali rodzinę jako fundament swojego życia. Marek mówił o podziwie dla żony, jej sile, pracy i sposobie, w jaki zajmowała się córkami.

Jeszcze w 2025 r. występowali razem. Potem ich historia skręciła w inną stronę

Na początku 2025 r. Magda Modra i Marek Krupski nadal występowali razem także zawodowo. W dniach 10 i 11 stycznia poprowadzili Koncerty Prezydenckie w Filharmonii im. Mieczysława Karłowicza w Szczecinie. Wydarzenie odbiło się jednak szerokim echem nie tylko ze względu na muzykę. Część publiczności krytykowała sposób prowadzenia koncertów, zarzucając małżonkom brak przygotowania, pomyłki i czytanie programu z kartek.

Podczas drugiego koncertu sytuacja przybrała taki obrót, że część prowadzenia przejął dyrektor filharmonii Przemysław Neumann. Później publicznie przeprosił za przebieg wydarzenia i poinformował, że Magda Modra i Marek Krupski nie otrzymają umówionego wynagrodzenia. Również rzeczniczka filharmonii potwierdziła, że podczas wydarzenia pojawiły się trudności związane z prowadzeniem programu.

Małżonkowie nie pozostawili sprawy bez odpowiedzi. Kilka dni później wspólnie odnieśli się do sytuacji, przekazując, że sprawa została skierowana do kancelarii adwokackiej i że zamierzają podjąć dalsze kroki prawne. Był to jeden z ich ostatnich głośnych momentów, kiedy publicznie występowali jako zawodowy duet.

Jeszcze we wrześniu 2025 r. przypadała ich 18. rocznica ślubu. W tym samym roku do warszawskiego sądu wpłynął jednak pozew rozwodowy. Sprawa została wniesiona z powództwa Marka Krupskiego.

Informacja o rozwodzie stała się publiczna 24 marca 2026. Termin pierwszej rozprawy wyznaczono na 30 września 2026 r.

Magda Modra i Marek Krupski nie przedstawili publicznie jednej, wspólnej i jednoznacznej przyczyny rozpadu swojego małżeństwa. Nie ma więc podstaw, by wydarzenia w Filharmonii Szczecińskiej, późniejszy spór dotyczący wynagrodzenia czy zmiany widoczne w ich mediach społecznościowych przedstawiać jako bezpośredni powód rozstania. W historii ich relacji są to elementy chronologii, a nie wyjaśnienie tego, dlaczego po latach zdecydowali się pójść osobnymi drogami.

Ona mówiła o nowym życiu, on o dobru dzieci. Tak komentowali rozprawę

Po rozprawie Magda Modra i Marek Krupski zupełnie inaczej komentowali to, co wydarzyło się w sądzie. Modra nie ukrywała ulgi i mówiła wprost o rozpoczęciu kolejnego etapu swojego życia.

„Cieszę się, że zaczynam nowe życie. I że udało się orzec rozwód na pierwszej rozprawie” — powiedziała w rozmowie z Pudelkiem.

Marek Krupski podszedł do sytuacji znacznie bardziej powściągliwie. W swojej wypowiedzi skupił się przede wszystkim na dzieciach i podkreślił, że rozstanie rodziców trudno traktować jako powód do świętowania.

„Cieszę się tylko dlatego, że udało się ten temat załatwić w układzie dla dobra dzieci, natomiast to nie jest rzecz, z której człowiek powinien się cieszyć. Chyba nie ma tu nic do radości” — mówił w rozmowie z „Super Expressem”.

Te dwa komentarze pokazują, jak różnie oboje mówili o tym samym momencie. Ona patrzyła już w stronę nowego rozdziału, on akcentował przede wszystkim sytuację rodziny i dzieci.

Formalny status sprawy wymaga jednak ważnego doprecyzowania. Choć bezpośrednio po rozprawie część mediów, a także sama Modra w swojej wypowiedzi, mówiła o orzeczonym rozwodzie, później Anna Leszczyńska z Sądu Okręgowego w Warszawie przekazała, że wyrok nie został wydany, a publikację orzeczenia odroczono do 13 października.

To właśnie na tym etapie zatrzymała się historia związku, który przed laty zaczynał się od przypadkowego spotkania w taksówce i słów Marka: „Zakochałem się od pierwszego wejrzenia”.

Źródła: TV Puls, Teraz Wilanów, VIVA.pl, WP Kobieta, Plejada, Pudelek, TVN, Fakt, Super Express

Tadeusz Łyskawa doznał udaru. Zmaga się z poważnymi konsekwencjami

Tadeusz Łyskawa zapisał się w historii zespołu Papa Dance jako perkusista i wokalista. Współtworzył pierwszy skład grupy, z którą nagrał cztery albumy. Z formacją był związany, z przerwami, od 1983 roku. Ostatecznie zakończył ten rozdział w listopadzie 2007 roku, odchodząc z grupy po latach wspólnej muzycznej drogi.

Dziś tamten sceniczny rozdział należy już do przeszłości, a życie muzyka wyznacza zupełnie inny rytm. Była scena, muzyka i artystyczne plany. Teraz każdy dzień podporządkowany jest rehabilitacji i walce o odzyskanie sprawności. Historia Łyskawy porusza tym bardziej, że w centrum tej walki jest ktoś dla niego szczególnie ważny — jego syn. To właśnie dla niego muzyk ma być niezwykle zmotywowany. W styczniu 2023 r. jego życie nagle zmieniło bieg. Muzyk doznał udaru, a wcześniej przeszedł również zawał serca. Od tamtej pory jego codzienność wygląda zupełnie inaczej niż kiedyś.

Konsekwencje problemów zdrowotnych okazały się poważne. Tadeusz Łyskawa zmaga się z afazją, która utrudnia mu mówienie i kontakt z otoczeniem. To, co dawniej było czymś naturalnym, dziś wymaga od niego cierpliwości, wysiłku i regularnych ćwiczeń. Mimo trudnej sytuacji muzyk nie rezygnuje. Każdy dzień podporządkowuje pracy nad odzyskaniem sprawności. Krok po kroku próbuje wracać do umiejętności, które choroba odebrała mu najbardziej dotkliwie.

Czytaj też: Mało kto wie, że był liderem kultowego zespołu lat 80. Dziś żyje w cieniu i stawia na rodzinę

Były perkusista Papa Dance intensywnie walczy o powrót do zdrowia

Powrót do sprawności to dla Tadeusza Łyskawy długa i wymagająca droga. Muzyk korzysta z rehabilitacji i zajęć logopedycznych, a każdy dzień wypełniają ćwiczenia. Ich cel jest konkretny i bardzo ważny: odzyskać możliwość chodzenia, mówić coraz swobodniej, na nowo budować kontakt z otoczeniem.

W tej codziennej walce szczególne miejsce zajmuje jego sześcioletni syn. To właśnie on, jak przekazał „Faktowi” Tomasz Kopeć, prezes Polskiej Fundacji Muzycznej, jest dla Łyskawy ogromną motywacją.

Ojciec i syn próbują wspólnie grać w szachy. Z pozoru zwyczajna chwila dziś nabiera zupełnie innego znaczenia. Staje się symbolem bliskości i normalności. „Z synem grają zawzięcie w szachy, bo widziałem to na zdjęciach. Co prawda nie wiem, w jakim stopniu w jego stanie, udaje mu się rozgrywać partie, ale jest niezwykle zmotywowany właśnie ze względu na syna”, mówił Tomasz Kopeć w rozmowie z Faktem.

Czytaj też: Tadeusz Łyskawa z Papa Dance walczy o powrót do zdrowia. Muzyk potrzebuje pomocy

Tadeusz Łyskawa znalazł się w trudnej sytuacji finansowej

Los wystawił Tadeusza Łyskawę na wyjątkowo ciężką próbę. Kiedy całą energię musi skupiać na walce o zdrowie i odzyskanie sprawności, doszedł jeszcze jeden problem — brak finansowego bezpieczeństwa.

Jak podaje „Fakt”, muzyk nie może otrzymać renty, ponieważ nie spełnił wymogu minimalnej liczby opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne. To kolejny ciężar w momencie, gdy jego codzienność koncentruje się przede wszystkim na rehabilitacji.

Obecnie muzyk mieszka w Domu Pomocy Społecznej. Tam toczy się jego codzienna walka o sprawność i powrót do możliwie normalnego życia. W pomoc muzykowi włączyła się Polska Fundacja Muzyczna, która zbiera środki na dalsze leczenie i rehabilitację. To właśnie dzięki temu wsparciu możliwe jest kontynuowanie pracy nad odzyskaniem sprawności — krok po kroku, dzień po dniu.

„Tadeusz codziennie ćwiczy, ma zajęcia logopedyczne. Polska Fundacja Muzyczna stara się w miarę możliwości każdy z takich miesięcy dofinansowywać. Chcielibyśmy móc więcej, ale są to kosztowne zabiegi. Ale przed nami rozliczenie zeszłorocznej kampanii dotyczącej wyboru organizacji pożytku publicznego przez podatników. Liczymy, że Polska Fundacja Muzyczna pozyska spore środki. Bardzo się staraliśmy i mam nadzieję, że zbierzemy budżet na kolejne miesiące intensywnej rehabilitacji Tadeusza”, przekazał Faktowi prezes PFM.

Życzymy dużo sił!

Jim Carrey wpadł w sidła miłości. Aktor po raz trzeci wziął ślub

Nie było czerwonych dywanów, oficjalnych zapowiedzi ani medialnego odliczania. Tym razem wszystko wydarzyło się z dala od błysku fleszy. Jak wynika z zagranicznych doniesień, Jim Carrey i artystka Min Ah pobrali się podczas kameralnej ceremonii w Los Angeles, a szczegóły uroczystości przez długi czas pozostawały poza zasięgiem opinii publicznej.

Informacja o ślubie zaskoczyła tym bardziej, że para wcześniej nie zdradzała, że przygotowuje się do tak ważnego kroku. 32-letnia Min Ah i Jim Carrey konsekwentnie trzymali swoje życie uczuciowe z dala od rozgłosu. Teraz wiadomo już, że decyzja o małżeństwie była kolejnym etapem relacji, która od początku rozwijała się w bardzo własnym rytmie.

Czytaj też: Antonina Turnau nie kryła emocji. Tak zwróciła się do Marka Kondrata po premierze „Lalki”

Ich historia nie zaczęła się na czerwonym dywanie. Byli widywani razem już w 2022 r.

