Julia Wieniawa pokazała przygotowania do występu z Andreą Bocellim

Julia Wieniawa wróciła wspomnieniami do jednego z najważniejszych momentów swojej dotychczasowej kariery muzycznej. Artystka zdecydowała się pokazać swoim fanom, jak wyglądała jej droga do występu u boku Andrei Bocellego. W mediach społecznościowych opublikowała materiał prezentujący kulisy przygotowań do wydarzenia.

Na nagraniu znalazły się między innymi fragmenty intensywnych przygotowań wokalnych z trenerką. Wieniawa pokazała również momenty poprzedzające sam występ. Dzięki opublikowanemu materiałowi jej odbiorcy mogli zobaczyć, co działo się przed wejściem artystki na scenę.

Występ Julii Wieniawy z Andreą Bocellim wzbudzał zainteresowanie jeszcze przed koncertem. Jak wynika z opublikowanego przez nią wpisu, dla samej wokalistki przyjęcie zaproszenia nie było jednak pozbawione ogromnego stresu i wewnętrznych wątpliwości.

Strach niemal odebrał Wieniawie wielką szansę

Julia Wieniawa otwarcie opowiedziała o emocjach, które pojawiły się w związku z zaproszeniem do występu. Nie ukrywała, że się bała. W głowie pojawiła się myśl, że może nie być wystarczająca, aby przyjąć taką propozycję.

„Tak. Bałam się. Miałam w głowie myśl, że nie jestem wystarczająca, żeby przyjąć to zaproszenie” — napisała Wieniawa.

Artystka przyznała również, że znaczenie miała dla niej obawa dotycząca reakcji innych osób. Jak stwierdziła, strach przed tym, „co ludzie powiedzą”, prawie odebrał jej jedną z największych szans w życiu. Ostatecznie zdecydowała się jednak przyjąć zaproszenie.

„Na szczęście moja potrzeba robienia rzeczy »for the plot« okazała się silniejsza” — podsumowała.

Opublikowane przez nią kulisy pokazują więc nie tylko przygotowania wokalne, ale również drogę poprzedzającą pojawienie się na scenie u boku włoskiego tenora.

Julia Wieniawa i Andrea Bocelli razem na Polsat Plus Arenie Gdańsk

Do wyczekiwanego występu ostatecznie doszło na Polsat Plus Arenie Gdańsk. Julia Wieniawa pojawiła się tam jako gość specjalny podczas koncertu Andrei Bocellego.

14 sierpnia artystka wyszła na scenę u boku włoskiego tenora. Julia Wieniawa i Andrea Bocelli wspólnie wykonali utwór „Canto della terra”. Ich duet był jednym z najbardziej wyczekiwanych punktów wieczoru.

Informacja o współpracy Wieniawy z Bocellim już wcześniej wzbudzała wiele emocji wśród internautów. Część komentujących entuzjastycznie reagowała na wiadomość o planowanym duecie. Inni zastanawiali się, jak wokalistka odnajdzie się podczas występu u boku jednego z największych tenorów świata.

Występ Wieniawy z Bocellim wywołał emocje w sieci

Emocje związane z duetem nie zakończyły się wraz z koncertem. Po występie w sieci pojawiło się wiele nagrań dokumentujących moment, gdy Julia Wieniawa i Andrea Bocelli znaleźli się razem na scenie.

Wśród reakcji internautów pojawiły się głosy krytyczne. Jednocześnie Wieniawa otrzymała wiele słów uznania oraz gratulacji.

Sama artystka po koncercie nie ukrywała, jak duże znaczenie miało dla niej to wydarzenie. Jej późniejsze słowa wskazywały, że ważny był dla niej nie tylko sam fakt wspólnego wykonania utworu, ale także sposób, w jaki została przyjęta przez Bocellego.

Julia Wieniawa po koncercie: „Nadal nie wiem, czy to nie był sen”

Po występie Wieniawa ponownie zabrała głos w mediach społecznościowych. Opisała emocje towarzyszące jej po koncercie i podkreśliła, że całe wydarzenie było dla niej niezwykle poruszającym doświadczeniem.

„Nadal nie wiem, czy to nie był sen. Zaśpiewać u boku Andrei Bocellego to jedno, ale ciepło, z jakim mnie przyjął, wzruszyło mnie chyba jeszcze bardziej” — pisała po koncercie.

Wieniawa zwróciła uwagę na atmosferę, jaka towarzyszyła jej na scenie. Jak przyznała, dawno nie czuła się tam tak zaopiekowana. W swoim wpisie zaznaczyła również, że są chwile pozostające w sercu na zawsze i właśnie występ z Andreą Bocellim ma być dla niej jedną z nich.

Droga do tego wydarzenia, którą Julia Wieniawa pokazała w opublikowanym materiale, obejmowała zatem zarówno intensywne przygotowania wokalne, jak i walkę z własnymi wątpliwościami. Strach przed reakcją innych niemal sprawił, że nie przyjęła zaproszenia. Ostatecznie zdecydowała się wystąpić, a 14 sierpnia na Polsat Plus Arenie Gdańsk zaśpiewała razem z Andreą Bocellim „Canto della terra”.

Córka Joanny Koroniewskiej zadebiutowała w reklamie

Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor starają się chronić prywatność swoich dzieci — 17-letniej Janiny oraz Heleny, która urodziła się w 2018 r. W przypadku starszej córki w ostatnim czasie zaszła jednak istotna zmiana. Rodzice zaczęli pokazywać jej pełny wizerunek w mediach społecznościowych, zaznaczając, że decyzja w tej sprawie należała do samej Janiny.

Teraz Janina Dowbor ma za sobą kolejny ważny krok. Na początku sierpnia córka Joanny Koroniewskiej i Macieja Dowbora zadebiutowała w reklamie. Nie wystąpiła w niej jednak sama. Towarzyszyła jej mama, dzięki czemu był to jednocześnie pierwszy wspólny reklamowy projekt Joanny Koroniewskiej i jej córki.

Źródło nie podaje dokładnej lokalizacji, w której zrealizowano reklamę. Nie można więc wskazać miejsca reklamowego debiutu Janiny.

Joanna Koroniewska komentuje pierwszy wspólny projekt z córką

Reklamowy debiut Janki wywołał emocje u jej mamy. Joanna Koroniewska postanowiła skomentować wspólny występ w mediach społecznościowych. Aktorka nie ukrywała przy tym swojej dumy.

Koroniewska zaznaczyła, że była to ich pierwsza wspólna reklama oraz reklamowy debiut Janki. Swój komentarz zakończyła wymownym stwierdzeniem: „matka jest trochę dumna. Dobra. Bardzo”.

Słowa aktorki bezpośrednio odnoszą się do pierwszego reklamowego występu córki. Joanna Koroniewska wyraźnie podkreśliła, że jest dumna z Janiny. Tym samym pierwszy wspólny udział mamy i córki w reklamie stał się dla aktorki okazją do opublikowania emocjonalnego komentarza.

Janina Dowbor występuje w spektaklach i pojawia się na koncertach

Reklama nie jest jedyną aktywnością Janiny Dowbor. Z przekazanego materiału wynika, że córka Joanny Koroniewskiej i Macieja Dowbora występuje w licznych spektaklach. Pojawia się również na koncertach, a na co dzień gra na flecie.

Debiut w reklamie jest więc kolejnym rodzajem występu Janiny opisanym w źródle. Tym razem mogła pojawić się przed odbiorcami razem ze swoją mamą.

To właśnie ten wspólny projekt Joanna Koroniewska postanowiła wyróżnić we wpisie w mediach społecznościowych. Aktorka jednoznacznie wskazała, że dla Janki był to reklamowy debiut, a dla nich obu pierwsza wspólna reklama.

Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor zaczęli pokazywać córkę

Zmiany dotyczą także obecności Janiny w mediach społecznościowych rodziców. Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor wcześniej chronili prywatność dzieci. Niedawno po raz pierwszy pokazali jednak pełny wizerunek starszej córki i jednocześnie wyjaśnili swoją decyzję.

Rodzice zwrócili się bezpośrednio do Janki, zaznaczając, że „Od kilku miesięcy” już jej nie „ukrywają”. Podkreślili, że była to decyzja Janiny. W swoim wpisie zaznaczyli również, że córka jest już niemal dorosła i ukształtowana, dlatego nie wyobrażają sobie, aby nie słuchać jej w tej kwestii.

Kilka dni później Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor opublikowali następne zdjęcie z Janiną. Tym razem rodzina wspólnie pozowała podczas wypoczynku na jachcie w Hiszpanii. To właśnie Hiszpania jest lokalizacją wskazaną w źródle w odniesieniu do tego rodzinnego zdjęcia. Materiał nie podaje natomiast, gdzie powstała reklama z udziałem Joanny Koroniewskiej i Janiny.

Rodzice podkreślili, że chcą słuchać decyzji Janiny

Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor, tłumacząc pokazywanie pełnego wizerunku córki, wskazali wprost na jej własną decyzję. Rodzice podkreślili, że Janina jest już niemal dorosła i że zamierzają słuchać jej w tej sprawie.

Niedługo później starsza córka pary pojawiła się u boku mamy w reklamie. Dla Janiny był to reklamowy debiut, natomiast dla mamy i córki — pierwszy wspólny projekt tego rodzaju.

Joanna Koroniewska nie pozostawiła wątpliwości, jakie emocje wywołał u niej występ córki. Jej komentarz w mediach społecznościowych koncentrował się właśnie na dumie z Janki. Aktorka najpierw napisała, że „matka jest trochę dumna”, by zaraz potem podkreślić: „Dobra. Bardzo”.

Źródło: Plejada

Michał Wiśniewski z córką Vivienne wyjechał do Londynu

Michał Wiśniewski ponownie pokazał w mediach społecznościowych chwile spędzane z jednym ze swoich dzieci. Tym razem lider Ich Troje zapozował razem z Vivienne. Michał Wiśniewski z córką Vivienne wyjechał do Londynu, a piosenkarz podzielił się materiałami z pobytu w Wielkiej Brytanii.

Vivienne Vienna jest córką Michała Wiśniewskiego i Anny Świątczak. Z tego związku pochodzi również Etiennette Anna. Wcześniej, pod koniec lipca, artysta publikował materiały właśnie z Etiennette, która pojawiła się u boku swojego ojca podczas jednego z koncertów Ich Troje. Tym razem uwagę w jego najnowszym wpisie zwróciła jej siostra.

Źródło podaje również, że Michał Wiśniewski doczekał się sześciorga dzieci. Owocem jego związku z Mandaryną są Fabienne i Xavier. Anna Świątczak urodziła Etiennette Annę i Vivienne Viennę, natomiast z Polą Wiśniewską piosenkarz doczekał się Falco Amadeusa i Noela Cloe.

Michał Wiśniewski pokazał, jak spędza czas z córką

Wyjazd do Londynu stał się dla Michała Wiśniewskiego okazją do spędzenia czasu z Vivienne. Z relacji opublikowanej przez piosenkarza wynika, że w planach znalazła się między innymi kolacja u przyjaciół. Artysta w charakterystyczny dla siebie, żartobliwy sposób wspomniał również o wspólnym deserze.

„Jeden deser, dwie łyżeczki i zero szans dla mnie w tej walce” — napisał Michał Wiśniewski.

Wpisowi towarzyszyły materiały z córką. To właśnie Vivienne jest tym razem bohaterką rodzinnej relacji opublikowanej przez lidera Ich Troje. Na tym jednak wspólne plany ojca i córki się nie kończą.

Michał Wiśniewski i Vivienne wybierają się na koncert Ariany Grande

Jednym z głównych punktów wspólnego pobytu w Londynie ma być koncert Ariany Grande. Michał Wiśniewski poinformował w mediach społecznościowych, że wybiera się na niego razem z córką.

Piosenkarz również tę informację przekazał z humorem. Napisał, że idzie posłuchać, „jak to robi konkurencja”, po czym dodał, że Ariana Grande podobno śpiewa trochę wyżej od niego.

Dla lidera Ich Troje londyński wyjazd nie sprowadza się jednak wyłącznie do planowanego koncertu. Z jego słów wynika, że szczególne znaczenie ma dla niego możliwość spędzenia czasu z Vivienne. Michał Wiśniewski z córką Vivienne dzieli wspólne chwile w Londynie, a artysta zdecydował się pokazać część z nich w mediach społecznościowych.

Lider Ich Troje zwrócił się do Vivienne. Padły pełne uczuć słowa

Michał Wiśniewski zakończył swoją relację osobistym wyznaniem skierowanym do córki. Podkreślił, jak ważne są dla niego wspólnie spędzone chwile.

„Takie chwile zostają w człowieku dłużej niż niejeden własny koncert. Kocham cię, córeczko” — napisał.

Słowa artysty pokazują, jak opisał znaczenie wspólnego wyjazdu. Londyn, kolacja u przyjaciół oraz planowany koncert Ariany Grande stały się elementami czasu, który Michał Wiśniewski spędza z Vivienne.

W najnowszym materiale to właśnie młodsza córka piosenkarza i Anny Świątczak pojawiła się u boku ojca. Michał Wiśniewski nie ukrywał przy tym emocji związanych ze wspólnym pobytem w Wielkiej Brytanii i wprost napisał córce, że ją kocha.

Źródło: Plejada

Jelita mają wpływ na mózg? „Mieszka w nich 100 miliardów bakterii”

Czy jelita naprawdę mogą mieć wpływ na nasz mózg? Właśnie od tego pytania Mariola Bojarska-Ferenc rozpoczęła jeden z najbardziej intrygujących wątków rozmowy z dr Magdaleną Cubałą-Kucharską. Odpowiedź lekarki szybko pokazała jednak, że znaczenie jelit trudno zamknąć wyłącznie w relacji z jednym organem.

Ekspertka zwróciła uwagę na skalę świata mikroorganizmów, który znajduje się wewnątrz ludzkiego organizmu. Jak powiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc, jelita zostały nazwane „naszym największym narządem metabolicznym”, a według przytoczonych przez nią danych mieszka w nich 100 miliardów bakterii. Nie pozostają one przy tym biernymi lokatorami.

„Jelita niejako zostały ostatnio nazwane naszym największym narządem metabolicznym, dlatego że mieszka w nich 100 miliardów bakterii. I uważa się w tej chwili, że człowiek jest stworzeniem, które składa się nie tylko z własnych komórek, ale także te komórki, które mieszkają w naszych jelitach produkują różnego rodzaju metabolity albo toksyny, produkują dla nas witaminy, produkują cząsteczki, które sprzyjają długowieczności, decydują o insulinooporności” – tłumaczyła.

W rozmowach o jelitach regularnie przewijają się dwa bardzo podobnie brzmiące określenia: mikrobiom i mikrobiota. Łatwo stosować je zamiennie, jednak dr Magdalena Cubała-Kucharska podczas rozmowy z Mariolą Bojarską-Ferenc zwróciła uwagę na rozróżnienie między nimi.

Jak tłumaczyła ekspertka, mówiąc o mikrobiomie, patrzymy szerzej — na pewną całość związaną z bakteriami oraz tym, co jest przez nie produkowane. Mikrobiota oznacza natomiast grupy bakterii zasiedlających jelita. I, co szczególnie istotne, ich obecność może mieć dla człowieka różne konsekwencje.

„Także wygląda na to, że te bakterie zwane mikrobiomem, a pojedyncze bakterie nazywamy mikrobiotą, czyli po prostu to w tym momencie mówimy jakby mikrobiom - to jest taka całość. Czyli wszystko, co jest produkowane przez te bakterie łącznie z nimi, a mikrobiota to są po prostu pojedyncze grupy bakterii, które zasiedlają nasze jelita i które działają dla nas albo działają przeciwko nam” – słyszymy.

Mikrobiom dostajemy po dziadkach? Dr Cubała-Kucharska: „W dużej mierze dziedziczymy mikrobiom po naszej babci i dziadku”

Czy rodzimy się z określonym mikrobiomem, a może tworzymy go przez całe życie? I gdzie w tym wszystkim kończy się wpływ genetyki, a zaczyna znaczenie otoczenia? O to Mariola Bojarska-Ferenc zapytała dr Magdalenę Cubałę-Kucharską. Odpowiedź ekspertki prowadzi do rodzinnych domów, wspólnych przestrzeni i historii sięgających znacznie dalej niż jedno pokolenie.

Lekarka przyznała, że do pewnego stopnia mikrobiom otrzymujemy po naszych przodkach. Żeby zobrazować ten mechanizm, opowiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc o refleksji, która pojawiła się podczas jej pobytu w starych chatach w miejscowości Szigliget na Węgrzech.

„My do pewnego stopnia go dziedziczymy po przodkach, w związku z tym dawniej to było bardziej jeszcze widoczne, dlatego że często umieraliśmy, rodziliśmy w tej samej chacie. Kiedyś miałam taką właśnie refleksję w takich starych chatach w Szigliget na Węgrzech, że te chaty po prostu żyją, że te chaty mają swój własny mikrobiom i on w jakimś sensie wpływa na nas. W ten sposób był też przekazywany mikrobiom po naszych przodkach. My w dużej mierze dziedziczymy mikrobiom po naszej babci, dziadku i tak dalej” – powiedziała.

Dom, ludzie, z którymi przebywamy, i środowisko, w którym spędzamy życie — według dr Magdaleny Cubały-Kucharskiej również te elementy mogą mieć znaczenie dla mikrobioty. Właśnie dlatego mikrobiom nie musi być czymś raz na zawsze ustalonym.

Ekspertka użyła w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc bardzo obrazowego określenia. Jak powiedziała, czasami po prostu „łapiemy” trochę mikrobioty od innych: „Otoczenie, w którym mieszkamy, niestety też ma na niego wpływ, więc czasami łapiemy, że tak powiem, trochę mikrobioty. Albo bakterii od innych.”

Co dzieje się z mikrobiomem po 50. i 60. roku życia?

Mariola Bojarska-Ferenc zapytała swoją rozmówczynię wprost: skoro rodzimy się z określonym mikrobiomem, to kiedy zaczyna się on „psuć”? Odpowiedź dr Magdaleny Cubały-Kucharskiej może zainteresować szczególnie osoby w wieku dojrzałym.

Według słów ekspertki nawet u zdrowego człowieka wraz z wiekiem zachodzą naturalne zmiany w składzie bakterii jelitowych. Jako istotny moment wskazała okolice 50. i 60. roku życia. Jednocześnie podkreśliła, że mikrobiota reaguje na sposób odżywiania, co pozostawia przestrzeń na świadome codzienne wybory.

„Nawet jeżeli jesteśmy zdrowi, to w pewnym wieku, tak właśnie około 50, 60 lat, dochodzi trochę tam bakterii gminnych, mniej korzystnych bakterii dla naszego zdrowia, i właśnie dla naszej długowieczności. W związku z tym, w sposób naturalny właściwie te bakterie ulegają zmianom. One, jeżeli mówimy o zdrowiu i o stanie zdrowia u człowieka, bardzo reagują na to, co jemy, więc możemy sobie bardzo pomóc odpowiednim odżywianiem i trybem życia” – zaznaczyła.

Całe wideo znajdziesz na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania.

https://youtu.be/F4xtJDsA_iA

Alicja Majewska i Włodzimierz Korcz od lat razem. „My się nie lubimy właściwie”

Są takie artystyczne duety, które trudno wyobrazić sobie osobno. Alicja Majewska i Włodzimierz Korcz właśnie do nich należą. Ona — wspaniała wokalistka, on — wybitny kompozytor. Od pięciu dekad łączy ich muzyka, wspólna praca, zaufanie, ale też relacja, o której potrafią mówić z dużym dystansem. Bez lukru i bez udawania, że za kulisami zawsze jest idealnie.

W programie „Dzień Dobry Wakacje” Majewska opowiedziała o współpracy z Korczem. Z jej słów wyłania się obraz kompozytora, który doskonale wie, kiedy artystę stać jeszcze na więcej. Sama wokalistka określiła się nawet mianem „słynnej męczennicy współpracy z Włodzimierzem Korczem”.

„Ja jestem słynną męczennicą współpracy z Włodzimierzem Korczem. Włodzimierz Korcz ma taką przypadłość, że niezależnie z kim pracuje (czy ze mną, czy z innymi wykonawcami), ma takiego czuja, że wie, ile jeszcze można z nas wyciągnąć. Wyciąga z nas to, co najlepsze”, mówiła w „Dzień Dobry Wakacje”.

Czytaj też: Byli dziećmi bohaterki Powstania. Ewa i Paweł zapłacili za to wysoką cenę. „Sprawy powstańcze były ważniejsze niż ich”

Po tylu latach wspólnej pracy mogłoby się wydawać, że znają już wszystkie swoje reakcje, przyzwyczajenia i słabości. Majewska jednym zdaniem pokazała jednak, że ich relacji daleko do przesłodzonej opowieści o artystycznej harmonii. „Ja często odnoszę wrażenie, że my się nie lubimy właściwie, ale my się przyjaźnimy”, żartowała artystka.

I właśnie w tej przewrotności kryje się charakter ich duetu. Włodzimierz Korcz także nie próbował przedstawiać wspólnej pracy jako nieustającej sielanki. „Ciężko i okropnie. Ale rezultaty są na tyle satysfakcjonujące, że ja zniosę wszystko”,  stwierdził z ironią.

Korcz zaczynał „Być kobietą” osiem razy. Wszystko przez paznokcie Majewskiej

Jeżeli jedno wspomnienie może w kilku zdaniach oddać charakter wieloletniej relacji artystów, to ta historia zdecydowanie do takich należy. Jest scena, jest muzyka, jest Włodzimierz Korcz i jest Alicja Majewska, która… jeszcze nie jest gotowa. Wokalistka przywołała w „Dzień Dobry Wakacje” anegdotę związaną z „Być kobietą”. Kompozytor musiał wykazać się wtedy sporą cierpliwością.

 „Różne zdarzają się momenty. Kiedyś Włodek musiał grać wstęp do „Być kobietą” osiem razy, bo ja jeszcze kończyłam malować paznokcie”, wspominała Alicja Majewska. Trudno o bardziej obrazową historię zza kulis.  

A jednak, niezależnie od tego, jak wiele razy trzeba było rozpoczynać utwór i jak wymagająca bywała ich współpraca, Alicja Majewska i Włodzimierz Korcz pozostają artystycznym duetem, którego historia trwa od dekad.

Po dekadach wspólnej pracy nadal potrafią mówić o sobie z ironią, wspominać trudniejsze momenty i żartować z tego, co wydarzało się za kulisami. I być może właśnie to najlepiej opisuje tę wieloletnią relację: bez idealizowania, za to z muzyką, wymaganiami, przyjaźnią i wspomnieniami.  

Czytaj też: Jest wielką gwiazdą, jej głosem wciąż zachwycają się wszystkie pokolenia. Mało kto wie, jak wyglądały początki kariery Alicji Majewskiej

Kevin Aiston po raz czwarty wziął ślub. Jego wybranką została Małgorzata Stach

Kevin Aiston przez lata kojarzył się widzom przede wszystkim z poczuciem humoru i charakterystycznym brytyjskim akcentem. Popularność przyniósł mu program „Europa da się lubić”, dzięki któremu stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych zagranicznych osobowości polskiej telewizji.

Teraz znów zrobiło się o nim głośno, tym razem za sprawą życia prywatnego. 8 sierpnia Kevin Aiston po raz czwarty stanął na ślubnym kobiercu. Jego żoną została Małgorzata Stach, wieloletnia partnerka, która pomaga mu prowadzić restaurację w Mielcu.

Para nie potrzebowała długich miesięcy przygotowań. Do zaręczyn doszło w lipcu, a już później zakochani zdecydowali się na ślub. Ceremonia odbyła się w Mielcu i została utrzymana w stylu Las Vegas. W uroczystości nie zabrakło humoru, który od lat jest znakiem rozpoznawczym Aistona.

Ważną rolę odegrał też Steffen Möller, przyjaciel Kevina z „Europa da się lubić”. To on przekazał nowożeńcom obrączki i wygłosił przemówienie.

Jeszcze w 2021 r. mówił, że „czwartego ślubu nie będzie”

Decyzja Kevina Aistona może zaskakiwać tych, którzy pamiętają jego wcześniejsze deklaracje. Jeszcze w 2021 r. przekonywał, że kolejnego ślubu nie planuje.

O relacji z Małgorzatą mówił wówczas wprost:

„Legalnie nie mam żony. Gosia jest moją partnerką. Lubimy być ze sobą, kochamy się, ale kontrakt małżeński nie jest nam potrzebny do szczęścia”.

Wtedy zapierał się również, że „czwartego ślubu nie będzie”. Życie napisało jednak inny scenariusz. Po latach związku para zdecydowała się sformalizować relację i zrobiła to w swoim stylu — bez sztywnego ceremoniału, za to z humorem i luźną atmosferą.

Małgorzata od dawna jest obecna także w zawodowym życiu Aistona. Kevin od 2019 r. prowadzi restaurację w Mielcu, a partnerka pomaga mu w codziennym funkcjonowaniu lokalu.

Zobacz też: Kevin Aiston dzięki „Europa da się lubić” rozkochał w sobie całą Polskę! Co dziś robi słynny Brytyjczyk?

Zanim pojawiła się Małgorzata, Kevin Aiston miał za sobą kilka ważnych związków

Życie uczuciowe gwiazdy „Europa da się lubić” już wcześniej wzbudzało zainteresowanie. Pierwszą ważną kobietą była Tina. Kevin ma z nią córkę, a także adoptował jej starszą córkę.

Później Aiston ożenił się ponownie. Kolejną żoną była Marianna Dąbrowska, z którą ma córkę. Jego trzecią żoną została Aleksandra Jędrzejewska. Z tego związku doczekał się dwóch córek.

W starszym materiale poświęconym jego życiu prywatnemu podkreślano, że miał trzy poważne związki, z których doczekał się pięciu córek.

Po kolejnych małżeństwach i rozstaniach u jego boku pojawiła się Małgorzata Stach. Z czasem ich relacja połączyła życie prywatne i zawodowe. To właśnie razem związali się z Mielcem i restauracją, która stała się jednym z najważniejszych elementów codzienności Aistona.

Mielec stał się dla niego nowym rozdziałem

W lipcu 2019 roku Kevin Aiston przeprowadził się do Mielca. Tam otworzył własną restaurację „Kuchnia Kevina. Nie tylko fish & chips”. Prowadzenie lokalu było spełnieniem jego długoletniego marzenia, bo Kevin z zawodu jest kucharzem.

Początki nowego życia nie były jednak pozbawione problemów. Szczególnie trudny okazał się okres pandemii. Aiston opowiadał wówczas o dramatycznej sytuacji finansowej lokalu.

„Najczęściej teraz jest tak, że zarabiamy 80-100 zł dziennie. W takim normalnym czasie, w lepszy dzień, zarabialiśmy około 2 tys. zł. Dzisiaj o ‘dobrym dniu’ mówimy, jak zarobimy stówę (…)”.

Mimo problemów lokalna społeczność wspierała restaurację.

„Jestem wdzięczny każdemu, który teraz u nas kupuje. Liczy się każda osoba. To niesamowite wsparcie. Dziękuję wszystkim mieszkańcom Mielca, którzy nas wspierają nie tylko finansowo, ale też duchowo” — mówił.

To właśnie w Mielcu Kevin zbudował kolejny etap swojego życia. Tam prowadzi restaurację i tam też odbył się jego czwarty ślub.

Na ślubie pojawił się brat, którego Kevin Aiston nie widział od 22 lat

Ceremonia miała nie tylko zabawny, ale też bardzo osobisty wymiar. Na uroczystości pojawił się przyrodni brat Kevina Aistona, z którym przez wiele lat nie utrzymywał kontaktu.

Aiston przedstawił go gościom i wrócił do wspólnej historii.

„Jesteśmy braćmi z innej matki, nie widzieliśmy się od 22 lat do dziś. (…) Postawił mi dach na głowę, jak byłem w potrzebie, jak tylko wyszedłem z domu dziecka”.

Obecność brata stała się jednym z najbardziej emocjonalnych momentów uroczystości. W dniu, który miał być początkiem kolejnego etapu w życiu Kevina i Małgorzaty, wróciła też ważna część jego rodzinnej przeszłości.

Po latach związków, rozstań i deklaracji, że kolejnego ślubu nie będzie, Kevin Aiston ponownie powiedział „tak”. Tym razem u boku kobiety, z którą dzieli codzienne życie i pracę w Mielcu. I choć sam jeszcze kilka lat wcześniej przekonywał, że małżeński „kontrakt” nie jest mu potrzebny do szczęścia, 8 sierpnia historia potoczyła się inaczej.

Czytaj też: Steffen Möller był ulubieńcem widzów. Dziś ani myśli o powrocie do Polski 

Źródła: Plejada.pl, Viva.pl

Jesienią 2026 sportowe sneakersy dostają poważną konkurencję. Do mody wracają sznurowane półbuty – derby, oksfordki i brogsy, które jeszcze niedawno kojarzyły się głównie z męską garderobą albo szkolnym mundurkiem. Teraz projektanci zestawiają je z kobiecymi spódnicami, płaszczami i miękkimi dzianinami.

ZOBACZ TAKŻE: Ten jeden dodatek podbił wybiegi na jesień 2026. Wygląda jak wyjęty z garderoby paryskiej ikony stylu

Moda znów schodzi na ziemię. I robi to wyjątkowo stylowo

Po kilku sezonach zdominowanych przez sneakersy, baleriny i mokasyny modowe wahadło przesuwa się w stronę butów o bardziej zdecydowanym charakterze. Sznurowane półbuty pojawiały się już w kolekcjach na sezon 2026, a estetykę inspirowaną stylem preppy podejmowały m.in. Dior, Jil Sander czy Loewe.

To trend, który trudno zamknąć w jednej nazwie. Są tu klasyczne derby, smuklejsze oksfordki, dekoracyjne brogsy, ale też miękkie modele przypominające buty jazzowe. Łączy je jedno: mają sznurowadła i wyglądają zdecydowanie bardziej elegancko niż sneakersy, a jednocześnie nie są tak oczywiste jak mokasyny.

Prada ma na nie własny pomysł

Mocnym argumentem za powrotem tego fasonu jest kolekcja Prady na jesień 2026. W oficjalnej ofercie domu mody znalazły się pochodzące z wybiegu sznurowane buty z postarzanej skóry w czerni i różnych odcieniach brązu. Na pokazie Miuccia Prada i Raf Simons budowali garderobę wokół możliwości ponownego noszenia i zestawiania tych samych elementów na różne sposoby – zamiast dyktować jeden kompletny look.

CZYTAJ TEŻ: Jesienią zamienimy jeans na ten materiał. Loewe i Armani już pokazują, jak go nosić.

To właśnie dlatego „poważne” półbuty wyglądają teraz tak świeżo. Nie potrzebują garnituru. W wersji 2026 nosimy je z cienkimi skarpetkami, spódnicą midi, szerokimi spodniami albo sukienką, której celowo odbierają odrobinę romantyczności.

Szkolny mundurek czy luksusowy wybieg

Podobne napięcie między kobiecością a elementami zaczerpniętymi z męskiej garderoby od pewnego czasu eksploruje również Dior. Dom mody wprowadzał na wybieg sznurowane, akademickie fasony, a najnowsza moda obuwnicza pokazuje szerszy zwrot ku klasycznym formom interpretowanym w mniej oczywisty sposób.

Czarne lub czekoladowobrązowe derby wystarczy połączyć z prostymi jeansami, białą koszulą i długim płaszczem. Z plisowaną spódnicą stworzą look w duchu nowoczesnego preppy, a zestawione z koronkową sukienką dadzą modny kontrast. Jesienią 2026 elegancja nie chodzi na obcasach, ale w sznurowanych półbutach.

Joanna Jarmołowicz: aktorka „Planety Singli”, mama i bohaterka głośnych związków

Joanna Jarmołowicz od lat jest obecna w polskim show-biznesie, choć sama nie zawsze miała wpływ na to, w jakim kontekście pojawiało się jej nazwisko. Popularność przyniosła jej między innymi rola Zośki w filmie „Planeta Singli”. Widzowie mogli oglądać ją również w serialach „M jak miłość” i „Na dobre i na złe”. Równolegle zainteresowanie mediów wzbudzało jej życie osobiste.

Aktorka urodziła się 19 kwietnia 1994 roku w Legnicy. Zanim zaczęła regularnie pojawiać się na ekranie, próbowała swoich sił również w modelingu. Jej aktorska droga rozwijała się stopniowo, ale to właśnie „Planeta Singli” sprawiła, że stała się rozpoznawalna dla szerokiej publiczności. Z czasem do kinowych projektów dołączyły kolejne role telewizyjne.

Przez lata portale poświęcone gwiazdom interesowały się jednak nie tylko jej karierą. Głośno było także o relacjach Joanny Jarmołowicz z braćmi Królikowskimi. Najpierw media łączyły ją z Antonim Królikowskim, później aktorka stworzyła wieloletni związek z jego młodszym bratem Janem Królikowskim. To właśnie ta druga relacja okazała się znacznie dłuższym rozdziałem jej życia.

Joanna Jarmołowicz i Jan Królikowski byli razem przez kilka lat. W 2019 roku na świat przyszedł ich syn Józef. Choć para ostatecznie się rozstała, rodzicielstwo na zawsze połączyło ich historie, a dla samej aktorki macierzyństwo stało się jednym z najważniejszych elementów codzienności.

• TYLKO U NAS: Agustin Egurrola o odejściu Julii Wieniawy z Mam talent: „Było mi bardzo przykro”. Mówi, co się stało

Joanna Jarmołowicz dokonała coming outu. „Mam partnerkę, jestem z kobietą”

Pytanie o to, kto jest dla niej wsparciem w codziennym życiu, doprowadziło w rozmowie z Jastrząb Post do bardzo osobistego wyznania. Joanna Jarmołowicz powiedziała wprost, że jest obecnie w związku z kobietą. Nie próbowała przy tym nadawać swojej deklaracji szczególnie uroczystego charakteru. Opowiedziała o niej raczej jak o naturalnej części swojego obecnego życia.

„Mam partnerkę, jestem z kobietą. o było dla mnie dosyć dziwne na początku, ale jestem chyba najszczęśliwsza, jaka byłam do tej pory w życiu” — wyznała Joanna Jarmołowicz w rozmowie z Jastrząb Post.

Aktorka przyznała jednocześnie, że początki były dla niej zaskakujące. Wcześniej odczuwała skrępowanie. Z czasem coś jednak się zmieniło.

„Przestałam się wstydzić. Było mi głupio przez jakiś czas, bo to dla mnie nowość. Moja partnerka często mi mówi: "Jak nie chcesz, to nie musisz o tym opowiadać". Ale żyję z nią, jestem z nią i nie chcę jej kryć” — zwierzała się.

„Jest moim wsparciem i filarem, na którym zawsze mogę się oprzeć” — podsumowała.

• ZOBACZ TEŻ: 20 lat temu historię bliźniaczek syjamskich śledziła cała Polska. Tak dziś wygląda życie Darii i Olgi Kołacz

Sycylijska historia Stefano Terrazzino

Niedziela rano. Sycylijskie miasteczko Raffadali. Wąska uliczka via Bellini skąpana jest w słońcu. Cicho i spokojnie. Co jakiś czas przechodzą nią ubrane na czarno kobiety. Idą do kościoła. Żadna się nie spieszy. Przechodząc, zaglądają w okna sąsiadów. Wszyscy się tu znają. Wiadomo, kto jaki film oglądał zeszłej nocy i czyje dziecko zbroiło coś w szkole. „Dla ciebie na pewno w tej uliczce nie ma nic niezwykłego. Dla mnie to najważniejsze miejsce na świecie”, mówi Stefano Terrazzino. Serce Sycylii.

Tu Stefano Terrazzino się wychował. Ale nie było go tu od roku. I teraz wzdycha na wspomnienie miesięcy, które z dala od włoskiego słońca potrafią ciągnąć się w nieskończoność. Teraz znowu czuje się jak ten kilkuletni Stefano, który na via Bellini dokazywał z kolegami. Niedziela rano była ich ulubioną porą dnia. Wstawali wcześnie i w koszulkach oraz krótkich spodenkach wybiegali na ulicę. Było ich ośmiu, czasem dziewięciu. Kiedy już się zebrali, decydowali, w co się bawią. „Najbardziej lubiłem zabawę w sklep”, opowiada Stefano i pokazuje mi dom, przed którym kiedyś ustawiali ladę i razem z chłopakami handlowali delikatesami. Umownie oczywiście. Wszystko rekompensowała dziecięca wyobraźnia. Czasem któryś przynosił piłkę. Wtedy grali, kłócąc się okropnie. Albo bawili się w mysz. Przegrywał ten, kto nie odskoczył szybko i dał się dotknąć chłopakom. „Bawiliśmy się od rana do nocy. Czasem całymi rodzinami jeździliśmy na plażę. To też było świetne, ale najbardziej pamiętam chwile spędzone na ulicy przed domem. Z tym kojarzy mi się dzieciństwo”.

Teraz stoi zamyślony na środku uliczki. Mówi, że kiedy wraca do Raffadali, dopadają go wspomnienia. Nie może się oprzeć, żeby nie myśleć, co tu przeżył. Nagle z jednego z domów wychodzi czarnowłosa kobieta. „Stefano, co z tobą?”, pyta po włosku. „To moja ciotka Angela. Siostra mamy. Zawsze traktowała mnie jak syna”, mówi Stefano. Ciotka zaprasza nas do swojego domu, tego, w którym Stefano mieszkał jako dziecko. Za chwilę zajeżdżają dwa samochody. Wychodzą z nich młodzi przystojni mężczyźni. „Widzisz, to moja drużyna. Z nimi się wychowałem. To moi kuzyni”, śmieje się Stefano Terrazzino. Z jednym łączy go szczególna więź. To Salvatore. Najlepszy przyjaciel. Mimo że rzadko się widują, dzwonią do siebie bardzo często. „On wie o mnie wszystko. Zwierzam mu się z największych tajemnic i wiem, że mogę na niego liczyć w każdej sytuacji”, opowiada Stefano. Salvatore nie rozumie po polsku. Jednak patrzy na Stefana, jakby wiedział, o czym ten opowiada. A potem daje mu kuksańca w bok i pokazuje dziewczynę, która nachodzi z drugiej strony ulicy. „O, to moja dawna narzeczona”, mówi Stefano. Kiedyś, gdy był mały, szybko się zakochiwał. Z jedną z wybranek wziął nawet ślub. „Nawet sam zrobiłem obrączki. Mama miała pasek z cekinami. Wykombinowałem, że błyszczące szlufki świetnie się nadadzą na pierścionki. Aż dziw, że mama nie dała mi później w tyłek”, opowiada. Salvatore, jak przystało na przyjaciela, był świadkiem na ślubie. Rozwodu na szczęście nie było. „Miłość minęła tak nagle, jak się pojawiła”, śmieje się Stefano.

Miłość z Piazza Na Fontana

Jego wspomnienia z dzieciństwa nie dotyczą jednak tylko via Bellini. Wiele dni spędził także na Piazza Na Fontana. Ten plac w samym centrum miasteczka zawsze jest zatłoczony. Dziś także prawie wszystkie ławeczki są zajęte. Siedzą na nich starsi panowie. Kiedyś przed laty codziennie po obiedzie przychodził tu dziadek Stefana i zostawał aż do wieczora. „Najbardziej lubiłem przychodzić na plac, kiedy było włoskie Święto Matki Boskiej. W kościele odbywały się wielkie uroczystości, a z każdego balkonu zwisało białe wykrochmalone prześcieradło. Taki był zwyczaj. Siadywaliśmy z dziadkiem na ławce pod drzewem. Kiedy msza w kościele się już kończyła, na placu był pokaz sztucznych ogni. Najlepiej pamiętam, jak bardzo odgłosy petard denerwowały ptaki na drzewie. Wzbijały się wtedy całymi chmarami, a ja nigdy nie zdążyłem przed nimi uciec i później całe ubranie miałem upstrzone ptasią kupą. Może teraz dlatego mam tyle szczęścia w życiu”, żartuje Stefano Terrazzino.

Plac jednak odcisnął piętno na całej jego rodzinie. Kiedyś, przed laty, to tutaj właśnie chłopcy zalecali się do dziewczyn, które podobały im się najbardziej. I właśnie na tym placu poznali się bliżej rodzice Stefana. Tak naprawdę to znali się od dzieciństwa. Mieszkali obok siebie. Jednak to na Piazza Na Fontana Antonio Terrazzino po raz pierwszy poczuł, że piękna Giovanna Giglio to miłość jego życia. „Wtedy było tak, że chłopcy chodzili pod rękę trójkami po jednej stronie placu. Po drugiej spacerowały dziewczęta. Jeśli ktoś wpadł komuś w oko, następowało zapoznanie się”, opowiada Stefano. Jego mama Giovanna była jedną z najładniejszych dziewczyn w miasteczku. Wcale jednak nie spieszyło jej się do zamążpójścia. Chciała skończyć szkołę, marzyła o studiach. Niestety, na książki nie było czasu. Musiała wyręczyć zapracowanych rodziców i zająć się młodszym rodzeństwem. I właśnie wtedy, kiedy wiedziała już, że musi się rozstać ze swoimi marzeniami, na placu zobaczyła Antonia.

Narodziny pierworodnego

Miał oczy czarne jak węgiel. Zakochała się od pierwszego wejrzenia. A on nie mógł zapomnieć o delikatnej i zmysłowej Giovannie. Niestety, rodzice dziewczyny od początku byli przeciwni tej znajomości. Rodzina Antonia żyła skromnie. Chłopak nie miał nawet skończonej szkoły, bo całymi dniami pracował w polu. Mimo zakazu rodziców młodzi nie mogli o sobie zapomnieć. „Spotykali się właśnie na tym placu. Ojciec opowiadał mi kiedyś, że wpatrywał się w moją mamę jak w obraz, a ona pąsowiała pod tym jego wzrokiem”, wspomina Stefano Terrazzino. Zgodnie z włoskim zwyczajem, jeśli młodzi nie mają błogosławieństwa rodziców, pozostaje im tylko jedno: skonsumować związek. Wtedy nikt nie będzie mógł stanąć im na drodze. Ciotka Giovanny, Peppina, widząc, jak jej podopieczna cierpi z miłości, użyczyła jej kluczy do swojego mieszkania. Wystarczyła jedna schadzka kochanków, aby Giovanna zaszła w ciążę. „Mama miała wtedy zaledwie 17 lat i w Raffadali wybuchł skandal. Oboje postawili jednak na swoim. Był ślub, a za dziewięć miesięcy urodziłem się ja. Widzisz, jak pchałem się na ten świat”, śmieje się Stefano. Rozmowę przerywa nam jeden z restauratorów. „Stefano, jak dobrze, że przyjechałeś. Jesteś tu teraz wielką gwiazdą. Ludzie, jak dowiadują się, że biesiadowałeś u mnie, chcą zamawiać te same dania”, mówi.

Stefano uśmiecha się. „Tak kocham Włochów. Czasem żałuję, że nie mieszkam tu na stałe”, mówi. Jego rodzice zaraz po ślubie postanowili wyjechać z Włoch. Nie mieli tu perspektyw na dobrą pracę, a marzyli, że ich dzieci będą miały łatwiejsze życie niż oni sami. Jeszcze przed narodzinami Stefano osiedlili się w niemieckim mieście Manheim. Tam się wychowywał. Tam urodzili się też jego dwaj młodsi bracia – Vincenzo i Marco. „Na Sycylię przyjeżdżaliśmy na wakacje. Na tę chwilę czekałem cały rok”, mówi Stefano i pokazuje mi trasę, którą zawsze wjeżdżali samochodem do Raffadali. „Mój tata miał wtedy taki wielki samochód. Pakowaliśmy się do niego wszyscy i kiedy tylko wjeżdżaliśmy do miasteczka, wszyscy znajomi wychodzili, żeby nas powitać. Byłem wówczas bardzo szczęśliwy”.

Serce zostaje na Sycylii

Najgorzej było, kiedy lato dobiegało końca. Wiadomo, że niebawem trzeba będzie wracać do Niemiec, znowu zacznie się szkoła, obowiązki. Pewnie dlatego do dziś Sycylia kojarzy mu się z czasem beztroski i wolności. Może dlatego tak kocha tu przyjeżdżać. „Włosi są niesamowicie emocjonalni. Co w sercu, to na języku. Uwielbiam z nimi rozmawiać, bawić się, oni wszystko robią na sto procent. Tu nie ma letnich temperatur, jest albo miłość, albo nienawiść”. Tym razem jednak przyjazd Stefano na Sycylię jest inny. Po raz pierwszy mieszkańcy Raffadali uważnie mu się przyglądali. Trudno im było zrozumieć, jak to się stało, że ich Stefano jest teraz w centrum zainteresowania. Tutejsze gazety nawet napisały o tym, że przywiózł ze sobą ekipę filmową. Dlatego niektórzy byli początkowo wobec niego nieufni. Z czasem jednak lody stopniały. Okazało się, że Terrazzino może i jest gwiazdą, ale w środku to ciągle ten sam chłopak, który jeszcze niedawno w krótkich spodniach biegał wkoło fontanny. „Raz tylko miałem niemiłe zdarzenie. Kręciliśmy sceny do serialu. W przerwie koło mnie stanęło kilku Włochów. Jeden z nich trzymał ręce w kieszeniach i krzywo na mnie spoglądał: »Ma się to szczęście w życiu, co?«, powiedział bez cienia uśmiechu. Przykro mi się wtedy zrobiło. »Dlaczego tak pochopnie mnie oceniasz, nie wiesz, przez co przeszedłem, jaką drogę musiałem pokonać, żeby znaleźć się w tym momencie, w jakim jestem teraz«, odpowiedziałem mu”.

Najważniejsze: nie bać się

Bo Włosi są momentami podobni do Polaków. Lubią narzekać, że im nic się nie układa, a tak naprawdę sami nie mają odwagi, żeby wziąć sprawy w swoje ręce. Kiedy Stefano był mały, obaj z Salvatore postanowili, że zrobią wszystko, żeby w życiu zajmować się tym, co naprawdę kochają. W kryzysowych momentach dzwonili do siebie nawzajem, podnosząc się na duchu. Najważniejsze było zawsze to, żeby nie bać się realizować marzeń. Kiedy Stefano skończył w Niemczech szkołę kostiumologii i zaczął pracować w zawodzie, wcale nie był szczęśliwy. Wiedział, że ten zawód to nie jest jego pasja. „Pochodzę z artystycznej rodziny. W genach mam muzykę i taniec. Ojca nazywali »Disco King«, tak dobrze tańczył, dziadek za to pięknie śpiewał. Dlatego w końcu wytłumaczyłem im, że moim życiem jest taniec. Zrozumieli”. Kiedy Stefano przyjechał do Polski, nie było mu łatwo. „Nie znałem języka ani mentalności Polaków. W Warszawie czułem się trochę obco. Na początku było ciężko. Jednak dostałem szansę od losu, dzięki której mogłem spełniać pozostałe marzenia. To dodało mi pewności siebie”. Jego życie nabrało tempa, gdy zaczął występować w „Tańcu z gwiazdami”. Poznał fantastycznych ludzi. „Mogłem wreszcie pokazać swoje zdolności, a przede wszystkim to, co mam w genach – moją artystyczną duszę”. Justyna Steczkowska pozwoliła mu uwierzyć w to, że umie śpiewać, czego efektem jest płyta „Cin Cin Amore”. Potem przyszły propozycje udziału w serialu, gdzie mógł pokazać swoje kolejne zdolności. Widzów przekonał optymizmem do życia i zaraził tańcem.

W w dniu, w którym skończył 18 lat, musiał stawić się w niemieckim urzędzie i zadecydować, które obywatelstwo chce przyjąć. „Lubię Niemcy. Tam się wychowałem. Nie czuję się jednak Niemcem. W głębi duszy jestem Włochem. Zresztą wyobrażasz sobie Niemca o nazwisku Terrazzino? Przecież to śmieszne”.

Niebawem i ta jego podróż na Sycylię dobiegnie końca. W Warszawie czekają obowiązki, praca, kolejne koncerty. Ale włoscy koledzy Stefana już przygotowali dla niego niespodziankę. Na pożegnanie zaśpiewają mu przebój Adriano Celentano „Il ragazzo della via Gluck”. To piosenka o chłopcu, który mimo że wychowany na prowincji, robi karierę, staje się bogatym i wpływowym biznesmenem. Nie jest jednak szczęśliwy. Oddałby wszystkie pieniądze za to, żeby z przyjaciółmi z dzieciństwa znowu biegać boso po trawie. „Bohater tej piosenki nie czuje się spełniony. Ze mną jest inaczej. Odnalazłem w życiu szczęście i pasję. Tylko czasem tak chciałbym cofnąć czas i choć raz jeden przeżyć na Sycylii takie lato jak wtedy, gdy byłem mały”.

Nie dam się uciszyć

Po kilku telefonach „z góry” podjęto decyzję, że program nie zostanie nigdy wyemitowany. Cały odcinek został skasowany, a publiczność w studiu musiała podpisać specjalne umowy o poufności, potwierdzające, że nigdy nie zdradzą tego, co usłyszeli z ust Karen Mulder w programie. Ale Karen postanowiła, że przerwie zmowę milczenia i nie da się tak łatwo uciszyć. Ponownie udzieliła wywiadu tym razem do gazety. I powtórzyła wszystkie oskarżenia.

Następnego dnia modelka trafiła do kliniki psychiatrycznej w Paryżu. Spędziła tam pięć miesięcy. Mówiono, że jej pobyt opłacił Gerald Marie, szef agencji modelek Elite, jeden z tych, którego nazwisko wymieniła w słynnym wywiadzie. Wtedy był nietykalny. Dopiero w latach 2020-2021 piętnaście kobiet oskarżyło go o nadużycia seksualne.

W grudniu 2002 roku Karen próbowała popełnić samobójstwo, przedawkowała leki nasenne. Nieprzytomną znalazł ją przyjaciel. Po tym wydarzeniu zupełnie zniknęła ze świata mody i mediów. Dopiero w 2008 roku projektant John Galliano namówił ją na jedno wyjście po wybiegu w wieczorowej sukni Diora.

Powrót po latach i kolejne oskarżenia

Teraz niemiecki „Vogue” namówił ją na pierwszą sesję od 25 lat i pierwszy tak szczery wywiad na temat dawnych, przemilczanych wówczas wydarzeń. Ekipa wspomina, że Karen nadal jest niezwykle piękną „blondynką z klasą”, jak zawsze ją nazywano. Bez narzekania pozowała na ulicach Paryża w 40-stopniowym upale w grubym, zimowym płaszczu. Modelka od wielu lat mieszka w stolicy Francji. „Mieszkam tutaj już tak długo, że stałam się bardziej paryska niż holenderska”. Karen zupełnie wycofała się z branży, przestała również utrzymywać kontakty z dawnymi znajomymi. Jej córka ma już 19 lat, unika pokazywania się w mediach społecznościowych i na pewno nie zamierza zostać modelką.

W rozmowie z „Vogue” został oczywiście poruszony ten trudny temat słynnego i do bólu szczerego wywiadu, którego Karen udzieliła 25 lat temu. Do dzisiaj bardzo ciężko jej do tego wracać i o tym mówić. „Zostałam wtedy zablokowana i uciszona. Zmuszono mnie, żebym przyznała po wywiadzie, że to wszystko sobie wymyśliłam”. Nie zdradza jednak, przez kogo. Nie chce również rozmawiać na temat swoich relacji z rodzicami i siostrą. „Byłam wtedy bardzo naiwna. Wydawało mi się, że skoro jestem sławna, to przecież wszyscy muszą mi uwierzyć” – opowiada w „Vogue”. Zamiast tego, uznano ją za wariatkę. „Chciałam tylko, żeby te wszystkie okropne rzeczy ustały – żeby mężczyźni przestali myśleć, że mogą robić, co im się żywnie podoba”. Przyznała również, że nigdy w życiu nie poznała Epsteina.

„Lata 90. w świecie mody był to zamknięty krąg – Ritz – Concordy – bogaci faceci. Nie było social mediów i możliwości szybkiego przekazywania informacji. Tylko dyskretne „zaglądanie” z kamerą za kulisy pokazów i sesji, na tyle, na ile pozwalali giganci branży mody. Byle tylko nie zdemaskować za dużo” – opowiada Alexander Werz, pracujący od lat w branży mody.

Zobacz także: https://gwiazdy.viva.pl/na-ekranie/najslynniejsza-modelka-swiata-doczekala-sie-wlasnej-filmowej-biografii-wszystko-co-wiemy-o-najnowszej-produkcji-o-zyciu-kate-moss/

Dalej Karen porównuje również dzisiejsze czasy w modelingu do lat 90. „Bardzo dużo się zmieniło. Rozmawiałam niedawno z Heleną Christensen i Stephanie Seymour o tym, że to jest wspaniałe, że wiele z nas może nadal pracować w branży. Kiedyś to było przecież niemożliwe. Wtedy, do reklamy kosmetyków dla 60-latek, startowały 20-letnie modelki. Dziś to nie do pomyślenia”.

Niemiecka supermodelka lat 90. Nadja Auermann napisała, jak bardzo się cieszy z powrotu Karen! „Świat mody stawia teraz na kobiety z doświadczeniem, charakterem i autentycznością. A Karen ma tyle do zaoferowania!”.

Przez długi czas, Karen Mulder nie czuła się gotowa na powrót do modelingu. Wyznała, że brakowało jej niezbędnej w tym zawodzie pewności siebie. „Ale teraz – uważam, że jest właściwy moment na powrót. Nie jestem już tą samą osobą, którą byłam kiedyś. Z optymizmem patrzę w przyszłość”.

W ostatnich tygodniach, Karen odnowiła wiele ze swoich starych kontaktów w branży. Wiele firm i domów mody, bardzo chce z nią współpracować, zwłaszcza tych, z którymi osiągała sukcesy w latach 90. Rozmowy dotyczą także jej powrotu na wybieg. I to już we wrześniu! Czy Karen będzie w stanie powtórzyć swój legendarny krok na wybiegu? Ona obiecuje, że tak! Wciąż wierzy, że jeszcze to potrafi.

ZOBACZ TAKŻE: Sekret idealnie świetlistej cery podbija TikToka. Ten prosty trik z podkładem daje spektakularny efekt

Nowy luksus? Włosy, które nie próbują być perfekcyjne

Na wybiegach naturalna tekstura włosów coraz częściej dostaje główną rolę. Zamiast misternie ułożonych loków pojawiają się swobodne fale, nieidealny skręt i pojedyncze kosmyki wymykające się spod kontroli. To odejście od fryzur, w których każdy włos musi znaleźć się na swoim miejscu.

Właśnie w ten klimat doskonale trafia curly shag. Jego DNA pozostaje niezmienne od dekad: warstwy, objętość na czubku głowy, krótsze pasma okalające twarz i długości, które mogą poruszać się we własnym rytmie. W najnowszej odsłonie fryzura nie wygląda jednak jak dosłowny powrót do lat 70. Jest lżejsza, bardziej miękka i przede wszystkim dopasowana do naturalnego skrętu włosów.

CZYTAJ TEŻ: Nie krem ani serum. To od tego kroku zaczyna się naprawdę dobra pielęgnacja skóry. Koreanki wiedzą o tym od lat

To właśnie odróżnia współczesny shag od mocno wystylizowanych fryzur. Nie każdy lok musi układać się perfekcyjnie. Lekko puszące się pasma, nieregularny skręt i pojedyncze niesforne kosmyki są tutaj pożądanym efektem – nadają fryzurze charakter i niewymuszoną lekkość.

Sekret tkwi w dobrym cięciu

Curly shag może sprawdzić się zarówno przy falach, jak i mocniejszych lokach, ale nie istnieje jeden uniwersalny schemat cięcia. Warstwy powinny uwzględniać gęstość włosów, stopień skrętu oraz to, jak mocno pasma skracają się po wyschnięciu. Charakterystyczna pozostaje objętość w górnej części fryzury oraz krótsze kosmyki miękko okalające twarz.

I najważniejsze: tej fryzury nie należy przesadnie stylizować. Lekki krem lub pianka podkreślająca skręt, suszenie dyfuzorem albo pozostawienie włosów do naturalnego wyschnięcia w zupełności wystarczą. Drugiego dnia? Może wyglądać nawet lepiej. Curly shag nabiera wtedy charakterystycznej nonszalancji i traci efekt świeżo ułożonej fryzury.

Jesień może więc należeć do loków, które wreszcie nie muszą być idealne.

Wszystko zaczęło się w „Prince Charming”. Tak poznali się Jacek Jelonek i Oliwer Kubiak

Ich historia nie zaczęła się na przypadkowej imprezie, przez znajomych ani za sprawą aplikacji randkowej. Jacek Jelonek i Oliwer Kubiak poznali się w 2021 roku na planie pierwszej polskiej edycji „Prince Charming”, realizowanej w Hiszpanii. Jacek był głównym bohaterem programu i spośród uczestników miał wybrać mężczyznę, z którym chciałby spróbować stworzyć relację. Jednym z nich był właśnie Oliwer.

Format z założenia opierał się na randkach, rozmowach i kolejnych spotkaniach pozwalających Jackowi lepiej poznać uczestników. To właśnie w tych dość nietypowych okolicznościach zaczęła rozwijać się znajomość, która później miała przetrwać znacznie dłużej niż sam program.

Między Jackiem i Oliwerem stopniowo pojawiała się bliskość. Widzowie mogli obserwować ich wspólne randki i rozmowy, a Oliwer jeszcze przed zakończeniem programu otwarcie mówił Jackowi o swoich uczuciach. Ostatecznie to właśnie jego Jelonek wybrał w finale pierwszej polskiej edycji „Prince Charming”.

• ZOBACZ TEŻ: Żył jak włóczęga, kochały go kobiety i tłumy czytelników. Edward Stachura zapłacił wysoką cenę za swoją legendę

Nagranie finału i jego telewizyjna emisja dzieliło kilka miesięcy. Dla Jacka i Oliwera oznaczało to dość osobliwą sytuację. Wiedzieli już, jak zakończył się program, ale nie mogli zdradzić tego widzom. Jednocześnie sami musieli odpowiedzieć sobie na znacznie ważniejsze pytanie: czy uczucie zrodzone w słonecznej Hiszpanii przetrwa powrót do Polski i zderzenie ze zwyczajną codziennością?

Nie czekali długo, aby się o tym przekonać.

Po latach szczególnie ciekawie brzmi ich pierwszy wspólny wywiad dla VIVA.pl, udzielony po emisji finału. Oliwer opowiadał wówczas, że po powrocie z Hiszpanii najpierw pojechał do Gdańska, ale już następnego dnia ruszył do Warszawy. Razem z Jackiem spędzili weekend w hotelu.

Pomysł nie był przypadkowy. Chcieli znaleźć się na „neutralnym gruncie” i po raz pierwszy zobaczyć, jak czują się razem bez kamer, innych uczestników i całej otoczki programu.

Jacek tłumaczył w rozmowie z VIVA.pl:

„Wyszedłem z propozycją, abyśmy od razu po powrocie się spotkali i zobaczyli, jak to będzie, kiedy oboje wrócimy z Hiszpanii i będziemy na neutralnym gruncie – stąd propozycja spędzenia weekendu w hotelu – miejscu, które będzie dla nas nowe, tak aby żaden z nas nie czuł się u kogoś gościem.”

Była to pierwsza próba przeniesienia relacji z telewizyjnej rzeczywistości do ich własnego świata. Jak pokazały kolejne miesiące – udana.

Po „Prince Charming” zaczęło się zwyczajne życie. I właśnie wtedy poznali się naprawdę

Wielkie emocje dobrze wyglądają przed kamerami, ale każdy związek prędzej czy później zaczyna składać się z dużo mniej widowiskowych elementów. Poranków, obowiązków, wspólnych posiłków, zmęczenia, przyzwyczajeń i kompromisów. W przypadku Jacka Jelonka i Oliwera Kubiaka ten etap rozpoczął się wyjątkowo szybko.

Oliwer już wcześniej planował przeprowadzkę do Warszawy, a nowa relacja – jak później podkreślał – jedynie utwierdziła go w tej decyzji. Mniej więcej tydzień po powrocie do Polski znalazł mieszkanie w stolicy i wyprowadził się z Trójmiasta.

Formalnie miał więc własny adres. W praktyce sytuacja wyglądała trochę inaczej. Oliwer przyznał VIVA.pl, że i tak niemal cały czas przebywał u Jacka. Po mniej więcej czterech miesiącach Jelonek doszedł więc do bardzo pragmatycznego wniosku: nie ma większego sensu płacić za mieszkanie, w którym prawie nikt nie mieszka. Zaproponował więc Oliwerowi wspólne życie pod jednym dachem. 

„Mniej więcej po 4 miesiącach stwierdziłem, że zupełnie bez sensu jest wydawanie pieniędzy na mieszkanie, w którym nikt nie mieszka — oprócz obszernej szafy Oliwera. Zaproponowałem więc zamieszkanie razem. No i w zasadzie nic się nie zmieniło, tylko… miejsca na półkach zabrakło” – wspominał w rozmowie z VIVA.pl.

W relacji pojawiały się również kolejne ważne kroki. Jednym z nich było poznawanie bliskich. Jacek został zaproszony na urodziny mamy Oliwera. Poznał tam dużą część jego rodziny oraz najbliższych przyjaciół. Kubiak nie ukrywał później, że przed spotkaniem towarzyszył mu stres. Przedstawienie partnerowi najważniejszych osób w swoim życiu było dla niego dużym wydarzeniem, jednak – jak mówił – wszyscy szybko znaleźli wspólny język.

Oliwer poznawał z kolei najbliższych przyjaciół Jacka, których ten określał jako ludzi będących dla niego jak rodzina.

Równolegle obaj odkrywali znacznie bardziej prozaiczne strony swoich charakterów. Jacek przekonał się chociażby, że Oliwer lubi długo spać i – w jego ocenie – nieco przecenił w programie swoje kulinarne umiejętności. Oliwer ripostował, że jajecznica na śniadanie zawsze jest dobrym rozwiązaniem, a przy okazji odkrył, że to Jacek gotuje częściej i lepiej, niż wcześniej deklarował.

Za żartami kryła się jednak ważniejsza obserwacja. Oboje przyznawali, że zaskakująco łatwo przyszło im dopasowanie swoich codziennych rytuałów, rutyny i przyzwyczajeń. Telewizyjny eksperyment zaczął zmieniać się w trwały związek.

Ich związek dojrzewał z dala od „Prince Charming”. Później przyszły zaręczyny

Kolejne lata przyniosły Jackowi i Oliwerowi możliwość funkcjonowania już bez konieczności ukrywania swojej relacji. Wspólne życie przestało być tajemnicą, a oni sami regularnie pojawiali się razem publicznie i opowiadali o swoim związku.

Ich historia od początku przyciągała uwagę także dlatego, że „Prince Charming” był pierwszym polskim reality show skoncentrowanym na poszukiwaniu miłości przez homoseksualnego głównego bohatera. Jacek i Oliwer znaleźli się więc w sytuacji, w której prywatna relacja niemal od pierwszego dnia rozwijała się przy zainteresowaniu widzów i mediów.

Po niemal trzech latach związku zdecydowali się zrobić kolejny krok. Na początku lipca 2024 roku Jacek Jelonek i Oliwer Kubiak przekazali wiadomość o zaręczynach. Do oświadczyn doszło podczas romantycznej podróży do Włoch.

Para otwarcie przyznawała, że chce się pobrać, jednak przygotowanie uroczystości wymagało podjęcia szeregu decyzji. W kolejnych medialnych wypowiedziach przewijała się kwestia ceremonii poza Polską oraz związanych z nią formalności i kosztów. Plany zmieniały się wraz z przygotowaniami – wcześniej pojawiał się pomysł Włoch, później Jacek i Oliwer mówili także o Portugalii.

• SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Była jego trzecią żoną, to u jej boku Jan Frycz przewartościował swoje życie. „Teraz widzę, że to właśnie ma sens”

Jacek Jelonek i Oliwer Kubiak ujawnili datę ślubu. Pobiorą się 5 września

Pięć lat po spotkaniu w „Prince Charming” i ponad dwa lata po zaręczynach Jacek Jelonek i Oliwer Kubiak są gotowi na kolejny etap. 19 sierpnia 2026 roku oficjalnie ogłosili, że ich ślub odbędzie się 5 września.

Informację przekazali wspólnie w mediach społecznościowych. „Ta data szła do nas tak ciężko, jak ciężko wychodził ten korek z butelki, ale…. We’re getting Married! [Bierzemy ślub! - przyp. red]” – ogłosili, ujawniając długo wyczekiwaną datę.

Wiadomość pojawiła się niespełna trzy tygodnie przed ceremonią, co sprawiło, że romantyczne odliczanie oficjalnie ruszyło.

Hayden Panettiere przed śmiercią mówiła o córce. Wierzyła, że kiedyś zrozumie jej historię

Historia Hayden Panettiere i jej córki Kayi od początku nie była łatwa. Było w niej ogromne szczęście związane z narodzinami dziecka, ale później również choroba, uzależnienie i bolesna rozłąka. Mimo wszystko aktorka do końca podkreślała, że córka pozostaje niezwykle ważną częścią jej życia.

21 lipca 2026 roku magazyn „Momé” opublikował jeden z ostatnich wywiadów z Panettiere. Gwiazda „Nashville” i „Heroes” wróciła w nim do najtrudniejszych momentów swojego macierzyństwa. Opowiedziała też o tym, jak wyglądała jej relacja z 11-letnią Kayą.

Choć nie mieszkały razem, Panettiere zapewniała, że odległość nie przekreśliła ich więzi.

„Kocham moją córkę i jestem bardzo dumna z młodej kobiety, którą się staje. Cały czas z nią rozmawiam i czuję z nią bardzo silną więź” – mówiła Hayden Panettiere.

W kolejnych słowach pojawiło się zdanie, które po śmierci aktorki nabiera szczególnego znaczenia. Hayden miała nadzieję, że wraz z upływem czasu Kaya będzie mogła spojrzeć na historię swojej mamy z innej perspektywy.

„Pewnego dnia zrozumie moją historię i dlaczego nie mogłam być z nią przez cały czas” – wyznała.

Panettiere mówiła też o pogodzeniu się z przeszłością. „Trzeba odpuścić to, co chciałoby się zmienić, być obecnym i jak najlepiej wykorzystać to, co ma się teraz” – tłumaczyła.

Zobacz też: Tajemnicza śmierć Hayden Panettiere. Wyniki sekcji i jeden szczegół z miejsca tragedii zwracają szczególną uwagę

Narodziny Kayi były początkiem bardzo trudnego okresu

Kaya przyszła na świat w 2014 roku. Narodziny córki, które powinny być dla Hayden początkiem nowego rozdziału, wiązały się jednak z dramatycznymi doświadczeniami.

Po cesarskim cięciu aktorka doznała poważnego krwotoku poporodowego. Jej stan był na tyle ciężki, że potrzebowała siedmiu transfuzji krwi oraz kolejnej operacji.

Po latach wróciła pamięcią do chwil, w których bała się o życie swoje i dziecka.

„Zamknęłam oczy i po prostu modliłam się, żeby z moją córką wszystko było dobrze. Naprawdę byłam gotowa odejść, jeśli nadszedł mój czas. Liczyło się tylko to, żeby Kaya była bezpieczna i zdrowa” – wspominała.

Kiedy zagrożenie minęło, pojawiły się jednak kolejne problemy. Panettiere zmagała się z depresją poporodową. Opowiadała, że początkowo nie potrafiła poczuć więzi z nowo narodzoną córką.

„Nic nie czułam. A teraz musiałam wymyślić, jak zbudować z nią więź. Wydawało się to niemożliwym zadaniem” – przyznała.

W następnych tygodniach i miesiącach czuła pustkę. Zaczęła sięgać po alkohol, który – jak sama później mówiła – stał się sposobem na przetrwanie kolejnych dni. Z czasem rozpoczęła leczenie i otrzymała diagnozę depresji poporodowej.

Czytaj też: Hollywood pogrążone w żałobie. Nie żyje Hayden Panettiere. Miała zaledwie 36 lat. Przyczyny jej śmierci owiane są tajemnicą

W 2018 roku Hayden Panettiere i Władimir Kliczko się rozstali

Hayden Panettiere i Władimir Kliczko zaręczyli się w 2013 roku. Rok później zostali rodzicami Kayi. Ich związek nie przetrwał jednak próby czasu. W 2018 roku para ostatecznie się rozstała, a pełną opiekę nad dziewczynką przejął jej ojciec.

Dla Hayden rozpoczął się kolejny wyjątkowo bolesny etap. W 2022 roku w programie „Red Table Talk” opowiedziała o okolicznościach rozłąki z dzieckiem. Jak wspominała, początkowo była przekonana, że Kaya jedzie do ojca tak jak wcześniej.

Aktorka twierdziła, że dopiero później pojawiła się kwestia pełnej opieki nad córką.

„Podpisanie tych dokumentów, żeby przekazać mu pełną opiekę, było bardzo bolesne. To była najbardziej rozdzierająca serce rzecz, jaką kiedykolwiek musiałam zrobić w życiu” – mówiła.

Do tego doświadczenia wróciła także we wspomnieniach „To ja: rozliczenie”, wydanych w 2026 roku. Nie ukrywała, że życie z dala od córki pozostawiło w niej głęboki ślad.

„To, że nie jestem z nią codziennie pod jednym dachem, było najbardziej rozdzierającym doświadczeniem mojego życia” – napisała.

Jednocześnie Hayden nazywała Władimira Kliczkę „wspaniałym ojcem”. Zapewniała również, że mimo dzielącej ją od Kayi odległości ich więź pozostawała bardzo silna.

Hayden tłumaczyła, dlaczego zgodziła się na rozłąkę z córką

Po latach Panettiere otwarcie mówiła również o powodach decyzji dotyczącej opieki nad dzieckiem. Nie przedstawiała jej jako czegoś, czego chciała. Przeciwnie – podkreślała, jak wiele ją kosztowała.

„To nie była decyzja, którą podjęłam lekko, ani decyzja, którą w ogóle chciałam podjąć” – wyznała.

W tamtym okresie sama potrzebowała pomocy. Tłumaczyła, że musiała najpierw zadbać o siebie, aby móc postawić córkę na pierwszym miejscu i stać się dla niej taką matką, jakiej Kaya potrzebowała.

W jednej z ostatnich rozmów Hayden nie skupiała się już jednak wyłącznie na tym, co straciła. Z dumą opowiadała o dorastającej córce, o ich rozmowach i poczuciu bliskości. Zapytana, kim dziś jest, bez wahania odpowiedziała: „Jestem wojowniczką”.

„Jestem w trakcie pracy nad sobą – jak każdy z nas. Przyjmuję każdy dzień takim, jaki jest. Pracuję nad sobą i robię wszystko, co w mojej mocy” – mówiła.

Po śmierci Hayden Panettiere Władimir Kliczko przerwał milczenie

Hayden Panettiere zmarła 16 sierpnia. Aktorkę znaleziono nieprzytomną w miejscu zamieszkania w Greenville w Karolinie Południowej. Próby przywrócenia jej funkcji życiowych nie przyniosły rezultatu.

Dwa dni później, 18 sierpnia, głos zabrał Władimir Kliczko. Były partner Hayden zamieścił na Instagramie archiwalne rodzinne zdjęcie, na którym znalazł się razem z aktorką i małą Kayą.

Towarzyszyły mu bardzo osobiste słowa.

„Nasza rodzina przechodzi przez czas głębokiego szoku i ogromnego smutku. Wiadomość o tragicznej śmierci Hayden głęboko mnie zasmuciła. Odeszła z tego świata zdecydowanie za wcześnie” – napisał Władimir Kliczko.

Były mistrz świata wagi ciężkiej podkreślił, że zakończenie ich związku nie zmieniło miejsca, jakie Hayden zajmowała w jego życiu.

„Hayden, choć nie była już moją partnerką, była ważną częścią mojego życia i matką naszej córki Kayi. Zbudowała niesamowitą karierę dzięki ogromnemu talentowi, zmagając się jednocześnie z ciemniejszymi stronami bardzo wymagającej branży. Nic nie wymaże wspólnych chwil ani miejsca, jakie zajmowała w naszym życiu” – napisał.

Czytaj też: Krótko przed śmiercią Hayden Panettiere wydała swoje wspomnienia. Ujawniła w niej szokujące kulisy Hollywood

Władimir Kliczko złożył 11-letniej Kai ważną obietnicę

Najbardziej osobisty fragment pożegnania Kliczki dotyczył ich córki. Sportowiec napisał wprost, co zamierza zrobić, aby Kaya zachowała pamięć o swojej mamie.

„Naszej córce Kayi zawsze będę mówił o jej matce z szacunkiem i zadbam o to, by pamiętała, jaką była osobą” – zadeklarował.

Te słowa mocno wybrzmiewają w zestawieniu z tym, co sama Hayden mówiła niedługo wcześniej. Aktorka wierzyła, że nadejdzie dzień, w którym córka pozna i zrozumie jej historię – także powody, dla których mama nie mogła być przy niej przez cały czas.

Nie są to dwie części tej samej rozmowy ani odpowiedź Kliczki na słowa byłej partnerki. Łączy je jednak Kaya. Hayden przed śmiercią mówiła o nadziei, że córka kiedyś zrozumie jej historię. Po jej odejściu Kliczko zadeklarował, że będzie mówił Kai o mamie z szacunkiem i zadba o pamięć o tym, jaką była osobą.

Na końcu swojego pożegnania zwrócił się również do rodziców Hayden, jej przyjaciół i fanów. Poprosił o uszanowanie uczuć oraz prywatności rodziny.

„Spoczywaj w pokoju, Hayden. Obyś odnalazła wieczny spokój” – zakończył.

Źródła: PEOPLE, Parade, Pudelek

Wanda Traczyk-Stawska w archiwalnym wywiadzie VIVY!

„W wigilijny wieczór wszystkie, które mogłyśmy chodzić, wyszłyśmy przed barak i czekałyśmy na pierwszą gwiazdkę. Kiedy zabłysła, patrzyłyśmy na wschód, w kierunku Polski i śpiewałyśmy »Bóg się rodzi…«”. Legendarna uczestniczka powstania warszawskiego, Wanda Traczyk-Stawska w poruszającej rozmowie z Aliną Mrowińską. O najpiękniejszej Wigilii w obozie jenieckim w 1944 roku, niezwykłym spotkaniu w dalekiej Palestynie i o wspomnieniach, które dają siłę na całe życie.

– Rozmawiamy w Domu Kombatanta, od kiedy Pani tu mieszka?

Jeszcze nie minął miesiąc. Przeniosłam się, mając świadomość, że już nie mogę zostawać w domu sama na noc. A poza tym już sobie nie radziłam. Za trudno było mi utrzymać taką własną dyscyplinę, żebym pamiętała o lekach i o wszystkich moich powinnościach, bo dalej muszę stale gdzieś gonić i coś robić.

– Trudno było Pani opuścić swój dom?