Pierwsze sygnały, że w życiu aktora pojawiła się ktoś szczególny, zaczęły pojawiać się znacznie wcześniej. Jim Carrey i Min Ah byli widywani razem już w 2022 r., ale długo nie nadawali swojej relacji oficjalnego charakteru w przestrzeni publicznej. Zamiast efektownych deklaracji były pojedyncze wspólne momenty, które z czasem zaczęły układać się w coraz wyraźniejszą historię.

Nie było pośpiechu ani potrzeby, by każdy kolejny etap pokazywać światu. Para stopniowo odsłaniała swoją bliskość, aż w końcu przyszedł wieczór, który zmienił sposób, w jaki patrzono na ich relację.

Przełom nastąpił w Paryżu podczas gali César Awards. To właśnie tam po raz pierwszy pojawili się razem oficjalnie, już nie jako bohaterowie niepotwierdzonych doniesień, lecz jako para obecna wspólnie na wielkim wydarzeniu. Tamten wieczór w Paryżu miał dla nich szczególne znaczenie. Jim Carrey odbierał honorową nagrodę, ale uwagę przyciągnęło także to, co wydarzyło się podczas jego przemówienia. Aktor zwrócił się wtedy bezpośrednio do Min Ah i po raz pierwszy tak otwarcie dał do zrozumienia, jak ważne miejsce zajmuje w jego życiu – nie szczędził jej czułych słów. Właśnie podczas tej gali ich relacja po raz pierwszy wybrzmiała publicznie z taką siłą.

„Dziękuję mojej wspaniałej rodzinie: córce Jane i wnukowi Jacksonowi. Kocham was teraz i zawsze. Dziękuję mojej wspaniałej towarzyszce, Min Ah. Kocham cię, Min Ah. I na koniec dziękuję najzabawniejszemu człowiekowi, jakiego kiedykolwiek znałem: mojemu ojcu, Percy’emu Josephowi Carreyowi, który nauczył mnie wartości miłości, hojności i śmiechu”, mówił wówczas. 

Sprawdź też: Jim Carrey odciął się od ludzi i zrezygnował z aktorstwa. Niedawno zaskoczył metamorfozą. Aż trudno uwierzyć, jak dziś wygląda jego życie

Jim Carrey przez lata miał inne podejście do małżeństwa

Co ciekawe, jeszcze przez długie lata nic nie zapowiadało, że Jim Carrey ponownie zdecyduje się na małżeństwo. Aktor miał już za sobą dwa śluby i dwa rozwody, a z czasem coraz otwarciej mówił, że nie czuje potrzeby, by po raz kolejny formalizować związek.

Po raz pierwszy ożenił się z Melissą Womer. Ich małżeństwo trwało w latach 1987–1993, a para doczekała się córki Jane. Sprawa rozwodowa zakończyła się w 1995 r. Niedługo później w życiu aktora rozpoczął się kolejny rozdział. W 1996 r. Carrey poślubił Lauren Holly, z którą pracował na planie filmu „Głupi i głupszy”. Tym razem wspólna droga okazała się jednak znacznie krótsza — małżeństwo zakończyło się rozwodem po niespełna roku.

Później w życiu Carreya pojawiały się kolejne ważne relacje. W 1999 r. związał się z Renée Zellweger, z którą był zaręczony do 2000 r. W latach 2005–2010 tworzył związek z Jenny McCarthy, a po ich rozstaniu spotykał się jeszcze m.in. z Cathrioną White i Ginger Gonzagą.

Po tych doświadczeniach mogło się wydawać, że ślubny rozdział w życiu Carreya został już zamknięty. Jak się dziś okazuje, los napisał dla niego zupełnie inny ciąg dalszy.

Kim jest polska tenisistka Magda Linette?

Magda Linette przyszła na świat 12 lutego 1992 roku w Poznaniu. Jednego ze źródeł jej późniejszych sukcesów można szukać w tym, jak wcześnie rozpoczęła swoją przygodę z tenisem — miała zaledwie pięć lat, gdy po raz pierwszy chwyciła za rakietę. Pierwsze ważne lata nauki gry spędziła pod czujnym okiem swojego taty, Tomasza Linette.

Ojciec Magdy przez lata pozostawał bardzo zaangażowany w sportową drogę córki, choć przestał pełnić funkcję jej trenera. Sportsmenka mogła jednak liczyć na jego wsparcie, rady i obecność podczas ważnych turniejów. „Turystycznie jeżdżę z Magdą. [...] Staram się nie rzucać w oczy. Siedzę sobie skromnie na trybunach” — mówił kilka lat temu w rozmowie z Olgierdem Kwiatkowskim.

Magda Linette, 25.11.2020

Największy rozgłos Linette przyniósł występ w Australian Open w 2023 roku. Polka dotarła wówczas do półfinału wielkoszlemowego turnieju, w którym zmierzyła się z Aryną Sabalenką. Choć nie awansowała do finału, był to jeden z najważniejszych momentów w jej karierze i występ, który sprawił, że o poznaniance zaczęli mówić również kibice niezwiązani na co dzień z tenisem.

Od tego momentu zainteresowanie jej osobą zdecydowanie wzrosło. Fani chcieli wiedzieć już nie tylko, jak radzi sobie na korcie, ale również jaka jest prywatnie i jak wygląda jej życie poza turniejami.

Magda Linette, 4.07.2019

Magda Linette dziś w Pekinie. Turniej zakończył się szybciej, niż chciała

Najnowszy występ Magdy Linette nie potoczył się jednak po jej myśli. Polka rywalizowała w prestiżowym turnieju WTA 1000 na twardych kortach w Pekinie. W pierwszej rundzie trafiła na Katerinę Siniakovą i musiała uznać wyższość Czeszki.

Linette przegrała spotkanie 4:6, 3:6, co oznacza, że pożegnała się z turniejem już po swoim pierwszym meczu. Było to szóste spotkanie obu zawodniczek, a Siniakova po raz trzeci z rzędu okazała się lepsza od Polki.

Dla poznanianki to kolejny trudny moment w ostatnich tygodniach. Turniej w Pekinie był czwartą imprezą z rzędu, w której zakończyła rywalizację na pierwszej rundzie. Wcześniej podobny scenariusz miał miejsce w Cincinnati, podczas US Open oraz w Seulu.

Sport bywa jednak wyjątkowo przewrotny, a kariera Linette już nieraz pokazywała, że jeden słabszy okres nie musi przekreślać kolejnych szans. Jej półfinał Australian Open pozostaje najlepszym dowodem na to, że poznanianka potrafiła zaskakiwać właśnie wtedy, gdy niewielu się tego spodziewało.

Magda Linette i Izo Zunić. Były trener był także jej partnerem

Przez długi czas tenis miał ogromny wpływ nie tylko na zawodową karierę Magdy Linette, ale również na jej życie uczuciowe. Polka była związana z Chorwatem Izo Zuniciem, który wcześniej pełnił także funkcję jej trenera. Ich współpraca rozpoczęła się w 2013 roku.

Gdy relacja zawodowa przerodziła się w uczucie, para zdecydowała jednak, że nie chce łączyć życia prywatnego z układem trener–zawodniczka.

„Kiedy to się zaczęło, powiedzieliśmy sobie, że jeżeli chcemy być parą, nie ma mowy, żeby wciąż był moim trenerem. Od razu wiedzieliśmy, że musimy to rozdzielić. Izu za bardzo zależało na naszej relacji poza kortem, nie chciał, żeby przez tenis to mogło się popsuć. Miał odwagę, żeby się wycofać i pozwolić Markowi przejąć stery. Teraz mam spokój i poza kortem jestem bardzo szczęśliwa. Izo wspiera mnie w każdej sytuacji. Mogę skupić się na wskazówkach Marka i tenisie” — opowiadała wówczas Linette w rozmowie z serwisem WTA.

Dziś o Izo Zuniciu należy mówić jako o byłym partnerze tenisistki. W 2023 roku Magda Linette potwierdziła publicznie, że ich wieloletni związek dobiegł końca. Do rozstania miało dojść w okresie, gdy zawodniczka zmagała się z kontuzją kolana.

Choć ich prywatne drogi się rozeszły, Zunić odegrał ważną rolę w rozwoju sportowym Polki. Linette wielokrotnie podkreślała, jak wiele zawdzięczała ich wcześniejszej współpracy.

„Praca, którą wykonałam wcześniej z Izu, była absolutnie kluczowa” — podkreślała Polka. — „Dzięki niemu awansowałam z 290. na 55. miejsce, co kosztowało go dużo pracy i poświęceń. Nie wiem, czy bez niego udałoby mi się osiągnąć to, co osiągnęłam”.

Magda Linette — życie prywatne. Jak spędza wolny czas?

Poza kortem Magda Linette chętnie korzysta z okazji do podróżowania. W jej mediach społecznościowych można było znaleźć kadry z wyjazdów i cieplejszych zakątków świata, choć zdecydowanie najwięcej miejsca zajmuje tam tenis i życie zawodowej sportsmenki.

I trudno się temu dziwić. Kariera na najwyższym poziomie oznacza nieustanne przemieszczanie się między kolejnymi turniejami, treningi oraz podporządkowanie codzienności sportowym obowiązkom. Linette przez lata udowodniła jednak, że również poza największymi sukcesami potrafi konsekwentnie walczyć o kolejne szanse.

Źródło: sport.interia.pl, sport.se.pl, Plejada.pl

Magda Linette, Dzień Dobry TVN, Warszawa, 07.07.2018

Marcin Daniec i Dominika Grobelska: jak się poznali?

Satyryk był w trakcie jednego ze swoich występów, kiedy na widowni zobaczył Dominikę Grobelską siedzącą w pierwszym rzędzie. Choć miał wówczas 39 lat, to zakochał się od pierwszego wejrzenia w nastolatce, która wraz z rodzicami przyszła na jego występ. „Gdy ją zobaczyłem, zwariowałem. A kiedy z nią porozmawiałem, zwariowałem podwójnie”, wyznał Marcin Daniec w rozmowie z Panią. Okazuje się jednak, że musiał trochę poczekać na ukochaną. Nie było to jednak spowodowane sporą różnicą wieku, a faktem, że... jego wybranka miała wówczas chłopaka.