Wielki żal… Mieszkałam w przepięknym miejscu w Międzylesiu ponad 70 lat. Staram się tam wracać choć raz w tygodniu, żeby sobie chwilę posiedzieć i popatrzeć na las, na znajome wiewiórki, ptaki. Prawie codziennie mam jeszcze jakieś zajęcia związane z Cmentarzem Powstańców Warszawy na Woli. Od 1947 roku jestem nim zajęta, od kiedy wróciłam z Palestyny do Warszawy i dostałam rozkaz od mojego dowódcy, by odnaleźć groby kolegów poległych w powstaniu. Od roku jest już Izba Pamięci, a dwa miesiące temu otwarto wspaniałą wystawę Krzysztofa Wodiczki „Głosy pamięci”. Jest niezwykła, jedyna taka na świecie – w dużej, całkowicie ciemnej przestrzeni świeci się tylko płomień poruszany dźwiękiem nagranych relacji ludności cywilnej i żołnierzy. W tej ciemności jest jakaś nieziemska siła, to jest ogromnie wstrząsające słuchać ludzi, którzy opowiadają o swoich przeżyciach z czasu powstania – o dniach i nocach spędzonych w piwnicach, wysiedleniach z domów, bombardowaniach, masowych egzekucjach, głodzie. Moim marzeniem jest, żeby ten 
cmentarz wołał na cały świat o pokój i żeby jak najwięcej ludzi to wołanie usłyszało. Na półtora hektara pochowano 104 105 osób. Jedyny taki wojenny cmentarz na świecie, gdzie leżą razem cywile i żołnierze. Bo razem walczyliśmy i razem ginęliśmy. Bez ludności cywilnej nie trwalibyśmy 63 dni. 

– Często wraca Pani do wspomnień?

Niestety tak. Miałam zaledwie 17 lat, kiedy szłam do powstania, walczyłam na pierwszej linii, byłam ranna, odłamki utkwiły mi w czaszce. Kolega mnie opatrywał, nie mając ani kropli wody. W pobliżu był jakiś zrujnowany sklep z winami i pamiętam, że podnosił mi głowę, ja strasznie krwawiłam, a on lał na ranę wino. Wróciłam do walki, a potem przeszłam przez cztery obozy jenieckie. Po raz pierwszy w dziejach wojen kobiety były jeńcami wojennymi, na takich samych prawach jak mężczyźni. W tym strasznym mroku były też piękne chwile. Jedną z najpiękniejszych i najbardziej wzruszających, która została ze mną na całe życie, była Wigilia w 1944 roku w obozie jenieckim w Zeithain. Głód był straszny, niektórym dziewczętom otwierały się rany, najmłodsze chorowały na szkarlatynę. Była tam z nami doktor Jadwiga Beaupré, pseudonim „Malina”, powstańcza lekarka, niezwykle mądra, odważna i piękna kobieta. Potrafiła dla naszych chorych wszystko wydębić od niemieckich lekarzy. Wiele dziewcząt zawdzięczało jej życie. Na kilka dni przed Wigilią starałyśmy się nie jeść przydzielonej margaryny, cukru, chleba, żeby jak najwięcej zaoszczędzić. Świąteczne paczki Czerwonego Krzyża dostały tylko osoby, które już wcześniej były w obozie. Do nas nie zdążyły dotrzeć. W wigilijny wieczór wszystkie, które mogłyśmy chodzić, nawet niektóre ranne, wyszłyśmy przed barak i czekałyśmy na pierwszą gwiazdkę. Stałyśmy w dwuszeregu, tak jak trzeba w wojsku. Kiedy zabłysła pierwsza gwiazdka… patrzyłyśmy na wschód, w kierunku Polski i śpiewałyśmy „Bóg się rodzi”. Był trzaskający mróz, padał śnieg, piękna zima. Niemcy patrzyli na nas z takim szacunkiem.

– Było w Was dużo nadziei, że niedługo skończy się koszmar wojny?

O tak, wiedziałyśmy z nasłuchów radiowych mężczyzn z drugiej części obozu, że Niemcy wszędzie przegrywają i że Rosjanie są coraz bliżej. Modliłyśmy się, żeby doszli do nas alianci. A stało się jeszcze piękniej. Zostałam wyzwolona w kwietniu, jeszcze przed zakończeniem wojny, w cudowny wręcz sposób, przez żołnierzy generała Maczka.

– W Oberlangen, blisko granicy z Holandią.  

Stale to pamiętam, kiedyś nawet często śniło mi się w nocy. Proszę zobaczyć, tam na półce mam książkę o Oberlangen. Często do niej wracam, przypomina mi się jakaś koleżanka, przeczytam nekrolog, że któraś zmarła… Niewiele z nas już żyje. To był ogromny obóz, 1720 dziewczyn. Miałyśmy nawet zorganizowane tajne komplety. Najwięcej łacińskich słówek zapamiętałam z Oberlangen. Ale wracając do wyzwolenia, chłopaki od Maczka dowiedzieli się, że osiem kilometrów od nich jest kobiecy obóz i że Niemcy chcą go zatopić. Kiedy weszli, to było niezwykłe przeżycie, nigdy nawet o tym nie marzyłam, że będą nas uwalniać Polacy. Któraś dziewczyna spotkała swojego brata, inna ojca, narzeczonego. Jakież to było wzruszające patrzeć, jak się cieszą swoją obecnością. 

– A jak to się stało, że po wyzwoleniu znalazła się Pani w Palestynie?

Słyszałyśmy straszne rzeczy, że w Polsce będzie nowa radziecka okupacja. Chłopcy od Maczka opowiadali o masowych wywózkach, łagrach, rozstrzeliwaniach. Zostałam skierowana przez generała Andersa do Szkoły Młodszych Ochotniczek, którą założył w Nazarecie. To jest jego wielka zasługa, że wyprowadził ze Związku Radzieckiego ludność cywilną i założył przy II Korpusie szkoły dla młodzieży. Pojechałam przez Włochy, Egipt do Palestyny. Strasznie się broniłam przed tym wyjazdem, pisałam podania, pisali moi koledzy, ich rodzice. Nic to nie dało. 

– Dlaczego tak bardzo nie chciała Pani jechać do Nazaretu?

Bo cudownie mi było we Włoszech i nie chciałam się rozstawać z przyjaciółmi. Przepiękne miasteczko Macerata, bliziutko do morza, niezwykle piękna plaża. Raj na ziemi, po tym wszystkim, co przeżyliśmy. 

– W Nazarecie wydarzyło się coś absolutnie niezwykłego. Nieoczekiwanie spotkała tam Pani matkę kolegi, z którym walczyła Pani w powstaniu.

Od tamtej pory jestem głęboko wierzącym człowiekiem. Bo to, co się wydarzyło, nie mogło się stać ot tak. Miałam w powstaniu kolegę, Andrzeja Chołowieckiego, wieczorami opowiadał mi o sobie, jak radzieccy żołnierze przyszli w Wilnie aresztować jego rodziców, a jemu udało się wyskoczyć w piżamie przez okno, dostał pieniądze od sąsiadów i przyjechał do Warszawy, studiował na Politechnice, a potem poszedł do powstania. Opowiadał bardzo szczegółowo, a ja nie chciałam tego słuchać, bo byłam potwornie zmęczona po całym dniu walk. Sen był dla mnie ważniejszy od jedzenia. A on mnie budził, szarpał i opowiadał bez końca całe swoje życie od ucieczki z domu. W końcu schowałam się na noc do szafy. Kiedy o wszystkim dowiedział się nasz dowódca, naskoczył na Andrzeja, żeby dał mi spokój, że jestem żołnierzem i muszę odpocząć: „Nie flirtuj z nią”, powiedział. A Andrzej na to, że on kocha się w łączniczce Baśce z długimi warkoczami, ale coś mu każe właśnie mnie opowiadać o sobie, nie wie dlaczego…

– Nieprawdopodobne.

Proszę słuchać dalej – Andrzej poległ 13 sierpnia w pierwszej próbie przebicia drogi na Stare Miasto. Biegliśmy razem i w pewnej chwili on mnie sobą zasłonił, 
dlatego żyję… Pocisk z czołgu rozszarpał mu szyję. Rana była śmiertelna. 

– Jak spotkała się Pani z jego matką?

W drugi dzień Bożego Narodzenia szkoła zorganizowała 30 dziewczętom z powstania wycieczkę po Ziemi Świętej. Byłyśmy w Betlejem, Bazylice Grobu Pańskiego, a nocowałyśmy pod Jerozolimą u polskich zakonnic. I wieczorem, kiedy byłyśmy już po apelu w łóżkach, ktoś zapukał do naszego pokoju. Weszła kobieta i spytała: „Czy któraś z was zna może Andrzeja Chołowieckiego?”. Przestraszyłam się, bo była do niego bardzo podobna, też wysoka, z bardzo niebieskimi oczami. Wstałam, idę do niej z rozpaczą i czuję, że po policzkach płyną mi łzy. Przytuliła mnie. Nie zapytała, jak zginął, tylko gdzie go pochowaliśmy. A potem pytała, czy coś wiem o jego losach przed powstaniem, bo od czasu, jak wyskoczył przez okno ich domu, nie miała z nim żadnego kontaktu.

– I dzięki jego opowieściom, które nie dawały Pani spać, mogła jej Pani wszystko opowiedzieć. Panią wybrał…

…coś mu kazało mnie wybrać… Nie jest możliwe, żeby to były tylko zbiegi okoliczności. Musiałam przyjechać tak daleko, a tak bardzo się przed tym broniłam, żeby spotkać jego matkę. A ona była akurat w Jerozolimie, od kogoś się dowiedziała, że tej nocy w klasztorze są dziewczyny z powstania. Nigdy więcej nie spotkałyśmy się, wiem tylko, że jej mąż został rozstrzelany w Katyniu. 

– Tak myślę, że jest w tym coś bardzo poruszającego, że działo się to w święta Bożego Narodzenia… 

Tak, ma pani rację… Też o tym wiele razy myślałam. 

– Boże Narodzenie to był dla Pani zawsze ważny czas?  

Z dzieciństwa wyniosłam wielką miłość do mojego kraju, do święta 11 listopada i do Bożego Narodzenia, które uważam za najpiękniejsze polskie święto. Do dziś pamiętam smak cukierków, które wisiały na naszej choince. Proszę spróbować, tam na stole leżą krówki milanowskie, były produkowane jeszcze przed wojną, takie same jak te dzisiejsze.

– Pyszna jest.

Prawda? Nie ciągnie się, jest krucha, nie za słodka, ma dużo mleka. A cukierki wedlowskie były specjalnie produkowane na święta, w kolorowych błyszczących papierkach. W Wigilię ubieraliśmy z rodzeństwem choinkę, jak szliśmy spać, staraliśmy się choć jeden cukiereczek ściągnąć i zabrać pod poduszkę. Dla mnie, starego już człowieka, święta Bożego Narodzenia to wspomnienie beztroskiego, szczęśliwego dzieciństwa. Miałam kochających rodziców, brata i dwie siostry. Pamiętam, jak czekaliśmy na pierwszą gwiazdkę. To ważne, żeby mieć dobre, piękne wspomnienia, bo one dają nam siłę w najgorszy nawet czas. Byliśmy pierwszym pokoleniem urodzonym po odzyskaniu niepodległości. Polska scaliła się po tylu latach trzech okupacji zaborców. Zawsze wracam do tego myślami z ogromnym wzruszeniem. Mam nadzieję, że teraz w Polsce nastaną czasy tolerancji i wzajemnego zrozumienia. Że nikt już nie będzie poniewierał kobiet, jak przez ostatnie lata, i wmawiał ludziom rzeczy, które nie istnieją, że skończy się bezczelna propaganda, odrodzi polska szkoła. 

– Pani dzieci przyjadą do Warszawy na święta?

Ewa i Paweł w tym roku nie, ale przyjadą z Londynu moje dwie wnuczki Nina i Hania, i prawnuczek Tadeusz Marcus, syn Niny. Ma 17 lat i jeszcze się uczy. Nina skończyła prawo i filozofię, gra na skrzypcach i uczy w szkole, Hania robi doktorat z psychologii, zajmuje się muzykoterapią. Bardzo się cieszę, że zabiorą mnie do domu… Jest uroczy, jak z piosenki czy bajki, w cichej uliczce, ogród dotyka lasu. Bardzo kocham moje róże, tak pięknie pachnie las o każdej porze roku. Zawsze miałam zwierzęta, od dzieciństwa uwielbiam psy i koty, a tu nie wolno mieć nic, nawet jeża. 

– Kiedy rozmawiałyśmy trzy lata temu, z Pani powstańczego oddziału zostało Was troje. 

Dziś żyję tylko ja i Witek Kruczek, który ma 102 lata, ja siódmego kwietnia przyszłego roku skończę 97. Baśka „Bomba”, czyli Barbara Matys-Wysiadecka, minerka i pielęgniarka, zmarła kilka miesięcy temu. Jak trzeba było, to potrafiła zrobić dziurę w ziemi i wyjść z okrążenia, a jak opatrywała rannych, to nie umierali. Z Witkiem często rozmawiamy, kłócimy się już ponad 70 lat, że mi zabrał w czasie powstania broń. Zacięła mu się Błyskawica, wtedy wyrwał mi moją i dał swoją zaciętą. Byłam za słaba, żeby uwolnić spust i żeby łuska wyszła. Omal przez to nie zginęłam. Przeprasza mnie i błaga, żebym już o tym zapomniała. A ja stale mówię, że wszystko wiem i pamiętam (śmiech). Z Kruczkiem przypomniała mi się zabawna historia – Basia „Bomba” upinała taki koszyczek z włosów i któregoś dnia zgubiła w gruzach szpilki, martwiła się, że będzie musiała obciąć włosy. A Kruczek gdzieś znalazł i przyniósł jej szpilki. Kiedy szłam do niewoli, moje ubranie całe było we krwi i błocie i to Kruczek z jakiegoś domu przyniósł mi czystą bluzę, jest teraz w Muzeum Powstania Warszawskiego. 

– Kim są dziewczynki na tamtym zdjęciu na ścianie?

To moje wnuczki Hania z Niną, kiedy były małe. Niewiele rzeczy tu zabrałam – kilka zdjęć, sporo książek, dwa rysunki moich dzieci z przedszkolnych czasów – Calineczka na listeczku mojej Ewy i okręt niszczyciel Pawła. 

– A ten uroczy kotek na zdjęciu?

To nie jest zwykły kot, tylko mieszaniec ze żbikiem, uratował mi życie. Jakieś 20 lat temu, kiedy wyjmowałam ze skrzynki pocztowej list, wielki pies sąsiadki skoczył na mnie z tyłu i chwycił za kark. A mój Mruczek tak się rozgniewał, że wskoczył mu na łeb i sprał na kwaśne jabłko. Był malutki, kiedy gdzieś go znalazły i przyniosły do domu moje wnuczki. Kochałam Mruczka, bardzo cierpiałam, kiedy odszedł.

– Ma Pani tutaj wszystko, co najważniejsze.

Tak… Bardzo tęsknię za domem. Kiedy rano się budziłam, za oknem miałam starą jabłonkę. W tym roku tak pięknie kwitła, a owady tak na niej cudnie grały. Zawsze zimą dawałam wiewiórkom orzeszki, jak jeszcze miałam kota, pilnowałam, żeby nie wchodził na drzewa do ptaków. 

– Na co Pani jeszcze czeka?

Muszę dokończyć kilka spraw – brak jest krzyża na kurhanie na Cmentarzu Powstańców Warszawy, a tam leżą prochy ponad 50 tysięcy ludzi! Zimą dzieci zjeżdżają na sankach, ludzie robią sobie zdjęcia, nikt tej mogiły nie szanuje. Nie mogę tego tak zostawić. Na murze cmentarza jest wyryty w trzech językach – polskim, niemieckim i hebrajskim – fragment wiersza „Modlitwa Szarych Szeregów” 17-letniego Janka Ramockiego z batalionu „Zośka”, który poległ w powstaniu: „Od wojny, nędzy i od głodu, sponiewieranej krwi narodu, od łez wylanych obłąkanie uchroń nas, Panie!”. Chciałabym bardzo, żeby został jak najszybciej przetłumaczony na język ukraiński i umieszczony na Murze Pamięci.    

Daria i Olga Kołacz były zrośnięte tułowiami. Ich historią żyła cała Polska

Są historie, które na moment przykuwają uwagę, i takie, które zostają w pamięci na lata. Historia Darii i Olgi Kołacz zdecydowanie należy do tych drugich. Kiedy bliźniaczki syjamskie przyszły na świat w 2003 roku, ich przyszłość od początku wiązała się z ogromnym wyzwaniem. Dziewczynki były zrośnięte tułowiami i miały wspólną część układu pokarmowego. Aby mogły rozpocząć osobne życie, potrzebna była niezwykle skomplikowana operacja rozdzielenia. W Polsce nikt nie chciał się jej podjąć.

Wydawało się więc, że rodzina znalazła się w sytuacji bez wyjścia. Tymczasem historia Darii i Olgi nieoczekiwanie przekroczyła granice Polski. Informacje o bliźniaczkach dotarły tysiące kilometrów dalej, na Bliski Wschód. O sytuacji dziewczynek dowiedział się z internetu książę Abdullah bin Abdulaziz, który w późniejszym czasie został królem Arabii Saudyjskiej. I właśnie wtedy w historii sióstr nastąpił przełom. Pomoc miała nadejść z miejsca bardzo odległego od ich domu — z Arabii Saudyjskiej. Książę zaprosił Darię i Olgę wraz z mamą do swojego kraju. Otworzyła się przed nimi możliwość, której wcześniej nie udało się znaleźć w Polsce: szansa na przeprowadzenie operacji rozdzielenia.

Dla Wiesławy Dąbrowskiej, mamy Darii i Olgi, nie był to moment na długie rozważania. Gdy pojawiła się konkretna szansa na pomoc córkom w Arabii Saudyjskiej, decyzja zapadła niemal natychmiast. Po latach, w rozmowie z „Dzień Dobry TVN”, wróciła pamięcią do chwili, w której wszystko nabrało zupełnie nowego tempa.

Czytaj też: Koniec Jacka Kawalca w Budce Suflera. Padły słowa o „cenzurze”, teraz Martyniuk zapowiada pozew

Wiadomość przyszła od bratanka. To właśnie on przekazał jej informację o pomocy zaoferowanej w Arabii Saudyjskiej. Dla mamy bliźniaczek najważniejsze było wówczas jedno — pojawiła się możliwość, na którą czekała. Nie było więc miejsca na wahanie. Jak wspominała przed kamerami „Dzień Dobry TVN”, jej odpowiedź była krótka i zdecydowana: „tak, lecimy”.

Rozdzielenie bliźniaczek stało się wydarzeniem obserwowanym daleko poza Polską. Operację transmitowano w telewizji, a jej przebieg śledził cały świat. Później codzienność sióstr wypełniały rehabilitacja oraz wizyty dziennikarzy.

Ponad 20 lat po operacji wróciły przed kamery. „Wystarczy, że spojrzymy na siebie”

Dziś Daria i Olga Kołacz są dorosłymi kobietami. Ponad 20 lat po operacji razem z mamą pojawiły się w studiu „Dzień Dobry TVN”. I choć od początku ich życia towarzyszyło im ogromne zainteresowanie mediów, same nie pamiętają momentu, w którym znalazły się w centrum uwagi. Ich pierwsze wspomnienia dotyczą już okresu po rozdzieleniu.

Przed kamerami czują się swobodnie — przez lata udzieliły wielu wywiadów. Tym razem opowiedziały nie tylko o przeszłości, ale również o relacji, która od zawsze wzbudzała ciekawość. Czy dwie osoby, które przyszły na świat jako bliźniaczki syjamskie, łączy szczególny rodzaj porozumienia?

Daria nie przypisuje ich więzi telepatii. Tłumaczy ją znacznie prościej: siostry po prostu doskonale się znają. Czasem wystarczy jedno spojrzenie, żeby wiedziały, co druga ma na myśli. „Ja w telepatię nie wierzę, to jest to, że się znamy. Wystarczy, że spojrzymy na siebie i wiemy, co druga ma na myśli”, opowiadała. Przez lata ich światy naturalnie mocno się przenikały. W czasach szkolnych Daria i Olga chodziły do tej samej klasy i miały wspólne grono znajomych. Dorosłość przyniosła jednak zmianę. Dziś prowadzą bardziej odrębne życie i rozwijają własne zainteresowania.

Czytaj też: Marvel w kończu ogłosił, kto zagra główną rolę w nowym „Ghost Riderze”. Zaskoczenie to mało powiedziane

Czym zajmują się dziś Daria i Olga? Arabia Saudyjska pozostaje ich „drugim domem”

Dziś Daria i Olga coraz wyraźniej piszą własne, osobne historie. Choć łączy je niezwykła przeszłość, każda z sióstr ma swoje zainteresowania, plany i przestrzeń, w której chce się rozwijać. Daria odnalazła swoją pasję w fotografii. To właśnie ona zajmuje ważne miejsce w jej życiu i pozwala jej rozwijać własne zainteresowania. Olga wybrała inną drogę. Nadal się uczy i rozpoczyna magisterkę z obszaru zarządzania i coachingu. Na studiach jej plany jednak się nie kończą. Drugą pasją Olgi jest makijaż. Siostra Darii nie tylko się nim interesuje, ale również kończy związane z nim szkolenia. Dziś obie mają więc własne zajęcia i własne pomysły na przyszłość. Z dziewczynek, których losy przed laty śledziły media, wyrosły dwie młode kobiety, które coraz mocniej koncentrują się na tym, co jest dla każdej z nich ważne.

Choć dziś Daria i Olga coraz śmielej podążają własnymi drogami, jest miejsce, które wciąż pozostaje ważnym punktem ich wspólnej historii. Arabia Saudyjska, tak mocno związana z wydarzeniami sprzed lat, nie jest dla nich jedynie krajem, w którym przeprowadzono operację rozdzielenia. Siostry mówią o niej jak o drugim domu. Ta szczególna więź nie pozostała wyłącznie wspomnieniem z dzieciństwa. Daria i Olga nadal czują się związane z Arabią Saudyjską, a dziś robią kolejny krok — uczą się języka. Kraj, do którego przed laty przyjechały wraz z mamą po pomoc, pozostał więc obecny w ich dorosłym życiu. Łączy to, co wydarzyło się kiedyś, z tym, kim są i czym żyją dzisiaj. „Bardzo życzliwie, tak jakbyśmy były rodziną, można powiedzieć, jakbyśmy były mieszkankami Arabii”, opowiedziała Daria w „Dzień Dobry TVN”. To szczególny rozdział ich historii, bo właśnie z tym krajem związane są wydarzenia, które zdecydowały o dalszym życiu sióstr.

Czytaj też: TYLKO U NAS: Agustin Egurrola o odejściu Julii Wieniawy z Mam talent: „Było mi bardzo przykro”. Mówi, co się stało

Wyścig o 007 nabiera tempa

Od miesięcy nazwisko następcy Daniela Craiga pozostaje jedną z największych zagadek współczesnego kina. W przestrzeni medialnej regularnie pojawiają się kolejni kandydaci, a wśród najczęściej wymienianych znajdują się Aaron Taylor-Johnson, Henry Cavill, Callum Turner czy Jacob Elordi. Każdy z nich wydawał się w pewnym momencie faworytem, jednak oficjalnego potwierdzenia wciąż nie ma. To właśnie ta niepewność sprawia, że każda nowa plotka natychmiast rozpala wyobraźnię fanów i branży filmowej.

W ostatnich dniach dyskusja wyraźnie zmieniła jednak kierunek. Coraz częściej pojawia się nazwisko Jacka Lowdena, szkockiego aktora znanego między innymi z serialu „Kulawe konie”, który według medialnych doniesień ma być poważnie rozważany do roli Agenta 007. Informacje te pojawiły się po wypowiedzi Richarda Osmana, który stwierdził, że Lowden jest „mocno brany pod uwagę”. Choć producenci nie potwierdzili żadnego wyboru, spekulacje błyskawicznie nabrały rozpędu, a aktor zaczął być postrzegany jako jeden z najciekawszych kandydatów.

Zobacz też: Marvel w kończu ogłosił, kto zagra główną rolę w nowym "Ghost Riderze". Zaskoczenie to mało powiedziane

Jack Lowden – czarny koń, który może zaskoczyć wszystkich

Jeszcze niedawno Lowden funkcjonował przede wszystkim jako nazwisko cenione przez miłośników brytyjskiego kina i seriali. Dziś coraz częściej określany jest mianem „czarnego konia” wyścigu o kultową rolę. Paradoksalnie właśnie jego mniejsza rozpoznawalność w porównaniu z hollywoodzkimi gwiazdami może okazać się atutem. Historia serii wielokrotnie pokazywała, że producenci potrafią stawiać na aktorów, którzy przed otrzymaniem licencji na zabijanie nie byli oczywistymi wyborami.

Za Lowdenem przemawia również ekranowe doświadczenie. W „Kulawych koniach” wciela się w agenta MI5 Rivera Cartwrighta, dzięki czemu zdążył już udowodnić, że dobrze odnajduje się w świecie szpiegowskich intryg. W jego filmografii znajdują się także role w „Dunkierce”, „Wojnie i pokoju” oraz wielu innych produkcjach, które ugruntowały opinię aktora o dużym zakresie możliwości. Komentatorzy zwracają uwagę na połączenie charyzmy, brytyjskiego stylu i ekranowej wiarygodności, cech od lat kojarzonych z Jamesem Bondem.

Decyzja wciąż pozostaje tajemnicą

Mimo rosnącej liczby doniesień warto pamiętać, że casting do nowego filmu o Bondzie nie został oficjalnie rozstrzygnięty. W mediach wciąż przewijają się nazwiska wielu aktorów, a producenci konsekwentnie unikają jednoznacznych deklaracji. Według branżowych informacji ogłoszenie decyzji może nastąpić dopiero po zakończeniu procesu wyboru odtwórcy głównej roli, dlatego wszystkie obecne doniesienia pozostają na etapie spekulacji.

Jedno wydaje się jednak pewne, Jack Lowden przestał być kandydatem z drugiego planu. Z aktora wymienianego jedynie w gronie interesujących nazwisk stał się bohaterem najgłośniejszych dyskusji o przyszłości jednej z najbardziej kultowych postaci w historii kina. Czy to właśnie on założy smoking, sięgnie po Walthera PPK i wypowie legendarne „Bond. James Bond”? Odpowiedź poznamy dopiero wtedy, gdy twórcy oficjalnie odsłonią swoje karty. Do tego czasu Lowden pozostaje najbardziej intrygującym „czarnym koniem” wyścigu, który w każdej chwili może zamienić się w niekwestionowanego faworyta.

Zobacz też: Książką zachwycały świat, film też zapowiada się na hit. Jest zwiastun „Verity” z Anne Hathaway w roli głównej

Po latach Wanda Traczyk-Stawska potrafiła mówić o konsekwencjach tego bardzo otwarcie. Nie kreowała się na idealną matkę. Przyznawała, że dzieci miały do niej pretensje, a wojenne opowieści zostawiły w nich ślad.

Ewa i Paweł dorastali z opowieściami o Powstaniu. „Po nocach im się to śni”

Rodzina mieszkała w jednopokojowym mieszkaniu. Przychodzili tam koledzy Wandy Traczyk-Stawskiej i wracali we wspomnieniach do Powstania Warszawskiego. Dorośli rozmawiali, a Ewa i Paweł słuchali.

Nie były to historie, które kończyły się wraz z wyjściem gości.

„Mają przez to chore nerwy. Mieszkaliśmy w jednopokojowym mieszkaniu, stale przychodzili moi koledzy i opowiadali różne historie z powstania. Ewa i Paweł wiedzą wszystko. Mówią, że po nocach im się to śni” – opowiadała Wanda Traczyk-Stawska w rozmowie z VIVĄ!.

Wspomnienia wojenne ich matki stawały się w ten sposób częścią dzieciństwa Ewy i Pawła. Wanda Traczyk-Stawska nie ukrywała, że z perspektywy czasu dostrzegała także trudną stronę tej sytuacji.

Kiedy została zapytana wprost, jaką była mamą, odpowiedziała jednym zdaniem.

„Dzieci do dzisiaj mają żal, że moje sprawy powstańcze były ważniejsze niż ich” – przyznała.

Dzieci Wandy Traczyk-Stawskiej mówiły jej o swoim żalu

To nie była pretensja, o której Wanda Traczyk-Stawska dowiedziała się przypadkiem. Ewa i Paweł mówili jej o swoich uczuciach.

Co więcej, ich obawy nie dotyczyły wyłącznie przeszłości. Także późniejsza aktywność matki sprawiała, że się o nią martwili.

„Mówią… Teraz też mają do mnie żal, że robię różne rzeczy, narażając się, a nie pamiętam o tym, że one będą cierpieć, jak odejdę” – mówiła.

Za tymi słowami kryła się szczególna rodzinna relacja. Z jednej strony dzieci pamiętały, jak dużo miejsca w życiu matki zajmowały sprawy powstańcze. Z drugiej – nawet gdy dzieliły ich granice, pozostawały z nią w stałym kontakcie.

W domu Wandy Traczyk-Stawskiej było zresztą miejsce nie tylko dla Ewy i Pawła. Po wojnie została nauczycielką i mocno związała się ze swoimi uczniami. Pracowała z dziećmi, które wymagały szczególnej opieki, a swoją pracę przynosiła w pewnym sensie także do domu.

„Kochałam te dzieci. Moje własne dzieci do dziś wspominają, że w czasie świąt Bożego Narodzenia cała klasa przychodziła do naszego domu. Mieliśmy choinkę, prezenty. Piękny czas” – wspominała.

Ewa i Paweł znali uczniów swojej matki. Razem spędzali czas i robili zabawki. Dwa światy Wandy Traczyk-Stawskiej – rodzinny i zawodowy – spotykały się więc pod jednym dachem.

ZOBACZ TEŻ: Wanda Traczyk-Stawska: „Uważam, że nie mam prawa żyć, nie dbając o to, o co walczyli moi koledzy”

Ewa i Paweł wybrali muzykę. Później ich drogi prowadziły za granicę

Rodzeństwo połączyła muzyka. Ewa i Paweł chodzili do szkoły muzycznej, a później kontynuowali edukację w tym kierunku.

Paweł grał na altówce. Jego życie w Polsce miało jednak dramatyczny moment. Został kilka razy pobity przez milicję. Po trzecim pobiciu powiedział matce, że nie chce żyć w kraju, „gdzie człowiek jest przedmiotem ciągłych represji”.

Wyjechał z Polski w latach 70. Był wtedy na czwartym roku Wyższej Szkoły Muzycznej. We Frankfurcie nad Menem zrobił dyplom.

Wyjazd brata mocno przeżywała Ewa. Wanda Traczyk-Stawska wspominała, że rodzeństwo od dzieciństwa było ze sobą niezwykle związane – nazywała ich „papużkami nierozłączkami”.

Ewa robiła dyplom w Wyższej Szkole Muzycznej, w klasie fortepianu i organów. Po jego uzyskaniu dostała paszport i wyjechała do Anglii. Tam poznała mężczyznę, z którym związała swoje życie.

Po latach Wanda Traczyk-Stawska podczas rozmowy z „Newsweekiem” odebrała telefon właśnie od córki.

„Tak, będę głosować tu, tylko jeszcze muszę pójść do socjalnego i sprawdzić, czy mnie wpisali. Na razie, Ewuniu, muszę się wyłączyć, bo pani czeka. Całuję, pa” – mówiła do niej.

Po odłożeniu słuchawki wyjaśniła: „Londyn, bo moja córka jest w Londynie. Wyszła za mąż za Anglika, już jest tam chyba pięćdziesiąty rok”.

Kilometry ich dzieliły, ale rozmawiali codziennie

Ewa i Paweł ułożyli swoje życie poza Polską. Mogłoby się wydawać, że po trudnym dzieciństwie i wyjeździe za granicę ich kontakt z matką stał się luźniejszy. Wanda Traczyk-Stawska opowiadała jednak o zupełnie innej codzienności.

„Codziennie ze sobą rozmawiamy przez telefon. Mamy bardzo bliski kontakt. Ewa i Paweł zawsze przyjeżdżają do Warszawy na 1 sierpnia” – mówiła.

Ten dzień miał dla rodziny szczególne znaczenie. Gdy dzieci przyjeżdżały do Warszawy, razem z matką szły na cmentarz.

Powstanie, które w dzieciństwie Ewy i Pawła było źródłem trudnych wspomnień i pretensji do matki, pozostawało więc obecne również w ich dorosłym życiu.

Wanda Traczyk-Stawska z dumą mówiła o kolejnych pokoleniach

Z czasem rodzina się powiększyła. Ewa ma dwie dorosłe córki, a Paweł dwoje dzieci, syna i córkę. Muzyka, która wcześniej połączyła rodzeństwo, pojawiła się również w kolejnym pokoleniu.

„Wszystkie moje wnuki grają na jakimś instrumencie. Mam już jednego prawnuka” – mówiła Wanda Traczyk-Stawska.

Paweł zachował też inną pasję matki – miłość do piłki nożnej. Założył nawet piłkarski zespół w swojej orkiestrze Filharmonii w Mannheim.

Wanda Traczyk-Stawska szczególnie cieszyła się z więzi wnuków z Polską. Jej wnuczka Nina została w Anglii nauczycielką. Wanda opowiadała, że angielscy uczniowie Niny przygotowywali szkolne gazetki dotyczące powstania po tym, jak nauczycielka pokazała im film dokumentalny o swojej babci.

„Nineczka mówi, że jest ze mnie dumna. Mam ogromną satysfakcję, że wszystkie moje wnuczęta mówią bardzo dobrze po polsku. Trzyletni prawnuczek też już mówi po polsku” – podkreślała.

Historia, która tak mocno wkroczyła w dzieciństwo Ewy i Pawła, została więc z rodziną na kolejne lata. Ich relacja z matką nie była pozbawiona żalu, a sama Wanda Traczyk-Stawska nie próbowała tego ukrywać. Jednocześnie mówiła o codziennych telefonach, wspólnym 1 sierpnia i dumie z dzieci oraz wnuków.

Wanda Traczyk-Stawska zmarła w wieku 99 lat. Informację o jej śmierci przekazało miasto Warszawa. Po latach publicznego opowiadania o wojnie zostawiła również znacznie bardziej prywatne świadectwo – historię Ewy i Pawła, którzy dorastali w cieniu Powstania Warszawskiego, a mimo trudnych doświadczeń pozostali z matką bardzo blisko.

Zobacz też: Nie żyje Wanda Traczyk-Stawska. Bohaterka Powstania Warszawskiego miała 99 lat

Źródło: VIVA!, Newsweek
 

Sneakersy Anny Lewandowskiej, czyli wygodne buty na jesień w mieście

Anna Lewandowska opublikowała na Instagramie zdjęcia z przejażdżki rowerowej, obok których miłośniczki stylowych looków nie przejdą obojętnie. Jej sportowa stylizacja ze sneakersami w roli głównej mocno przyciąga uwagę. Trenerka ma na sobie czarny, dopasowany zestaw treningowy i białe buty do biegania. To właśnie one sprawiają, że całość wygląda lekko, nowocześnie i bardzo modowo. 

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Anna Lewandowska (@annalewandowska)

Sneakersy Anny Lewandowskiej to model marki 4F – FLASH SPEED. Są butami do biegania, ale równie dobrze odnajdują się poza siłownią. Ich neutralna kolorystyka sprawia, że pasują do wielu street style'owych looków. W regularnej sprzedaży dostępne są za 429,99 zł, aktualnie kupicie je w promocji za 259,99 zł. To ponad 170 zł różnicy, dlatego jeśli od dawna szukacie wygodnych sneakersów, ten model zdecydowanie warto wpisać na swoją listę życzeń.

Buty do biegania FLASH SPEED, 4F, 259,99 zł, fot. mat. prasowe

Buty do biegania w street style'u? Anna Lewandowska pokazuje, że to działa

Buty do biegania coraz częściej wychodzą poza sportowe aktywności. W street style'owych stylizacjach zastępują klasyczne sneakersy, a przy okazji zapewniają noszącej je osobie maksymalną wygodę. Możecie zestawić je z legginsami i oversize'ową górą, szerokimi jeansami i marynarką, a nawet garniturem.

Tegoroczna jesienna kolorystyka to w dużej mierze odcienie bazowe – czerń, biel i szarość ze srebrnymi i pastelowymi detalami. Wybrałyśmy kilka modeli, na które w tym sezonie warto zwrócić uwagę.

Damskie buty do biegania MagMax NITRO™ 2, Puma, 829,00 zł, fot. mat. prasowe

Sneakersy XT-4 OG, Salomon, 819 zł, fot. mat. prasowe

Buty damskie sportowe Blaze II, Regatta, 189,99 zł, fot. mat. prasowe

Buty do biegania Adizero EVO SL EXO, Adidas, 649 zł, fot. mat. prasowe

Buty do biegania Fresh Foam X 880 v15 W8801S6, New Balance, 699,99 zł, fot. mat. prasowe

Wanda Traczyk-Stawska mówiła o młodych. Jej słowa nabierają szczególnego znaczenia

Kilka miesięcy przed publikacją naszego materiału, przy okazji sesji do VIVY!, spotkaliśmy się w domu pani Wandy. Pełna pamiątek przestrzeń była odpowiednim miejscem, by uczestniczka Powstania Warszawskiego opowiedziała o tym, czego życzy kolejnym pokoleniom Polaków – tym, którzy nie pamiętają czasu niewoli.