„Jak ją zobaczyłem, oszalałem! Aż wstyd o tym teraz mówić. Byłem zdumiony: co ja sobie wyobrażam, czego chcę? (...) Zwariowałem na jej punkcie harlequinowo, od pierwszego dnia. Ona miała chłopaka, więc czekałem na nią trzy lata. Kochałem ją platonicznie. W tym czasie byliśmy zaledwie trzy razy na kawie!”, wyznał satyryk w jednym z wywiadów. Dominika Grobelska pojawiła się w życiu Marcina Dańca, kiedy ten był przekonany, że po poprzednim nieudanym małżeństwie już więcej się nie ożeni.

„Po pierwszym nieudanym związku oświadczyłem kolegom, że nie ożenię się przez najbliższe 10 lat. Przyjęli zakład. Kiedy poznałem Dominikę, do tych 10 lat brakowało kilku miesięcy. Koledzy zaczęli mówić, że ten zakład to były żarty. Uważam, że dostałem nagrodę od Boga za niezbyt udaną pierwszą część mojego życia”, zdradził w rozmowie z Pomponikiem. A jak zakochani podchodzili do dzielącej ich różnicy wieku? „Myśmy się nigdy nad tym nie zastanawiali”, mówił Marcin Daniec w podcaście WojewódzkiKędzierski.

Czytaj też: „Wiem, że miłość ma różne wymiary i nie zna granic”. Katarzyna Glinka spotkała się z adoptowaną córeczką

Marcin Daniec z żoną, Dominika Grobelska, Warszawa, 06.04.2013

Marcin Daniec z żoną, Dominika Grobelska, 15.06.2013 rok

Marcin Daniec: żona. Co wiemy o Dominice Grobelskiej?

Związek satyryka i 20 lat młodszej kobiety od początku budził kontrowersje. Nie brakowało także spekulacji, że Dominika Grobelska wyszła za Marcina Dańca dla... sławy i pieniędzy. „Nie wyszła za mnie dla kariery, a tym bardziej dla pieniędzy! Nie potrzebuje rozgłosu. Pobraliśmy się... 15 lat po moim rozwodzie, córka urodziła się... sześć lat po naszym ślubie!”, uciął wszelkie spekulacje w rozmowie z tygodnikiem Świat i Ludzie.

„Nie mogła moja druga żona rozbić mojego małżeństwa, bo pobraliśmy się 15 lat po moim rozwodzie. Moja żona nie wyszła za mnie z powodu ciąży i dla kariery, bo nasza córeczka urodziła się sześć lat po ślubie, a żona nie występuje na scenie!”, wyjaśniał z kolei w wywiadzie dla serwisu plus.nowiny24.pl. Zakochani wzięli ślub w 2001 roku, więc w tym roku mija 24. rocznica, odkąd są małżeństwem.

Czym na co dzień zajmuje się Dominika Grobelska? W wywiadach wielokrotnie mówiła, że nie pracuje, ale zajmuje się dziećmi i domem, w którym pragnie stworzyć pełne ciepła i miłości miejsce dla swoich bliskich. „Staram się tworzyć ciepły dom, podobny do tego, w którym się wychowałam”, wyjaśniła w rozmowie z magazynem Pani.

Zobacz także: Michał Szpak szczerze o swoim stanie cywilnym. Raz na zawsze ucina plotki

Marcin Daniec z żoną, Dominika Grobelska, Warszawa, 23.01.2006

Twarde konstrukcje i miękkie drapowania

„Hard and Soft” – tak Glenn Martens określił główną ideę kolekcji. I rzeczywiście, przeciwieństwa spotykały się tu niemal na każdym kroku. Sztywne, rzeźbiarskie płaszcze i kurtki wyglądały momentami tak, jakby zostały uformowane z gliny. Pokaz otworzył trencz z mocno zaakcentowanymi, teatralnie układającymi się fałdami wokół szyi i charakterystycznym przodem przypominającym fartuch.

Podobny kontrast pojawił się w marynarkach – od ciemnego denimu po satynowe modele inspirowane smokingiem. Ich konstrukcję podkreślały wbudowane z przodu panele przypominające gorsety, zestawione z miękkimi, składanymi kołnierzami i klapami. Martens przeniósł ten motyw również na T-shirty, golfy i długie sukienki z drapowanymi przodami.

Maison Margiela wiosna-lato 2027, fot. Spotlight/Launchmetrics

Gorsetowa konstrukcja nie była jednak wyłącznie kobiecym elementem. W męskiej części kolekcji została przetłumaczona na bardziej klasyczny język. Pojawiły się spodnie z szerokimi lampasami nawiązującymi do smokingu, zdekonstruowane marynarki i koszule z ukrytymi guzikami. Zamiast dosłownego kopiowania kobiecej sylwetki projektant bawił się jej charakterystycznymi proporcjami.

Margiela zagląda do wnętrza domu

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów kolekcji były materiały i wzory, które można było skojarzyć z domową przestrzenią. Kolorowe kwiaty przypominały te znane z tkanin z lat 60. i 70., a niektóre laminowane materiały wyglądały niemal jak wyjęte z dawnych wnętrz – z obicia mebli, zasłon czy dobrze znanej nam ceraty.

To właśnie w damskich sylwetkach pomysł wybrzmiał najmocniej. Kwiatowe wzory pojawiły się na spódnicach, płaszczach, sukienkach i kozakach. W jednym z looków różowa bluzka z dekoltem w serek została zestawiona z niedbale uformowaną spódnicą w brzoskwiniowym odcieniu. Z pozoru znajome, niemal nostalgiczne motywy otrzymały jednak zupełnie nową formę.

Maison Margiela wiosna-lato 2027, fot. Spotlight/Launchmetrics

Jeszcze bardziej dosłownym ukłonem w stronę codzienności była biała sukienka ozdobiona spłaszczonymi, metalowymi sztućcami. Motyw zapowiedziano zresztą jeszcze przed pokazem krótkim filmem, w którym zgniatany był srebrny czajniczek. W efekcie przedmioty kojarzone z kuchnią i domem stały się częścią awangardowej garderoby.

Dekonstrukcja pozostaje znakiem Margieli

Choć kolekcja czerpała z klasycznego krawiectwa i codziennych ubrań, nie byłaby kolekcją Maison Margiela bez charakterystycznej dekonstrukcji. W wielu damskich sylwetkach ubrania zaczynały jakby rozpadać się na oczach widza. Sukienki i topy otwierały się w okolicy klatki piersiowej, odsłaniając dopasowane, neutralne warstwy noszone pod spodem.

W jednej z najbardziej efektownych stylizacji spod sukienki wyłaniały się srebrne, kwiatowe elementy, nawiązujące do motywu spłaszczonych sztućców. Gdzie indziej pojawiły się długie, czarne i białe dzianinowe tuniki z ażurową strukturą przypominającą rybackie sieci oraz pudełkowe sukienki z wycięciami w talii.

Maison Margiela wiosna-lato 2027, fot. Spotlight/Launchmetrics

Na tym tle męska część kolekcji była zdecydowanie bardziej zachowawcza. Klasyczny szary garnitur, jeansy, khaki kamizelka czy skórzana kurtka mogłyby właściwie funkcjonować poza wybiegiem bez większych zmian. Dopiero pojedyncze elementy, jak T-shirt z airbrushem przedstawiającym sowę, czy połyskujące koszule w kwiaty wprowadzały do nich więcej margielowej przewrotności.

Finał przyniósł natomiast sylwetkę, która niemal całkowicie odrzuciła dekoracyjność. Prosta, beżowa suknia z miękko układającym się materiałem przy szyi i poniżej talii została zestawiona z gładkim, dopasowanym gorsetem. To właśnie w takich momentach najlepiej było widać główną ideę kolekcji: spotkanie tego, co sztywne, z tym, co płynne, klasyczne z nieoczywistym, codzienne z eksperymentalnym.

Presley Gerber trafił do placówki przed planowanym leczeniem

Presley Gerber pojawił się w Resolutions Living w Santa Monica 19 września, w sobotę. Był to moment szczególnie trudny — 27-latek zmagał się z nawrotem problemów, z którymi próbował wcześniej walczyć, a jego stan budził niepokój osób z najbliższego otoczenia.

Tego dnia stało się jasne, że Presley potrzebuje wsparcia i miejsca, w którym mógłby spędzić najbliższy czas. Do działania wkroczył opiekun wspierający Presleya w utrzymaniu trzeźwości. To on zaczął szukać miejsca, w którym syn Cindy Crawford mógłby bezpiecznie spędzić weekend przed rozpoczęciem właściwego leczenia.

Ostatecznie wybór padł właśnie na Resolutions Living w Santa Monica. Mimo informacji o jego stanie pracownik placówki zdecydował się przyjąć Presleya. Wszystko miało być rozwiązaniem przejściowym — spokojnym przystankiem przed kolejnym, znacznie ważniejszym etapem. Donoszonow, że kiedy Presley dotarł do ośrodka, wciąż pozostawał pod wpływem używek. Plan był już ustalony. W poniedziałek 27-latek miał rozpocząć leczenie uzależnień. Do tego czasu miał pozostać w Resolutions Living. Nikt nie przypuszczał, że ten weekend przyniesie dramatyczny zwrot akcji.

Czytaj też: Partnerka Presleya Gerbera przerwała milczenie. Te słowa o jego ostatnich miesiącach chwytają za serce

W niedzielny poranek Presley Gerber odszedł. Media poinformowały o jego śmierci

Jeszcze tego samego wieczoru Presley Gerber miał przy sobie telefon i rejestrował miejsce, w którym właśnie się znalazł. Na nagraniu pojawiły się korytarze, wspólny pokój, przestrzeń do gier i balkon. Kadry, które w pierwszej chwili mogły wyglądać zupełnie zwyczajnie, po kilku godzinach nabrały zupełnie innego ciężaru. Okazały się zapisem jednych z ostatnich chwil uchwyconych przez syna Cindy Crawford.

Kilka godzin później sytuacja przybrała dramatyczny obrót. W niedzielny poranek 27-latka znaleziono bez oznak życia. 

Trwa wyjaśnianie okoliczności śmierci Presleya Gerbera

Sprawa jest rozwojowa. Wszczęto postępowanie wyjaśniające, którego celem jest ustalenie przyczyny śmierci Presleya Gerbera. Jednocześnie uwagę zwróciły okoliczności samego przyjęcia Presleya do Resolutions Living. Specjaliści zajmujący się terapią uzależnień zwracali uwagę, że miejsce przeznaczone dla osób pozostających w trzeźwości nie dysponuje odpowiednim zapleczem medycznym i nie jest przygotowane do opieki nad osobami wymagającymi detoksykacji.