Według pani Wandy niewiele pracy wymaga od nas stworzenie bezpiecznego i pięknego kraju. „Najważniejsze jest, żebyśmy się przestali kłócić i byli bardziej tolerancyjni. Ale też żebyśmy pamiętali, że młodzież jest przyszłością. Żebyśmy umieli tak młodzież wychowywać, żeby Polska była bezpieczna. Będziemy bardzo szczęśliwi, jeśli nie będzie wojen. Ale żeby ich nie było, musimy się nauczyć przyjaźnić i szanować się nawzajem”, powiedziała VIVIE.pl.

Powstańczyni miała też kilka myśli, które chciała, by usłyszeli najmłodsi. „Cenię młodzież, że dzięki nim jest nadzieja, że przejmą ten kraj jako dobrzy obywatele. Ale wszystko zależy od tego, jak ich wychowamy”…

Najpiękniejsza chwila w życiu Wandy Traczyk-Stawskiej

Podczas rozmowy sięgnęliśmy też wspomnieniami do 1945 roku… To z tamtego czasu pochodziło jedno z najważniejszych wspomnień pani Wandy. „Jedną z najpiękniejszych, którą stale pamiętam, to było uwolnienie obozu kobiecego w Oberlangen – pod samą Holandią. Było nas tam 1720 dziewczyn. Byłyśmy bardzo głodne, bo Niemcy już nie mieli czym żywić. I uwolnili nas Polacy, żołnierze generała Maczka – tego się nie spodziewałyśmy. Jak dowiedzieli się, że jesteśmy w niebezpieczeństwie, przyjechali, żeby nas ratować. Udało się odbić obóz”, opowiedziała VIVIE.pl.

„Mieli mundury angielskie, więc wołałyśmy o pomoc po angielsku. Najpiękniejsza chwila w moim życiu, bo to byli akurat Polacy. Kto nie był w obozie takim i nie był otoczony drutami kolczastymi, to nie wie, co to jest wolność…”, dodawała przed naszą kamerą.

Dziś, po śmierci Wandy Traczyk-Stawskiej, jej słowa o wolności, pokoju i odpowiedzialności za kolejne pokolenia nabierają szczególnego znaczenia. Całej historii możecie posłuchać w archiwalnym wideo na górze strony.

Śmierć Hayden Panettiere. Aktorka miała 36 lat

Hayden Panettiere rozpoczęła karierę aktorską jeszcze jako dziecko. Największą popularność przyniosły jej role w serialach „Heroes” i „Nashville”. W 2026 r. wydała wspomnienia „This Is Me: A Reckoning”, w których opowiedziała o zmaganiach z uzależnieniem oraz trudach życia w blasku fleszy.

Hayden Panettiere zmarła 16 sierpnia w Greenville w Karolinie Południowej w wieku 36 lat. Jak wynika z przekazanego źródła, gdy ratownicy medyczni pojawili się na miejscu, aktorka była całkowicie nieprzytomna. Podjęto reanimację, jednak nie przyniosła ona skutku.

Na ten moment przyczyna śmierci Hayden Panettiere nie została oficjalnie ustalona. Sekcja zwłok nie wykazała obrażeń, które mogły doprowadzić do jej zgonu. Nie ujawniono również dowodów wskazujących na udział osób trzecich. Zgodnie z informacjami zawartymi w źródle pełne wyjaśnienie okoliczności śmierci będzie możliwe dopiero po otrzymaniu wyników badań toksykologicznych.

Brian Hickerson był z Hayden Panettiere przed jej śmiercią

Ważnym elementem opisanych okoliczności jest obecność Briana Hickersona. Z przytoczonego w materiale raportu policji wynika, że w lokalu razem z Hayden Panettiere przebywał jej wieloletni partner, a także jego brat.

Według źródła Hickerson sam pokazał funkcjonariuszom torbę z lekami przyjmowanymi przez gwiazdę. Informacja ta nie przesądza jednak o przyczynie śmierci. W przekazanym materiale wyraźnie zaznaczono, że oficjalna przyczyna zgonu Hayden Panettiere pozostaje nieustalona.

Matka Hayden Panettiere przerywa milczenie. „Staraliśmy się go pozbyć”

Po śmierci aktorki głos zabrała jej matka, Lesley Vogel. W rozmowie z NBC News odniosła się bezpośrednio do Briana Hickersona i ujawniła, jaki stosunek do partnera córki miała rodzina.

„Ta osoba, której od dawna staraliśmy się pozbyć z jej życia, była przy niej w chwili śmierci, a był to Brian Hickerson” — powiedziała Lesley Vogel.

Słowa matki Hayden Panettiere pokazują, że obecność Hickersona w życiu aktorki już wcześniej budziła obawy jej najbliższych. Według przekazanego materiału Lesley Vogel oraz ojciec aktorki od dawna mieli powody do obaw związanych z relacją córki.

Rodzina Hayden Panettiere miała obawy dotyczące jej związku

Jak podaje źródło, związek Hayden Panettiere z Brianem Hickersonem od 2018 roku obfitował w burzliwe rozstania i powroty. Rodzice aktorki mieli obawiać się tej relacji, a wypowiedź Lesley Vogel wskazuje, że rodzina próbowała odsunąć mężczyznę od córki.

W materiale przywołano również istotny fakt dotyczący przeszłości Hickersona. Mężczyzna został wcześniej skazany przez sąd za przemoc wobec aktorki.

Teraz matka Hayden Panettiere zdecydowała się powiedzieć publicznie o podejściu rodziny do Hickersona. Jej wypowiedź padła już po śmierci córki i bezpośrednio odnosiła się do tego, że mężczyzna był przy aktorce w chwili jej śmierci.

Przyczyna śmierci Hayden Panettiere nie została ustalona

Mimo informacji dotyczących osób przebywających z aktorką nie ma obecnie podstaw do przesądzania, co doprowadziło do jej śmierci. Według przekazanego źródła sekcja zwłok nie wykazała obrażeń mogących doprowadzić do zgonu Hayden Panettiere. Nie ujawniono także dowodów wskazujących na udział osób trzecich.

Kluczowe dla ustalenia okoliczności śmierci mają być wyniki badań toksykologicznych. Do czasu ich otrzymania oficjalna przyczyna śmierci Hayden Panettiere pozostaje nieustalona.

Pewne jest natomiast to, co Lesley Vogel powiedziała o relacji córki z Brianem Hickersonem. Matka aktorki stwierdziła wprost, że rodzina od dawna próbowała pozbyć się go z życia Hayden Panettiere. Jednocześnie to właśnie Hickerson, zgodnie z przytoczonym raportem policji, znajdował się wraz ze swoim bratem w lokalu z aktorką.

Źródło: Pudelek

Historia Marka Kotańskiego - twórcy Monaru. Dziś miałby urodziny

Już na studiach zaangażował się w pomoc rodzinom dotkniętym patologią. Marek Kotański na początku lat 80-tych, stworzył Monar - ośrodek wparcia dla alkoholików, narkomanów. Następnie przyszła pora na Markot - organizację walczącą z bezdomnością. W placówkach powstałych na wzór tych amerykańskich, Kotański poddawał swoich podopiecznych terapii społecznościowej, opartej na wzajemnym wsparciu. Do ośrodków zgłaszały się kobiety z dziećmi, które uciekały przed oprawcami, chorzy na AIDS i nosiciele HIV czy więźniowie, ludzie odtrąceni przez najbliższych i społeczeństwo. Tutaj wszyscy mogli liczyć na wsparcie. Był tylko jeden warunek - abstynencja. Potrzeba zmian miała wychodzić z człowieka. Z pomocą Kotańskiego wracali do normalnego życia. Kończyli terapie, kursy zawodowe. Rozpoczynali nowe życie.

„Nie jest to zajęcie dla Matki Teresy z naszych marzeń. W ośrodkach dla bezdomnych lądują zrzuty wszelkiej maści, od kobiet z dziećmi, które uciekły przed mężami bestialcami, przez ludzi niezaradnych życiowo, alkoholików i narkomanów, aż po skazańców, którzy właśnie opuścili kryminał. Każda moja wizyta w tym miejscu kończyła się dla mnie kilkudniową traumą. Wydawało się, że mogę beztrosko wpaść, pogadać z pensjonariuszami, dodać im otuchy, pograć z nimi na gitarze. Niestety, po wyjściu stawałem się psychicznym wrakiem. Dla Kotana była to codzienność”, wspominał Kotańskiego w rozmowie z „Faktem” Zbigniew Hołdys.

Marek Kotański miał 60 lat. Zginął w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym 19 sierpnia 2002 roku w Nowym Dworze Mazowieckim. Na jezdnię wyszedł pijany mężczyzna. Kotański ominął go, by nie wszedł pod koła samochodu. Nieszczęśliwie samochód, którym się poruszał, wpadł w poślizg i uderzył w drzewo. Po jego śmierci dobro, które zaszczepiał w ludziach, szerzy się dalej. Do dziś jego idee kontynuuje stowarzyszenie, które założył. Rocznie ośrodki udzielają pomocy ponad 20 tysiącom osób.

• Czytaj też: Nie żyje mama Bronisława Komorowskiego. Ostatnie miesiące spędziła w Skolimowie

Marek Kotański we wspomnieniach córki. Wywiad

Przypominamy wzruszający wywiad z jego córką, Joanną, który ukazał się w magazynie VIVA!. Zawsze powtarzał, że nie będzie długo żył. Chociaż w nią nie wierzył. Między tym, czego pragnął, a tym, jak szybko żył był pewien dysonans. Ojciec nigdy nie towarzyszył jej w codzienności, ale zawsze mogła na niego liczyć. Pomagał, stawał po jej stronie. Gdy po śmierci sam nie mógł się bronić, ona broniła dobrej pamięci o nim. Jakim był człowiekiem? Czy udało mu się zaszczepić w córce potrzebę pomocy innym? Po raz pierwszy o ojcu, Joanna Kotańska opowiedziała Krystynie Pytlakowskiej w 2002 roku.

Czy Pa­ni oswo­iła się już z my­ślą, że oj­ca nie ma?

Po­wo­li przy­wy­kam do niej. Dni po śmier­ci ko­goś tak bli­skie­go nie są w ogó­le do sie­bie po­dob­ne. Mie­siąc mi­nie do­pie­ro za pa­rę dni. Krót­ko i dłu­go. Cią­gle pa­mię­tam tę noc z nie­dzie­li na po­nie­dzia­łek. Spa­łam, kiedy o 2.30 za­dzwo­nił te­le­fon. Ode­brał mąż. Zdą­żył po­wie­dzieć tyl­ko: „Tak, słu­cham”, gdy usia­dłam rap­tow­nie na łóż­ku i za­py­ta­łam: „Ta­ta nie ży­je?” Nie wiem, skąd to wie­dzia­łam. Po­my­śla­łam, że prze­cież przy­wio­złam z Pa­ry­ża cia­stecz­ka ry­żo­we, któ­re tak lu­bił. I że nie zdą­ży­łam mu ich dać.

Po ja­kimś cza­sie my­śli się już ina­czej, bez łez?

Na­bie­ra się dy­stan­su. Ale my­śle­nie idzie jed­nym to­rem: nie wol­no za­prze­pa­ścić te­go, co ta­ta za­czął. Po je­go śmier­ci po­czu­łam się nie­odrod­ną cór­ką.

To zna­czy?

Chcia­ła­bym ro­bić coś do­bre­go, coś dla lu­dzi. Pra­co­wa­łam w Mo­na­rze, przez dwa la­ta. Ale nie od­na­la­złam się tam. Oj­ciec miał do­sko­na­łe me­cha­ni­zmy obron­ne. Ja ich nie mam. Ale te­raz bu­dzi się we mnie lwi­ca. Wte­dy, gdy trze­ba chro­nić pa­mięć ta­ty. I dzia­łać, kon­ty­nu­ując to, co on ro­bił. Za­ło­ży­łam fun­da­cję im. Mar­ka Ko­tań­skie­go „Do­tknię­cie do­bra”. Bę­dę zaj­mo­wa­ła się dzia­łal­no­ścią pro­fi­lak­tycz­ną wśród mło­dzie­ży, że­by ją chro­nić przed nar­ko­ty­ka­mi. Kan­dy­du­ję na rad­ną do Ra­dy War­sza­wy z okrę­gu na Żo­li­bo­rzu.

Nie boi się Pa­ni po­są­dze­nia, że wy­ko­rzy­stu­je na­zwi­sko oj­ca? Że jest ono klu­czem do Pa­ni karie­ry?

Ależ wy­ko­rzy­stu­ję. Mu­szę to zro­bić. Ina­czej nic bym nie zdzia­ła­ła. Li­czy się prze­cież cel. Ale wiem też, że ono ni­cze­go do koń­ca mi nie uła­twi. Wiem, ja­ka to od­po­wie­dzial­ność na­zy­wać się Ko­tań­ska.

Pa­ni oj­ciec za­wsze mó­wił, że nie bę­dzie dłu­go żył...

Och, ta­ta czę­sto rzu­cał ha­sło: „A ja i tak nie­dłu­go umrę”. Ale to by­ło pół­se­rio. Ma­wiał też, że chciał­by być dziad­kiem Mar­kiem oto­czo­nym wia­nusz­kiem wnu­ków – wła­snych i „mar­ko­to­wych”. Był więc ja­kiś dy­so­nans mię­dzy tym, cze­go chciał, a tym, jak żył – szyb­ko, zu­peł­nie się nie oszczę­dza­jąc.

Bo nie wie­rzy się we wła­sną śmierć.

Nie wie­rzył. Ta­kie rze­czy mó­wi się za­wsze tro­chę na prze­kór lo­so­wi.

• Sprawdź też: Nie żyje wokalistka Alibabek. Miała 83 lata

Miał już wnucz­kę – Pa­ni cór­kę Lau­rę. Był do­brym dziad­kiem?

Nie by­ło go za wie­le dla nas, dla bli­skich. Za­wsze aku­rat miał coś do zro­bie­nia gdzie in­dziej, gdzieś je­chał, ko­goś na­pra­wiał, o coś wal­czył. Ale Lau­rę bar­dzo ko­chał. Tak my­ślę. Za­wsze był na jej uro­dzi­nach. Ona ma do­pie­ro sześć lat, więc zda­rzy­ło się to sześć ra­zy.

A na Pa­ni punk­cie miał „bzi­ka”?

Ko­chał mnie, jak każ­dy oj­ciec. Ale bzi­ka z je­go stro­ny nie czu­łam.

Prze­cięt­ny oj­ciec cho­dzi na wy­wia­dów­ki, jeździ z dziec­kiem na wa­kacje...

To pod tym wzglę­dem nie był prze­cięt­ny. Nie jeździł ze mną na wa­ka­cje. A na wy­wia­dów­ki cho­dzi­ła ma­ma. Na­to­miast za­wsze wie­dzia­łam, że mo­gę na nie­go li­czyć, że jak bę­dzie trze­ba, to mi po­mo­że.

I po­ma­gał?

Tak, kie­dy się roz­wo­dzi­łam na przy­kład. Ta­ta był pierw­szą oso­ba, do któ­rej za­te­le­fo­no­wa­łam pod wpły­wem im­pul­su.

Rzu­cił wte­dy wszyst­ko? Przy­je­chał?

Rzu­cił, przy­je­chał. Po­wie­dział: „Jo­an­na, có­recz­ko, bę­dzie do­brze. No, ta­kie rze­czy się zda­rza­ją, ja­koś da­my im ra­dę”. Zde­ner­wo­wał się, wi­dzia­łam. Był po­ryw­czy, nie­opa­no­wa­ny. Ale dla mnie sta­rał się za­cho­wać spokój.

• Czytaj też: Mieli przezwyciężyć wszystkie trudności, wieści o rozwodzie gruchnęły nagle. Wielka miłość Sandry Kubickiej i Barona zaczęła się filmowo

Lu­bił by­wać, po­ka­zy­wać się, bry­lo­wać. Ni­gdy jed­nak nie wi­dzia­no z nim żo­ny i cór­ki. Tak, jak­by żył sam, bez ro­dzi­ny.

Ja cza­sa­mi cho­dzi­łam. Od­kąd do­ro­słam, za­wsze dzwo­nił do mnie: „A mo­że mia­ła­byś ocho­tę...” Ale ma­ma nie cho­dzi­ła ni­gdy. Nie chcia­ła, że­by wszy­scy się na nią ga­pi­li: „O, żo­na Ko­tań­skie­go”. Dziec­ku ła­twiej so­bie z tym po­ra­dzić. W spo­sób na­tu­ral­ny przyj­mo­wa­łam fakt, że je­stem cór­ką Ko­tań­skie­go. Jed­nak cień je­go po­pu­lar­no­ści i oso­bo­wo­ści rzu­to­wał ja­koś na mo­je ży­cie – po­zy­tyw­nie i ne­ga­tyw­nie.

Lep­szy był­by oj­ciec, któ­ry po pra­cy zo­sta­wia tecz­kę w przed­po­ko­ju, zdej­mu­je gar­ni­tur i gra z dziec­kiem w scrab­ble?

Och, cza­sa­mi wo­la­ła­bym, że­by był ta­ki. Ja­ko ma­ła dziew­czyn­ka za­zdro­ści­łam ko­le­żan­kom z „nor­mal­nych” do­mów, któ­re cho­dzi­ły z ta­tu­sia­mi na spa­ce­ry. Ale z dru­giej stro­ny czułam du­mę, że po­ma­ga in­nym. I ta du­ma re­kom­pen­so­wa­ła fakt, że nie miał cza­su na­uczyć mnie jaz­dy na ro­we­rze. Ja­koś dziw­nie szyb­ko zo­rien­to­wa­łam się, co ro­bi mój ta­ta. Od naj­młod­szych lat mia­łam po­czu­cie, że ta­ta jest bar­dziej po­trzeb­ny in­nym niż mnie i że oni so­bie bez nie­go nie po­ra­dzą, a ja – tak.

Pa­ni oj­ciec by­wał kry­ty­ko­wa­ny. Mó­wi­ło się, że tak na­praw­dę za­le­ży mu na tym, by ist­nieć ja­ko oso­ba pu­blicz­na.

Bzdu­ra. Me­dia by­ły mu po­trzeb­ne do te­go, co ro­bił. Mu­siał sta­rać się o na­gło­śnie­nie swo­ich ak­cji. A fakt, że na pierw­szym miej­scu sta­wiał pra­cę, a nie wła­sną ro­dzi­nę, jest nie­za­prze­czal­ny i nie ma co te­go ukry­wać. Ina­czej nie stał­by się cha­ry­zma­tycz­nym przy­wód­cą.

Stał się nim, czy nim był?

Nie wiem, czy moż­na na­rzu­cić so­bie ro­lę wo­dza. Oj­ciec za­wsze da­wał sie­bie in­nym, co­dzien­ność go nu­ży­ła, cią­gle mu­siał ro­bić coś no­we­go. Ma­ma po­świę­ci­ła się do­mo­wi – ni­gdy nie pra­co­wa­ła. Oj­ciec – pra­cy. Nie bie­ga­łam z klu­czem na szyi. Mia­łam nor­mal­ny, cie­pły dom, z obia­da­mi, pe­łen zwie­rząt. Psy to by­ła je­go pa­sja. Mie­li­śmy naj­pierw jed­ne­go, po­tem dwa, trzy, wresz­cie dzie­więć. To ta­kie hob­by, jak zbie­ra­nie znacz­ków. A nikt nie mó­wi, że pan X – fi­la­te­li­sta wo­li znacz­ki niż ro­dzi­nę! Ta­ta lu­bił też ko­lek­cjo­no­wać skó­rza­ne kurt­ki, zbie­rał dzwon­ki, a daw­no te­mu ho­do­wał go­łę­bie pocz­to­we.

• Zobacz też: Dzieciństwo odcisnęło na nim bolesne piętno. Dziś dla Michała Koterskiego ojciec jest ogromnym autorytetem

Pa­ni i ma­ma zo­sta­ły­ście w War­szawie.

Tak, 40 ki­lo­me­trów od oj­ca. Ale to nie zna­czy­ło, że nas zo­sta­wił. Spra­wa by­ła pro­sta – oj­ciec po ope­ra­cji ser­ca jed­nak tro­chę przy­sto­po­wał. Do­szedł do wnio­sku, że mu­si mieć wię­cej po­wie­trza, że tam od­zy­ska spo­kój. Ja aku­rat wte­dy uro­dzi­łam Lau­rę, ma­ma więc po­trzeb­na by­ła tu­taj, na miej­scu. Trud­no by­ło po­łą­czyć jej opie­kę nad na­mi i nad oj­cem. Co­dzien­nie dzwo­ni­li do sie­bie. By­li 37 lat mał­żeń­stwem. I bar­dzo się ko­cha­li, mi­mo że przez ostat­nich osiem lat nie miesz­ka­li ra­zem. Wiem jed­nak, że by­cie z kimś nie po­le­ga na miesz­ka­niu z nim.

A na czym?

Na wspar­ciu, gdy czło­wiek czu­je się sa­mot­ny, gdy coś go iry­tu­je, po­trze­bu­je otu­chy, al­bo gdy się z cze­goś cie­szy, osią­gnął ja­kiś suk­ces.

Kil­ka lat te­mu na­krę­co­no o nim film­-laur­kę, w któ­rym mi­mo­wol­nie po­ka­za­no też au­to­kra­tyczną i próż­ną stro­nę Mar­ka Ko­tań­skie­go.

Oj­ciec był au­to­kra­tą, był po­ryw­czy, wy­bu­cho­wy. Za­wsze by­ło coś, co lu­bił i coś, cze­go nie zno­sił. To, cze­go nie­na­wi­dził, do­pro­wa­dza­ło go do pa­sji. Ale dzię­ki swo­je­mu cha­rak­te­ro­wi ura­to­wał set­ki lu­dzi, zro­bił ty­le do­bre­go, że cze­pia­nie się go te­raz, po śmier­ci, jest bar­dzo krzyw­dzą­ce. A zwłasz­cza ja­kichś głu­pot. Że lu­bił cho­ciaż­by szyb­ko jeździć. Jeź­dził do­brze, ale nie ostro. Nor­mal­nie jeździł. A próż­ność? Bo­że, na­wet je­śli był tro­chę nar­cy­stycz­ny, to w ogól­nym roz­ra­chun­ku to na­praw­dę dro­biazg. To cze­pia­nie się wy­ni­ka z cu­dzych za­zdro­ści i kom­plek­sów i ja oso­bi­ście to chrza­nię po pro­stu.

Opo­wia­da się aneg­do­tę, że na po­dwór­ku Mar­ko­tu mia­ła sta­nąć fi­gu­ra Chry­stu­sa i ktoś za­pro­po­no­wał, by mia­ła twarz Mar­ka Ko­tań­skie­go. Po­dob­no Pa­ni oj­ciec przez chwi­lę na­wet się wa­hał?

Och, to do ta­ty po­dob­ne (uśmiech). Już po­wie­dzia­łam, że był tro­chę próż­ny i de­spo­tycz­ny. Że wrzesz­czał, prze­kli­nał i czę­sto by­wał nie­obiek­tyw­ny. Dwo­je lu­dzi ode­szło z Mo­na­ru w at­mos­fe­rze skan­da­lu i to oni te­raz sta­wia­ją oj­cu naj­wię­cej za­rzu­tów. Wiem, że gdy­by oj­ciec nie był de­spo­tą, a czło­wie­kiem mi­łym, grzecz­nym i po­ukła­da­nym, nie wy­cią­gnął­by ty­lu osób z nar­ko­ma­nii, nie stwo­rzył­by do­mów dla cho­rych na AIDS ani dla bez­dom­nych.

Gdy­by był zwy­kłym po­czci­wym fa­ce­tem, nie osią­gnął­by te­go wszyst­kie­go. I nie był­by rów­nież Mar­kiem Ko­tań­skim, tyl­ko ja­kimś pa­nem X. A gdy­by mu za­le­ża­ło tak bar­dzo na bu­do­wa­niu wi­ze­run­ku, kła­mał­by. Nie krzy­czał­by: „Mam pa­nią w du­pie!”, je­śli to aku­rat czuł. Był sobą, zawsze. Jak się wkur­wił, to da­wał te­mu wy­raz. Jak chciał jeździć z psa­mi, to jeździł. Je­śli lu­bił cze­sać się w kit­kę, to się cze­sał.

A Pa­ni się tej kit­ki u nie­go wsty­dzi­ła?

Nie wsty­dzę się ni­cze­go, co wią­że się z mo­im ta­tą.

Stał się mo­no­po­li­stą.

Tak, tak i za­rzu­ca się te­raz, że in­ne or­ga­ni­za­cje nie mia­ły pie­nię­dzy, bo nie mia­ły ta­kiej si­ły prze­bi­cia. Ale na­le­ża­ło­by za­dać py­ta­nie: „Dla­cze­go?” Ta­ta, jak so­bie coś za­ło­żył, za­wsze to zdo­by­wał. Do­sta­wał to­tal­nie zde­wa­sto­wa­ne ru­de­ry i wkła­dał ogrom­ny wy­si­łek w do­pro­wa­dze­nie ich do użyt­ku. Oj­ciec ro­bił coś z ni­cze­go, miał ta­lent do te­go. Ni­gdy nie przy­cho­dził na go­to­we, gar­dził­by tym. Nie­ustan­nie prze­kra­czał sie­bie. Na­wet bi­skup po­wie­dział to o nim na po­grze­bie. I ja uwa­żam, że to zda­nie to kwin­te­sen­cja mo­je­go oj­ca.

Ale ta­kie prze­kra­cza­nie sie­bie...

Wy­pa­la. I trze­ba mieć nie­sa­mo­wi­tą si­łę, że­by to ro­bić. Oj­ciec ją miał. Mo­że ge­ny? Mo­że ła­ska bo­ska? Cho­ciaż w cią­gu ostat­nich pię­ciu lat stał się bar­dziej do­mo­wy. To by­ła ta­ka na­tu­ral­na po­trze­ba zła­god­nie­nia na sta­rość. Cho­ciaż pa­ra­dok­sal­nie wy­da­je mi się, że ta­ta umarł mło­do. Mógł jesz­cze 20 lat dzia­łać. Ale cóż, sta­ło się.

Miał­by jesz­cze na to si­łę?

Zna­la­zł­by ją w so­bie, bo no­we za­da­nie wy­zwa­la­ło w nim ener­gię.

Po „Łań­cu­chu Czy­stych Serc” już żad­na je­go ak­cja nie pod­bi­ła ca­łej Pol­ski.

Och, wte­dy stał się gu­ru. Ta ak­cja, or­ga­ni­zo­wa­na w la­tach 80., wzbu­dzi­ła wiel­kie emo­cje, lu­dzie po­szli za ta­tą jak w dym. Po­tem „Ku­pą, mo­ści pa­no­wie”, czy­li ak­cja my­cia sza­le­tów mo­że nie zdo­by­ła już ta­kie­go po­par­cia spo­łecz­ne­go, ale cel zo­stał osią­gnię­ty, bo do tej po­ry się o tym mó­wi.

Ale gwiaz­da za­czę­ła bled­nąć?

Czas po­ka­zał, że wręcz prze­ciw­nie. Prze­cież je­go ży­cie uło­ży­ło się w lo­gicz­ną ca­łość. Był praw­dzi­wy od po­cząt­ku do koń­ca, ni­ko­go nie uda­wał. Fak­tycz­nie lu­bił, że­by o nim mó­wio­no, ale cho­dzi­ło mu głów­nie o to, że dzię­ki te­mu był bar­dziej sku­tecz­ny. Ina­czej mógł­by na przy­kład za­mknąć się w ga­bi­ne­cie na Żo­li­bo­rzu, przyj­mo­wać biz­nes­me­nów z pro­ble­ma­mi i miał­by wo­rek pie­nię­dzy.

• Zobacz także: Hanna Skarżanka – zanim została aktorką, pracowała dla wywiadu. Miała burzliwe życie

A miał pie­nią­dze?

Prze­cięt­ne. Nie mie­li­śmy wil­li z ba­se­nem ani cu­dów nie­wi­dów. Dom, w któ­rym miesz­kał, to do­mek dział­ko­wy ku­pio­ny 30 lat te­mu. Ta­ta roz­bu­do­wał go i przy­sto­so­wał do miesz­ka­nia przez ca­ły rok. Przy­kro mi, gdy się pi­sze czy mó­wi, że ktoś oj­ca nie lu­bił czy nie sza­no­wał. Cho­ciaż mu­szę też wziąć pod uwa­gę, że suk­ces jest mie­rzo­ny licz­bą wro­gów. Tyl­ko że ja bym chcia­ła tych wro­gów zo­ba­czyć, kon­kret­nie, z imie­nia, na­zwi­ska, cze­kam na ich te­le­fo­ny. Bo co to zna­czy „wróg”?

A nar­ko­ma­ni? Nie mie­li do nie­go ża­lu za bru­tal­ność? Wy­rzu­cał bez par­do­nu, krzy­czał, upo­ka­rzał.

Ale na ko­niec mó­wi­li, że gdy­by nie Ko­tań­ski, daw­no już nie by­ło­by ich na tym świe­cie. Oj­ciec mu­siał z ni­mi ostro po­stę­po­wać. Pro­ces le­cze­nia jest dłu­gi, trwa mniej wię­cej dwa la­ta. I w cza­sie te­go cy­klu jest cięż­ko. Lu­dzie nie­jed­no­krot­nie wy­jeż­dża­li, kłó­ci­li się, wra­ca­li.

To praw­da, że Ko­tań­ski ka­zał im ści­nać wło­sy? Dla dziew­czyn to tra­ge­dia prze­cież.

Ka­zał. I te oso­by oj­ca prze­kli­na­ły, ale ści­na­ły. Cho­dzi­ło o pró­bę, że­by nar­ko­man po­ka­zał, jak za­le­ży mu na wy­le­cze­niu. Chcesz zo­stać – ob­ci­nasz Chcesz wy­jeż­dżać? Spa­daj. To był sym­bol – po­ka­za­nie, na co ko­go stać.

Do Pa­ni wło­sów się nie wtrą­cał?

Nie, ni­gdy. Zresz­tą ja nie przy­spa­rza­łam kło­po­tów, nie bun­to­wa­łam się, doj­rze­wa­jąc. Zda­łam ma­tu­rę, po­szłam na stu­dia – na­uki spo­łecz­ne na UW.

Czu­je Pa­ni cza­sem je­go obec­ność?

Pod­czas po­grze­bu mia­łam wra­że­nie, że wi­dzę oj­ca w ko­ście­le. Czu­ję w sobie je­go si­łę, któ­ra po­zwa­la mi istnieć i dzia­łać.

Rozmawiała Krystyna Pytlakowska

Natalia Bacławska opowiedziała o ostatnim wieczorze Łukasza Litewki

Natalia Bacławska zdecydowała się opowiedzieć o ostatnich chwilach spędzonych z Łukaszem Litewką. Partnerka polityka pojawiła się w podcaście Żurnalisty, gdzie wróciła do wieczoru poprzedzającego tragiczne wydarzenia.

Łukasz Litewka pilnie strzegł swojej prywatności. O jego związku z Natalią Bacławską wiedziało jedynie zaufane grono znajomych. Para była razem od trzech lat, a połączyły ich wspólna miłość do zwierząt oraz chęć pomagania innym. Nie publikowali wspólnych zdjęć w sieci i unikali wspólnego pozowania na ściankach.

Po śmierci partnera Natalia Bacławska początkowo ograniczała się do apeli o nierozpowszechnianie plotek. Z czasem zdecydowała się powiedzieć więcej. Podczas rozmowy u Żurnalisty wróciła między innymi do ostatniego wieczoru, który spędzili razem.

Łukasz Litewka był tego wieczoru „dość mocno nerwowy”

Wspomnienia Natalii Bacławskiej dotyczą wieczoru przed 23 kwietnia. Para spędzała go we dwoje. Zjedli kolację i rozmawiali. Bacławska zauważyła jednak, że jej partner był zdenerwowany.

Jak wyjaśniła, powodem miała być zrzutka, która finalnie nie ujrzała światła dziennego. Poza tym nic nie wskazywało na tragedię, która miała wydarzyć się następnego dnia.

Bacławska dokładnie opisała przebieg tego wieczoru:

„Wieczór przed 23 kwietnia. Zjedliśmy normalnie kolację. Porozmawialiśmy ze sobą. Łukasz był dość mocno nerwowy tego wieczoru, bo zrobił zrzutkę, która finalnie nie ujrzała światła dziennego”.

To właśnie zdenerwowanie Łukasza Litewki było jednym ze szczegółów, które zapamiętała jego partnerka. Z jej relacji wynika jednak, że poza tym wspólnie spędzony czas przebiegał zwyczajnie.

Oglądali film przyrodniczy. Tak wyglądały ich ostatnie wspólne chwile

Po kolacji i rozmowie Natalia Bacławska oraz Łukasz Litewka położyli się do łóżka. Jak wspominała partnerka polityka, Litewka miał zwyczaj oglądania przed snem filmów przyrodniczych. Tak samo było tego wieczoru.

Bacławska opowiedziała:

„Po kolacji położyliśmy się do łóżka. Łukasz przed snem zawsze włączał filmy przyrodnicze. Oglądaliśmy sobie ten film, daliśmy sobie buziaczka”.

Były to ostatnie wspólne chwile pary opisane przez Natalię Bacławską. W źródle podkreślono, że choć poseł był tego wieczoru nieco niespokojny, nic nie zwiastowało zbliżającej się tragedii.

Rano Łukasza Litewki nie było już w domu

Następnego dnia sytuacja wyglądała już zupełnie inaczej. Kiedy Natalia Bacławska obudziła się rano, Łukasza Litewki nie było w domu. Zaledwie kilka godzin później doszło do tragicznego w skutkach wypadku.

Ostatni wspólny wieczór pary zapisał się więc jako ciąg zwyczajnych, codziennych chwil: wspólna kolacja, rozmowa, film przyrodniczy i buziak przed snem. To właśnie te wydarzenia Bacławska przywołała podczas rozmowy w podcaście Żurnalisty.

W wywiadzie partnerka Łukasza Litewki nawiązała również do postawy osoby, która spowodowała tragiczny wypadek. W przekazanym materiale szczegółowo opisano jednak przede wszystkim jej wspomnienia dotyczące ostatnich godzin spędzonych wspólnie z partnerem.

Tragiczny wypadek Łukasza Litewki w Dąbrowie Górniczej

Łukasz Litewka stracił życie 23 kwietnia na drogach Dąbrowy Górniczej. Z początkowych ustaleń przytoczonych w źródle wynikało, że mężczyzna jechał rowerem i został potrącony przez samochód.

Służby medyczne pojawiły się na miejscu błyskawicznie. Podjęto akcję reanimacyjną, która trwała godzinę. Mimo prowadzonych działań 36-latka nie udało się uratować.

Łukasz Litewka był aktywistą, społecznikiem i politykiem Lewicy z Sosnowca. Jednocześnie pilnie strzegł swojej prywatności. Jego związek z Natalią Bacławską pozostawał poza światłem reflektorów, choć para była razem od trzech lat.

Po śmierci partnera Bacławska początkowo nie opowiadała szerzej o ich wspólnym życiu. Później zdecydowała się wystąpić w podcaście Żurnalisty i wrócić do ostatniego wieczoru z Łukaszem Litewką. Jej relacja pokazuje dokładnie to, co wydarzyło się wtedy między nimi: kolację, rozmowę, zdenerwowanie związane ze zrzutką, wspólnie oglądany film przyrodniczy oraz buziaka przed snem. Następnego ranka Łukasza Litewki nie było już w domu.

Źródło: Żurnalista

Nie żyje Wanda Traczyk-Stawska. Warszawa żegna swoją bohaterkę

Wanda Traczyk-Stawska nie żyje. Informację o śmierci uczestniczki Powstania Warszawskiego przekazało miasto Warszawa. Miała 99 lat. W opublikowanym w serwisie X pożegnaniu przypomniano, że była żołnierką Armii Krajowej, uczestniczką Powstania Warszawskiego, Honorową Obywatelką Warszawy, nauczycielką i autorytetem.

„Odeszła nasza Bohaterka. Kochana Pani Wanda Traczyk-Stawska ps. „Pączek”” – przekazało miasto Warszawa. We wpisie podkreślono również wartości, które reprezentowała. Wymieniono odwagę, godność, miłość do drugiego człowieka i do miasta.

Po informacji o jej śmierci w mediach społecznościowych pojawiły się pożegnania. Prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski napisał, że mało jest ludzi, którzy zostawiają po sobie tak wiele. Podziękował Wandzie Traczyk-Stawskiej za spotkania, mądrość i energię. „Warszawa pamięta” – podkreślił.

ZOBACZ TEŻ: Wanda Traczyk-Stawska otrzymała wyjątkową nagrodę. 97-latka została doceniona przez dzieci z całego świata

Politycy żegnają Wandę Traczyk-Stawską. Wspominają jej działalność

Głos po śmierci Wandy Traczyk-Stawskiej zabrali także inni politycy. Michał Szczerba przypomniał, że „Pączek” była żołnierką Powstania, walczyła z bronią w ręku i była strażniczką pamięci. Nazwał ją również warszawianką, nauczycielką i autorytetem. Zwrócił uwagę, że występowała w obronie słabszych.

Wiceminister kultury i dziedzictwa narodowego Maciej Wróbel wspominał ją jako autorytet i bohaterkę wielu pokoleń. Napisał, że zabierała głos w ważnych sprawach i sprzeciwiała się mowie nienawiści.

Była prezydent Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz określiła Wandę Traczyk-Stawską jako prawdziwą bohaterkę, osobę mądrą i odważną oraz człowieka z wielkim sercem. Podziękowała jej za lekcje historii, patriotyzmu i odwagi.

Pożegnanie opublikował także Bogdan Zdrojewski. Były minister kultury i dziedzictwa narodowego przypomniał jej działalność jako nauczycielki i strażniczki pamięci. Franciszek Sterczewski wskazał natomiast, że Wanda Traczyk-Stawska była uczestniczką Powstania Warszawskiego, członkinią Szarych Szeregów i żołnierką AK.

Wanda Traczyk-Stawska ps. „Pączek” walczyła w Powstaniu Warszawskim

Wanda Traczyk-Stawska urodziła się 7 kwietnia 1927 roku w Warszawie. Już jako nastolatka zaangażowała się w konspirację niepodległościową. Należała do Szarych Szeregów, a później została żołnierką Armii Krajowej.

Podczas Powstania Warszawskiego służyła jako strzelczyni i łączniczka Oddziałów Osłonowych Wojskowych Zakładów Wydawniczych Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK. Walczyła w Śródmieściu i na Powiślu.

6 września 1944 została ciężko ranna. Po kapitulacji trafiła do niemieckiej niewoli. Do Polski wróciła w 1947 roku.

CZYTAJ TEŻ: Skończyła 97 lat, nie potrafiła być idealną matką. Jakie relacje łączą Wandę Traczyk-Stawską z dziećmi?

Po wojnie została nauczycielką. Nie przestała działać

Po powrocie do kraju Wanda Traczyk-Stawska ukończyła psychologię na Uniwersytecie Warszawskim. Przez wiele lat pracowała jako nauczycielka w szkołach specjalnych dla dzieci z niepełnosprawnościami.

Jednocześnie angażowała się w działania związane z zachowaniem pamięci o ofiarach Powstania Warszawskiego. Odnajdywała mogiły powstańcze i stała się inicjatorką opieki nad Cmentarzem Powstańców Warszawy na Woli. Pełniła również funkcję przewodniczącej Społecznego Komitetu ds. Cmentarza Powstańców Warszawy.

Jej działalność była więc związana nie tylko z własnym świadectwem dotyczącym Powstania Warszawskiego, ale również z konkretnymi działaniami dotyczącymi miejsc pamięci i mogił powstańczych.

Wanda Traczyk-Stawska dbała o pamięć o ofiarach Powstania Warszawskiego

Starania Wandy Traczyk-Stawskiej doprowadziły między innymi do ustanowienia 2 października Dniem Pamięci o Cywilnej Ludności Powstańczej Warszawy. Przy Cmentarzu Powstańców Warszawy powstała również Izba Pamięci.

Wanda Traczyk-Stawska była nagrodzona między innymi Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymała także tytuł Honorowej Obywatelki Warszawy oraz Warszawianki Roku 2021.

Po śmierci uczestniczki Powstania Warszawskiego przedstawiciele władz Warszawy i politycy przypomnieli jej działalność, wojenną przeszłość oraz pracę na rzecz pamięci o Powstaniu Warszawskim. Rafał Trzaskowski podkreślił, że wartości, których uczyła, pozostają, a miasto o niej pamięta.

Wanda Traczyk-Stawska ps. „Pączek” miała 99 lat.

Źródło: TVN24

Jacek Kawalec odchodzi z Budki Suflera. Wszystko zaczęło się od parodii

Jeszcze niedawno nic nie wskazywało na to, że sceniczny żart doprowadzi do tak poważnego konfliktu. Tym bardziej że parodia Zenona Martyniuka w wykonaniu Jacka Kawalca wcale nie jest nowa. Aktor już wcześniej prezentował podczas swoich solowych występów własną wersję przeboju „Przez twe oczy zielone”, a nagrania z tym fragmentem – jak sam podkreśla – krążą w internecie „już od ponad pięciu lat”.

Na ten szczegół zwrócili uwagę także internauci. „Ta parodia ma min 5 lat! Dopiero teraz dotarło to do zespołu?” – napisała jedna z osób pod wpisem Budki Suflera. Komentujący przypomniał również, że Kawalec jest aktorem, a parodia mieści się w zakresie działalności aktorskiej. Choć więc sam występ nie był nowością, dopiero teraz wywołał tak duże zamieszanie.

Nagranie, które zaczęło krążyć w mediach społecznościowych, doczekało się reakcji muzyków Budki Suflera. Na oficjalnym facebookowym profilu zespołu pojawił się wpis podpisany przez grupę oraz Tomasza Zeliszewskiego.

Perkusista odniósł się w nim do materiałów z udziałem Kawalca, które – jak napisał – uderzały „w sposób prześmiewczy” w Zenona Martyniuka oraz jego wielbicieli. Następnie zwrócił się bezpośrednio do wokalisty Akcentu.

„Za zaistniałą sytuację proszę przyjąć od nas magiczne słowo: PRZEPRASZAM” – napisał Tomasz Zeliszewski.

I właśnie te publiczne przeprosiny stały się punktem zapalnym całej historii. Kawalec nie tylko nie zgodził się ze stanowiskiem zespołu, ale wkrótce ogłosił decyzję o zakończeniu współpracy z Budką Suflera.

Budka Suflera przeprosiła Zenona Martyniuka. Kawalec mówi o „cenzurze”

Jacek Kawalec odpowiedział dzień później. Aktor i wokalista nie ukrywał, że odebrał reakcję zespołu bardzo osobiście. W swoim oświadczeniu podkreślił, że parodia i stand-up są naturalną częścią jego działalności aktorskiej.

„Nie sądziłem jednak, że w pakiecie dostanę bilet powrotny do PRL-u. Tego biletu nie akceptuję” – napisał Jacek Kawalec.

Chwilę później poinformował o decyzji, która zaskoczyła fanów Budki Suflera.

„Dlatego podjąłem decyzję o zakończeniu współpracy z zespołem” – oświadczył.

Kawalec zaznaczył również, że nie zgadza się na ingerowanie w jego wypowiedzi sceniczne.

„Po roku 89 nikt nie ma prawa cenzurować moich wypowiedzi scenicznych” – podkreślił.

Artysta zwrócił też uwagę, że jego parodia Zenona Martyniuka nie jest nowym elementem programu. Jak napisał, nagrania z jego wersją „Przez twe oczy zielone” krążą w internecie „już od ponad pięciu lat”.

Kawalec dołączył do Budki Suflera w 2022 roku. Teraz uznał, że publikacja stanowiska zespołu przekroczyła granice współpracy.

„Atak na moją osobę i napuszczanie na hejt (...) uważam za rażące przekroczenie zasad i warunków współpracy” – napisał.

Zobacz też: Jego syn jest już dorosły, dzielą wspólną pasję. Kajetan Kawalec bardzo przypomina sławnego ojca

Zenon Martyniuk zapowiada pozew przeciwko Jackowi Kawalcowi

Na tym konflikt się nie zakończył. Głos zabrał również Zenon Martyniuk, który bardzo ostro ocenił zachowanie Jacka Kawalca.

„Pan Kawalec jest po prostu chamski i bezczelny” – stwierdził Zenon Martyniuk.

Wokalista Akcentu odniósł się również do sugestii dotyczących śpiewania z wyłączonym mikrofonem. Zapewnił, że występuje z muzykami na żywo i nie zgadza się z takim przedstawianiem jego koncertów.

„To nie jest parodia, tylko oczernianie mojej osoby na całą Polskę, a nawet na cały świat” – powiedział Martyniuk.

Sprawa może mieć dalszy ciąg poza medialnymi oświadczeniami. Martyniuk zapowiedział bowiem kroki prawne.

„Mój adwokat jest teraz na wakacjach, ale gdy wróci, to na pewno złożymy pozew” – zapowiedział.

Dodał także, że w razie ewentualnej wygranej pieniądze miałyby trafić do organizacji charytatywnych działających na rzecz dzieci.

Kawalec nie wycofał się jednak ze swojego stanowiska. Zapytany o możliwość postępowania sądowego, odpowiedział krótko:

„Jeżeli zostanie złożony pozew, to będę musiał się bronić, oczywiście”.

Czytaj również: Jacek Kawalec wycofał się z życia publicznego, aby ratować ukochaną żonę. Są razem od prawie czterdziestu lat

Internauci podzieleni po występie Jacka Kawalca

Dyskusja szybko przeniosła się także do mediów społecznościowych. W komentarzach nie brakowało skrajnych opinii. Część internautów broniła Jacka Kawalca, przekonując, że jego występ był formą satyry i scenicznej parodii. Pojawiały się głosy, że artysta „dobrze to przedstawił” i że krytyka jego występu jest przesadzona.

Nie wszyscy jednak podzielali to zdanie. Jeden z komentujących, który deklarował, że widział występ na żywo, napisał: „Bardzo mi się to nie spodobało”. Inni zarzucali Kawalcowi, że jego żart poszedł za daleko i że nie powinien drwić z innego artysty. Wśród komentarzy pojawiały się również bardzo ostre, personalne oceny jego umiejętności wokalnych.

Pod wpisami rozgorzał więc spór podobny do tego, który podzielił samych artystów — jedni widzieli w występie satyrę, inni uznali go za niepotrzebną kpinę z Zenona Martyniuka.

Jacek Kawalec deklaruje, co zrobi z zakontraktowanymi koncertami

Mimo decyzji o zakończeniu współpracy Jacek Kawalec nie zamierza z dnia na dzień rezygnować ze wszystkich obowiązków. W swoim oświadczeniu zadeklarował gotowość do wywiązania się z zakontraktowanych najbliższych terminów koncertowych.

W rozmowie dotyczącej swoich dalszych planów zaznaczył również, że przed dołączeniem do Budki Suflera prowadził szeroką działalność artystyczną — występował solowo i grał w spektaklach teatralnych.

„Nie zmieniam swoich planów. Tylko ciutkę obowiązków mi odejdzie” – powiedział.

Jednocześnie jasno zaznaczył, że później jego sceniczna droga z Budką Suflera ma się zakończyć.

„Już więcej nie będę występował z Budką” – zapowiedział.

Spór, który zaczął się od scenicznej parodii Zenona Martyniuka, doprowadził więc do odejścia Jacka Kawalca z Budki Suflera, publicznej wymiany ostrych komentarzy i zapowiedzi pozwu. Kawalec pozostaje przy swoim stanowisku, Martyniuk zapowiada obronę własnego wizerunku, a Krzysztof Skiba otwarcie staje po stronie aktora.

Źródła: TVN24, Pomponik.pl, Fakt.pl, Onet Kultura

Wieniawa, informując o swoim odejściu, podkreślała, że zamyka ten etap z wdzięcznością za doświadczenia zdobyte w programie. Nie zdradziła przy tym, jaka telewizyjna przyszłość ją czeka. Decyzja szybko stała się jednak jednym z głośniej komentowanych tematów w polskim show-biznesie. Pojawiły się również spekulacje, że artystka mogłaby w przyszłości zasiąść za stołem jurorskim „Tańca z Gwiazdami”. Co na to Agustin Egurrola, który o tańcu i telewizyjnych talent show wie naprawdę sporo? Reporter Viva.pl zapytał o to na planie specjalnej odsłony „The Floor”.

Program "The Floor VIP Challenge" będzie na antenie TVN już 29 i 30 sierpnia o 19:45.

Agustin Egurrola nie wiedział, że Julia Wieniawa odchodzi z „Mam Talent”. „Było mi bardzo przykro”

Rafał Kowalski podczas rozmowy z Agustinem Egurrolą postanowił zapytać wprost o głośną decyzję Julii Wieniawy. Chciał wiedzieć, czy choreograf jako jej kolega z jury został wcześniej uprzedzony, że artystka zamierza pożegnać się z programem. Okazuje się, że również dla niego była to nowa informacja.

„Nie, nie wiedziałem. I naprawdę było mi bardzo przykro, jak się dowiedziałem, bo [...] jestem pewien, że był fajny team, była super atmosfera, robimy świetny program i bardzo nad tym ubolewam. Ale każdy ma prawo do decyzji, więc zobaczymy, co będzie dalej”– przyznał.

Odejście z popularnego programu nie oznacza końca telewizyjnych możliwości Julii Wieniawy. 27-letnia aktorka i wokalistka od lat łączy kilka zawodowych światów – muzykę, aktorstwo, działalność biznesową oraz udział w największych produkcjach rozrywkowych. Agustin Egurrola wydaje się nie mieć wątpliwości, że również po zakończeniu przygody z „Mam Talent” znajdzie dla siebie odpowiednią drogę: „Za Julkę też trzymamy [kciuki]. Myślę, że ona jest taką rezolutną i taką fajną dziewczyną, że sobie poradzi. Tego jestem pewien, że sobie poradzi”.

• ZOBACZ: Wystąpiła na największym festiwalu w Polsce, nie zarobiła na tym nawet złotówki. TYLKO U NAS Justyna Steczkowska tłumaczy dlaczego

Julia Wieniawa przejdzie do „Tańca z Gwiazdami”? Agustin Egurrola mówi, jak poradziłaby sobie w jury

Na razie nie wiadomo, kto zajmie miejsce Wieniawy w następnej edycji „Mam Talent”. TVN po ogłoszeniu jej decyzji nie wskazał oficjalnie następcy. Sama zainteresowana również nie ogłosiła dotąd nowego telewizyjnego projektu. To nie przeszkodziło jednak fanom i mediom w zastanawianiu się, czy jej następnym przystankiem mógłby być dobrze jej znany program „Taniec z Gwiazdami”.

Rafał Kowalski zapytał Egurrolę wprost: Najnowsze doniesienia mówią o tym, że Julka mogłaby zasilić jury ‘Tańca z Gwiazdami’. Czy pasowałaby do tego programu?

Choreograf ocenił jej potencjał bardzo pozytywnie: „Brała udział w tym programie, dużo tańczy na scenie, dużo lekcji tańca bierze, jest świadoma ruchu, i jak słuchałem jej komentarzy w ‘Mam Talent’, to myślę, że poradzi sobie tam świetnie”.

Agustin Egurrola w jury „Tańca z Gwiazdami”? Zdradził, czy kiedykolwiek dostał propozycję

Rozmowa o ewentualnym pojawieniu się Julii Wieniawy w „Tańcu z Gwiazdami” sprowokowała jeszcze jedno pytanie. Skoro Agustin Egurrola od lat jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych choreografów w Polsce, naturalnie nasuwa się myśl, czy sam kiedykolwiek był brany pod uwagę jako juror tanecznego show.

Okazuje się, że wbrew temu, czego można byłoby się spodziewać, taki telefon nigdy nie nadszedł

„Nie, nie, ja takiej propozycji [nie dostałem]. [...] Nie odebrałem takich telefonów, bo pamiętaj, że ja byłem choreografem, jak ‘Taniec z Gwiazdami’ był w TVN. No i później już byłem w ‘Mam Talent’, więc już nie było to możliwe” – przyznał Egurrola.

Całe wideo znajdziesz na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania.

Ryan Gosling wsiada na płonący motocykl

Ogłoszenie nowego „Ghost Ridera” było jednym z najmocniejszych momentów San Diego Comic-Con 2026. Po miesiącach spekulacji Marvel Studios oficjalnie potwierdziło, że w tytułową rolę wcieli się Ryan Gosling, a za kamerą stanie Shawn Levy. To spotkanie aktora i reżysera nie jest przypadkiem, duet współpracował już przy „Star Wars: Starfighter”, a teraz przenosi tę twórczą energię do Marvel Cinematic Universe. Scenariusz przygotowuje Jonathan Tropper, również związany z „Star Wars: Starfighter”, co podkreśla, że studio buduje zespół oparty na sprawdzonej współpracy. Premiera została wyznaczona na lato 2028 roku, czyniąc film jednym z najważniejszych punktów przyszłego kalendarza Marvela.

Jeszcze zanim projekt został oficjalnie ujawniony, Gosling wielokrotnie wyrażał zainteresowanie postacią Ghost Ridera, a według wypowiedzi Kevina Feigego to właśnie aktor przedstawił pomysł, który przekonał zarówno Shawna Levy’ego, jak i Marvel Studios do rozwinięcia filmu. W efekcie angaż nie sprawia wrażenia klasycznego castingu, lecz wspólnej inicjatywy twórców, którzy chcą zaproponować własne spojrzenie na jednego z najbardziej charakterystycznych antybohaterów komiksowego uniwersum.

Zobacz też: Książką zachwycały świat, film też zapowiada się na hit. Jest zwiastun „Verity” z Anne Hathaway w roli głównej

Disney, Marvel i nowe otwarcie

„Ghost Rider” powstaje w momencie, gdy Disney i Marvel Studios wyraźnie zmieniają strategię rozwoju MCU. Kevin Feige zapowiada koncentrację na jakości i bardziej selektywnym harmonogramie premier, dlatego między kolejnymi kinowymi produkcjami pojawiają się większe odstępy niż w poprzednich latach. W tym kontekście film z Goslingiem urasta do rangi jednego z filarów nowej fazy uniwersum, obok „X-Men” i „Czarna Pantera 3”.

Dla widzów równie istotny pozostaje wymiar symboliczny. Ghost Rider był wcześniej kojarzony przede wszystkim z filmami, w których Nicolas Cage wcielał się w Johnny’ego Blaze’a, dlatego nowa produkcja oznacza pełnoprawne wprowadzenie bohatera do kinowego MCU. Marvel nie odsłonił jeszcze szczegółów fabuły ani pełnej obsady, jednak samo zestawienie nazwisk Goslinga, Levy’ego i Troppera wywołało ogromne zainteresowanie fanów oraz branży. Oczekiwania podsyca również fakt, że studio zdecydowało się ogłosić projekt podczas najważniejszego wydarzenia komiksowego roku, czyniąc z niego jedną z wizytówek swojej przyszłej oferty.

Kulisy produkcji i oczekiwania

Na obecnym etapie twórcy zachowują daleko idącą powściągliwość. Nie ujawniono jeszcze szczegółów dotyczących pozostałych członków obsady ani kierunku fabularnego, jednak wiadomo, że produkcja jest rozwijana jako samodzielny film Marvel Studios, którego premierę zaplanowano na 2028 rok. Wystąpienie Goslinga i Levy’ego na scenie Comic-Conu zostało przyjęte entuzjastycznie, a sam aktor przyznał, że od dawna marzył o zagraniu Ghost Ridera.

Wokół projektu narosło już wiele oczekiwań. Fani liczą na świeżą interpretację bohatera, zachowanie mroczniejszego charakteru postaci oraz wyraźne odróżnienie filmu od wcześniejszych ekranizacji. Z kolei dla Marvel Studios „Ghost Rider” ma znaczenie szersze niż kolejna adaptacja komiksu, to test nowej strategii, w której starannie dobierani twórcy, rozpoznawalne gwiazdy i rzadsze premiery mają odbudować poczucie wydarzenia wokół każdego filmu. Jeśli te założenia się sprawdzą, płonący jeździec może stać się jednym z najważniejszych nowych bohaterów współczesnego MCU i symbolem kolejnego otwarcia dla całej marki.

Zobacz też: Ten film może otworzyć mu drzwi do międzynarodowej kariery. Filip Pławiak zachwyca w polsko-greckim kinie drogi!

Jan Frycz pracował niemal do samego końca. W „Królu dopalaczy” spotkał się z młodszym pokoleniem aktorów

Jedną z ostatnich premier z udziałem Jana Frycza był „Król dopalaczy” w reżyserii Pata Howla. Film trafił do kin 13 marca 2026 roku. Inspirowana prawdziwymi wydarzeniami historia opowiada o Dawidzie, zwyczajnym chłopaku, który buduje imperium tzw. legalnych narkotyków i w niezwykle krótkim czasie staje się milionerem. Wraz z pieniędzmi przychodzą blichtr, szybkie samochody, kontakty z półświatkiem i coraz bardziej niebezpieczna gra, w której granica między tym, co legalne, a tym, co zakazane, zaczyna się zacierać.

Główną rolę zagrał Tomasz Włosok, a obok niego w obsadzie znaleźli się m.in. Vanessa Aleksander, Łukasz Simlat, Grażyna Szapołowska, Janusz Chabior, Agnieszka Grochowska, Rafał Maćkowiak i właśnie Jan Frycz. Dla doświadczonego aktora spotkanie z młodszym pokoleniem nie było jednak okazją do udzielania lekcji. Wręcz przeciwnie – podczas premiery z wyraźnym uznaniem mówił o tym, co sam dostrzegał w ich pracy.

„Pozostaje tylko podziwiać ich, naprawdę podziwiać. Oni wnoszą takie nowoczesne podejście do aktorstwa, pełną świadomość. To bardzo mi się podoba i mi imponuje” — mówił Jan Frycz w rozmowie z Onetem.

Szczególnie dobre wrażenie zrobił na nim Tomasz Włosok. Frycz doceniał zarówno jego aktorstwo, jak i sposób, w jaki młodszy kolega poprowadził postać człowieka stopniowo wciąganego przez świat własnych wyborów.

„To jest kino o tym, co grozi młodym ludziom. Film o o pewnego rodzaju wyborach. Że jedna decyzja powoduje całą lawinę zdarzeń, która zmienia człowieka. Co zresztą bardzo to znakomicie to zrobił Tomek Włosok. Bardzo mi się podobało jak pracował” — komentował tematykę filmu.

• ZOBACZ TEŻ: Ukrywał, że jest poważnie chory, pracował niemal do końca. Ta wyglądały ostatnie dni życia Jana Frycza

Jan Frycz mówił o samotności. „Mniej się do siebie uśmiechają, mniej ze sobą rozmawiają”

Rozmowa przeprowadzona podczas premiery „Króla dopalaczy” szybko wykroczyła poza sam film. Historia opowiedziana na ekranie stała się dla Jana Frycza punktem wyjścia do znacznie szerszej refleksji o świecie, w którym dorastają dziś młodzi ludzie. Aktor zwracał uwagę na uzależnienia, depresję, Internet i poczucie osamotnienia.

„Daj Boże, żeby chociaż jeden człowiek się uratował od tej zarazy. Zresztą nie tylko tej, od tych zagrożeń cywilizacyjnych, które są wytworem dzisiejszych czasów, to uzależnienie się chociażby od Internetu. Poza tym to ogromne poczucie samotności, te nowe choroby cywilizacyjne, depresja, szukanie złagodzenia sobie tego bólu istnienia. W dzisiejszych czasach to bardzo aktualny temat” — podkreślał Jan Frycz.

Wypowiedź, która w marcu była komentarzem do filmu i obserwacją współczesności, po śmierci aktora czyta się inaczej. Szczególnie że Frycz nie zatrzymał się przy wielkich pojęciach. Samotność opisał poprzez coś znacznie prostszego – codzienny brak kontaktu między ludźmi.

„Myślę, że ludzie są bardziej samotni za moich czasów. Mniej się do siebie uśmiechają, mniej ze sobą rozmawiają” — mówił.

W jednym z ostatnich wywiadów Jan Frycz mówił również o Polsce. „Jak ląduję, to jestem tak szczęśliwy”

W tej samej rozmowie pojawił się jeszcze jeden osobisty ton. Jan Frycz mówił o Polsce – bez idealizowania rzeczywistości, ale z wyraźnym przywiązaniem do kraju. Choć dostrzegał problemy i nie ukrywał niepokoju tym, co dzieje się wokół, powroty do domu wiązały się dla niego z bardzo konkretnym uczuciem.

„Mamy trudne czasy. Wokół się dzieją bardzo niedobre rzeczy. A my tu w Polsce... naprawdę, to jest wspaniały kraj. Jak czasem ląduję na tym lotnisku Okęcie, to jestem tak szczęśliwy, skądkolwiek bym nie wracał” — mówił w rozmowie z Onetem.

Jednocześnie bolało go miejsce, jakie jego zdaniem kultura zajmuje wśród priorytetów państwa. Jan Frycz przez niemal całe zawodowe życie pozostawał związany zarówno z kinem, jak i teatrem, dlatego nie była to dla niego abstrakcyjna dyskusja. Mówił o środowisku, którego był częścią przez dziesięciolecia.

„Jeżeli chodzi o polską kulturę to bez względu, kto będzie premierem, od dawna jest odsunięta na dalszy plan. Nie jest tak ważna dla naszych rządzących. Trudno mi się z tym pogodzić” — przyznawał.

Frycz porównywał obecną sytuację z czasami swojej młodości, kiedy – jak wspominał – film, teatr czy opera znajdowały się w centrum zainteresowania władz. Nie idealizował przy tym tamtego okresu. Zwracał uwagę przede wszystkim na zmianę znaczenia przypisywanego kulturze i problemy finansowe, z którymi mierzą się współcześni twórcy.

• SPRAWDŹ TEŻ: Mieli spotkać się na planie kontynuacji kultowej produkcji. Katarzyna Grochola żegna Jana Frycza poruszającymi słowami: „Zawsze mu będę wdzięczna”

GOLDEN STARS TROPHY – czym jest turniej ProAm?

GOLDEN STARS TROPHY to turniej w formule ProAm, gdzie w parze występuje zawodowy tancerz oraz tancerz-amator. Dzięki temu osoby, które na co dzień nie zajmują się tańcem zawodowo, mogą doświadczyć emocji związanych z udziałem w prawdziwym turnieju. Skąd wziął się pomysł na takie wydarzenie? „Zależało nam, żeby nie był to po prostu kolejny turniej. Chcemy, żeby od momentu wejścia na salę było czuć, że uczestniczy się w wyjątkowym wydarzeniu. Żeby zawodnicy mogli poczuć emocje wielkiego parkietu, a publiczność dostała prawdziwe widowisko. ProAm jest dla nas szczególnie ważny, bo pokazuje, że taniec nie ma wieku ani momentu, w którym jest już za późno, żeby wejść na parkiet” – przyznaje Jacek Jeschke.

Dwie odsłony GOLDEN STARS TROPHY

GOLDEN STARS TROPHY zostało podzielone na część dzienną oraz galę wieczorną. W pierwszej części odbędzie się główna rywalizacja turniejowa ProAm, gdzie uczestnicy zaprezentują swoje choreografie przed profesjonalnym panelem sędziowskim. Z kolei gala wieczorna połączy najważniejsze elementy finałowe turnieju ze specjalnymi pokazami tanecznymi przygotowanymi przez gwiazdy znane z „Tańca z Gwiazdami” oraz wybitnych tancerzy.

Wieczorną galę poprowadzą jurorka „Tańca z gwiazdami” Iwona Pavlović oraz uwielbiany prezenter Aleksander Sikora. Podczas specjalnych pokazów tanecznych zobaczymy zaś występ Hanny Żudziewicz-Jeschke i Gamou Falla, a także pokaz wyjątkowego trio w składzie Jacek Jeschke, Magdalena Boczarska i Mateusz Banasiuk. Na wieczornej gali pojawią się również Jakub Lipowski i Tereza Kučerová - para należąca do ścisłej światowej czołówki tańca sportowego, którzy także zaprezentują swoje mistrzowskie, taneczne show.

GOLDEN STARS TROPHY – tego nie można przegapić

GOLDEN STARS TROPHY to wydarzenie, które ma połączyć profesjonalny taniec, sport, kulturę i show-biznes, pokazując taniec towarzyski w nowoczesnej i widowiskowej odsłonie. Pierwsza edycja odbędzie się w industrialnej przestrzeni Magazynu Cukru w Hotelu Arche Cukrownia Żnin. Sam Jacek Jeschke jednak nie ukrywa, że razem z żoną chcieliby rozwijać to wydarzenie w kolejnych latach.

„Chcemy rozwijać Golden Stars Trophy przez kolejne lata. Mamy bardzo dużo pomysłów i ambicję, żeby stworzyć w Polsce wydarzenie, na które ludzie związani z tańcem będą czekali przez cały rok. Ta pierwsza edycja jest dla nas początkiem czegoś znacznie większego”.

Tego po prostu nie można przegapić! Do zobaczenia już 22 sierpnia w Hotelu Arche Cukrownia Żnin!

Kim są synowie Jana Frycza? Antoni, Michał i Wojciech

Jan Frycz zmarł w wieku 72 lat. O śmierci aktora poinformował Teatr Narodowy, z którym był związany od 2006 roku. Przez blisko pół wieku występował na polskich scenach, a szeroka publiczność znała go także z licznych ról filmowych i telewizyjnych.

Po śmierci artysty uwaga ponownie zwróciła się także w stronę jego rodziny. Jan Frycz miał sześcioro dzieci. Z pierwszego małżeństwa z Grażyną Laszczyk miał córkę Gabrielę. Z Agatą Frycz doczekał się pięciorga dzieci — córek Olgi i Marii oraz trzech synów: Michała, Wojciecha i Antoniego.

O córkach aktora przez lata było głośno, szczególnie o Oldze Frycz, która podobnie jak ojciec wybrała aktorstwo. Synowie pozostawali zdecydowanie dalej od pierwszego planu show-biznesu. Nie oznacza to jednak, że świat filmu był im obcy.

Wręcz przeciwnie. Antoni i Michał bardzo wcześnie pojawili się przed kamerą, a Wojciech zbudował karierę w branży artystycznej. Żaden z nich nie został jednak aktorem na miarę kariery ojca.

Sam Jan Frycz podkreślał, że nie stał za dziecięcymi występami swoich dzieci.

„Nie miałem nigdy nic wspólnego z tym, że moje dzieci występowały w rolach dziecięcych” — mówił w rozmowie cytowanej przez Plejadę.

Dodawał, że była to zasługa jego byłej żony. Jak więc potoczyły się losy trzech synów jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów?

Czytaj też: Syn Jana Frycza żegna ojca poruszającymi słowami: „Nauczyłeś mnie walczyć o siebie”. Łączyła ich wyjątkowa więź

Antoni Frycz zaczynał przed kamerą. Później wybrał scenografię

Antoni Frycz z filmem zetknął się już jako dziecko. Występował m.in. w filmie i serialu „Panna z mokrą głową” oraz „Sławie i chwale”. Pojawiał się również w spektaklach telewizyjnych, w tym w „Amfitrionie”, „Marii Stuart” i „Chmurze na sznurku”.

W jego przypadku dziecięce aktorstwo nie przerodziło się jednak w regularną karierę przed kamerą. Antoni pozostał związany ze światem filmu, ale znalazł dla siebie miejsce po drugiej stronie planu.

W 2018 r. pracował jako II asystent scenografa przy filmie „Słodki koniec dnia” Jacka Borcucha. Jego późniejsza działalność była więc związana ze scenografią.

To dość przewrotna droga. Syn jednego z najbardziej znanych polskich aktorów najpierw sam stanął przed kamerą, ale jako dorosły wybrał pracę, której widz zazwyczaj na ekranie nie widzi.

Michał Frycz grał jako dziecko. Pojawił się w „Ogniem i mieczem”

Równie wcześnie z aktorstwem zetknął się Michał Frycz. Jako dziecko wystąpił w „Sławie i chwale”, gdzie zagrał Alo Bilińskiego. Znalazł się także w obsadzie „Ogniem i mieczem” jako mały Michał Korybut Wiśniowiecki.

Z jego udziałem w tej produkcji wiąże się ciekawa historia. Sceny Michała zostały usunięte z kinowej wersji „Ogniem i mieczem”, choć jego nazwisko pozostało w napisach. W wersji serialowej jego rola już figuruje. Później pojawił się jeszcze w etiudzie „Eden” z 2014 r., w której zagrał księdza Radka. Nie zdecydował się jednak na regularną karierę aktorską.

Michał pozostawał poza pierwszym planem show-biznesu, ale w mediach społecznościowych uchylał rąbka prywatności. Szczególnie osobiste były jego wpisy poświęcone ojcu. Z okazji urodzin Jana Frycza pisał o nim nie tylko jako o wybitnym artyście, lecz przede wszystkim jako o człowieku, od którego wiele się nauczył.

„Dla wielu pokoleń jesteś ikoną polskiego kina i teatru” — pisał Michał.

Chwilę później zmieniał perspektywę z publicznej na bardzo osobistą, podkreślając, że dla niego Jan Frycz pozostawał przede wszystkim ojcem. Wspominał wspólne rozmowy, wartości wyniesione z domu, a także zamiłowanie aktora do modelarstwa. W tym samym wpisie zwrócił uwagę również na muzyczny talent swojego młodszego brata. Zaznaczył, że wykorzystany w materiale utwór z filmu „Skrzat” skomponował Wojciech Frycz.

Czytaj też: Ukrywał, że jest poważnie chory, pracował niemal do końca. Ta wyglądały ostatnie dni życia Jana Frycza

Po śmierci Jana Frycza Michał pożegnał ojca kolejnym, jeszcze bardziej osobistym wpisem. Podał w nim dokładną datę jego odejścia — 15 sierpnia 2026 roku — i wrócił do ich wspólnych chwil oraz planów, których nie zdążyli już zrealizować.

„Nauczyłeś mnie walczyć o siebie, nie poddawać się i iść przez życie po swojemu” — napisał.

Wspominał wspólne puszczanie drona i modeli, lot awionetką nad Tatrami, rozmowy oraz charakterystyczne pytanie ojca: „Jaka sytuacja na horyzoncie?”. Pożegnanie zakończył bardzo osobiście:

„Leć w dal, Tato. Graj swoje spektakle w niebie”.

Te słowa pokazują Jana Frycza z zupełnie innej strony niż jego filmografia czy teatralne role. Dla Michała był przede wszystkim ojcem, z którym dzielił rozmowy, zainteresowania i plany. „Dzisiaj wiem, że wiele z tego, kim jestem, zawdzięczam właśnie Tobie” — napisał syn aktora po jego śmierci.

• Czytaj też: Był wybitnym aktorem, ale z rolą ojca sobie nie radził. Jan Frycz przez niemal dekadę nie miał kontaktu dziećmi. Dopiero w ostatnich latach starał się to naprawić

Wojciech Frycz został kompozytorem. Zbudował własną karierę

Wojciech Frycz również nie zdecydował się zostać aktorem. Ze światem filmu i teatru związał się jednak bardzo mocno — poprzez muzykę.

Jest kompozytorem muzyki filmowej i teatralnej oraz absolwentem Akademii Muzycznej w Gdańsku. Jak się okazuje, muzyka towarzyszyła mu na długo przed rozpoczęciem zawodowej kariery. W 2016 roku jego siostra Olga Frycz opublikowała na Instagramie zdjęcie Wojciecha i wróciła pamięcią do jego dzieciństwa.

„Jak miał 4 lata to chodził po mieszkaniu i brzdękolił na akordeonie” — wspominała Olga Frycz.

W tym samym wpisie przedstawiała brata jako 24-letniego wówczas muzyka i kompozytora. Miała też konkretny powód do dumy — Wojciech został nominowany do Nagrody Miasta Gdańska dla Młodych Twórców w dziedzinie kultury. Olga zachęcała swoich obserwatorów do oddawania na niego głosów i nie kryła emocji.

„Kocham Wojtka najmocniej na świecie i jestem z niego dumna na maksa” — napisała.

Muzyczna pasja przerodziła się w zawodową drogę. Dorobek Wojciecha Frycza obejmuje dziś kino, teatr oraz muzykę tworzoną na potrzeby reklam. Od 2022 roku jest głównym kompozytorem muzyki do reklam marki Lotus Cars. Jest również laureatem nagród m.in. na Festiwalu Boska Komedia i Festiwalu Dwa Teatry.

Tworzył muzykę do filmów „Sezony”, „Utrata równowagi”, „Nie znikniemy”, „Boylesque” i „Call Me Tony”. Współpracował także m.in. z Narodowym Starym Teatrem, TR Warszawa oraz Teatrem Dramatycznym.

Wojciech ma również za sobą niewielkie epizody aktorskie. Pojawiał się w „Sexify”, „1983” i „Klerze”, jednak to komponowanie muzyki pozostaje jego główną działalnością. Spośród trzech synów Jana Frycza to właśnie on ma najbardziej rozbudowaną, publicznie udokumentowaną karierę artystyczną. Pozostał blisko świata kina i teatru, ale zamiast powielać zawodową drogę ojca, stworzył własną.

Czytaj też: Olga Frycz pożegnała tatę w poruszającym wpisie. Jej słowa chwytają za serce: „Ostatnie lata były piękne”

Jan Frycz nie chciał prowadzić dzieci za rękę w show-biznesie

Artystyczne wybory dzieci Jana Frycza były przez lata interesującym elementem historii jego rodziny. Aktor sam miał przecież skomplikowane doświadczenia związane z wyborem zawodu. Jego ojciec nie pochwalał planów aktorskich syna.

Po latach Frycz również nie zamierzał ułatwiać dzieciom drogi w branży.

„Dałem do zrozumienia, żeby robiły swoje, ja im w karierze nie pomogę” — mówił w jednym z wywiadów.

Synowie rzeczywiście poszli własnymi ścieżkami. Antoni zaczynał jako dziecięcy aktor, by później związać się ze scenografią. Michał również pojawiał się przed kamerą, ale nie kontynuował regularnej kariery aktorskiej. Wojciech znalazł natomiast swoje miejsce w muzyce filmowej i teatralnej.

Łączy ich nazwisko jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów, ale zawodowo nie próbowali kopiować jego drogi. Każdy z braci miał własny kontakt ze światem filmu — przed kamerą, za kulisami albo poprzez muzykę. I właśnie dlatego historia synów Jana Frycza jest czymś więcej niż opowieścią o dzieciach sławnego ojca.

Źródła: FilmPolski.pl, Teatr Wielki – Opera Narodowa, NAU Music Talents Agency, Plejada.pl, Onet Kultura, Viva.pl

Hayden Panettiere przed śmiercią mówiła o swoich planach

Hayden Panettiere nie żyje. Aktorka znana z takich produkcji jak Heroes i Nashville zmarła w wieku 36 lat. Jeszcze kilka miesięcy wcześniej z ogromną otwartością opowiadała o tym, co chciałaby zrobić w kolejnych latach. Miała plany zawodowe, ale myślała również o tym, jaki wpływ może wywrzeć na innych.