Dodatkowe wątpliwości pojawiły się wraz z relacjami anonimowych osób związanych z placówką. Według nich 27-latek miał sięgać po używki również po przyjeździe do ośrodka. Te doniesienia nie zostały zweryfikowane. Jednak jak podają amerykańskie media, decyzja o przyjęciu Presleya do placówki nie pozostała bez konsekwencji. Jeden z pracowników został zwolniony.

Czytaj też: Choroba zabrała mu 21-letnią córkę. Walczył o nią do samego końca. Filip Łobodziński nigdy nie pogodził się z jej stratą

W wolnych chwilach zaś koncertował jako muzyk z Zespołem Reprezentacyjnym oraz zajmował się tłumaczeniem różnych publikacji. Mimo wielu sukcesów zawodowych, los okrutnie go doświadczył.

W swojej autobiograficznej książce pt. „Filip Łobodziński?” aktor dziecięcy opisuje swoje życie, miłości i emocje. Opowiedział też na jej łamach o niewyobrażalnym doświadczeniu dla rodzica, jakim była śmierć córki. Maria Łobodzińska zmarła w 2015 roku. Miała zaledwie 21 lat. Śmierć dziecka na zawsze położyła się cieniem na życiu dziennikarza. Do dziś nie pogodził się z jej odejściem. „Nie jestem z niczym pogodzony. Wciąż tkwi we mnie bunt, głównie jeśli chodzi o Marysię”, mówił w jednym z wywiadów.

Filip Łobodziński: dziecięcy aktor

W dzieciństwie był prawdziwą gwiazdą. Miał zaledwie 8 lat kiedy rozpoczął swoją przygodę z aktorstwem. Pewnego dnia do szkoły małego Filipa Łobodzińskiego dotarła ekipa, poszukująca dzieci, które bardzo dobrze czytały. Podkładał nawet głos do zagranicznych produkcji.

„Czytałem już przed pójściem do szkoły, przepisywałem słowa... Chyba świetliczanka powiedziała, że m.in. ja dobrze czytam. Zrobili próby dźwiękowe, załapałem się na drugorzędną rólkę w radzieckim filmie wojennym „Taki duży chłopiec”, a potem naprawdę sporo dubbingowałem”, mówił w rozmowie z Super Expressem.

Świetnie odnajdował się przed kamerą. Miał po prostu talent. Nic dziwnego, że stworzył wiele niezapomnianych kreacji. Zadebiutował na ekranie w 1970 roku jako Karol Matulak w filmie Abel, twój brat. Tak naprawdę został zaangażowany do filmu, dzięki ingerencji własnej cioci, która pełniła w filmie funkcję drugiego reżysera.

„Zaproponowała mu (Januszowi Nasfeterowi, reżyserowi filmu - przyp. red.) mnie moja ciotka Zofia Dybowska-Aleksandrowicz, która była w „Ablu…” drugim reżyserem. Co ciekawe, o tym, że jest moją ciocią, dowiedziałem się w trakcie zdjęć. Wcześniej grywałem u niej w dubbingu, ale nie przyznawała się, że jesteśmy rodziną. Powiedziała na boku: „Uważaj, znam twoją mamę, znam twoją babcię, ponieważ jesteśmy z tej samej gałęzi rodziny. Tak naprawdę jestem twoją ciotką, tylko nie mów o tym nikomu, bo posądzą mnie o kumoterstwo. A ty się dostałeś tu dlatego, że zaimponowałeś Nasfeterowi”. Była dogadana z moimi rodzicami, bo oni też nie puścili wtedy farby. „Abel...” we mnie coś uruchomił. To była tak trudna rola, w której trzeba było odnaleźć w sobie kogoś słabego, szantażowanego psychicznie przez toksyczną matkę. Dotykałem świata dotąd mi nieznanego”, opowiadał w wywiadzie dla VIVY!.

Filip Łobodziński w sesji VIVY!, 2021 rok

Kilkuletni Filip musiał szybko dorosnąć do powierzonej mu roli, bowiem okazało się że świat przedstawiony w filmie znacząco różni się od środowiska, w którym się wychował. „Ani mój dom rodzinny tak nie wyglądał, ani moi koledzy. A tu nagle okazuje się, że istnieje prześladowanie w klasie, destrukcyjna miłość matki, półsieroctwo. Musiałem wykonać dużą pracę nad sobą, a później już nic nie było normalne, bo mnie rozpoznawano na ulicy i nauczyciele mówili: „To ten, co nie chodzi na lekcje, artysta ze spalonego teatru”, wyznał w archiwalnej rozmowie w VIVIE!.

Dokładnie rok po premierze filmu Abel, twój brat, Filip otrzymał propozycję zagrania mądrali, Dudusia Fąferskiego w Podróży za jeden uśmiech! Rola, dzięki której zdobył ogromną popularność, jednocześnie przez długie lata była dla niego przekleństwem. „Musiałem przez długie lata, i to całkiem do niedawna, znosić wykrzykiwane w moją stronę „Duduś!”, nierzadko w formie pogardliwej inwektywy. Mogłem to jeszcze zrozumieć, gdy byłem chłopcem, ale po latach, kiedy już nabawiłem się pierwszych siwych włosów, a filmowe role należały definitywnie do mojej prehistorii, było to nie do zniesienia”, mówił dla Na Żywo.

Chociaż zyskał ogromną popularność i sympatię telewidzów, a kolejne propozycje pojawiły się na horyzoncie, to Filip Łobodziński swoją przyszłość związał z działalnością dziennikarską i muzyczną. Film był dla niego przygodą, ale fascynowały go inne rzeczy. W wywiadach podkreślał, że nigdy nie miał gwiazdorskich zapędów. Praca na planie często go stresowała. Do tego dochodziły problemy w szkole. Filip Łobodziński musiał nadrabiać zaległości i mierzył się z nieprzychylnością ze strony nauczycieli. „Zbyt dużo nerwów, niedobrych emocji. Widziałem, jak ludzie wylatują z planu, jak niektórzy się upijają. To nie były fajne rzeczy. Ja jestem człowiekiem wrażliwym, mnie konflikty nie mobilizują”, tłumaczył w Super Expressie. „Nigdy nie planowałem, by pójść tą drogą. Nie było to aż tak fascynujące, bym chciał dalej coś z tym zrobić. Miałem inny plan na życie”, mówił po latach.

„Oczywiście nie jest tak, że ta przygoda filmowa nie miała na mnie żadnego wpływu. Nauczyła mnie, że czasem muszę stanąć wobec ludzi i zacząć coś udawać, robić, odgrywać. I kiedy się na mnie gapią, nie mogę stracić rezonu. Tylko grać. Pomogło mi to w pracy w telewizji, w robieniu wywiadów. Przecież ja byłem strasznie nieśmiały", zwierzył się w 2018 roku Magdalenie Rigamonti.

Filip Łobodziński w programie "Dzień Dobry TVN", 2016 rok

Filip Łobodziński: praca w mediach

Filip Łobodziński skończył iberystykę na Uniwersytecie Warszawskim. Jeszcze w trakcie studiów ze swoim kolegą – Jarosławem Gugałą – założył grupę muzyczną Zespół Reprezentacyjny. Grał na gitarze i śpiewał. Co ciekawe, nie każdy zdaje sobie sprawę, że współpracował z Pawłem Kukizem, Justyną Steczkowską czy Małgorzatą Walewską. Pisał dla nich teksty piosenek.

Na tym nie poprzestał. Spełnił swoje kolejne marzenie i rozpoczął przygodę z dziennikarstwem. Był związany z takimi tytułami, jak Przekrój czy Newsweek Polska. Współpracował z radiową Trójką, a także był prezenterem Wiadomości.

Po latach wrócił na ekrany. Fani mogli go podziwiać w Bulionerach, Ekipie czy Determinatorze. Wystąpił także w krótkometrażowym filmie Groby. To człowiek wielu talentów. Natomiast jego prawdziwym powołaniem jest praca tłumacza (tłumaczy z angielskiego, francuskiego, hiszpańskiego, katalońskiego, portugalskiego oraz ladino). Filip Łobodziński rozkochał się w literaturze. Od 1995 roku zajmuje się tłumaczeniami literatury hiszpańskiej i nie tylko. Jest autorem przekładów książek Arturo Pereza-Reverte, Mario Vargasa Llosy czy autobiografii Milesa Davisa. Tłumaczył również dzieła Boba Dylana, Johna Coltrane czy Patti Smith. Na swoim koncie ma także przekłady do dziecięcych filmów oraz piosenek. Jego praca została doceniona w 2005 roku, kiedy otrzymał nagrodę Instytutu Cervantesa w Warszawie za najlepszy przekład cyklu Przygody kapitana Alatriste Artura Pereza-Revertego.

Przez dwa lata Filip Łobodziński był pracownikiem Departamentu Komunikacji Społecznej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Następnie pracował w Najwyższej Izbie Kontroli w Wydziale Prasowym. ,,Przekładam teksty. Z urzędowego na polski. Jestem w grupie czterech, pięciu osób, które informacje o wynikach kontroli, często dwustustronicowe, streszczają w pigułce trzech, czterech stron. Prowadziłem tam też debatę czterech prezesów NIK, trzech byłych i obecnego, pracuję przy redagowaniu dwóch publikacji, które się ukażą w przyszłym roku z okazji stulecia NIK", mówił w 2018 roku w rozmowie z Magdaleną Rigamonti.

Filip Łobodziński, VIVA! 16/2021

Antoni Zamachowski

Filip Łobodziński stracił 21-letnią córkę, Marię

Kryzysowy moment w jego życiu nadszedł kilka lat temu. Filip Łobodziński otrzymał od życia kolejny niewyobrażalny cios. Był bliski załamania, stał u progu ciężkiej depresji. W ciągu ośmiu lat stracił osiem ważnych dla siebie osób: trzech przyjaciół, brata ciotecznego, obydwoje rodziców… 1 października 2015 roku po długiej walce z chorobą stracił ukochaną córkę. Marysia miała zaledwie 21 lat. To druga córka aktora ze związku z Magdaleną Łobodzińską. Dziewczyna próbowała pójść w ślady taty. Miała marzenia i plany.