26 maja podczas wydarzenia Book Soup w Harmony Gold Theater w Los Angeles promowała swoje wspomnienia This Is Me: A Reckoning. W trakcie rozmowy wróciła do historii osób, które mówiły jej, że dzięki jej szczerości dotyczącej zdrowia psychicznego znalazły odwagę, by poszukać pomocy.

To właśnie te spotkania miały sprawiać, że dzielenie się najbardziej osobistymi doświadczeniami nabierało dla niej szczególnego znaczenia.

„Mam nadzieję, że zostawię świat lepszym, niż go zastałam. Siła tkwi w naszej wrażliwości” – mówiła Hayden Panettiere.

W swojej książce podkreślała również, że nie chce, by życiowe tragedie stały się tym, co będzie ją definiować. Nazywała siebie optymistką i pisała o możliwości odbudowania swojego życia nawet po wyjątkowo trudnych doświadczeniach.

„Życie może tobą wstrząsnąć i cię złamać, ale nawet kiedy jesteś w najgorszym momencie, jest nadzieja i masz możliwość się odbudować” – pisała.

Zobacz też: Tajemnicza śmierć Hayden Panettiere. Wyniki sekcji i jeden szczegół z miejsca tragedii zwracają szczególną uwagę

Chciała reżyserować i stworzyć bezpieczne miejsce dla aktorów

Podczas majowego spotkania Panettiere została zapytana o kolejne marzenia. Jej odpowiedź nie pozostawiała wątpliwości, że nie zamierzała zwalniać.

„Mam całą listę” – odpowiedziała.

Jednym z najważniejszych punktów była reżyseria. Aktorka chciała wykorzystać własne doświadczenia zdobyte w Hollywood, aby stworzyć na planie atmosferę, w której wykonawcy mogliby czuć się bezpiecznie.

„Naprawdę chcę reżyserować i być osobą, która tworzy bezpieczne środowisko dla aktorów i mówi: tak właśnie powinno wyglądać to doświadczenie” – tłumaczyła.

Szczególne miejsce w jej wypowiedziach zajmowali młodzi aktorzy. Panettiere sama rozpoczęła pracę jako dziecko, dlatego zwracała uwagę na emocjonalne wymagania stawiane najmłodszym wykonawcom.

Mówiła, że zdarzało jej się interweniować, gdy oczekiwano od nich zbyt wiele. Przyznała też, że stawała się w takich sytuacjach bardzo opiekuńcza.

Czytaj też: Hollywood pogrążone w żałobie. Nie żyje Hayden Panettiere. Miała zaledwie 36 lat. Przyczyny jej śmierci owiane są tajemnicą

Hayden Panettiere planowała własną firmę produkcyjną

Reżyseria nie była jej jedynym pomysłem. W kwietniu Panettiere rozmawiała telefonicznie z Entertainment Weekly. Było to cztery miesiące przed jej śmiercią. Opowiadała wówczas o tym, jak wyobraża sobie kolejne etapy swojej kariery.

Chciała znaleźć się po drugiej stronie kamery i mieć większy wpływ na powstawanie nowych projektów. Jednym z jej marzeń było założenie własnej firmy produkcyjnej.

„Chciałabym mieć własną firmę produkcyjną, żebym mogła dawać zielone światło świetnym projektom. Na świecie jest tak wielu utalentowanych ludzi i tak wielu z nich nigdy nie dostaje szansy, żeby zabłysnąć. Chciałabym móc dać im do tego platformę” – mówiła.

Na tym jej lista się nie kończyła. Panettiere myślała także o stworzeniu marki lifestyle'owej oraz linii kosmetyków do pielęgnacji skóry.

W Los Angeles wspominała z kolei, że próbuje swoich sił w pisaniu. Interesowało ją właściwie „wszystko, co kreatywne”. Zależało jej przy tym na pracy dającej większą sprawczość, zamiast ciągłego czekania na kolejne role.

„Mam jeszcze wiele do opowiedzenia”. Tak mówiła o przyszłości

Premiera This Is Me: A Reckoning otworzyła przed Panettiere możliwość opowiedzenia własnej historii. Aktorka pracowała nad wspomnieniami dwa lata. Książka stała się bestsellerem New York Timesa.

Pisanie było jednak dla niej wymagającym doświadczeniem. Panettiere wracała do wydarzeń, których – jak przyznała – nie pamiętała w pełni. Szczególnie emocjonalne okazało się nagrywanie audiobooka.

Trudnym momentem był fragment poświęcony jej młodszemu bratu Jansenowi, który zmarł niespodziewanie w wieku 28 lat w lutym 2023 roku. Aktorka wspominała, że podczas nagrania wielokrotnie nie była w stanie przeczytać tej części bez silnych emocji.

Mimo tego patrzyła w przyszłość. W kwietniowej rozmowie mówiła, że jedna książka nie wystarczyłaby, by zmieścić wszystkie historie z jej życia.

„Gdybym opowiedziała absolutnie każdą historię, powstałoby pięć książek po 300 stron. A to wszystko tylko do 36. roku życia, więc mam jeszcze wiele do opowiedzenia i podzielenia się” – mówiła Panettiere.

Ważną częścią jej historii pozostawała także córka Kaya. Aktorka podkreślała, że chce chronić jej prywatność.

„Nie chcę, żeby kiedykolwiek to przeczytała i pomyślała, że cokolwiek z tego było jej winą. Tak bardzo ją kocham” – mówiła o swojej książce.

Hayden Panettiere została znaleziona w Greenville, S.C.

Plany, o których Hayden Panettiere mówiła jeszcze wiosną, nie zostały zrealizowane. Jej ojciec Skip poinformował o śmierci córki 16 sierpnia.

„Z głębokim smutkiem informujemy o tragicznej śmierci naszej ukochanej Hayden. Była niezwykłym światłem i siłą natury, która wnosiła ogrom miłości i radości w życie wszystkich, którzy ją znali – oraz milionów osób oglądających ją na ekranie” – przekazał.

Entertainment Weekly informowało również o połączeniu z numerem 911, które wskazywało na możliwość przedawkowania. Śledztwo dotyczące śmierci aktorki jest w toku.

Jeszcze podczas majowego spotkania Panettiere mówiła o tym, czego chciałaby, aby czytelnicy nauczyli się po lekturze jej wspomnień. Jej odpowiedź była krótka: „Siły. Pokory”. Dodawała też, że warto wiedzieć, iż „można być po prostu człowiekiem”.

Wprowadzenie do This Is Me: A Reckoning kończyła słowami skierowanymi do czytelników. Dziękowała im za towarzyszenie jej w podróży przez wszystkie wzloty i upadki. Kilka miesięcy przed śmiercią wciąż patrzyła przy tym w przyszłość.

„Mam jeszcze wiele do opowiedzenia i podzielenia się”.

Czytaj też: Krótko przed śmiercią Hayden Panettiere wydała swoje wspomnienia. Ujawniła w niej szokujące kulisy Hollywood

Źródła: people.com, ew.com

Michał Wiśniewski pożegnał Gucia. Ich wspólna historia zaczęła się dramatycznie

Jedno czarno-białe zdjęcie wystarczyło, by opowiedzieć historię trwającą niemal 18 lat. Michał Wiśniewski zamieścił w mediach społecznościowych fotografię Gucia i przekazał smutną wiadomość. Wieloletni przyjaciel rodziny odszedł.

Gucio przez niemal 18 lat był częścią domu Wiśniewskich. Widział, jak zmieniało się życie Michała i jego najbliższych. Ale w tej pełnej ruchu codzienności po prostu był. Towarzyszył rodzinie w kolejnych etapach jej życia.

A przecież nic nie wskazywało na to, że ta historia potrwa tak długo. Co więcej – mogła skończyć się, zanim na dobre się rozpoczęła. Gucio pojawił się w jego życiu za sprawą dramatycznego splotu wydarzeń. Wszystko zaczęło się w stadninie koni. Jeden z psów zaatakował tam koci miot. Życie straciła również kocia mama Gucia. Z całego miotu ocalał tylko on – jedyne, najmniejsze kocię.

I właśnie wtedy jego los odmieniła Etiennette, córka Michała Wiśniewskiego i Anny Świątczak. To ona przyniosła maleńkiego Gucia do domu. Sytuacja była trudna. Zwierzak miał niewielkie szanse na przeżycie, ale nie został pozostawiony sam sobie. Zaopiekowała się nim mama Michała Wiśniewskiego. Maleńki Gucio dostał szansę. I wykorzystał ją, pokazując, jak wiele miał w sobie siły.

Czytaj też: Syn Wiśniewskiego i Mandaryny przerwał milczenie. Padły słowa o ślubie rodziców

Z uratowanego kocięcia Gucio stał się stałym elementem rodzinnego życia. Towarzyszył Wiśniewskim, gdy zmieniali miejsca zamieszkania. Był obok, gdy codzienność Michała wyznaczały koncerty i liczne zobowiązania. W życiu lidera Ich Troje wiele się zmieniało, ale Gucio przez te wszystkie lata pozostawał członkiem rodziny.

„Nigdy nie przepadałem za kotami. Do tego jestem na nie uczulony. Los najwyraźniej uznał, że to idealny scenariusz na dowcip — i podrzucił mi kota na prawie 18 lat. Gucio zaczął życie od tragedii. Eti przyniosła go ze stadniny koni, gdzie pies zagryzł cały miot razem z jego kocią mamą. Przeżył tylko on — najmniejszy, a najbardziej uparty. Zaopiekowała się nim moja mama i tak został z nami na prawie 18 lat. Kot, który nie powinien dożyć pierwszego tygodnia, przeżył wszystko: przeprowadzki, trasy, hałas i całe nasze szalone życie. No i mnie — kichającego przy każdej próbie głaskania”, napisał w poruszających poście Michał Wiśniewski.

Sprawdź też: Wiśniewski i Mandaryna po raz pierwszy razem w TV po ogłoszeniu związku. Tym razem chodziło o coś znacznie ważniejszego

Michał Wiśniewski mimo alergii pokochał Gucia. Tak pożegnał wieloletniego przyjaciela

Kiedy po niemal 18 latach wspólnej historii przyszła chwila pożegnania, lider Ich Troje nie ukrywał, jak szczególne miejsce Gucio zajął w jego życiu. Kot, który pojawił się w domu artysty niespodziewanie i został z jego rodziną na lata, zdołał zdobyć jego serce – mimo alergii i początkowego dystansu wokalisty do kotów.

Gwiazdor wspomniał o tym, co sprawiało, że był dla niego tak wyjątkowy. „Alergia alergią, ale Gucio miał w sobie coś, przez co nie dało się go nie kochać. Nawet jak się „nie przepada za kotami”. Dziś odszedł. Dziękuję Ci, Stary. Udowodniłeś mi, że można pokochać wbrew sobie. Żegnaj, Gucio”, podkreślił wokalista.

Pod wpisem artysty pojawiły się setki komentarzy. Fani przekazywali Michałowi Wiśniewskiemu słowa wsparcia i współczucia.

Małgorzata Frycz pozostawała z dala od show-biznesowego zgiełku. Nieczęsto towarzyszyła mężowi podczas oficjalnych wydarzeń, dlatego każde ich wspólne pojawienie się wzbudzało zainteresowanie. Sam aktor nie miał jednak wątpliwości, jak ważną rolę odgrywała w jego życiu.

Kim jest Małgorzata, trzecia żona Jana Frycza?

Małgorzata była trzecią żoną Jana Frycza. Jest radcą prawnym, związaną z krakowską palestrą. Była od aktora o 12 lat młodsza. Para nie doczekała się wspólnych dzieci.

Choć żona Jana Frycza stroniła od rozgłosu, jej zawodowa droga zetknęła się również ze światem teatru. Współpracowała z Teatrem IMKA przy spektaklu „Kopenhaga”, w którym występował jej mąż.

O tym, jak się poznali, nie opowiadali publicznie. Frycz zdecydowanie chętniej mówił o tym, co Małgorzata wniosła do jego życia. W jego wypowiedziach powtarzały się słowa o bezpieczeństwie, wsparciu i przyjaźni.

Jan Frycz mówił o żonie wprost. „Mam oparcie w Małgosi”

Aktor nie ukrywał, że Małgorzata potrafiła zrozumieć jego emocje związane z wykonywanym zawodem. W rozmowie z „Na Żywo” opowiedział, jak wiele znaczyło dla niego jej wsparcie.

„Mam oparcie w Małgosi. Ma anielską cierpliwość do mnie i daje mi poczucie bezpieczeństwa. Jest prawnikiem i nie uczestnicząc bezpośrednio w moich rozterkach artystycznych, bardzo mnie wspomaga. Dla aktora to bezcenne” – mówił Jan Frycz.

Relacja z Małgorzatą miała również wpływ na jego kontakty rodzinne. To dzięki niej odnowił kontakt z dziećmi. Z czasem inaczej zaczął też patrzeć na znaczenie rodziny.

„Kiedyś śmiałem się, gdy ktoś mówił, że najcenniejszy dla niego jest czas spędzony z rodziną. A teraz widzę, że to właśnie ma sens” – podsumował aktor.

W innym wywiadzie, dla magazynu „Pani”, Frycz ponownie mówił o szczęściu, jakie odnalazł u boku Małgorzaty.

„Jestem szczęśliwy, że mam pracę, wspaniałą żonę, która jest moją przyjaciółką, że jestem dziadkiem. Cieszę się, że po kilku nieudanych próbach udało mu się dopłynąć do portu” – wyznał.

Czytaj też: Syn Jana Frycza żegna ojca poruszającymi słowami: „Nauczyłeś mnie walczyć o siebie”. Łączyła ich wyjątkowa więź

Małgorzata i Jan Frycz pojawiali się razem publicznie

Choć Małgorzata nie należała do osób zabiegających o zainteresowanie mediów, czasami pojawiała się z mężem na branżowych wydarzeniach. Podczas XV Gali Rozdania Nagród Stowarzyszenia Filmowców Polskich małżonkowie wspólnie pozowali fotoreporterom.

Na zdjęciach Jan i Małgorzata Fryczowie trzymali się za ręce i obejmowali. Nie unikali wówczas ani aparatów, ani czułych gestów.

Wcześniej aktor pojawiał się również z trzecią żoną podczas wydarzeń związanych ze swoją pracą. Małgorzata pozostawała jednak osobą, o której publicznie wiadomo było niewiele. To przede wszystkim wypowiedzi Frycza pokazywały, jak bliska była łącząca ich relacja.

Jan Frycz miał za sobą dwa rozwody. Z pierwszych małżeństw miał sześcioro dzieci

Zanim Jan Frycz związał się z Małgorzatą, był dwukrotnie żonaty. Pierwszy ślub wziął jako 22-latek z Grażyną Laszczyk, koleżanką ze studiów aktorskich. Ich córka Gabriela, urodzona w 1977 r., również związała swoje życie z aktorstwem.

Drugą żoną Frycza została Agata. Wspólnie doczekali się pięciorga dzieci: Olgi, Marii, Michała, Wojciecha i Antoniego. Relacje rodzinne nie zawsze układały się dobrze. W mediach pojawiały się m.in. wypowiedzi Olgi Frycz dotyczące jej trudnych kontaktów z ojcem. Z czasem doszło jednak do pojednania.

Oba małżeństwa zakończyły się rozwodami bez orzekania o winie. Aktor po latach nie próbował przedstawiać ich rozpadu w lepszym świetle.

„Po prostu nie dobraliśmy się. Byliśmy niedojrzali, obowiązki nas przerosły” – mówił Frycz w rozmowie z „Twoim Stylem”.

Trzecie małżeństwo wyglądało inaczej. Małgorzata stała się dla niego osobą, którą nazywał nie tylko żoną, ale także przyjaciółką i swoim oparciem.

Czytaj też: Ukrywał, że jest poważnie chory, pracował niemal do końca. Ta wyglądały ostatnie dni życia Jana Frycza

Ostatnie publiczne wystąpienie Jana Frycza z żoną

Jedną z ostatnich okazji, podczas których Jan Frycz pojawił się publicznie u boku Małgorzaty, była premiera filmu „Król dopalaczy” w Warszawie. Wydarzenie odbyło się 11 marca 2026 r.

Małżonkowie wspólnie pozowali na czerwonym dywanie przed ścianką promującą produkcję. Frycz wystąpił w czarnej marynarce, ciemnej koszuli i szalu. Pojawił się również na fotografiach z pozostałymi członkami obsady.

W „Królu dopalaczy” wcielił się w Gewera. Była to jedna z ostatnich ról w jego bogatym dorobku. Kilka miesięcy później, 15 sierpnia, aktor zmarł w domu rodzinnym, w otoczeniu najbliższych.

W jego prywatnej historii Małgorzata zajmowała szczególne miejsce. To właśnie o niej mówił jako o kobiecie obdarzonej „anielską cierpliwością”, dającej mu bezpieczeństwo i wspierającej go w artystycznych rozterkach. Po wcześniejszych nieudanych małżeństwach Frycz sam przyznawał, że przy trzeciej żonie znalazł to, czego przez lata szukał – bliskość, przyjaźń i rodzinny spokój.

Czytaj też: Olga Frycz pożegnała tatę w poruszającym wpisie. Jej słowa chwytają za serce: „Ostatnie lata były piękne”

Źródła: WP Teleshow, Plejada.pl, Viva.pl, Onet Kobieta

ZOBACZ TAKŻE: Nie krem ani serum. To od tego kroku zaczyna się naprawdę dobra pielęgnacja skóry. Koreanki wiedzą o tym od lat

Zamiast kolejnej warstwy – jeden sprytny miks

Trik, który przyciągnął uwagę TikToka, polega na połączeniu podkładu z płynnym kosmetykiem rozświetlającym jeszcze przed nałożeniem ich na twarz. Najwygodniej zrobić to na dłoni lub specjalnej paletce do mieszania kosmetyków. Odrobina podkładu – szczególnie dobrze sprawdzi się formuła w sztyfcie lub kremowa – zostaje zmieszana z kilkoma kroplami lekkiego, mlecznego rozświetlacza.

Dzięki temu kryjący kosmetyk zyskuje bardziej elastyczną, świetlistą konsystencję. Zamiast wyraźnej warstwy makijażu otrzymujemy efekt miękkiego „blur”, a światło odbija się od skóry subtelniej niż po zastosowaniu klasycznego rozświetlacza na szczytach kości policzkowych.

Ciepło dłoni potęguje efekt. Ten detal ma znaczenie

W tym sposobie aplikacji ważny jest jeszcze jeden detal. Ciepło dłoni delikatnie ogrzewa formułę, dzięki czemu kosmetyki łatwiej się ze sobą łączą, a powstała mieszanka może płynniej rozprowadzać się na skórze.

CZYTAJ TEŻ: Zapomnij o jednym zapachu. Ten trik z warstwami pozwala stworzyć perfumy, których nie ma nikt inny.

Najlepiej nakładać ją pędzlem o miękkim, zaokrąglonym włosiu, wykonując lekkie, koliste ruchy. Nie chodzi o stworzenie mocno kryjącej maski. Przeciwnie – największe wrażenie robi cienka warstwa, przez którą nadal widać naturalną strukturę skóry.

„Lit from within”, czyli glow bez brokatu

Podobny rezultat można uzyskać, łącząc ulubiony podkład z płynnym rozświetlaczem bez dużych drobinek. Im bardziej kremowa lub mleczna jest jego baza, tym bardziej naturalny powinien być rezultat.

W przypadku suchej skóry alternatywą może być również odrobina nawilżającej, mlecznej esencji połączona z niewielką ilością rozświetlacza. Kluczowe pozostają lekkość i umiar.

Ten prosty patent dobrze wpisuje się w estetykę współczesnego makijażu premium: cera ma wyglądać przede wszystkim na wyjątkowo wypoczętą, świeżą i naturalnie świetlistą.

Julia jest córką Izabelli Scorupco i Mariusza Czerkawskiego. Zamiast show-biznesu wybrała własną drogę

Nazwiska jej rodziców od lat są doskonale znane. Izabella Scorupco i Mariusz Czerkawski przed laty tworzyli jedną z najbardziej rozpoznawalnych par — ona związana ze światem filmu, on ze sportem. Ich małżeństwo jednak się rozpadło. Z tego związku mają córkę Julię, która dziś ma 28 lat i, podobnie jak mama, mieszka w Stanach Zjednoczonych.

Choć dorastała jako córka aktorki i hokeisty, sama postanowiła napisać własny scenariusz. Nie zdecydowała się ani na aktorstwo, ani na zawodowy sport. Grała kiedyś w koszykówkę, jednak ostatecznie nie związała z nią swojej przyszłości. Zamiast podążać ścieżką Mariusza Czerkawskiego czy próbować swoich sił przed kamerą jak Izabella Scorupco, zaczęła budować życie na własnych zasadach. Julia wybrała kierunek związany z mediami, który studiowała na Uniwersytecie Berkeley w San Francisco. Był to wybór prowadzący ją w stronę świata komunikacji i mediów, ale niekoniecznie na pierwsze strony gazet. Zawodowo znalazła się natomiast blisko wielkich nazwisk. Jak mówił Mariusz Czerkawski, jego córka pracuje w agencji PR promującej światowe gwiazdy, a jej praca jest związana między innymi z promocją filmów i koncertów.

Czytaj też: Córka Izabelli Scorupco zachwyca urodą. Nowe zdjęcia Julii z mamą robią furorę!

Dziś to właśnie ona znalazła się w centrum uwagi. Nie za sprawą sportowego sukcesu czy aktorskiej roli, lecz jednego z najbardziej osobistych wydarzeń w swoim życiu. 28-letnia córka Izabelli Scorupco i Mariusza Czerkawskiego wyszła za mąż za mężczyznę, którego poznała jeszcze w liceum.

Julia poślubiła miłość z czasów liceum. Ich uczucie przetrwało próbę czasu

Są historie, które zaczynają się bez wielkich deklaracji, czerwonych dywanów i błysku fleszy. Potrzebują za to czasu. W przypadku Julii i C.J. Hicksa tego czasu było naprawdę dużo. Córka Izabelli Scorupco i Mariusza Czerkawskiego poznała swojego przyszłego męża jeszcze w liceum. Są razem od dziesięciu lat. Dziś szkolna miłość ma już zupełnie nowy rozdział — zakochani zostali małżeństwem.

W czerwcu 2025 r. wieloletni partner Julii oświadczył się jej. Ona sama nie ukrywała wówczas emocji. „Dziewięć lat później i jakoś wciąż kocham cię bardziej każdego dnia” — pisała na Instagramie, pokazując zdjęcie z zaręczyn.

Teraz nadszedł moment, na który czekali. W sierpniu Julia i C.J. Hicks wzięli ślub. Córka Izabelli Scorupco podzieliła się w mediach społecznościowych kadrami z ceremonii. Nie potrzebowała wielu słów. Pod zdjęciami zamieściła krótkie zdanie: „W tym życiu i w każdym kolejnym”. Ślubny kadr pokazała także na Instastories.

Córka Izabelli Scorupco zachwyciła w dniu ślubu. Suknia, welon i plener jak z romantycznego kadru

Ślub Julii i C.J. Hicksa miał oprawę, która idealnie współgrała z romantycznym charakterem tego dnia. Zamiast zamkniętej sali — plener, bujna zieleń i okazałe drzewa. Właśnie w takiej scenerii nowożeńcy pozowali do zdjęć, które później trafiły do mediów społecznościowych. Na jednym z kadrów unoszą ręce w geście radości. Po latach wspólnej historii mogli już świętować jako małżeństwo.

Trudno było oderwać wzrok od panny młodej. Julia postawiła na biel i romantyczne detale. Jej suknia miała gorsetową górę ozdobioną delikatnym florystycznym wzorem, a całość uzupełniał tiul. Do tego długi, tradycyjny welon — jeden z tych elementów ślubnej stylizacji, który na fotografiach robi szczególne wrażenie. W otoczeniu zieleni kreacja Julii wysuwała się na pierwszy plan.

Sprawdź też: Kiedyś zachwycała u boku Jamesa Bonda. Zobacz, jak dziś wygląda Izabella Scorupco

U jej boku C.J. Hicks prezentował się równie elegancko. Pan młody wybrał kremowy, dwurzędowy garnitur, który zestawił z jasną koszulą i krawatem. Stylizację dopełniała kwiatowa butonierka. Jasna kolorystyka stroju dobrze wpisywała się w plenerową oprawę ceremonii.

Jednak na opublikowanych fotografiach uwagę przyciągają nie tylko ślubne stylizacje. Julia i C.J. Hicks nie kryją radości, a ich zdjęcia szybko wywołały reakcję komentujących. Pod kadrami pojawiły się gratulacje oraz zachwyty nad nowożeńcami i weselem.

Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!

Źródło: Przegląd Sportowy, Fakt, Pudelek, Viva!, Instagram

Odważna decyzja Demi Moore. Aktorka wystąpiła w roli, której się bała

Demi Moore w 1990 roku nie była jeszcze wielką gwiazdą, choć jej twarz powoli zaczynała być rozpoznawalna. Przed „Uwierz w ducha” miała na koncie role w serialach i kilka filmów, ale wciąż brakowało jej tego jednego tytułu, który przyniósłby prawdziwy przełom. Gdy zaproponowano jej rolę Molly Jensen, aktorka nie kryła niepewności. Scenariusz wydawał się zbyt emocjonalny, zbyt ryzykowny, zbyt... inny.

Z perspektywy czasu ta obawa brzmi jak ironia losu – film okazał się światowym fenomenem, a Demi Moore z dnia na dzień stała się ikoną. Wzruszająca, wiarygodna, piękna – jej występ w „Uwierz w ducha” otworzył przed nią drzwi do zupełnie nowej ligi aktorskiej.

Patrick Swayze – aktor, który miał ostatnie słowo

Rola Sama Wheat'a była jednym z najbardziej pożądanych męskich ról tamtego czasu. Rozważano nazwiska takie jak Harrison Ford, Kevin Bacon, Tom Cruise czy Michael J. Fox. Ostatecznie jednak to Patrick Swayze – już wtedy kochany przez publiczność za „Dirty Dancing” – dostał angaż. Ale jego rola nie ograniczyła się jedynie do bycia głównym bohaterem. Swayze miał też nieoficjalne, ale znaczące wpływy na proces obsadzania.

Podobno to on miał zadecydować, kto stanie u jego boku. Gdy pojawiła się Demi Moore, mówi się, że to właśnie on postawił sprawę jasno – albo ona, albo on odchodzi. Choć ten cytat dziś pozostaje bardziej legendą niż faktem, jedno jest pewne: to Patrick widział w niej to „coś”, zanim zauważył to cały świat.

• ZOBACZ TEŻ: Żył jak włóczęga, kochały go kobiety i tłumy czytelników. Edward Stachura zapłacił wysoką cenę za swoją legendę

Chemia na ekranie, plotki poza nim

Od pierwszej wspólnej sceny stało się jasne – to ekranowe złoto. Niezapomniana sekwencja przy kole garncarskim, ujęcia pełne niedopowiedzeń, spojrzeń i tęsknoty – Patrick i Demi stworzyli duet, który widzowie pokochali bezwarunkowo. Media szybko podchwyciły ten klimat, sugerując romans poza planem.

Ale rzeczywistość była inna. Demi Moore była wtedy żoną Bruce’a Willisa, a Swayze od ponad dwóch dekad tworzył zgraną parę z Lisą Niemi. Ich relacja? Głęboka, pełna wzajemnego szacunku, ale profesjonalna. To nie romans rozpalił ekran, lecz niezwykła chemia, jaką potrafią stworzyć jedynie dwie dojrzałe, utalentowane osobowości.

„Uwierz w ducha” – sukces, który otworzył nowy rozdział w karierze Demi Moore

Film zarobił ponad 500 milionów dolarów, zdobył 5 nominacji do Oscara i dwie statuetki. Ale to właśnie Demi Moore zyskała najwięcej – jej rola Molly stała się przepustką do wielkiej kariery.

Po sukcesie filmu Moore wystąpiła w takich hitach jak „Ludzie honoru”, „Niemoralna propozycja” czy „W sieci”, stając się jedną z najlepiej opłacanych aktorek dekady.

„Uwierz w ducha” to nie tylko historia o miłości silniejszej niż przemijanie. To również opowieść o decyzjach, które zmieniają losy, o zaufaniu do intuicji i o magii, która czasem dzieje się nie tylko na ekranie, ale i za kulisami. Dziś, ponad trzy dekady po premierze, wciąż wzrusza, fascynuje i intryguje. Bo prawdziwe legendy nie potrzebują romansu, by rozpalić wyobraźnię. Wystarczy prawda, talent i... odrobina hollywoodzkiego czaru.

• SPRAWDŹ TEŻ: Byli jedną z najbardziej zaskakujących par show-biznesu. Po burzliwym rozstaniu Kliczko samotnie wychowywał córkę

Źródło: Interia, Gazeta.pl, Halo tu Polsat

ZOBACZ TAKŻE: Spektakularna suknia Julii Wieniawy powstała specjalnie na ten występ. Projektanci zdradzili jej sekret

Marta Nawrocka postawiła na kolor, który mówi więcej niż czerń

15 sierpnia Marta Nawrocka pojawiła się u boku prezydenta Karola Nawrockiego podczas oficjalnych uroczystości w Warszawie. W ciągu dnia zaprezentowała dwa różne modowe oblicza – wcześniej można było zobaczyć ją w jasnej, pistacjowej kreacji, później przebrała się w zdecydowanie bardziej wyrazisty zestaw. Na defiladę wybrała ciemną, stonowaną zieleń, która w eleganckiej garderobie może z powodzeniem zastąpić klasyczny granat czy czerń.

Monochromatyczność nadała stylizacji spójności. Uwagę przyciągała przede wszystkim marynarka: mocniej zaznaczona talia, pasek i wyrazista linia ramion budowały zdecydowaną sylwetkę. Całość uzupełniały spodnie o prostym kroju oraz eleganckie buty na obcasie. Nie było tu miejsca na nadmiar dekoracji – główną rolę grała konstrukcja ubrania.

Między power dressingiem a militarnym szykiem

Garnitury nie są w garderobie Marty Nawrockiej nowością. Pierwsza dama chętnie sięga po nie również podczas oficjalnych wizyt i spotkań, wybierając zarówno neutralne, jak i mocniejsze kolory. W Wilnie zwróciła uwagę burgundowym kompletem, a podczas wizyty szwedzkiej pary królewskiej pojawiła się w klasycznym granacie.

CZYTAJ TEŻ: Tak wyglądała suknia ślubna Georginy Rodriguez. Kreacja z poruszającym znaczeniem zachwyca prostą formą

Tym razem szczególnie ciekawy okazał się jednak dialog stroju z okazją. Ciemna zieleń i konstrukcyjna marynarka naturalnie przywodziły na myśl wojskową estetykę, co podczas Święta Wojska Polskiego nabrało dodatkowego znaczenia.

Jeden detal zdecydował o charakterze całego looku

Najmocniejszym punktem zestawu była zaznaczona talia. Pasek przełamywał surowość garnituru i sprawiał, że stylizacja nie wyglądała jak proste zapożyczenie z męskiej garderoby. W połączeniu ze szpilkami tworzył bardziej kobiecą interpretację power dressingu.

Marta Nawrocka bez wątpienia wybrała jednak strój, który korespondował z charakterem wydarzenia, a jednocześnie wpisywał się w coraz wyraźniej zarysowujący się kierunek jej oficjalnej garderoby: proste linie, garnitury, podkreślona talia i oszczędność dodatków. Tym razem zamiast bezpiecznej klasyki pierwsza dama zdecydowała się na modę, która miała coś do powiedzenia.

Legendarny aktor nie żyje. Jan Frycz miał 72 lata

Odszedł artysta, którego trudno będzie zastąpić, a jeszcze trudniej pożegnać. Wybitny aktor i jeden z najważniejszych przedstawicieli polskiej sceny... Jan Frycz zmarł 15 sierpnia 2026 roku w swoim domu, w otoczeniu najbliższych. Miał 72 lata. Przez ponad dwie dekady związany z Teatrem Narodowym, pozostawił po sobie pamięć o wielkim artyście, przyjacielu i mentorze.

Należał do tych artystów, których obecność na scenie trudno było pomylić z kimkolwiek innym. Stworzył ponad 200 ról w dziełach światowej literatury. Wśród nich znalazły się m.in. Iwan w „Braciach Karamazow” Dostojewskiego oraz Piłat w „Mistrzu i Małgorzacie” Bułhakowa.

Czytaj też: Ukrywał, że jest poważnie chory, pracował niemal do końca. Ta wyglądały ostatnie dni życia Jana Frycza

Jego talent nie zamykał się jednak w teatralnych murach. Jan Frycz pozostawił po sobie również pamiętne kreacje filmowe, z niezwykłą swobodą odnajdując się w zupełnie różnych repertuarach. Grał role dramatyczne w „Wielkim Szu” czy „Wiernych bliznach”, ale potrafił też pokazać zupełnie inne oblicze w komediowej farsie „To nie tak jak myślisz, kotku”.

Tym trudniej przyjąć wiadomość o jego odejściu, że jeszcze w zeszłym tygodniu był na próbach do „Orestei” w reżyserii Luka Percevala. Do ostatnich dni pozostawał więc blisko miejsca, które przez lata było ważną częścią jego artystycznej drogi. Jego głosu i charyzmy już nie zobaczymy na scenie, ale legenda Jana Frycza pozostanie w sercach tych, którzy mieli szczęście go znać i podziwiać.

Czytaj też: Olga Frycz pożegnała tatę w poruszającym wpisie. Jej słowa chwytają za serce: „Ostatnie lata były piękne”

Pogrzeb Jana Frycza może mieć charakter państwowy. ZASP wystąpił do ministerstwa

Po odejściu Jana Frycza uwaga skupiła się na tym, jak będzie wyglądało ostatnie pożegnanie jednego z najważniejszych aktorów polskiej sceny. Pojawiła się inicjatywa, która może nadać tej uroczystości szczególny charakter. Związek Artystów Scen Polskich chce, aby pogrzeb Jana Frycza miał charakter państwowy i wystąpił w tej sprawie do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Przedstawiciele ZASP potwierdzili te informacje w rozmowie z „Super Expressem”: „Tak, występujemy do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego o taki pogrzeb. Niestety, nie jesteśmy jeszcze w stanie podać szczegółów”.

Choć inicjatywa Związku Artystów Scen Polskich może nadać ostatniemu pożegnaniu Jana Frycza szczególny charakter, najważniejszy głos należy do jego najbliższych. To rodzina aktora podejmie ostateczną decyzję dotyczącą pochówku. Bliscy za pośrednictwem wpisu Teatru Narodowego w Warszawie, zwrócili się również z prośbą o nieskładanie osobistych kondolencji.

Na informacje dotyczące ostatniej drogi aktora trzeba jeszcze poczekać. Jedno jest już pewne: będzie to pożegnanie artysty, który przez lata pozostawał ważną postacią polskiej sceny.

Czytaj też: Narzeczony Olgi Frycz żegna legendarnego aktora. Te dwa słowa mówią wszystko

Źródło: Fakt, Pomponik, Facebook

Ostatni kadr nie był pożegnaniem

Jan Frycz należał do tych aktorów, którzy nigdy nie zwalniali tempa. Jeszcze niedawno widzowie oglądali go w filmie „Król dopalaczy”, gdzie stworzył jedną z ostatnich ukończonych kreacji ekranowych. Dziś wiadomo jednak, że nie był to definitywnie ostatni raz, gdy zobaczymy go na ekranie. Aktor pozostawił po sobie projekty, które czekają na premierę i dopiero teraz nabierają szczególnego znaczenia.

Do końca pozostawał aktywny zawodowo również w teatrze. Według doniesień, na tydzień przed śmiercią rozpoczął próby do „Orestei” w reżyserii Luka Percevala w Teatrze Narodowym. Ta nieustająca gotowość do pracy stała się jednym z najbardziej poruszających obrazów jego ostatnich miesięcy, aktor nie wycofywał się z kolejnych wyzwań, pozostając wierny scenie aż do końca.

Zobacz też: Ten film może otworzyć mu drzwi do międzynarodowej kariery. Filip Pławiak zachwyca w polsko-greckim kinie drogi!

„Wanda” – wielki film, na który wciąż czekamy

Jednym z najważniejszych projektów, w których zobaczymy Jana Frycza pośmiertnie, jest fabularny film „Wanda” w reżyserii Adriana Panka. Produkcja opowie historię Wandy Rutkiewicz, a w obsadzie znaleźli się m.in. Katarzyna Wajda i Vanessa Aleksander. Zdjęcia do filmu powstawały w wymagających górskich plenerach, a twórcy zapowiadali realizację z dużym rozmachem, próbując oddać zarówno spektakularny wymiar himalajskich wypraw, jak i wewnętrzny świat legendarnej himalaistki.

To właśnie ta premiera budzi dziś szczególne emocje. Każda kolejna informacja z planu czy publikowane kadry przypominają, że widzowie otrzymają nie tylko opowieść o jednej z najwybitniejszych postaci polskiego himalaizmu, lecz także możliwość ponownego spotkania z Janem Fryczem. Po jego śmierci film zyskał dodatkowy, niezwykle osobisty wymiar, stanie się zapisem kolejnego etapu artystycznej drogi aktora, którego obecność przez dekady definiowała polskie kino i teatr. Kinowa premiera została zaplanowana na 2027 rok.

„Król Maciuś Pierwszy” – pożegnanie z Teatrem Telewizji

Drugą premierą, na którą czekają widzowie, jest „Król Maciuś Pierwszy”, nowy spektakl Teatru Telewizji w reżyserii Tadeusza Kabicza. Jan Frycz wcielił się w nim w Prezesa Rady Ministrów, dołączając do imponującej obsady złożonej z Marka Kondrata, Danuty Stenki, Tomasza Kota, Karoliny Gruszki, Borysa Szyca i wielu innych znakomitych aktorów. Spektakl zapowiadany jest jako nowoczesna, familijna interpretacja klasycznej powieści Janusza Korczaka, a jego telewizyjna premiera została przygotowana jako jedno z najważniejszych wydarzeń nowego sezonu Teatru Telewizji. Spektakl zostanie wyemitowany we wrześniu tego roku.

Dziś te dwa oczekiwane tytuły, „Wanda” i „Król Maciuś Pierwszy”, przestają być wyłącznie zapowiedziami nowych produkcji. Stają się ostatnimi spotkaniami z aktorem, który nie przestawał tworzyć do samego końca. Pozostawił po sobie role już ukończone i projekty, nad którymi pracował niemal do ostatnich chwil. Dlatego nadchodzące premiery będą czymś więcej niż kolejnymi wydarzeniami repertuarowymi, staną się symbolicznym domknięciem niezwykle bogatej, wieloletniej drogi artystycznej Jana Frycza i okazją, by raz jeszcze zobaczyć jego wyjątkową ekranową obecność.

Zobacz też: Ten aktorski remake hitu Disneya robi prawdziwe wrażenie. Czy "Zaplątani" przyniosą studiu sukces?

Kim był Edward Stachura? Fenomen poety

Odebrać sobie życie próbował trzykrotnie, za czwartym razem się udało. Zmarł w swoim mieszkaniu na warszawskiej Pradze, 24 lipca 1979 roku. W dzienniku, który prowadził, przed śmiercią pisał: „Zjeździłem pół świata, w tylu miejscach byłem. Człowiekowi-nikt wszędzie było dobrze. Edwardowi Stachurze tu i ówdzie było nieźle. Mnie, cieniowi Edwarda Stachury, wszędzie jest teraz źle. Nie mogę sobie znaleźć miejsca. (…) Chciałem i nawet jeszcze chciałbym zaczepić się jakoś o ten świat, ale ciągle mi się to nie udaje”.

Edward Stachura w latach 70. i 80. był jednym z najpopularniejszych polskich pisarzy. Dla młodych ludzi był jak iskra, swoim życiem pokazywał, że w każdej rzeczywistości można być wolnym. I zawsze można mieć wybór, choć jest za to cena. Sam był z natury „tułaczem ”, outsiderem, wędrowcem pomieszkującym tu i tam, włóczykijem, który pracuje dorywczo. Tak też wykreował swój literacki wizerunek. Nie było w tych książkach miejsca na żadne odniesienia polityczne, choć za jego czasów działo się niemało (choćby Marzec’68), jakby PRL w ogóle dla niego nie istniał.

Ikoniczny obraz Stachury – i milionów jego wielbicieli, to młody mężczyzna w dżinsach, z torbą podróżną i gitarą, przy której śpiewał swoje wiersze. Młodzi wrażliwcy odnajdywali w jego prozie swoje rozterki, kłopoty z nieprzystosowaniem, pytania o sens życia. Stachura buntował się przeciwko „życiu na niby”, miał pragnienie intensywnego, zachłannego przeżywania każdej chwili. Pisał, że „wszystko jest poezją", dlatego trzeba doskonalić swoją ciekawość świata, a nie spać na jawie.

Zobacz też: Najpierw była wielka miłość, a potem walka w sądzie o dziecko - historia związku Krystyny Mazurówny i Krzysztofa Teodora Toeplitza

Miała być tą jedyną na całe życie – Edward Stachura z żoną Zytą Bartkowską, pisarką, tłumaczką , zmarłą w 2018 roku. Fot: Muzeum Literatury/East News

Edward Stachura: twórczość

Powtarzano sobie jego powiedzonka w rodzaju: „Wszystko przemija, nawet najdłuższa żmija”. Albo: „Wódka ma dwa rodzaje: jest dobra i bardzo dobra”. Kto nie znał jego prozy, znał wiersze i piosenki, jedną z nich „Życie to nie teatr” warto przytoczyć, brzmi jak wyznanie:

Życie to jest teatr, mówisz ciągle, opowiadasz;
Maski coraz inne, coraz mylne się zakłada;
Wszystko to zabawa, wszystko to jest jedna gra
Przy otwartych i zamkniętych drzwiach.
To jest gra
Życie to nie teatr, ja ci na to odpowiadam;
Życie to nie tylko kolorowa maskarada;
Życie jest straszniejsze i piękniejsze jeszcze jest;
Wszystko przy nim blednie, blednie nawet sama śmierć!
Ty i ja - teatry to są dwa!
Ty i ja!

Ty - ty prawdziwej nie uronisz łzy.
Ty najwyżej w górę wznosisz brwi.
Nawet kiedy źle ci jest, to nie jest źle.
Bo ty grasz!

Ja - duszę na ramieniu wiecznie mam.
Cały jestem zbudowany z ran.
Lecz kaleką nie ja jestem, tylko ty!

Dzisiaj bankiet u artystów, ty się tam wybierasz;
Gości będzie dużo, nieodstępna tyraliera;
Flirt i alkohole, może tańce będą też,
Drzwi otwarte zamkną potem się.
No i cześć!

Wpadnę tam na chwilę, zanim spuchnie atmosfera;
Wódki dwie wypiję, potem cicho się pozbieram;
Wyjdę na ulicę, przy fontannie zmoczę łeb;
Wyjdę na przestworza, przecudowny stworzę wiersz.
Ty i ja - teatry to są dwa.
Ty i ja!

Ty - ty prawdziwej nie uronisz łzy.
Ty najwyżej w górę wznosisz brwi.
I niezaraźliwy wcale jest twój śmiech.
Bo ty grasz!

Ja - duszę na ramieniu wiecznie mam.
Cały jestem zbudowany z ran.
Lecz gdy śmieje się, to w krąg się śmieje świat!

Edward Stachura: dorastanie, dom rodzinny

Edward Stachura urodził się w 1937 roku w Charvieu, w rodzinie polskich emigrantów we Francji. Był drugim dzieckiem Stanisława i Jadwigi Stachurów. Na chrzcie otrzymał imiona Jerzy Edward (zmiany na Edward Jerzy dokonał dopiero w Polsce). Dzieciństwo Steda - tak siebie nazywał, było biedne i ten niedostatek naznaczył go na całe życie. Nie przywiązywał wagi do spraw materialnych, potrafił żyć za marne grosze. W razie czego zarabiał grą w pokera. Rodzina wróciła do Polski w 1948 roku. Mieli pojechać do Gliwic, ale ostatecznie osiedli w rodzinnej miejscowości mamy poety – w Łazieńcu koło Aleksandrowa Kujawskiego.

Stachura miał 14 lat, kiedy wyjechał z domu, wcześniej uciekał, miał konflikt z ojcem, matka próbowała ich godzić, ale to się nie udawało. Sted chodził do liceum w Ciechocinku, maturę robił w Gdyni, studiował w Toruniu, wreszcie, w końcu lat 50., wylądował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie studiował romanistykę (dokończył ją w Warszawie). Pojechał tam, by uciec przed wojskiem. Jego mama Jadwiga Stachura we wspomnieniowej książce o poecie tłumaczyła: „Edziu chciał za dużo naraz, on się zamęczał i dlatego... Ja się spieszę tylko do kościoła. Kto jest cierpliwy, zwycięży. Mówiłam to Edziowi, ale on, gdzie tam mnie posłuchał. Mówił: Mamusiu, ja za krótko będę żył i mogę nie zdążyć”.

Zobacz też: Sięgnęła po sok, nagle użądliła ją osa. Tak wyglądały ostatnie chwile Ewy Sałackiej

Edward Stachura: okres studiów, pierwsze publikacje

Na studiach dał się poznać, jako hazardzista, grał w pokera i tak zarabiał na życie, wygrywał na przykład od kolegów ubrania i zegarki. Spał na dworcu, zdarzało mu się żebrać. Na pomoc materialną z domu nie miał co liczyć. Dorobił się opinii szulera, napisano o nim nawet taki artykuł w jednej z lubelskich gazet. W akademiku mieszkał w wieloosobowej sali z piętrowymi łóżkami, nie było mu łatwo skupić się na pisaniu.

„Inaczej wyobrażałem sobie swoje studia. Nie mam akademika ani stypendium. (…) Jestem prawie w beznadziejnej sytuacji. Nie mam złamanego grosza przy duszy i nie mam gdzie spać. Mieszkam, gdzie się da, raz tu, raz tam, trafiając najczęściej na dworzec. Wyciąganie forsy od kobiet napawa mnie wstrętem. Czynię to jednak nadal, gdyż inaczej umarłbym z głodu albo musiałbym zrezygnować ze studiów (…)”, pisał w liście do swojego przyjaciela i mentora Mieczysława Czychowskiego. Nie był alkoholikiem, ale pił dużo. Stan abstynencji nazywał egzotycznym. „Ciekawe to jest i egzotyczne bardzo”.

Zobacz też: Mireille Mathieu miała 14 rodzeństwa, wyszła z biedy, dziś nazywana jest następczynią Edith Piaf

Książkowo zadebiutował w 1962 roku zbiorem opowiadań „Jeden dzień”. I zachwycił samego Jerzego Iwaszkiewicza. „Jeden dzień" wzbudził we mnie uczucia obce tym, co piszą o książkach: entuzjazm i wzruszenie (…) jakie to wszystko młode i pełne zachwytu”, pisał mistrz Iwaszkiewicz. Z kolei powieść Stachury „Siekierezada” z 1971 roku stała się kultowa. Dorobiono do niej bieszczadzką legendę pisarza - bo niby gdzie można poczuć się wolnym i spotkać prawdziwych ludzi, jak nie w Bieszczadach? Miała taką siłę oddziaływania, że w Bieszczadach odbywały się latami Stachuriady (zloty fanów pisarza), chociaż książka nie ma z tymi górami nic wspólnego.

W latach 80., kiedy po książki Stachury stały kolejki, „Siekierezadę” sfilmował Witold Leszczyński, a główną rolę zagrał Edward Żentara, który wtedy był aktorskim odkryciem. Życie dopisało jednak ponury epizod do tej historii – Żentara w 2011 roku również zmarł śmiercią samobójczą, podcinając sobie żyły.

Edward Stachura: żony, życie prywatne

Stachura nie był najłatwiejszym partnerem. Podobno kobiety albo idealizował albo poniżał. Pisał o sobie:

„Ja cóż, włóczęga, niespokojny duch

Ze mną można tylko pójść na wrzosowisko

I zapomnieć wszystko”.

Swoją pierwszą żonę Zytę Annę Bartkowską, studentkę filozofii, pisarkę, tłumaczkę poznał w 1960 roku. „To była wielka miłość. Zarówno w tamtych czasach, jak i dzisiaj zupełnie niespotykana. Wielokrotnie podziwiałam ich wzajemne uczucie, kiedy podczas różnych okazji spotykaliśmy się w Aleksandrówku” - wspomina Eliana, siostra pisarza. Pobrali się w 1962 roku i spędzili ze sobą 10 lat. Mieszkali w niewielkiej kawalerce w Warszawie, z psem i kotem Fiodorem - prezentem od Jonasza Kofty.

To był zadbany, można by powiedzieć mieszczański dom. Stachura sypiał w piżamie, bardzo dbał o mieszkanie, prosił gości o zakładanie sukiennych osłon na buty. Brakowało im pieniędzy, czasem tak bardzo, że nie mieli na obiady. Żyli z pożyczek, stypendiów, wyproszonych przez poetę spotkań autorskich (płatnych) i okazjonalnie z pokera.

Zyta Bartkowska (znana też jako Zyta Oryszyn) miała być tą jedną jedyną na całe życie. Ale z czasem zaczęli się od siebie oddalać. Stachura miał już myśli samobójcze, czuł, że przestają się rozumieć, próbował zawalczyć o związek. Niestety w 1972 roku ich małżeństwo się rozpadło. W swoich zapiskach Stachura notował: „Wiem, że kochałem i kocham jak nikt inny nie kochał na tej śmierdzącej zafajdanej planecie i wiem, że mam prawo płakać teraz i za kilka dni (...) a może już za chwilę żyły sobie podciąć, bo nie mam już nic (...) dlatego umrzeć chcę, żeby nigdy nie przestać Ciebie kochać”. Rok po rozwodzie podczas stypendium w USA poznał Barbarę Czochralską, która szybko stała się dla niego intelektualną partnerką do dyskusji.

Edward Stachura i Danuta Pawłowska: historia miłości

Edward Stachura pokochał jeszcze jedną kobietę – Danutę Pawłowską. Była córką jego znajomych, dziewczyną młodszą o 21 lat. Wpatrzoną w niego jak w obraz licealistką z Torunia. Kiedy zaczęli być parą, on miał 39 lat, ona 18. Poznali się w 1976 roku i byli razem przez dwa lata. Pisał do niej: „Wtedy, kilka miesięcy temu, kiedy Cię zobaczyłem PRZELOTNIE, to już wtedy bardzo wyraźnie zabiło mi serce. Nie mogłem tego nie poczuć, bo ono - serce – już od kilku lat nic, nic, nic; siłą woli żyłem i wiarą w niezłomny cud. Że się zdarzy. Untarnished faith is victorious” (Nieskalana wiara zwycięża).

Zamieszkali razem w jego kawalerce w Warszawie, ale szczęśliwie przeżyli tylko rok. Edward Stachura zaczął się zmieniać, nie chciał być już Stedem, tylko „Człowiekiem-nikt”, na kartach powieści i życiu. Pisał filozoficzne rozważania wydane w tomie „Fabula rasa”. „Zaczął mówić o tym, że trzeba się pozbyć własnego „ja”, które jest źródłem pragnień i lęków. Że liczy się tylko wieczne „teraz”. Działał jak nauczający”, pisała po latach Danuta Pawłowska-Skibińska. I dodawała: „Obcowanie ze Stachurą stawało się męczące. Znajomi dzwonili i zapraszali na wino, a on od razu zaczynał od tego, czym jest samo pragnienie, czym jest wino”.

Ostatni raz rozmawiali w jego rodzinnym Łazieńcu, dwa tygodnie przed śmiercią. Pisarz miał już za sobą próbę samobójczą. Wszedł pod elektrowóz, maszynista wyhamował, ale Stachura stracił cztery palce prawej dłoni. Poszedł wtedy do szpitala, gdzie rozpoznano u niego psychozę depresyjno-urojeniową. Cały czas był na lekach. Mówił, że nie czuje żadnego smaku, żadnego smaku życia. A jednak kiedy Danuta dowiedziała się o jego śmierci, była w szoku. Ostatnią narzeczoną Stachury nazywana jest Marta Kucharska, jego wielbicielka i czytelniczka. Spotykali się czasem zaplanowanie, czasem on zatrzymywał się u niej. U Stachury nie ma o tej znajomości wzmianki, być może nie była dla niego tak ważna, jak dla Marty. „Samo moje oddanie, moja przyjaźń, miłość, wierność to za mało, żeby on mógł w tym odnaleźć sens życia, którego ja w tym wieku jeszcze szukałam”, wspominała. Na pewno była mu oddana i cierpliwie się nim opiekowała.

Zobacz też: W wyjątkowy sposób upamiętnił mamę. Syn Marii Koterbskiej poruszył tłumy swoim występem

Mural autorstwa Anny Szejdewik COXIE, na warszawskiej Pradze Południe, niedaleko mieszkania Stachury. Fot: Włodzimierz Wasyluk/Forum

Edward Stachura: tragiczna śmierć

O prozie Stachury mówiono, że jest życiopisaniem, co dodawało jej przejmującego autentyzmu. Tak mówił znany krytyk Henryk Bereza, który nazywał go też pisarzem z urodzenia i absolutnej konieczności. Ile było w jego pisaniu autobiografii, a ile kreacji nie ma sensu się teraz tym zajmować. W świecie małej stabilizacji Stachura był patronem ludzi wolnych duchem, niebieskich ptaków, namadów.

Tragiczna śmierć nadała mu piętno poety przeklętego. Porównywano go do zmarłych młodo buntowników, takich jak James Dean czy Jim Morrison, nazywano Św. Franciszkiem z dżinsach. Dlaczego u szczytu popularności postanowił popełnić samobójstwo?

Dziennik, który pisał kilka miesięcy przed śmiercią, jest wyrazem wielkich psychicznych cierpień, których doświadczał. „Pisanie tyle razy ratowało mnie z ciężkich smutków, a tym razem nic z tego, choć już zapisałem tyle stron. I piszę dalej i bez smaku, ten bezsmak który całkowicie mną zawładnął jest najstraszliwszy”. Pytał siebie: „kim jestem? Czuję się jak syn zatracenia”. Pragnienie bycia Czlowiekiem-nikt nie przyniosło mu pocieszenia, nie pozbył się swoich lęków, dopadły go jeszcze silniej.

Niektórzy uważają, że miał źle dobrane leki, które zamiast osłabiać, potęgowały chorobę. Próbował się zabić trzy razy, truł się, podcinał sobie żyły, w końcu powiesił się w ciasnym korytarzu w swoim mieszkaniu. Nie miał już nawet siły odsunąć spod nóg taboretu. Był w trakcie leczenia, ale wyszedł ze szpitala bez wiedzy lekarzy i już nie znaleziono go żywego.

Po jego śmierci do mieszkania weszli pierwsza żona Stachury - Zyta Bartkowska, Marta Kucharska i przyjaciel pisarza Wacław Tkaczuk. Na stole w kuchni, obok przewróconej szklanki i rozlanej herbaty, leżał rękopis pożegnalnego wiersza „List do pozostałych”, przypominającego litanię:

Umieram

za winy moje i niewinność moją

za brak, który czuję każdą cząstką ciała

i każdą cząstką duszy,

za brak rozdzierający mnie na strzępy

jak gazetę zapisaną hałaśliwymi nic nie

mówiącymi słowami

za możliwość zjednoczenia się

z Bezimiennymi, z Pozasłowem,

z Nieznanym

za cudowny dzień

za cudne manowce

za widoki nad widoki …

Został pochowany na warszawskim Cmentarzu Północnym na Wólce Węglowej.

Sekcja zwłok Hayden Panettiere. Koroner przekazał pierwsze ustalenia

W sprawie śmierci Hayden Panettiere pojawiły się kolejne informacje. Przeprowadzono sekcję zwłok aktorki, jednak jej wyniki nie przyniosły jeszcze ostatecznej odpowiedzi na najważniejsze pytanie. Jak wynika z informacji przekazanych przez Biuro Koronera Hrabstwa Greenville, podczas sekcji nie stwierdzono śladów obrażeń, które mogły przyczynić się do śmierci.

To jednak nie zamyka sprawy. Przyczyna oraz sposób zgonu Hayden Panettiere nadal pozostają przedmiotem postępowania. Śledczy oczekują na wyniki dodatkowych badań, które mają pomóc w wyjaśnieniu okoliczności śmierci aktorki. „Nie stwierdzono żadnych śladów obrażeń, które mogłyby przyczynić się do śmierci. Przyczyna i sposób zgonu pozostają przedmiotem dalszego postępowania wyjaśniającego oraz oczekiwania na wyniki dodatkowych badań”, przekazał koroner.

Czytaj też: Hollywood pogrążone w żałobie. Nie żyje Hayden Panettiere. Miała zaledwie 36 lat. Przyczyny jej śmierci owiane są tajemnicą

Hayden Panettiere zmarła w wieku 36 lat. Informację o jej śmierci potwierdził w rozmowie z ABC News jej przedstawiciel.

„Z głębokim smutkiem dzielimy się tragiczną wiadomością o odejściu naszej ukochanej Hayden. Była niezwykłym światłem i siłą natury, która przynosiła niesamowitą miłość i radość wszystkim, którzy ją znali, oraz milionom ludzi, którzy oglądali ją na ekranie”, przekazano.

Hayden Panettiere miała spędzać ten weekend w towarzystwie swojego byłego partnera, Briana Hickersona. To właśnie podczas tego wyjazdu doszło do wydarzeń, które zakończyły się śmiercią aktorki. Teraz uwaga skupia się na ustaleniach służb oraz kolejnych wynikach badań.

Hayden Panettiere zmarła w Greenville. Ratownicy podjęli resuscytację

Dramat rozegrał się w mieszkaniu w Greenville w Karolinie Południowej. Jak relacjonowały zachodnie media, w niedzielę służby otrzymały zgłoszenie dotyczące kobiety, u której doszło do zatrzymania akcji serca. Gdy ratownicy pojawili się na miejscu, rozpoczęła się walka, w której znaczenie miała każda chwila.

Podjęto czynności resuscytacyjne i próbowano uratować Hayden Panettiere. Mimo wysiłków ratowników nie udało się przywrócić jej funkcji życiowych. O godz. 14.32 aktorka została uznana za zmarłą. Tak zakończyła się dramatyczna interwencja, której szczegóły stały się jednym z kluczowych elementów trwającego postępowania.

Czytaj też: Krótko przed śmiercią Hayden Panettiere wydała swoje wspomnienia. Ujawniła w niej szokujące kulisy Hollywood

Wśród informacji dotyczących ostatnich chwil pojawia się jeszcze jeden istotny szczegół. Z nagrania rozmowy dyspozytora z ratownikami wynika, że służby skierowano na miejsce, by przeprowadzić resuscytację krążeniowo-oddechową u osoby, która mogła przedawkować. Nie oznacza to jednak, że ustalono przyczynę śmierci Hayden Panettiere. Ta nadal pozostaje nieznana, a śledztwo wciąż trwa.

Jednak wraz z kolejnymi doniesieniami z Greenville na jaw wychodzą następne szczegóły dramatycznej akcji służb. Jak podał portal TMZ, podczas interwencji sięgnięto po lek stosowany w celu odwrócenia skutków przedawkowania opioidów. W tej historii wciąż jednak pozostaje ważna niewiadoma — nie ustalono, czy preparat otrzymała Hayden Panettiere, i czy został podany podczas próby reanimacji. Wiadomo, że na miejsce wezwano dwie karetki.

Skala podjętej akcji pokazuje, jak intensywna była walka o życie. Śledztwo w sprawie śmierci Hayden Panettiere wciąż trwa, a najważniejsze pytania nadal pozostają bez odpowiedzi. Teraz kluczowe będą dalsze ustalenia śledczych i wyniki dodatkowych badań. Wciąż nie ma podstaw, by przesądzać, co doprowadziło do śmierci Hayden Panettiere. Zastępca głównego koronera, Shelton England, w rozmowie z „Daily Mail” podkreślił, że sprawa nadal jest badana. Jak zaznaczył, jest jeszcze „zbyt wcześnie”, by oficjalnie potwierdzić teorię o przedawkowaniu nark**yków. Na jednoznaczne ustalenia dotyczące okoliczności śmierci aktorki trzeba więc jeszcze poczekać.

Czytaj też: Byli jedną z najbardziej zaskakujących par show-biznesu. Po burzliwym rozstaniu Kliczko samotnie wychowywał córkę

Źródło: Pudelek, Plejada, Onet, Daily Mail

Frankfurt potrafi zaskoczyć już po wyjściu poza utarty szlak prowadzący między lotniskiem, dworcem a dzielnicą biznesową. Pod cieniem potężnych wieżowców tętni życiem starówka, na brzegach Menu zapach jabłkowego wina miesza się z gwarem kawiarni, a zielone bulwary prowadzą do światowej klasy muzeów. Można tu wypić kawę na wysokości 200 metrów, wskoczyć do basenu z widokiem na drapacze chmur, a chwilę później spacerować po placu, na którym niegdyś świętowano koronacje cesarzy.

Nie bez powodu Frankfurt dostał przydomek Mainhattan. Nazwa powstała z połączenia Main – niemieckiej nazwy Menu – i Manhattanu słynącego z wieżowców. Początkowo określenie miało nieco złośliwy wydźwięk. Dziś stało się jednym ze znaków rozpoznawczych miasta.

I jest w nim więcej prawdy, niż mogłoby się wydawać. Frankfurt rzeczywiście potrafi przez moment przypominać Nowy Jork. Tyle że wystarczy kilkanaście minut spaceru, żeby znaleźć się w zupełnie innej scenerii. Na odkrycie tych dwóch twarzy miasta wystarczy 48 godzin. Zatem ruszamy!

Dzień pierwszy we Frankfurcie: najpierw 200 metrów nad ziemią

Zaczynamy od serca architektonicznego fenomenu, czyli Mainhattanu. Podczas gdy większość tradycyjnych miast Europy unika budowania drapaczy chmur w ścisłym centrum, Frankfurt postawił na ultranowoczesną, strzelistą architekturę.

Zdecydowana większość najwyższych budynków w Niemczech, np. Commerzbank Tower czy Main Tower, znajduje się właśnie tutaj, co tworzy widok horyzontu, tzw. skyline, niespotykany w tej części świata, mocno przypominający ten nowojorski.

I podobnie jak nowojorski Manhattan na czele z Wall Street, Frankfurt stał się finansową potęgą, gdzie swoje centrale ma ponad 300 komercyjnych banków z całego świata.

Początkowo przydomki takie jak Mainhattan czy Bankfurt były używane nieco złośliwie i prześmiewczo przez krytyków pnących się w górę wieżowców. Z czasem jednak mieszkańcy i władze miasta z dumą przyjęli tę nazwę, czyniąc z niej oficjalny znak rozpoznawczy Frankfurtu.

Pierwsza kawa z widokiem na Mainhattan. Main Tower robi wrażenie

Zamiast jednak podziwiać wieżowce wyłącznie z dołu, pierwszą kawę pijemy na tarasie widokowym wieżowca Main Tower. Winda pokonuje kolejne piętra w ułamki sekund i wyrzuca nas na wysokości dwustu metrów.

Widok oszałamia: meandrujący Men wije się w dole jak srebrna wstęga, dzieląca metropolię na dwie zupełnie odmienne części.

Kawałek dalej, w samym środku finansowego zgiełku, kryje się współczesna oaza – basen usytuowany na wyższych kondygnacjach nowoczesnego kompleksu Skyline Plaza. Pływanie w podgrzewanej wodzie z widokiem na gigantyczne przeszklone wieże Commerzbanku czy Messeturm to doświadczenie surrealistyczne. Metropolia pędzi na dole, a w górze panuje absolutna cisza, przerywana jedynie cichym pluskiem wody…

Kilka ulic dalej zaczyna się inny Frankfurt. Römerberg przenosi w czasy cesarzy

Po zejściu na ziemię wystarczy kilkanaście minut, by przenieść się o kilka wieków wstecz. Dzielnica Dom-Römer oraz historyczny plac Römerberg z gotyckimi, ryglowanymi kamieniczkami, odbudowanymi z pieczołowitością po wojennych zniszczeniach, przypominają, że koronowano tu cesarzy Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Podczas uroczystości koronacyjnych plac Römerberg stawał się areną gigantycznej fety. Największą atrakcją była stojąca na środku Fontanna Sprawiedliwości, bowiem na czas świętowania miejski hydraulik przełączał instalację i z rzeźbionych pyszczków zamiast wody płynęło strumieniami wino – z jednej strony białe, z drugiej czerwone.

Mieszczanie i przybysze ponoć walczyli o każdy kielich na koszt nowo wybranego władcy.

Z tej fontanny zamiast wody płynęło wino. Frankfurt pamięta cesarskie uczty

Aby nie być gorszymi, w cieniu katedry św. Bartłomieja zasiadamy w tradycyjnej tawernie, by spróbować słynnego Apfelwein, lekko kwaskowatego wina jabłkowego podawanego w charakterystycznych, glinianych dzbankach Bembel.

Z kościelnego punktu widzenia katedra formalnie nigdy nią nie była, ponieważ aż do czasów współczesnych nie znajdowała się tu siedziba biskupa. Miano „Dom” przylgnęło do niej wyłącznie ze względu na jej polityczną i imperialną rangę – w jej wnętrzach koronowano kolejnych cesarzy.

Wygląda, jakby stała tu od wieków. Sekret frankfurckiej starówki zaskakuje

Frankfurcka starówka jest swoistym cudem, bowiem piękne kamieniczki, wyglądające jakby przetrwały całe wieki, w rzeczywistości powstały w 2018 roku.

Przez dekady po II wojnie światowej stał w ich miejscu betonowy wieżowiec urzędu miejskiego. Mieszkańcy tak bardzo go nienawidzili, że miasto w końcu go wyburzyło i odtworzyło historyczny układ uliczek.

Do budowy użyto oryginalnych detali architektonicznych wydobytych z gruzów i ocalałych planów, tworząc jedną z najbardziej udanych rekonstrukcji w Europie.

Frankfurt z perspektywy Menu. Wieczorem warto zobaczyć miasto właśnie stąd

Późne popołudnie to idealny czas na zmianę perspektywy. Wsiadamy na pokład statku wycieczkowego na przystani przy mostku Eiserner Steg.

Rejs po Menie pozwala odetchnąć. Z poziomu lustra wody drapacze chmur wydają się jeszcze potężniejsze, a zielone bulwary pełne spacerowiczów i lokalnych muzyków sprawiają, że czujemy śródziemnomorski, niemal piknikowy luz…

Dzień drugi: Rembrandt, Botticelli i DJ-e. Städel Museum łamie muzealne schematy

Drugi dzień poświęcamy Museumsufer, jednemu z najważniejszych skupisk muzealnych w całej Europie, ciągnącemu się wzdłuż południowego brzegu Menu.

Nasz wybór pada na Städel Museum. To wspaniała podróż przez siedem wieków historii sztuki – od pędzla Botticellego i Rembrandta, przez impresjonistów, po sztukę współczesną.

Muzeum powstało w 1815 roku dzięki frankfurckiemu kupcowi i bankierowi, Johannowi Friedrichowi Städelowi. Zamiast przekazać majątek rodzinie, cały swój majątek oraz bogatą kolekcję obrazów zapisał w testamencie fundacji otwartej dla wszystkich obywateli miasta. Był to pierwszy tego typu gest w Niemczech.

Cała kolekcja liczy ponad 3100 obrazów, 660 rzeźb, tysiące fotografii i ponad 100 tysięcy grafik, od wczesnego średniowiecza po najnowsze instalacje.

Ale najważniejszym jej punktem jest słynny obraz „Goethe w Campagna”, autorstwa Johanna Heinricha Wilhelma Tischbeina, przedstawiający poetę odpoczywającego na tle rzymskich ruin, będący absolutną ikoną niemieckiej kultury.

Podziemna część muzealna, poświęcona powojennym dziełom, robi nie mniejsze wrażenie niż wiszące w górnych salach płótna mistrzów. Jej dachem stał się trawnik, w którym umieszczono 195 okrągłych świetlików przepuszczających w dzień światło słoneczne, nocą zaś podświetlających ogrodowy trawnik niczym kosmiczne punkty na mapie.

Frankfurt pod koniec lata 2026. Te wystawy i wydarzenia warto zobaczyć

Wystawa: „Bruegel. Printed” – do 20 września 2026. Słynny niderlandzki mistrz Pieter Bruegel Starszy kojarzy się z malarstwem, ale to precyzyjne i pełne ironii miedzioryty przyniosły mu pierwszą światową sławę. Ekspozycja obejmuje około 45 niesamowitych grafik o tematyce obyczajowej, religijnej i fantastycznej, pełnych szczegółów, czarnego humoru i humoreski.

Plenerowe „Städel Sunday Sessions” – do końca sierpnia 2026. Muzealny ogród zamienia się w strefę relaksu na świeżym powietrzu ze sceną muzyczną. Przy dźwiękach muzyki na żywo i DJ-skich setów można spróbować lokalnych drinków i wziąć udział w krótkich warsztatach czy oprowadzaniu po galerii sztuki współczesnej w klimatycznym, popołudniowym świetle.

Wystawa specjalna: „Maria Magdalena. Sin. Pray. Love.” – od 17 września 2026. Jeśli zahaczycie o drugą połowę września, zobaczycie nową, ogromną wystawę poświęconą ewolucji wizerunku Marii Magdaleny w sztuce. Łączy ona klasycznych mistrzów, takich jak Dürer czy Georges de La Tour, ze współczesnymi ikonami – Davidem LaChapelle'em czy Marlene Dumas.

Sachsenhausen na koniec. Tutaj warto spróbować Frankfurtu od kuchni

Po dawce kultury przechodzimy do klimatycznej dzielnicy Sachsenhausen. Jej uliczki wyłożone brukiem pełne są zabytkowych domów z muru pruskiego, maleńkich galerii autorskich i kameralnych kawiarni.

Obiad jemy w jednej z lokalnych restauracji, gdzie króluje Frankfurter Grüne Soße – orzeźwiający, zimny sos z siedmiu tradycyjnych ziół podawany z gotowanymi jajkami i ziemniakami.

48 godzin we Frankfurcie wystarczy, żeby zmienić zdanie o tym mieście

Frankfurt w 48 godzin okazuje się zupełnie inny niż jego surowy, bankowy wizerunek. Mistrzowsko łączy skrajności: szklaną nowoczesność z ciepłem tradycyjnych szynków, sztukę światowej klasy z wypoczynkiem nad brzegiem rzeki.

To miasto, w którym rano można patrzeć na świat z wysokości 200 metrów, kilka godzin później przechadzać się śladami cesarzy, a następnego dnia oglądać Rembrandta i słuchać DJ-skiego setu w muzealnym ogrodzie.

Odjeżdżamy z poczuciem, że w cieniu tutejszej finansjery kryje się naprawdę gorące, wielokulturowe serce. I następnym razem, gdy na bilecie zobaczymy przesiadkę we Frankfurcie, być może zaczniemy żałować, że trwa tylko dwie godziny.

Jerzy Woźniak, ojciec Piotra Woźniaka-Staraka, zmarł po walce z nowotworem

Anna Woźniak-Starak, z domu Sobolak, przyszła na świat w 1951 roku. Ukończyła historię na Uniwersytecie Warszawskim, ale swoje życie związała z modelingiem. Przez lata pracowała dla przedsiębiorstwa „Moda Polska” i była znana jako Grażyna Sobolak. „Teraz modelki z nadętą młodą buzią chodzą po wybiegu jedna za drugą. Jak gęsięta. Coś noszą, ktoś im gra. Pokazują ubrania, o których nic nie wiedzą, przed pierwszym rzędem celebrytek i celebrytów, którzy też nic o nich nie wiedzą … Gdzie im do mody? W czasach Mody Polskiej modelkami były młode, ale jednak świadome siebie kobiety. Dziewczyny te studiowały, pracowały, były żonami znanych panów”, wspominał Jerzy Antkowiak.

Prawdopodobnie jeszcze w latach 70. XX wieku na jej drodze stanął ambitny prawnik, Jerzy Woźniak, który w czasach komuny bronił przed wymiarem sprawiedliwości członków opozycji. Był patriotą, człowiekiem honoru, silną osobowością. Nie bał się. Udzielał również bezpłatnych porad prawnych na słynnych dyżurach w Komitecie Prymasowskim. Dokładna data jego ślubu z ukochaną nie jest znana, ale wiadomo, że w 1980 roku powitali na świecie syna Piotra.

Niestety, nie było im dane długo cieszyć się szczęściem. „Zaledwie kilka lat po jego [Piotra Woźniaka-Staraka – red.] urodzeniu zmarł na czerniaka. To była dziwna historią z tą chorobą. Gdy zajął się moją obroną i wszystkimi sprawami związanymi z moim uwięzieniem, to nowotwór nagle się uspokoił, zatrzymał się. Nie było żadnych postępów choroby. Nawet mieliśmy taki czarny humor, żartowaliśmy, że ja siedzę i czerniak siedzi”, opowiadał w rozmowie z „Faktem” w sierpniu 2019 roku Romuald Szeremietiew, opozycjonista, polityk i były wiceminister MON, prywatnie serdeczny przyjaciel Jerzego Woźniaka i jego żony Anny.

Ceniony adwokat zmarł w 1987 roku, gdy jego synek miał zaledwie siedem lat...

• Czytaj także: Modelka, restauratorka i jedna z najważniejszych kobiet w życiu Piotra Woźniaka-Staraka

Matka Piotra Woźniaka-Staraka zawsze mówiła, że jest podobny do ojca

Po tym, jak pochowała męża, musiała zmierzyć się z samotnym macierzyństwem. Ale dosyć szybko na jej drodze stanął Jerzy Starak. Ślub wzięli już w 1989 roku, zaś rok później na świecie pojawiła się ich córka Julia. Oboje mieli na koncie bagaż doświadczeń, gdy składali przysięgę. On rozwiódł się z pierwszą żona, z którą doczekał się syna Patryka. Ona straciła pierwszego męża, syn był jej całym światem. Anna Woźniak-Starak zawsze podkreślała zresztą, że Piotr jest niezwykle podobny do biologicznego ojca.

„Ania zawsze podkreślała, że mały Piotr jest jak ojciec i ma nadzieję, że pójdzie w jego ślady. Nie wiem, czy tak do końca się stało. Ale jedno muszę powiedzieć. Matka nigdy nie ukrywała, że Piotr jest synem Jurka. To było dla niej bardzo ważne, nawet wówczas, gdy po raz drugi wyszła za mąż. Gdy teraz myślę o tamtych dawnych czasach, to od razu mam przed oczyma szczęśliwą rodzinę. Anna była zawsze piękną kobietą, modelką Mody Polskiej. A do tego Jurek był szalenie przystojnym mężczyzną i wzbudzał powszechne zainteresowanie”, wspominał Romuald Szeremietiew.