Dopiero w 2018 roku Filip Łobodziński opowiedział o swojej tragedii, o cierpieniu po stracie córki i nadziei. Nie chciał epatować swoim bólem. Zazwyczaj maskuje emocje. To praca pomogła mu uporać się z myślami. „Córka odchodziła. Potrzebowałem zorganizowania swojego czasu. Zacząłem pracować dzień po pogrzebie Marysi. (...) Mnie się wyć chce do dziś, codziennie”, tłumaczył w 2018 roku w poruszającej rozmowie z Magdaleną Rigamonti . Chciał działać, zająć myśli. Praca była jedyną ucieczką.

Informacji o chorobie Marysi nie dało się tak po prostu oswoić. Zaczęło się od wielomiesięcznych bólów głowy. Lekarze w końcu wydali wyrok - glejak. Rokowania przy tej chorobie nie są zbyt optymistyczne. „Od pewnego momentu człowiek już wie, jaki jest koniec. I stara się tylko o to, żeby wszyscy przeszli przez to godnie, z bólem, ale w stanie jakiejś głębszej duchowości”, zwierzył się Filip Łobodziński.

[ Komunikat: kliknij tutaj prawym przyciskiem myszki, jeśli chcesz usunąć promowany tekst ]

Każdy nasz kolejny partner ma ten sam problem? Tylko w VIVA! Bez Tabu psycholog tłumaczy z czego to wynika i jak przełamać zgubny schemat

W wywiadzie dla magazynu VIVA!, dziennikarz ujawnił, że jego córka była świadoma, że jej kres jest bliski. „Miała 21 lat, Internet i doskonale znała rokowania. Była niezwykle dzielna, heroiczna. Sama podczas nawrotu choroby zabrała się za przekład sztuki Giraudoux, tak jakby miała potrzebę zostawienia czegoś po sobie. Jeszcze parę tygodni przed śmiercią starała się żartować, choć właściwie tylko leżała, z trudem wstając do toalety. Nigdy nie byłem pewien, kiedy używa ironii, a kiedy mówi poważnie”, opowiadał w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2021 roku.

Dziennikarz zdradził również, że jego córka przeszła przez chorobę z godnością, mimo bólu i niewyobrażalnej rozpaczy, nawet kiedy z dnia na dzień nadzieja gasła. Marysia postanowiła zostawić po sobie ślad i pomiędzy kolejnymi terapiami i egzaminami, przełożyła „Apolla z Bellac” Jeana Giraudoux. „Są rzeczy, których nie rozumiem. W kategorii całego świata – nie rozumiem cierpienia, które do niczego nie prowadzi. Gdyby Bóg rzeczywiście musiał zabrać młodą osobę, to mógł to zrobić w sposób nagły, poprzez wypadek na przykład. A nie kosztem kilkuletniego cierpienia. To jest niegodziwe”, mówił Magdalenie Rigamonti. „Czasem słyszę, że była taka zdolna, taka wspaniała, taka młoda, jeszcze mogła tyle zrobić. A jakby nie była wspaniała, nie byłaby zdolna? Przecież to nie ma żadnego znaczenia. Dziecko to dziecko, cierpienie to cierpienie”, dodał.

Filip Łobodziński, VIVA! 16/2021

Filip Łobodziński - życie po śmierci córki

Od kilku lat Filip Łobodziński ma lepsze i gorsze okresy. „Czasem widzę sens w tym, że w ogóle żyję i coś robię, a czasem nie bardzo. Staram się sobie przypominać, że spotkało mnie wiele fantastycznych rzeczy i że bilans ciągle jest dodatni Oczywiście, nie wliczam w to odejścia Marysi, bo to jest poza konkurencją i tego nic nie zrównoważy”. Mimo upływu lat dziennikarz nie uporał się ze stratą córki. „Nie jestem z niczym pogodzony. Wciąż tkwi we mnie bunt, głównie jeśli chodzi o Marysię”, przyznał w VIVIE! w 2021 roku.

Dziennikarz szczerze przyznaje, że od momentu straty córki żyje w mroku. Był też gotowy na własną śmierć, dlatego w ramach pomocy samemu sobie udał się na terapię. „Jeżeli śmierć miałaby przyjść, to byłem na nią gotów. Miałem takie dominujące dwa uczucia: dławiący gardło smutek i chęć położenia się spać, by obudzić się za długi czas. Dlatego zacząłem korzystać z psychoterapii i farmakoterapii”, zdradził w rozmowie z Krystyną Pytlakowską.

Nie ma dnia, w którym Filip nie myślałby o córce Marysi. „Ja cały czas jestem blisko niej. Chciałbym tylko nauczyć się myśleć o Marysi wyłącznie z uśmiechem, bo ona naprawdę była zjawiskowa. Jej ogromne zdjęcie wisi u nas w przedpokoju i nawet moja żona, która przecież nie była matką Marysi, jest w nim zakochana. Patrząc na nie, płacze. To zdjęcie zrobione na ślubie mojej starszej córki na rok przed śmiercią Marysi. Ma tam krótkie włosy, które jej odrastają po chemii. W telefonie mam też zdjęcie Marysi, ma 15 lat, gdzie pozuje jako Pola Negri”.

SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Poznali się na uczelni, pobrali się tuż po studiach. Kim jest żona Alberta Bachledy-Curusia, jednego z „książąt Podhala”?

Dla Filipa Łobodzińskiego pociechą w trudnych chwilach jest córka z pierwszego małżeństwa, Julia. Z wykształcenia jest italianistką, pasjonuje się fotografią i działa na rzecz ratowania planety przed plastikiem. Dziennikarz bardzo się o nią martwi. „Przy każdym wyjeździe Julki mówię: uważaj, naprawdę uważaj, dbaj o siebie. (…) Ma żyć długo i szczęśliwie. Przynajmniej na tyle szczęśliwie, na ile ten świat pozwala. Bo ten świat nie jest dobrym miejscem”, przyznawał.

Jedyne czego dziś pragnie to spokoju, który mógłby mu zapewnić poczucie harmonii. „O spokoju dawno nie słyszałem, więc nie pamiętam dobrze, co to znaczy, i co mi go daje. Niestety. Takie mam podejrzenie, że spokój i radość mogłoby mi dać poczucie harmonii. Są małe chwile spokoju i radostki”, mówił przed kamerą VIVY!, po czym dodał: „Mam wrażenie, że życie postawiło przede mną bardzo trudne zadania i wywołało traumy. To były trudne okresy i one właściwie wciąż trwają. Myślę, że nigdy się z tego nie wydobędę. Chciałbym odzyskać trochę spokoju i nauczyć się z tym żyć”.

Filip Łobodziński w autobiografii opisał ból po stracie dziecka

W wydanej autobiografii „Filip Łobodziński?” opisywał swoje życie, epizody, które miały dla niego znaczenie, które go ukształtowały. Opowiadał o swoim świecie innym, by uporać się z pytaniami. Dziennikarz i muzyk wspominał o swojej córce, Marii. W obliczu jej choroby, cała rodzina mocno się wspierała i to udowodniło ich siłę. Mimo że małżeństwo Filipa Łobodzińskiego i Magdaleny Łobodzińskiej ( z domu Szkolnikowskiej) nie przetrwało próby czasu, najważniejsze było dla nich wspólne dziecko.

„Marysia połączyła nas nie tylko wtedy i na najbliższe lata, ale też na zawsze, zarówno poprzez swoją osobowość, jak i poprzez chorobę, w której – choć wówczas już dawno nie byliśmy małżeństwem – trwaliśmy przy niej co do sekundy, M […] wręcz fizycznie, bo przecież Maria mieszkała razem z nią (...)”, pisał [cytat za książki.wp.pl].

Potem poruszająco opisywał swoje emocje przed stratą córki. Z byłą żoną zdali egzamin rodzicielski. A życie zbyt mocno ich doświadczyło. "M[…] wzięła na siebie ogromny ciężar bycia na co dzień z ciężko chorą dziewczyną, niczego więcej nie powinienem więc pisać, bo cokolwiek sprawiło, że nasze drogi się rozchodziły i w końcu rozjechały, cokolwiek uruchomiło jeszcze jeden strzał w tył głowy, liczy się to, że zdaliśmy przynajmniej egzamin rodzicielski w ekstremalnych warunkach odchodzenia wspólnego dziecka, i tylko czasem zastanawiam się, dlaczego wciąż jednak pamiętam te strzały w tył głowy, nie tylko w aspekcie związków, ale w ogóle, te chwile wstydu, niesmaku, upokorzenia, dyskomfortu, niefartu, i podejrzewam, że pamięć jest nie tylko deformatorem, ale też ma swoje upodobania, aż chce się zakrzyknąć: 'Jakże zazdrosna jest pamięć i jak zawzięcie czepia się tworzywa swojej powszedniej pracy!'", pisze Filip Łobodziński w autobiografii.

W niedzielę, 21 kwietnia 2024 roku dziennikarz pojawił się w studio Dzień Dobry TVN, by opowiedzieć o swojej książce. Zapytany o trudne doświadczenia, stratę dziecka wyznał, że: "Cierpienie nie uszlachetnia. To jest ciężka kontuzja, z której się nie wychodzi. Przynajmniej mi się nie udało i nie bardzo wierzę, żeby udało się komukolwiek, ale życzę innym, żeby tak było. Ja nie mam na to sposobu. Oczywiście żyje się dalej. Słońce dalej wschodzi, trzeba iść po pietruszkę do sklepu itd. Nie ma pieszczot. Natomiast to [cierpienie przyp. red.] jest i zawsze będzie. Jedyne co pozostaje, to pielęgnowanie dobrych wspomnień o Marysi", wyznał.

Według dziennikarza nie ma odpowiedzi na to, dlaczego los potrafi boleśnie doświadczać. „Na to nie ma odpowiedzi. Nie ma odpowiedzi na żadne pytanie o przedwczesną śmierć, o jakiekolwiek tragedie. Ludzie, którzy bardzo głęboko wierzą, są w stanie znaleźć uzasadnienie, ale wydaje mi się, że to jest samo oszustwo”, mówił tłumacz. Na pytanie, czy jest dziś szczęśliwy, odpowiedział: „Nie, ale nie wiem, czy szczęście nie jest przereklamowane. Ważne, żeby czuć sens i to jest istotne”, zakończył w rozmowie Dzień Dobry TVN.

Zygmunt Chajzer komentuje małżeństwo Filipa i Bianki

Ślub Filipa Chajzera i Bianki od początku wzbudza duże zainteresowanie. Para powiedziała sobie „tak” w Krakowie, a ceremonia odbyła się 20 września. Wśród gości znaleźli się również rodzice prezentera, Zygmunt i Dorota Chajzerowie.

Po ceremonii Zygmunt Chajzer pojawił się w podcaście „Przełomy” prowadzonym przez Monikę Richardson. W rozmowie otwarcie mówił o nowym etapie w życiu syna i jego małżeństwie.

„Bianka się stała częścią naszej rodziny. Akceptujemy to. Oboje powiedzieli sobie «tak». Jest im dobrze, są zakochani, tworzą fajną parę” — przyznał.

Ojciec prezentera odniósł się też do ostatnich lat w życiu Filipa. Zaznaczył, że nie zawsze wszystko układało się tak dobrze jak obecnie.

„W tej chwili Filip jest na bardzo dobrym etapie swojego życia i mam nadzieję, że to wszystko się umocni i pójdzie w dobrą stronę, ale bywało różnie” — powiedział.

Zygmunt Chajzer odpowiada na pytanie o różnicę wieku

Duże zainteresowanie od początku budzi również różnica wieku między małżonkami. Bianka jest przedstawiana jako młodsza od Filipa o dwadzieścia lat, a w innym z opisów jako młodsza o ponad dwie dekady. Pojawia się również informacja, że ma teraz 20 lat.

Monika Richardson zapytała Zygmunta Chajzera, czy 19-letnia wówczas Bianka nie była dla 41-letniego Filipa zbyt młoda. Prezenter nie podzielił tych wątpliwości.

„A jakie to ma znaczenie? Moja żona jest też ładnych parę lat młodsza ode mnie. W ogóle nigdy o tym nie myśleliśmy. To naprawdę nie jest problem” — odpowiedział.

Jak dodał, podobne różnice wieku występują również w innych małżeństwach. Dla niego ważniejsze jest to, „czy dobrze się rozumieją, czy się kochają, czy mają wspólne pasje i chcą iść tą samą drogą”.

Filip Chajzer reaguje na słowa ojca na Instagramie

Na wypowiedź Zygmunta Chajzera zareagował sam Filip. Na swoim profilu na Instagramie opublikował krótki, osobisty komentarz.

Nie odniósł się bezpośrednio do dyskusji wokół wieku swojej żony. Skupił się na relacji z ojcem i jego postawie w ostatnim czasie.

„Bywało lepiej, bywało gorzej, ale takiego wsparcia taty nie miałem nigdy i takiego wsparcia życzę każdemu dziecku swojego rodzica. Dziękuję” — napisał Filip Chajzer.

Jego wpis był bezpośrednią odpowiedzią na słowa ojca, który publicznie wyraził akceptację dla małżeństwa syna i opowiedział o swojej relacji z nową synową.

CZYTAJ TEŻ: Ślub Filipa Chajzera nadal budzi emocje. Zygmunt Chajzer stanowczo o wieku Bianki. Tak rodzina przyjęła nową synową

Ślub Filipa Chajzera i Bianki odbył się 20 września w Krakowie

Filip Chajzer i Bianka pobrali się 20 września w Krakowie. Ich relacja rozwijała się szybko — od przypadkowego spotkania, przez zaręczyny, aż po ślub.

Po ceremonii para udzieliła pierwszego wspólnego telewizyjnego wywiadu w programie „Mówię wam”. Rozmowa dotyczyła między innymi ich związku oraz różnicy wieku.

Filip Chajzer przyznał wtedy, że ponowne zakochanie się było jego największym marzeniem.

„To było moje największe marzenie i nigdy nie sądziłem, że to marzenie zrealizuje się tak szybko, tak pięknie, tak wspaniale” — mówił.

Prezenter odniósł się również do znaczenia kościelnej przysięgi i słów: „Co Bóg złączy, człowiek nie rozłączy...”.

Zygmunt Chajzer już wcześniej mówił o zmianach w życiu syna

Ojciec Filipa jeszcze przed ślubem mówił o zmianach, które zauważył u syna. W rozmowie opublikowanej 14 lipca 2026 wspominał, że Filip przeszedł w swoim życiu różne doświadczenia i obecnie rozpoczyna nowy etap.

„Filip bardzo zmienił się od tego czasu, przeszedł różne tam historie w swoim życiu. No i myślę, że teraz rozpoczyna taki nowy etap swojego życia. Trzymam kciuki, żeby wszystko się powiodło” — mówił wtedy Zygmunt Chajzer.

Kilka miesięcy później Filip i Bianka są już po ślubie, a jego ojciec publicznie mówi o akceptacji ich związku. Sam Filip najmocniej zaakcentował jednak coś innego — wsparcie, które otrzymał od taty i za które postanowił mu podziękować.

Izabela Janachowska urodziła drugiego syna

To wyjątkowo radosny czas dla Izabeli Janachowskiej i Krzysztofa Jabłońskiego. Para po raz kolejny została rodzicami. 30 września prezenterka podzieliła się szczęśliwą wiadomością ze swoimi obserwatorami, publikując nagranie z nowo narodzonym synem.

Opis był krótki i bardzo osobisty:

„25.09.2026. Czekaliśmy na Ciebie”.

Janachowska i Jabłoński są małżeństwem od 2014 roku. Ich pierwszy syn, Christopher, urodził się w 2019 roku. Teraz 7-latek został starszym bratem.

Miejsce, w którym dziecko przyszło na świat, nie zostało ujawnione.

Janachowska dzieliła się przygotowaniami do narodzin dziecka

W maju Izabela Janachowska ogłosiła, że spodziewa się dziecka. Opublikowała wtedy specjalne nagranie, na którym pokazała zaokrąglony brzuch, zdjęcia z badania USG oraz maleńkie buty.

Później ujawniła, że wraz z mężem spodziewają się syna. W jej mediach społecznościowych pojawiały się również materiały związane z przygotowaniami do powiększenia rodziny oraz baby shower.

Finałem tego okresu oczekiwania stało się pierwsze nagranie z maluchem. Radosna wiadomość natychmiast wywołała reakcję fanów oraz wielu znanych osób.

Magda Mołek, Hanna Lis i Maja Bohosiewicz gratulują Janachowskiej

Pod publikacją szybko pojawiły się komentarze gwiazd polskiego show-biznesu. Magda Mołek napisała:

„GRATULACJE 🤍🤍🤍💫”.

Karolina Pisarek zareagowała równie entuzjastycznie:

„🥹🩷🩷🩷 gratulacje!!!!”.

Hanna Lis skierowała do świeżo upieczonych rodziców dłuższą wiadomość:

„Wspaniale! Gratuluję Wam najserdeczniej. Piękna Rodzinka! ❤️❤️❤️”.

Do życzeń dołączyła Maja Bohosiewicz, pisząc: „Gratulacje ❤️”. Odeta Moro zostawiła komentarz: „Kochani! Gratulacje❤️❤️❤️”, a Mariola Bojarska-Ferenc dodała: „❤️gratulacje👏”.

Szczególnie osobisty charakter miała wiadomość Łukasza Jemioła:

„Gratulacje ❤️❤️❤️ wujek sciska cala rodzine”.

Joanna Koroniewska zachwyciła się maluchem. „Cudo”

Wśród komentujących znalazła się również Joanna Koroniewska. Aktorka odpowiedziała serduszkami i krótkim:

„💕💕💕💕cudo”.

Patrycja Tuchlińska napisała: „Cudowności, gratulacje 🩵🩵😍”, natomiast Anna Powierza zwróciła się do Janachowskiej słowami: „Gratulacje!!! Przytulam mocno ❤️❤️❤️❤️”.

Pod wpisem pojawił się także komentarz profilu „Pytanie na śniadanie”: „Gratulujemy ❤️”.

Reakcje pokazują, że wiadomość o narodzinach syna Janachowskiej szybko odbiła się szerokim echem wśród jej znajomych z branży. Jedni ograniczyli się do kilku słów, inni skierowali do rodziców bardziej osobiste życzenia.

Fani także ruszyli z gratulacjami

Obok komentarzy gwiazd pojawiło się wiele wiadomości od obserwatorów prezenterki. Najczęściej życzyli zdrowia mamie i dziecku oraz cieszyli się z powiększenia rodziny.

„Ogromne gratulacje ❤️❤️❤️❤️ niech Maleństwo rośnie zdrowo 🫶🏻🫶🏻🫶🏻” — napisała jedna z osób.

Inna dodała: „Dużo zdrówka i siły dla Waszej czwórki, gratulacje 🥹🥹🥹❤️”.

Nie zabrakło też bardziej osobistych wpisów. Jedna z obserwatorek zauważyła:

„Gratulacje. W ten sam dzień co mój syn. Z taką różnicą, że skończył 25 lat . 🔥😍👏 Jeszcze raz gratulacje i zdrówka dla was”.

Inna osoba napisała, że maluch urodził się w dniu jej urodzin.

Krótki wpis Izabeli Janachowskiej wystarczył więc, by pod nagraniem pojawiły się setki serdecznych reakcji. 

Źródła: Party.pl, Dzień Dobry TVN, Jastrząb Post, Instagram 

Antonina Turnau i Marek Kondrat razem na premierze „Lalki”

Na czerwonym dywanie tego wieczoru nie brakowało znanych nazwisk, ale pojawienie się Marka Kondrata i Antoniny Turnau od razu zwróciło uwagę fotoreporterów. Małżonkowie niezwykle rzadko pokazują się razem podczas oficjalnych wydarzeń. Premiera „Lalki” okazała się jednak wyjątkową okazją.

Marek Kondrat wrócił przed kamerę w roli Ignacego Rzeckiego, dlatego jego obecność podczas uroczystego pokazu miała szczególny charakter. U jego boku pojawiła się Antonina Turnau, która nie tylko pozowała razem z mężem na czerwonym dywanie, ale także śledziła wydarzenia z widowni.

W pewnym momencie uwieczniła chwilę, gdy aktor wchodził na scenę Teatru Wielkiego i stawał obok pozostałych członków obsady ekranizacji powieści Bolesława Prusa.

Para, która stanęła na ślubnym kobiercu 11 lat temu, od dawna konsekwentnie chroni swoje życie prywatne. Tym razem zrobiła wyjątek — i wszystko wskazywało na to, że był to dla nich naprawdę szczególny wieczór.

Antonina Turnau zwróciła się do Marka Kondrata. Padły osobiste słowa

Emocje nie skończyły się wraz z premierą. Po wydarzeniu Antonina Turnau opublikowała w mediach społecznościowych serię pamiątkowych fotografii.

Pokazała między innymi Marka Kondrata na scenie, a także wspólne zdjęcie wykonane tuż przed wejściem do budynku. To właśnie przy tych kadrach pojawiły się słowa skierowane do aktora.

„Ale najbardziej [dziękuję] temu panu...” – napisała Antonina Turnau.

Chwilę później dodała:

„...że mogę obok niego maszerować”.

Krótki wpis wystarczył, by pokazać, jak ważny był dla niej ten wieczór. Antonina Turnau już wcześniej dzieliła się z obserwatorami zdjęciem męża po metamorfozie do roli Ignacego Rzeckiego. Teraz mogła oglądać go podczas oficjalnej premiery filmu.

Marek Kondrat wrócił na ekran jako Ignacy Rzecki

„Lalka” oznacza dla Marka Kondrata powrót przed kamerę po dłuższej przerwie. 75-letni aktor wciela się w Ignacego Rzeckiego, jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci powieści Bolesława Prusa.

Przez lata Kondrat pozostawał z dala od regularnego grania. Tym razem zdecydował się jednak zrobić wyjątek.

Jeszcze kilka miesięcy przed premierą nie ukrywał, że film zrobił na nim duże wrażenie. Zwracał uwagę na jego rozmach, kostiumy, scenografię i aktorów.

„Czułem się zaskoczony przede wszystkim nośnością tego, co zobaczyłem. Widać, że ten film będzie namiętny. Widać, że będzie wspaniałym widowiskiem, jeśli chodzi o wystrój, kostiumy, scenografię” – mówił Jaśminie Marczewskiej w Onecie.

Premiera w Teatrze Wielkim — Operze Narodowej w Warszawie była więc nie tylko okazją do zaprezentowania filmu, ale także jednym z nielicznych publicznych wyjść Marka Kondrata i Antoniny Turnau.

Marek Kondrat i Antonina Turnau przyciągali spojrzenia na czerwonym dywanie

Małżonkowie postawili tego wieczoru na klasyczną czerń. Antonina Turnau pojawiła się w minimalistycznej czarnej sukni z efektownym wiązaniem w talii.

Marek Kondrat wybrał czarny smoking, białą koszulę i muchę. Oboje uzupełnili stylizacje ciemnymi okularami przeciwsłonecznymi.

Przed fotoreporterami nie ograniczyli się tylko do obowiązkowego pozowania. Szli obok siebie, trzymając się za ręce, wymieniali spojrzenia, uśmiechali się i machali w stronę fotografów.

Dla pary, która zwykle trzyma się z dala od błysku fleszy, był to zdecydowanie nietypowy widok.

Antonina Turnau i Marek Kondrat są razem od 2015 r., a trzy lata później powitali na świecie córkę Helenę. Ich wspólne wystąpienia na czerwonym dywanie należą do rzadkości, dlatego premiera „Lalki” stała się dla nich naprawdę wyjątkowym publicznym momentem.

Kim jest Antonina Turnau?

Antonina Turnau jest córką Grzegorza Turnaua i Maryny Barfuss. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz szkołę projektowania ubioru.

Przez lata realizowała się na kilku polach. Prowadziła audycje radiowe, współtworzyła z Michałem Rusinkiem słuchowiska kryminalne, a także wydała autorskie publikacje literackie.

Ważne miejsce w jej działalności zajmuje również moda. Antonina Turnau projektuje kolekcje inspirowane estetyką japońską i kimonami.

Razem z Markiem Kondratem wychowuje córkę Helenę, urodzoną w 2018 roku.

Choć Antonina Turnau i Marek Kondrat zwykle pozostawiają życie prywatne poza zasięgiem kamer, dla „Lalki” zrobili wyjątek. Wspólny spacer po czerwonym dywanie, zdjęcia z premiery i kilka krótkich słów zamieszczonych później w mediach społecznościowych powiedziały tym razem więcej niż długa relacja z wielkiego wyjścia.

Justyna Kowalczyk-Tekieli ma nową pracę

Justyna Kowalczyk-Tekieli to jedna z najbardziej utytułowanych polskich sportsmenek. Biegaczka narciarska z Kasiny Wielkiej zdobyła pięć medali olimpijskich, w tym dwa złote. Na swoim koncie ma również dwa tytuły mistrzyni świata i cztery Kryształowe Kule za zwycięstwa w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.

Po zakończeniu kariery zawodniczej nie rozstała się ze sportem. Pracowała w Polskim Związku Biathlonu i wspierała kadrę juniorek. Widzowie mogli oglądać ją także w roli ekspertki Eurosportu podczas mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym oraz igrzysk olimpijskich. Teraz Kowalczyk-Tekieli podjęła się kolejnego zadania. Dołączyła do felietonistów „Tygodnika Powszechnego”.

CZYTAJ TEŻ: Robi karierę w Hollywood, ale dziś mówi wprost: „Jestem patriotą". Marcin Dorociński ujawnił, czy chciałby opuścić Polskę i wyjechać do USA

To nie jest jej debiut w roli felietonistki

Choć dla części kibiców nowa działalność mistrzyni olimpijskiej może być zaskoczeniem, Justyna Kowalczyk-Tekieli ma już doświadczenie w pisaniu. Przez kilka lat publikowała felietony w dziale sportowym „Gazety Wyborczej”. Teraz ponownie będzie dzielić się swoimi przemyśleniami z czytelnikami, tym razem na łamach „Tygodnika Powszechnego”.

Justyna Kowalczyk-Tekieli ma już za sobą pierwszy tekst w nowej roli. Jej debiutancki felieton otrzymał tytuł „Sydney Sweeney, dopamina i ciała na pokaz”. Mistrzyni olimpijska odniosła się w nim do kontrowersyjnej reklamy aplikacji do zakładów bukmacherskich i predykcyjnych Novig. W kampanii wystąpiła Sydney Sweeney. Aktorka pojawiła się w niej bez ubrań. Reklama wywołała kontrowersje, a szczególne oburzenie wzbudziła wśród sportsmenek. To właśnie ten temat Justyna Kowalczyk-Tekieli postanowiła poruszyć w swoim pierwszym felietonie dla „Tygodnika Powszechnego”.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Izabela Janachowska urodziła. Pokazała nagranie z dzieckiem i ujawniła szczegóły

Dlaczego wybieramy podobnych partnerów? Magdalena Ostrowicka mówi o dzieciństwie i „znajomej” miłości

Mariola Bojarska-Ferenc stawia pytanie, które może dotyczyć znacznie większej liczby osób, niż chcielibyśmy przypuszczać. Mówi o silnej potrzebie miłości i akceptacji, która czasem sprawia, że człowiek przechodzi z jednej relacji do następnej, ale partnerzy – choć mają inne imiona, twarze i historie – okazują się pod pewnymi względami zaskakująco podobni. Prowadząca podaje również trudne przykłady: uzależnienie od alkoholu czy stosowanie przemocy. Pyta więc wprost: czy źródłem takiego powtarzania może być dzieciństwo?

Doktor Cobra Ostra nie ma wątpliwości, że wczesne doświadczenia mogą odgrywać ważną rolę w późniejszym budowaniu bliskości. Zwraca uwagę nie tylko na rodziców, lecz szerzej – na osoby, które w dzieciństwie były najważniejszymi figurami przywiązania.

„Dzieciństwo oczywiście odgrywa kluczową rolę, czyli jaka była mama, jaki był dom, jakie były te figury przywiązania, bo może to być babcia i dziadek” – mówiła w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc.

„Jeżeli ja byłam kochana w sposób przemocowy, czyli mama była niedostępna albo rzadko dostępna, albo ‘kochałam cię wtedy, jak byłaś grzeczna, albo jak dostawałaś piątki’ – no to taka dorosła osoba dokładnie w taki sam sposób wchodzi w relacje” – wyjaśniła ekspertka.

Magdalena Ostrowicka określa styl przywiązania bardzo obrazowo: jako pewnego rodzaju „naukę miłości”. To, czego nauczyliśmy się w najwcześniejszych relacjach, może później wpływać na sposób, w jaki reagujemy na bliskość, dystans czy zachowania partnera.

„To jest jakby jeden mechanizm, czyli ten styl przywiązania, czyli nasza nauka miłości, tak potocznie mówiąc, będzie jakby w dorosłym życiu powielana. Oczywiście można terapiami to gdzieś tam wspierać i próbować zmieniać, ale to jest osobna historia, nie każdy chce się w to bawić, bo to wymaga czasu” – podkreśliła

Ostrowicka zwróciła przy tym uwagę na jeszcze jeden mechanizm. Nie chodzi wyłącznie o emocjonalne wspomnienia, lecz również o swoistą znajomość określonego stanu.

„Nasz mózg, nasze ciało dobrze się czuje tam, gdzie już coś zna” – tłumaczyła.

Następnie podała przykład, który pokazuje paradoks takiego mechanizmu. 

„Jeżeli poprzedni partner był przemocowy i pił alkohol, no to pomimo tego, że nie było nam dobrze, ale w określony sposób się czuliśmy, to jeżeli spotykam kolejnego partnera i mam podobne samopoczucie, no to ja się czuję jak u siebie. Jest to taki paradoks, czyli jeżeli mamy zdrowy styl przywiązania i partner poprzedni, załóżmy, umiera, ale było mi z nim bardzo dobrze, no to najprawdopodobniej ten kolejny związek będzie równie prawidłowy relacyjnie. Natomiast to powielanie właśnie schematu bierze się z tego, że nasz mózg, nasze ciało będzie się dobrze czuło w znajomej formie” – mówiła psycholog.

Czy spokój w związku wydaje nam się nudny? „To, co znam, czyli intensywność, nazywam miłością”

Następnie Mariola Bojarska-Ferenc przywołała historie znanych kobiet – zarówno z Polski, jak i ze światowego show-biznesu – które w kolejnych relacjach zdają się trafiać na podobne problemy. Za każdym razem początek daje nadzieję, że tym razem scenariusz będzie inny. Później jednak okazuje się, że pewne elementy zaczynają się powtarzać. Prowadząca pyta więc: jak właściwie taki schemat „odczarować”?

Magdalena Ostrowicka zwraca uwagę, że w przypadku osób żyjących w świecie silnych bodźców, sukcesu i ciągłego zainteresowania otoczenia może pojawić się dodatkowy element – pragnienie natychmiastowej intensywności. Partner także ma być wyjątkowy, fascynujący, wyrazisty. Relacja szybko nabiera tempa.

„Jeżeli my to połączymy, to mamy tą dopaminę: ja chcę szybko mieć fajnego partnera, a ponieważ jestem w blasku fleszy i śpiewam albo osiągam sukces, to ten mój partner też na pewno będzie wow. Czyli nie zastanawiam się i mój mechanizm jest bardzo szybki. Szybko wchodzę w bliskość, [...] i to, co znam, czyli ta intensywność, nazywam miłością” – mówiła.

Tymczasem, jak zauważa rozmówczyni Marioli Bojarskiej-Ferenc, świadomy wybór może wyglądać zupełnie inaczej. Niekoniecznie towarzyszą mu od pierwszych minut fajerwerki i gwałtowne emocje.

„Świadome decyzje, takie prawidłowe, są z poziomu takiego spokojnego, można powiedzieć, trochę nudnego wyboru” – tłumaczyła Magdalena Ostrowicka.

Mariola Bojarska-Ferenc przypomniała rozmowę z jedną ze znanych osób. Zapytała ją kiedyś, dlaczego kolejne związki wyglądały podobnie i dlaczego nie zainteresowała się kimś reprezentującym zupełnie inny sposób życia – spokojniejszym lekarzem czy prawnikiem. Odpowiedź była znacząca: tacy mężczyźni wydawali się jej zbyt nudni.

I właśnie w tym, zdaniem Magdaleny Ostrowickiej, może kryć się pułapka.

„Bo my się boimy nudy. Bo wydaje nam się, że jak jest nudno, to się nic nie dzieje. A tam, gdzie się coś dzieje, to na pewno jest fajnie” – podkreśliła ekspertka.

Nagle pytanie o wybór partnera staje się więc pytaniem o nasze rozumienie emocji. Czy cisza oznacza brak chemii? Czy przewidywalność rzeczywiście jest wadą? Czy brak nieustannych wzlotów i upadków świadczy o tym, że relacja nie jest wystarczająco intensywna?

Magdalena Ostrowicka proponuje, by w takich sytuacjach nie zatrzymywać się wyłącznie na własnym pobudzeniu i emocjach. Bo na pytanie „jak się przy nim czuję?” w pierwszych tygodniach fascynacji odpowiedź może przecież brzmieć: fantastycznie. Jej zdaniem warto zadać sobie jeszcze inne pytania.

„Jakie są fakty, jaki on jest naprawdę? Jak on mnie traktuje?” – wyliczała.

Nazywa to „testem rzeczywistości”. Zamiast więc koncentrować się wyłącznie na tym, jaki potencjał dostrzegamy w drugiej osobie albo jak wyobrażamy sobie wspólną przyszłość, warto spojrzeć na zachowania, które można rzeczywiście zobaczyć.

Całe wideo znajdziesz na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. 

Netflix w październiku 2026. Co nas czeka?

Październik rozpocznie się od literatury, rodzinnych dramatów i kina gatunkowego. Już na początku miesiąca pojawi się „Na wschód od Edenu” z Florence Pugh, a kilka dni później „W głębinach”, w którym Josh Hartnett mierzy się z tajemnicą niewielkiej społeczności i morskim zagrożeniem. Do tego dochodzą dokument o Michaelu Schumacherze, film „Mniej obcy” inspirowany życiem Jana Borysewicza oraz thriller „Zwierzęta” z Benem Affleckiem.

Druga połowa miesiąca będzie należała do powrotów. Netflix pokaże kolejne sezony „Dyplomatki”, „Cyberpunk: Edgerunners”, „Matek pingwinów”, „Nikt tego nie chce” i „Lupina”. Katalog uzupełnią horrory i thrillery, w tym „Siedem”, „Constantine”, „Doktor Sen”, seria „Halloween” oraz „Zniknięcia”. Końcówka miesiąca przyniesie również dokument o Matthew Perrym, „Kurs kolizyjny” i kolejne międzynarodowe oryginały Netflixa.

Zobacz też: Emocje po "Lalce" jeszcze nie opadły, a Netflix bierze się za kolejny polski klasyk. W Tarnowie ruszyły zdjęcia do ekranizacji powieści Marii Dąbrowskiej

Seriale Netflixa:

• „The Ramparts of Ice” – sezon 2 (1 października)

Koyuki, Minato, Miki i Yota wracają w licealnej historii o przyjaźni i uczuciach. Nowy sezon pogłębia relacje bohaterów i ich coraz trudniejsze emocjonalne wybory.

• „Na wschód od Edenu” (1 października)

Florence Pugh gra Cathy Ames w nowej adaptacji powieści Johna Steinbecka. Rodzinna saga prowadzi do Kalifornii początku XX wieku i historii dwóch pokoleń naznaczonych konfliktem.

• „Matlock” (1 października)

Kathy Bates wciela się w błyskotliwą prawniczkę wracającą do pracy w prestiżowej kancelarii. Serial czerpie inspirację z klasycznej telewizyjnej produkcji prawniczej.

• „#Love” (2 października)

Aishwarya Lekshmi i Arjun Das grają założycieli konkurencyjnych aplikacji randkowych. Ona wierzy w zgodność charakterów, on w chemię, a ich spór zamienia się w osobisty eksperyment dotyczący miłości.

• „Ranma1/2” – sezon 3 (3 października)

Kolejna odsłona anime łączy sztuki walki, romantyczne komplikacje i charakterystyczny absurd serii. Nowe odcinki kontynuują historię Ranmy i jego niezwykłej klątwy.

• „Niebieskie pudełko” – sezon 2 (4 października)

Taiki, zawodnik badmintona, nadal próbuje zbliżyć się do koszykarki Chinatsu. Sportowa codzienność splata się tu z młodzieńczym romansem.

• „Snowball Earth” (4 października)

Tetsuo wraca na Ziemię po latach i odkrywa planetę skutej lodem. Anime łączy science fiction, gigantyczne roboty i postapokaliptyczną przygodę.

• „After the Quake” – sezon 1 (4 października)

Losy kilku osób splatają się na przestrzeni dekad na tle katastrof i społecznych kryzysów. Produkcja nawiązuje do opowiadań Harukiego Murakamiego.

• „My Hero Academia: Vigilantes” (6 października)

Spin-off uniwersum „My Hero Academia” przenosi uwagę na bohaterów działających poza oficjalnym systemem herosów. To bardziej uliczna perspektywa na świat supermocy.

• „Love Village” – sezon 3 (6 października)

Uczestnicy w wieku od 35 do 60 lat zamieszkują wspólnie u podnóża góry Fuji, szukając kolejnej szansy na miłość. W sezonie zaplanowano 23 odcinki.

• „Prawdziwi mężczyźni” – sezon 2 (7 października)

Czterej włoscy przyjaciele ponownie próbują odnaleźć się w związkach, pracy i randkowaniu. Komedia przygląda się współczesnym wyobrażeniom o męskości.

• „Unforgettable: Zapisane w pamięci” – sezony 1–4 (7 października)

Kryminalna historia śledczej obdarzonej niezwykłą pamięcią wraca w komplecie czterech sezonów. Jej zdolność pozwala odtwarzać niemal każdy szczegół oglądanych zdarzeń.

• „Akademia Jednorożców: Sekrety wychodzą na jaw” – rozdział 2 (8 października)

Sophia i jej przyjaciele odkrywają kolejne tajemnice Wyspy Jednorożców. Bohaterowie próbują również pokonać Ponurię i Ravenzellę.

• „W głębinach” (8 października)

Josh Hartnett gra rybaka Calvina Penneya z Nowej Fundlandii. Gdy nieznane morskie stworzenie zaczyna zagrażać mieszkańcom, bohater łączy siły z badaczką graną przez Mackenzie Davis.

• „Moje serce bije tylko przy tobie” (9 października)

Kim Young-kwang wciela się w dziedzica żyjącego dzięki sztucznemu sercu, a Chae Soo-bin w kobietę mogącą dosłownie je „naładować”. Koreański serial miesza romans, komedię i fantastykę.

• „Czy to ciasto? Halloween” – sezon 2 (9 października)

Cukiernicy tworzą hiperrealistyczne halloweenowe wypieki, które mają oszukać jurorów. Program ponownie prowadzi Mikey Day.

• „Nawiedzony biznes” – sezon 2 (9 października)

Samotna matka prowadzi nawiedzony hotel razem z duchem brata, dziećmi i nadprzyrodzonymi mieszkańcami. Animowana czarna komedia ponownie zagląda za drzwi nietypowego pensjonatu.

• „100 dni oszustwa” (10 października)

Kieszonkowiec marzący o wolności podejmuje się infiltracji japońskich władz kolonialnych. Zadaniem bohatera jest kradzież pilnie strzeżonych informacji.

• „Rooster Fighter” – sezon 1 (10 października)

Bohaterem absurdalnego anime akcji jest waleczny kogut mierzący się z potężnymi przeciwnikami. Produkcja powstała na podstawie mangi Shu Sakurataniego.

• „Fire Spike” (12 października)

Sportowa animacja koncentruje się na rywalizacji i ambicjach młodych zawodników. Produkcja pojawia się w październikowym katalogu jako serialowa pozycja anime.

• „Love Is Blind: Boston” – sezon 11 (14 października)

Eksperyment randkowy przenosi się do Bostonu. Uczestnicy poznają się bez oglądania partnerów, a część z nich podejmie decyzję o zaręczynach jeszcze przed pierwszym spotkaniem twarzą w twarz.

• „Dyplomatka” – sezon 4 (15 października)

Keri Russell ponownie gra Kate Wyler, która próbuje zatrzymać narastający międzynarodowy kryzys. Polityczna katastrofa nakłada się na coraz trudniejszą relację bohaterki z Halem.

• „Duchy” – sezony 4–5 (16 października)

Do katalogu trafią dwie kolejne odsłony komedii o mieszkańcach domu współdzielonego z jego zmarłymi lokatorami. Humor ponownie wyrasta z codziennego zderzenia żywych i duchów.

• „Niezwykła prawniczka Minami” (18 października)

Japońska produkcja prawnicza dołącza do serialowej oferty w połowie miesiąca. Jej centrum stanowią sprawy sądowe i tytułowa bohaterka.

• „Cyberpunk: Edgerunners 2” (20 października)

Nowa historia ponownie prowadzi do brutalnego, neonowego Night City. Anime pozostaje zanurzone w cyberpunkowym świecie powiązanym z uniwersum gier Mike'a Pondsmitha.

• „Matki pingwinów” – sezon 2 (21 października)