• Czytaj także: Łączy ich miłość oraz wspólne interesy. Tak kochają się Anna i Jerzy Starakowie

Piotr Woźniak-Starak nie chciał być tylko synem bogatych rodziców

Jerzy Starak od początku traktował pasierba jak własnego syna. Wspierał go, pomagał, doradzał. A mama była dla Piotra Woźniaka-Staraka jedną z najważniejszych kobiet w życiu. Od zawsze zachęcała go do rozwijania pasji i spełniania się w tym, co sobie wymarzy i postanowi. Mimo ogromnych zasobów finansowych, syn Jerzego Woźniaka i Anny Woźniak-Starak nie chciał odcinać kuponów od rodzinnej fortuny.

Początkowo co prawda związany był z restauracją Belvedere w warszawskich Łazienkach Królewskich, jednak jakiś czas później założył firmę Kings&Queens, która zajmowała się produkcją i handlem odzieżą skórzaną. Następnie przyszedł czas na studia za oceanem: Piotr Woźniak-Starak wybrał reklamę, grafikę i komunikację. Szlify zdobywał w Bostonie i Nowym Jorku, w tym ostatnim mieście odbył nawet staże w agencjach reklamowych McCann Worldwide i Young & Rubicam.

Ale prędzej czy później musiało do niego dotrzeć, że to kinematografia jest tym, czym chce się zajmować. Do Polski wrócił w 2005 roku i zatrudnił się w Akson Studio Michała Kwiecińskiego. Był perfekcjonistą, obserwował, uczył się produkcji filmowej od największych na planie takich obrazów, jak „Katyń” Andrzeja Wajdy, „Opowieści z Narnii” (zdjęcia do niej kręcono właśnie w Polsce) czy serialu „Oficerowie” Macieja Dejczera.

W końcu w 2008 roku założył własną firmę Watchout Productions. Ale myliliby się Ci, którzy twierdziliby, że polegał przede wszystkim na majątku rodziców. „Jako młody producent chodziłem i prosiłem o pieniądze na projekty filmowe, które są dość ryzykowne. Wszyscy patrzyli jak na wariata i mówili: „Niech tata da. Przecież ma” - zwierzał się w wywiadzie dla „Forbesa”.

W 2012 roku jego firma zrealizowała „Big Love” w reżyserii Barbary Białowąs (w głównych rolach Antoni Pawlicki i Aleksandra Hamkało), które zostało nagrodzone na Festiwalu Debiutów Filmowych w Koszalinie. Dwa lata później przyszedł czas na kultowych dziś „Bogów” w reżyserii Łukasza Palkowskiego o losach profesora Zbigniewa Religi i początkach transplantologii serca, zaś w 2017 roku do kin trafiła „Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej” w reżyserii Marii Sadowskiej z Magdaleną Boczarską w roli głównej. Oba obrazy odniosły spektakularny sukces, także komercyjny. Piotr Woźniak-Starak już nie był tylko synem sławnych i bogatych rodziców. Zyskał miano wizjonera i człowieka, który wie, jak robić artystyczne, ważne, piękne filmy. Premiery ostatniego – „Ukrytej Gry” – nie doczekał. Zginął na jeziorze Kisajno krótko przed nią...

• Czytaj także: Alicja Bachleda-Curuś i Piotr Woźniak-Starak byli razem 2 lata. Gdy zamieszkali w USA, nadszedł kryzys

Mama Piotra Woźniaka-Staraka kibicowała jego małżeństwu. Po śmierci syna jeszcze bardziej zbliżyła się do synowej

Sukces, który odniósł, przyniósł wymierne korzyści. Piotr Woźniak-Starak podzielił się nimi z ukochaną mamą, która otrzymała udziały w jego firmie. Z bliskimi utrzymywał zresztą regularny kontakt. Często odwiedzał rodziców w ich mazurskiej posiadłości w Fuledzie. To miejsce kochał i w jego okolicy tragicznie zakończył życie w nocy z 17 na 18 sierpnia 2019 roku... Po tym, jak odnaleziono jego ciało, Anna i Jerzy Starakowie wystosowali specjalne oświadczenie w którym podziękowali wszystkim, którzy włączyli się w poszukiwania.

„Nastawienie i determinacja wszystkich wymienionych osób w tym szczególnie trudnym dla nas i wszystkich bliskich i przyjaciół Piotra okresie, były źródłem wielkiego wsparcia i dodawały otuchy w tych wyjątkowo bolesnych okolicznościach”, napisali w liście, opublikowanym na stronie olsztyńskiej policji.

Po tym, jak ich syn odszedł, zaopiekowali się jego żoną. Jak się okazało, Anna Woźniak-Starak i jej drugi mąż od początku mocno kibicowali temu związkowi i wspierali zakochanych. „Mam najwspanialszych teściów na świecie. Czasami czytam, że rzekomo mam z nimi pod górkę, a w ogóle tak nie jest. Tyle dobrego, ile mnie od nich spotkało, jest naprawdę niesamowite. Patrzę na nich z bardzo dużym podziwem, robią świetne rzeczy”, podkreślała Agnieszka Woźniak-Starak, pytana o relację z nimi.

Jak się okazało tragedia, którą przeszła dziennikarka i jej teściowa, bardzo je do siebie zbliżyła... „Były w bardzo złym stanie. Często zamykały się razem w pokoju, rozmawiały, płakały. Wyszły z tego bardzo zżyte i zaprzyjaźnione. Teraz Agnieszka jeszcze bardziej może liczyć na wsparcie teściowej. Na pewno nie zostawią jej samej sobie”, ujawniła na łamach „Super expressu” osoba zaprzyjaźniona z rodziną Staraków.

I do dziś wiedzą, że mogą na sobie polegać w każdej sytuacji...

Źródło: Forbes, VIVA!, Fakt24.pl

• Czytaj także: Nie tylko Julia Starak. Piotr Woźniak-Starak miał liczne rodzeństwo...

Julia Wieniawa wystąpiła u boku Andrei Bocellego w wyjątkowej kreacji

Dla Julii Wieniawy był to bez wątpienia szczególny moment. Artystka wcześniej mówiła o tym, jak wielkim wyróżnieniem jest dla niej możliwość zaśpiewania u boku jednego z najbardziej rozpoznawalnych tenorów na świecie. W Polsce wystąpiła z nim dwukrotnie – 14 sierpnia w Gdańsku oraz dwa dni później w Warszawie.

Tak niepowtarzalna okazja wymagała wyjątkowej oprawy. Julia Wieniawa na scenie PGE Narodowego pojawiła się w spektakularnej sukni zaprojektowanej przez duet Paprocki & Brzozowski. Kreacja była elegancka i szalenie efektowna.

Suknia Julii Wieniawy powstała specjalnie na ten występ

Za kreacją, którą artystka zaprezentowała na sobie podczas warszawskiego koncertu, stała opracowana zespołowo koncepcja. Projektanci stworzyli ją specjalnie z myślą o Julii i podniosłym charakterze wydarzenia.

Projektanci ujawnili w instagramowym poście, że praca nad suknią odbywała się bezpośrednio na sylwetce Julii. To właśnie podczas kolejnych przymiarek projekt stopniowo nabierał ostatecznego kształtu. Tkanina, forma i ruch były ze sobą łączone tak, aby stworzyć spójną, niemal rzeźbiarską całość. – Dedykowany look dla Julii Wieniawy stworzony specjalnie na wyjątkowy koncert Andrei Bocellego na PGE Narodowym – podkreślili.

Cały proces sprawił, że kreacja nabrała bardzo osobistego charakteru. Suknia nie miała jedynie dobrze wyglądać na scenie. Musiała również współgrać z ruchem artystki i rangą wydarzenia, podczas którego znalazła się w centrum uwagi tysięcy osób.

Julia Wieniawa w sukni Paprocki & Brzozowski zaśpiewała z Andreą Bocellim

Suknia Julii Wieniawy została wykonana z mocno połyskującej tkaniny w odcieniu wiśniowej czerwieni, która pięknie odbijała światło. Góra z asymetrycznie ułożonym, marszczonym materiałem delikatnie opadała na jedno ramię. Drapowania pojawiły się również w talii i na biodrach, tworząc charakterystyczne, rzeźbiarskie fałdy podkreślające sylwetkę.

Dopasowana góra doskonale współgrała z długą, smukłą, sięgającą ziemi spódnicą, która miękko układa się wzdłuż ciała i lekko falowała przy każdym ruchu. Połysk dodatkowo wydobywał jej konstrukcję i sprawiał, że suknia wyglądała jak wykonana z niemal płynnej tkaniny. Całości dopełniła minimalistyczna biżuteria, fale w stylu Hollywood i makijaż z ustami w neutralnym odcieniu jasnego brązu w roli głównej.

Wybór projektu Paprocki&Brzozowski idealnie wpisał się w charakter wydarzenia. Występ u boku Andrei Bocellego miał uroczysty charakter, dlatego stylizacja nie potrzebowała dodatkowych, konkurujących ze sobą elementów. Najważniejsza była sama suknia – jej forma, sposób układania się na sylwetce i efekt, jaki stworzyła podczas ruchu. Dzięki temu całość pozostała elegancka, a jednocześnie naprawdę spektakularna.

Albert Kosiński ujawnił, jak wyglądała jego relacja z Janem Fryczem

Wiadomość o śmierci Jana Frycza trudno przyjąć bez emocji. Odszedł artysta należący do grona najbardziej cenionych polskich aktorów, którego role przez lata zapadały publiczności w pamięć. Jednak za światem sceny i ekranu było jeszcze życie prywatne — rodzina, która zajmowała w nim szczególne miejsce. Jan Frycz był ojcem sześciorga dzieci i dziadkiem.

Jeden z poruszających wpisów zamieściła Olga Frycz. Pożegnała tatę wzruszającymi słowami. Aktorka od dłuższego czasu związana jest z tancerzem Albertem Kosińskim, z którym tworzy szczęśliwą rodzinę. Rok temu para zaręczyła się, a na początku 2026 roku powitali na świecie wspólne dziecko, synka. Chłopiec otrzymał imię po słynnym dziadku. Albert Kosiński zawsze z serdecznością wypowiadał się o aktorze.

Czytaj też: Syn Jana Frycza żegna ojca poruszającymi słowami: „Nauczyłeś mnie walczyć o siebie”. Łączyła ich wyjątkowa więź

Z wcześniejszych słów tancerza wyłania się obraz relacji pełnej życzliwości, zainteresowania i wsparcia. Nie krył, że kontakty z Janem Fryczem były dla niego ważne. Gdy opowiadał o aktorze, mówił o nim jako o swoim „potencjalnym teściu” i podkreślał jego zaangażowanie.

Szczególnie wymowny był czas udziału Alberta Kosińskiego w „Tańcu z gwiazdami”. Występy na parkiecie śledzili jego bliscy, a wśród osób, które okazywały mu wsparcie, znalazł się również Jan Frycz, który pojawił się na widowni tanecznego show.

„Mój potencjalny teść, którego bardzo serdecznie pozdrawiam. Bardzo to miłe, bardzo był zaangażowany, nawet dzwonił do mnie — mówił, że super. Było mi bardzo miło, że przyszedł”, opowiadał w rozmowie z Plejadą w 2025 roku.

Czytaj też: Ukrywał, że jest poważnie chory, pracował niemal do końca. Ta wyglądały ostatnie dni życia Jana Frycza

Albert Kosiński pożegnał Jana Frycza. Wystarczyły dwa słowa

Albert Kosiński pożegnał Jana Frycza w poruszający sposób. Narzeczony Olgi Frycz opublikował ich wspólne zdjęcie — pełen ciepła kadr, na którym patrzą na siebie i uśmiechają się. Nie dopisał do niego długiego wspomnienia.

Wystarczyły dwa słowa, proste i przejmujące: „Janku, dziękuję”. W świetle tego, jak serdecznie opowiadał wcześniej o ich relacji, to krótkie pożegnanie nabiera szczególnej wymowy.

Olga Frycz pożegnała ojca. Wspomniała o jego relacji z wnukami

W niezwykle osobistych słowach Jana Frycza pożegnała również jego córka, Olga. W swoim wpisie nie skupiała się na aktorze znanym ze sceny i ekranu, lecz na człowieku, którego znała przede wszystkim rodzina — ojcu i dziadku. Napisała, jak bardzo był kochany przez najbliższych, a wspominając jego relację ze swoimi dziećmi (Heleną, Zofią i Janem), nazwała go „najkochańszym dziadkiem.

„Kochaliśmy tatę bardzo i najważniejsze, że o tym wiedział. Dla moich dzieci był najkochańszym dziadkiem. Dziękuję wszystkim za dobre słowa, pamięć i wsparcie. Ostatnie lata były piękne. A tamten spacer z Helenką i tatą bardzo miło wspominam”, przekazała w poruszającym wpisie.

Czytaj też: Olga Frycz pożegnała tatę w poruszającym wpisie. Jej słowa chwytają za serce: „Ostatnie lata były piękne”

Justyna Steczkowska zachwycona koncertem w Łodzi. „Naprawdę kochałam to miejsce”

Łódzki koncert zrobił wrażenie nie tylko na publiczności. Jak wynika ze słów Justyny Steczkowskiej, również ona sama wyjechała z miasta z wyjątkowo dobrymi wspomnieniami. Kiedy Rafał Kowalski wspomniał o ogromnej liczbie osób zgromadzonych pod sceną i zapytał, czy był to dla niej szczególny występ, artystka natychmiast zwróciła uwagę na tłumy. „Tak, to prawda, było mnóstwo ludzi” – przyznała.

Szybko okazało się jednak, że Łódź ma dla niej znaczenie wykraczające daleko poza jeden festiwal. Steczkowska zna miasto od lat i – jak opowiedziała w rozmowie z VIVA.pl – lubiła przyjeżdżać tutaj jeszcze przed przemianami, dzięki którym ulica Piotrkowska zyskała swój dzisiejszy wygląd. W pamięci artystki pozostała dawna atmosfera miasta, która miała w sobie coś nieoczywistego i artystycznego.

„Ja bardzo lubiłam tam jeździć. Nawet zanim ta Piotrkowska stała się tak niezwykle piękna, jak jest teraz, to ja lubiłam ten taki klimat takiej nonszalancji. Wiesz, to tak trochę jak w starym filmie, jak w dawnych czasach. W bocznych ulicach było mnóstwo takich miejsc nietypowych, artystycznych, ludzi. Naprawdę kochałam to miejsce. I teraz wiesz, teraz Łódź wygląda inaczej i pięknie” – wspominała.

Nie oznacza to, że podczas wielkiego festiwalu wszystko przebiegało idealnie. Steczkowska wspomniała również o niedogodnościach, na które zwracali uwagę uczestnicy. Jej spojrzenie było jednak dalekie od narzekania. „Nawet jeśli są jakieś błędy organizacyjne, na które ludzie narzekają, to trzeba pamiętać, że wszystko jednak się udało. Pogoda jest poza nami, błoto jest poza nami, ale młodzież zawsze sobie poradziła, okleiła buty taśmą, i ja patrzyłam na to z wielkim zachwytem” – podkreśliła.

„Przede wszystkim ludzie dobrze się bawili, bo to jest darmowy festiwal, to prawda, nie wszystkich stać na festiwale, to też rozumiem” – powiedziała Steczkowska.

Sama publiczność zrobiła na niej ogromne wrażenie. Piosenkarka z dużą czułością mówiła o młodych uczestnikach wydarzenia, ich stylu oraz energii. „Też zobaczyłam [...] ile pięknej młodzieży jest w ogóle w naszym kraju. Jak piękne są te dziewczyny, jak super ubrane i chłopcy” – zachwycała się.

• TYLKO U NAS: Tak Justyna Steczkowska pomogła najbliższej rodzinie. Na samo wspomnienie trudno się nie wzruszyć: „Nigdy nie było ich na to stać…”

Dzień wcześniej lało, podczas jej koncertu wyszło słońce. „Zachwycona byłam po prostu tym dniem”

Dopełnieniem dobrych wspomnień okazała się pogoda. Kapryśna aura potrafi przecież całkowicie zmienić charakter plenerowego koncertu, a dzień wcześniej deszcz rzeczywiście dał artystom i publiczności o sobie znać. Justyna Steczkowska wspomniała, że nocny występ z Tribbsem odbywał się w zdecydowanie trudniejszych warunkach.

„Jeszcze akurat w dzień mojego koncertu, dzień wcześniej padał deszcz. Graliśmy z Tribbsem w nocy. Lało, potem na chwilę przestało lać. [...] A ja miałam takie przepiękne słońce, taką piękną, urokliwą pogodę. Ludzie się świetnie bawili” – opowiadała.

Tego dnia wiele elementów złożyło się więc na moment, który sama Steczkowska wspomina z wyraźną radością. Była ogromna publiczność, dobra pogoda, energia płynąca spod sceny i rozbudowane widowisko przygotowane przez jej ekipę. Artystka nie chciała przy tym sama wystawiać sobie laurki. „My daliśmy, wierzę, że świetny show. Przynajmniej tak wszyscy mówią” – powiedziała z dystansem.

Za tym „świetnym show” stała jednak historia, której widzowie oglądający gotowe widowisko nie mogli zobaczyć. I właśnie o nią Rafał Kowalski postanowił zapytać swoją rozmówczynię.

Justyna Steczkowska dopłaca do swoich koncertów. „Ja bardzo często dokładam pieniądze”

Justyna Steczkowska od lat przyzwyczaja publiczność do tego, że jej występy mają nie tylko dobrze brzmieć, ale również wyglądać. Podczas łódzkiego festiwalu na scenie pojawili się tancerze, wykorzystano podwieszenia i wizualizacje. Wszystkie te elementy składają się na efekt, który widz otrzymuje podczas koncertu, ale każdy z nich oznacza również kolejne pozycje w budżecie produkcji.

Rafał Kowalski zwrócił uwagę, że przy pozycji, jaką ma Steczkowska, mogłaby przecież stanąć przy mikrofonie i po prostu zaśpiewać. Zamiast tego ponownie zdecydowała się przygotować rozbudowane widowisko. Prowadzący zapytał więc, czy na takim koncercie artysta jest jeszcze w stanie zarobić, czy czasami ważniejsze staje się dołożenie własnych pieniędzy, by efekt odpowiadał jego oczekiwaniom.

Odpowiedź Justyny Steczkowskiej była wyjątkowo szczera.

„Ja bardzo często dokładam pieniądze do koncertów, bo zależy mi na tym, żeby moi fani byli zachwyceni, żeby wiedzieć, że ja naprawdę ich kocham, że jak gdyby muzyka nie jest tym miejscem, w którym ja myślę przede wszystkim o zarabianiu pieniędzy” – wyznała.

„Ja myślę przede wszystkim o tym, żeby zrobić coś naprawdę fajnego, spektakularnego, zjawiskowego, ale takiego na jakie mnie stać” – dodała.

Po tych słowach padła liczba, która najlepiej pokazuje skalę finansowego zaangażowania artystki. Justyna Steczkowska nie zdradziła konkretnej sumy w złotych, podała jednak proporcję względem honorarium otrzymanego za występ.

„Mieliśmy jakieś honorarium koncertu, a ja dopłaciłam 110% do tego, żeby to tak wyglądało” – ujawniła w rozmowie z Rafałem Kowalskim.

„No ale też spójrz na to. Tancerze, podwieszenia, wizualizacje, to wszystko to są koszty i ludzie. Ale ja się cieszę. To jest dla mnie szczęście, że mogłam to zrobić, że mogłam tam wystąpić, że to wyglądało dobrze, że ludzie byli szczęśliwi” – podsumowała Justyna Steczkowska w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla VIVA.pl.

Całe wideo znajdziesz na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania.

Syn Jana Frycza pożegnał ojca. Zostały wspomnienia i osobiste słowa

Jan Frycz zmarł 15 sierpnia. Informacja o jego odejściu została przekazana dwa dni później przez przedstawicieli Teatru Narodowego w Warszawie. „Z niewypowiedzianym żalem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Jana Frycza, jednego z najwybitniejszych polskich aktorów, związanego z Teatrem Narodowym w latach 1982–1983 i ponownie od 2006 roku. Artysta zmarł 15 sierpnia w domu rodzinnym, w otoczeniu najbliższych”, napisano.

Śmierć Jana Frycza głęboko poruszyła świat polskiego kina. W kolejnych pożegnaniach płyną słowa pełne smutku i wspomnień o aktorze, którego talent przez lata podziwiała publiczność. Najbardziej osobiste pożegnania płyną jednak od tych, dla których Jan Frycz był nie tylko wybitnym aktorem znanym ze sceny i ekranu, ale przede wszystkim ojcem. Aktor doczekał się sześciorga dzieci. Po jego odejściu każde z rodzinnych wspomnień odsłania inną, bardzo osobistą stronę ich relacji. Najstarsza córka Gabriela podzieliła się emocjami po śmierci taty, a poruszający wpis pożegnalny opublikowała również Olga Frycz.

Głos zabrał także syn aktora, Michał Frycz. W swoim wpisie w mediach społecznościowych nie skupiał się na wielkich słowach. Zamiast tego wrócił do tego, co tworzyło ich codzienną bliskość — rozmów, telefonów, wspólnie spędzonych chwil i planów. To właśnie te pozornie zwyczajne momenty po śmierci ojca nabrały w jego opowieści szczególnego znaczenia.

„15 sierpnia 2026 roku odszedłeś, Tato. Pozostawiłeś po sobie tak wiele dobra, piękna i życiowej sztuki. Byłeś dla mnie Ojcem, który mnie rozumiał. Ojcem, który potrafił zadzwonić co chwilę tylko po to, żeby zapytać: „Jaka sytuacja na horyzoncie?”. Tym jednym zdaniem zawsze dawałeś mi poczucie, że jesteś obok”, rozpoczął.

Czytaj też: Najstarsza córka Jana Frycza zabrała głos po jego śmierci. Jej słowa chwytają za serce

„Nie polecimy już awionetką nad Tatrami”. Te plany pozostaną niezrealizowane

Szczególnie mocno wybrzmiewają słowa, w których Michał Frycz pisze o tym, co zawdzięcza ojcu. To także podziękowanie za lekcje, które — jak wynika z jego wpisu — pozostaną z nim na zawsze. „Nauczyłeś mnie walczyć o siebie, nie poddawać się i iść przez życie po swojemu. Dzisiaj wiem, że wiele z tego, kim jestem, zawdzięczam właśnie Tobie”, dodawał.

Najbardziej przejmujący moment przychodzi jednak wtedy, gdy Michał Frycz wspomina to, co miało jeszcze wydarzyć. Wraca do wspólnych planów — prostych chwil, kolejnych rozmów i marzeń, na które, jak się okazało, zabrakło już czasu. Dziś pozostają jedynie zapisanymi w pamięci obietnicami wspólnego „kiedyś”. I właśnie w tej świadomości, że pewnych chwil nie będzie już można przeżyć razem, jego pożegnanie nabiera szczególnie osobistego wymiaru.

„Nie puścimy już razem drona ani modelu. Nie polecimy już awionetką nad Tatrami. Nie zrealizujemy wszystkich naszych planów, nie odbędziemy wszystkich rozmów, które jeszcze miały się wydarzyć. Ale będziemy dalej puszczać nasze wspólne marzenia i myśli. Będę je niósł ze sobą przez całe życie. Dziękuję Ci, Tato, za 36 lat mojego życia i naszego wspólnego życia. Za Twoją obecność, za rozmowy, za śmiech, za lekcje, za wszystko, czego nauczyłeś mnie o życiu. Leć w dal, Tato. Graj swoje spektakle w niebie. A kiedy już ucichną wszystkie brawa, odpoczywaj w spokoju i ciszy. Kocham Cię. Twój syn, Michał”, zakończył poruszająco.

Czytaj też: Olga Frycz pożegnała tatę w poruszającym wpisie. Jej słowa chwytają za serce: „Ostatnie lata były piękne”

Rodzinie i bliskim składamy głębokie wyrazy współczucia.

Trudne życie Ireny Jarockiej

Zachwycała swoim talentem, klasą i urodą, a przede wszystkim - wyjątkowym, ciepłym głosem, którym zjednała sobie serca milionów Polaków. W trakcie jej trwającej ponad cztery dekady kariery wylansowała wiele znanych przebojów takich jak Odpływają kawiarenki czy Motylem jestem, dziś uznawany za klasykę polskiej muzyki popularnej. Z kolei w latach 70. które przypadły na okres jej świetności, Irena Jarocka była największą konkurencją dla Anny Jantar.

ZOBACZ TAKŻE: Wielka klasa i niezwykły talent. Irena Jarocka zgasła zbyt wcześnie. Jakie były jej ostatnie chwile?

Jednak jej droga na szczyt nie była usłana różami… Nim Irena Jarocka osiągnęła międzynarodowy sukces, los bardzo boleśnie ją doświadczył, gdy była jeszcze małą dziewczynką. Jej wstrząsającą, pełną goryczy życiową historię upamiętniono w książce „Irena Jarocka o sobie” Marioli Pryzwan, która ukazała się 19 października 2022 roku nakładem Wydawnictwa Szelest. To zbiór wypowiedzi artystki z różnych wywiadów, które składają się na szczerą opowieść dramatycznego dzieciństwa. Poniżej prezentujemy jej fragmenty.

Irena Jarocka, KONCERT DIWY POLSKIEJ ESTRADY W SALI KONGRESOWEJ, 29.03.2010 Warszawa

Irena Jarocka o sobie. Fragmenty książki

„Rodzice po powrocie z obozów niemieckich zamieszkali w Srebrnej Górze u dziadków. Tam przyszłam na świat” - Super Express, 2008

(...)

„Gdy miałam roczek, rodzice postanowili przeprowadzić się do Gdańska. Zmienialiśmy miejsce zamieszkania dwa razy, aż trafiliśmy na ulicę Słoneczną w Gdańsku-Oliwie. Było tam spokojnie, bezpiecznie i pełno ciekawych miejsc do zabawy. Lasek, rzeczka, a za nią, już trochę dalej, wspaniałe zoo. Na pierwsze spacery rodzice zabierali mnie do pobliskiego lasu oraz do parku przy katedrze oliwskiej. Czasami jeździliśmy do Gdańska, aby pospacerować po Starówce. (...)” - Dziennik Bałtycki. Rejsy, 2004

„Rodzice wydzierżawili w lesie małe poletko. Sadziliśmy na nim ziemniaki i to czasami ratowało nas przed głodem. (...) Byliśmy bardzo biedni. Czasami rodzice wysyłali nas do sąsiadów po pożyczkę. Nieraz na nasz widok zamykały się drzwi. To było takie poniżające… Do dziś to pamiętam, do dziś boję się biedy… Mama nie pracowała, bo opiekowała się nami, czyli czwórką dzieci. Była bardzo chora, cierpiała na łuszczycę i astmę. Straciła zdrowie podczas wojny (w obozach pracy Niemcy potwornie ją katowali). Pracował więc tylko ojciec – był szewcem ortopedycznym. Niestety, miał problemy z alko*olem. Pił, bo mówił, że aby cokolwiek załatwić, trzeba się napić z kolegami. Kiedy przychodził do domu, mama nie wytrzymywała i zaczynały się kłótnie” - Super Express, 2008

ZOBACZ TAKŻE: Ciężka choroba, śmierć męża... Tak wyglądało życie Małgorzaty Lorentowicz

„Mama starała się, żebyśmy wyglądali schludnie, ojciec robił nam buty, ale na wiele rzeczy nie starczało pieniędzy. Znajoma zbierała dla nas chleb od sąsiadów. Moczyliśmy go w wodzie, przysmażaliśmy i posypywaliśmy cukrem. Do dziś pamiętam ten smak. Przepyszne! (...) Koleżanki nie chciały się ze mną bawić, bo byłam "mądralińska” i strofowałam je. Ale nie zależało mi na tym. Żyłam w wymyślonym świecie. Zbierałam zdjęcia gwiazd i wyobrażałam sobie, że jestem jedną z nich. Raczej się kontrolowałam, w towarzystwie byłam sztywna, bałam się ośmieszyć. Wiele moich kompleksów wynikało z biedy. Wstydziłam się biedy. Był czas, że nosiłam urazę do taty. Przebaczyłam mu z głębi serca, zrozumiałam jego słabości” - Sukces, 2009

Irena Jarocka

„Staram się pamiętać szczęśliwe chwile: wspólne spacery po gdańskim Starym Mieście, do parku Oliwskiego, do zoo, gdzie w niedzielę występowali również artyści. Zakład pracy finansował nasze wyjazdy na kolonie i wycieczki po Polsce. Mama nas ubierała. Pięknie szyła i dorabiała tym do pensji taty. Moja mama… Prawdziwy anioł, moja największa przyjaciółka. Jestem taka szczęśliwa, że mogłam rozjaśnić jej smutne, szare życie swoimi sukcesami, że spełniło się jej wielkie marzenie, abym była gwiazdą. Kiedy umarła, wraz z nią odeszła cząstka mnie samej (...)” - Super Express, 2008

„Mama zmarła przed czterema laty [w czerwcu 1984 r. - przyp.red.] Był to dla mnie bodajże największy wstrząs w życiu. Tatuś mieszka w Gdańsku i jest moim łącznikiem między Warszawą a Wybrzeżem. Zawsze będę miała przed oczami postać mamy. Całe życie ciężko pracowała. Była poważnie chora, a jednocześnie nieprawdopodobnie żywotna. Rodzice wyrobili we mnie wrażliwość na wszystko, co dzieje się dokoła nas. Jednocześnie dzięki wychowaniu, jakie otrzymałam, łatwo mi dziś pogodzić się z porażkami, radzić sobie ze sprawami przykrymi, których życie nam nie oszczędza” - Walka Młodych, 1989

„Trudne dzieciństwo nauczyło mnie zapobiegliwości. Wrażliwości na drugiego człowieka. Miłości do prostych ludzi. Właściwie nie potrafię komuś wyrządzić krzywdy. Prawie nie umiem kłamać. Nie jestem snobką. Nie muszę ubierać się u superkrawców, choć mnie na nich stać. Nie jest mi to potrzebne. Dom rodzinny to była baza. Rodzice nauczyli mnie radości z każdej chwili w życiu. Nauczyli, jak być szczęśliwym, jak umieć cieszyć się drobiazgami. I to chyba najpiękniejsze” - Radio Vox FM, 2007

Czytaj też: Mieli spotkać się na planie kontynuacji kultowej produkcji. Katarzyna Grochola żegna Jana Frycza poruszającymi słowami: „Zawsze mu będę wdzięczna”

„Wybrzeże to mój dom, moja rodzina. Wciąż jest we mnie ta "nasza Irenka” (...) Tu [w Sopocie - przyp.red.] przeżywałam bardzo trudne chwile, gdyż śpiewałam przed moją publicznością, a najbardziej wymagająca jest rodzina. Miałam ogromną tremę, a jednocześnie byłam pewna, że tutaj ludzie mnie kochają, i z tego czerpałam siłę. (...) Wracam zawsze ze wzruszeniem serca, jestem tutaj często, nie tylko wspomnieniami. Tu jest część mojej duszy. Sopot jest dla mnie miastem szczególnym. Uwielbiam tu być nie wtedy, kiedy kłębią się tłumy, ale późną jesienią lub wczesną wiosną. Wtedy jest tu niepowtarzalny nastrój, który kocham” - Kuryer Sopocki, 2002

Źródło: Plejada.pl

Jan Frycz zmarł w otoczeniu najbliższych

Są odejścia, po których zostaje cisza. I słowa najbliższych, które nagle znaczą więcej niż wszystkie oficjalne komunikaty. Jan Frycz zmarł 15 sierpnia 2026 roku. Jak przekazali przedstawiciele Teatru Narodowego, aktor odszedł „w domu rodzinnym, w otoczeniu najbliższych”. Wiadomość o jego śmierci została przekazana dwa dni później.

W mediach pojawiły się pożegnania ze strony jego przyjaciół i fanów. Wspomnienia, słowa wdzięczności i osobiste refleksje przypominały, jak ważną postacią był dla tych, którzy znali go osobiście i śledzili jego artystyczną drogę.

Szczególnie poruszające słowa popłynęły jednak od najbliższych. Głos zabrała także Olga Frycz, która pożegnała ojca w bardzo osobisty sposób.

Czytaj też: Ukrywał, że jest poważnie chory, pracował niemal do końca. Ta wyglądały ostatnie dni życia Jana Frycza

Olga Frycz pożegnała Jana Frycza. Napisała o miłości do ojca

W centrum jej słów znalazła się rodzina i uczucie, którym otaczała ojca. Aktorka podkreśliła, że Jan Frycz był bardzo kochany przez swoich najbliższych. Dodała, że najważniejsze jest dla niej to, iż jej ojciec o tym wiedział.

W pożegnaniu znalazło się także miejsce na wdzięczność. Olga Frycz podziękowała za dobre słowa, pamięć oraz wsparcie okazane po śmierci Jana Frycza. W tym osobistym wpisie nie skupiła się jednak wyłącznie na stracie. Wróciła także do tego, co pozostaje po odejściu bliskiej osoby — do wspomnień.

Napisała, że ostatnie lata były piękne. Wspomniała też konkretny obraz z rodzinnego życia: spacer Jana Frycza z jej najstarszą córką, Helenką. To właśnie takie chwile pojawiły się w pożegnaniu opublikowanym przez jego córkę.

„Kochaliśmy Tatę bardzo i najważniejsze, że o tym wiedział. Dla moich dzieci był najkochańszym dziadkiem. Dziękuję wszystkim za dobre słowa, pamięć i wsparcie. Ostatnie lata były piękne. A tamten spacer z Helenką i Tatą bardzo miło wspominam”, napisała.

Czytaj też: Mieli spotkać się na planie kontynuacji kultowej produkcji. Katarzyna Grochola żegna Jana Frycza poruszającymi słowami: „Zawsze mu będę wdzięczna”

Jan Frycz doczekał się sześciorga dzieci

Wcześniej głos zabrała także najstarsza córka aktora, która pożegnała ojca w osobistym wpisie. To właśnie słowa najbliższych nadały wiadomości o odejściu Jana Frycza szczególnie intymny, rodzinny wymiar.

Przypomnijmy, że Jan Frycz doczekał się sześciorga dzieci. Ze związku z Grażyną Laszczyk urodziła się Gabriela. Z kolei Olga, Maria, Antoni, Michał i Wojciech są dziećmi aktora i Agaty Frycz.

Czytaj też: Najstarsza córka Jana Frycza zabrała głos po jego śmierci. Jej słowa chwytają za serce

„Demakijaż” znika z anteny. Przez lata Krzysztof Ibisz pokazywał gwiazdy z zupełnie innej strony

Pierwszy odcinek „Demakijażu” Polsat Café pokazał jesienią 2015 roku. Program szybko znalazł swoje miejsce w ramówce stacji, a jego gospodarz od początku stawiał na rozmowę, która miała pozwolić zaproszonym osobom symbolicznie „zdjąć makijaż” — odsunąć na bok zawodowy wizerunek i opowiedzieć o tym, co zwykle pozostaje poza światłem reflektorów. Z czasem przed kamerami pojawiali się również bliscy bohaterów: partnerzy, małżonkowie, członkowie rodzin i przyjaciele.

Charakter „Demakijażu” opierał się przede wszystkim na atmosferze spotkania. Rozmowy dotyczyły kariery, ale również miłości, rodziny, trudnych doświadczeń, życiowych wyborów czy emocji. Ibisz wielokrotnie podkreślał, że zależało mu na autentyczności oraz stworzeniu gościom przestrzeni, w której mogą opowiedzieć o sobie bez presji.

Przez kolejne lata format doczekał się 22 sezonów i setek rozmów. Jeszcze w marcu 2026 roku Polsat Café zapowiadał 22. sezon programu. Na liście jego bohaterów znaleźli się wówczas m.in. Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor, Maria Jeleniewska, Maja Bohosiewicz, Joanna Kurowska, Dawid Kwiatkowski oraz Dorota Rabczewska. Dziś wiadomo już, że był to ostatni rozdział tej historii.

• SPRAWDŹ: Została okradziona z unikatów, policja rozłożyła ręce. TYLKO U NAS Malwina Wędzikowska wraca do głośnej sprawy: „Zostałam z tym sama”

Krzysztof Ibisz żegna „Demakijaż”. „22 sezony. Setki rozmów. Tysiące pytań”

O zakończeniu programu jego gospodarz poinformował osobiście. Zrobił to w obszernym wpisie, w którym wrócił do idei stojącej za „Demakijażem”. Już pierwsze zdania pokazują, że dla Ibisza był to projekt znacznie bardziej osobisty niż kolejna pozycja w zawodowym CV.

„22 sezony. Setki rozmów. Tysiące pytań. I jedno pragnienie – żeby naprawdę spotkać się z drugim człowiekiem. „Demakijaż” kończy swoją misję” — zaczął Krzysztof Ibisz.

Prezenter podkreślił, że jest wdzięczny za to, iż przez tyle lat w telewizji znajdowało się miejsce na program, którego fundamentem nie były konflikt i rywalizacja. W jego słowach powraca przede wszystkim potrzeba uważności na drugą osobę. Dalej Ibisz wyjaśnił, że zamiast tego chciał stworzyć przestrzeń, w której można spojrzeć rozmówcy w oczy, wysłuchać jego historii oraz spróbować zrozumieć jego emocje, rany i marzenia. To właśnie ten aspekt programu szczególnie mocno wybrzmiewa dziś, gdy wiadomo już, że nowych sezonów „Demakijażu” nie będzie.

„Piszę z wdzięcznością, że przez tyle lat było miejsce na program, w którym nikt nikogo nie atakował, nie oceniał i z nikim nie rywalizował. Zamiast tego był czas i przestrzeń, żeby spojrzeć w oczy drugiemu człowiekowi, wysłuchać jego historii, zrozumieć jego emocje, rany i marzenia. Przez 22 sezony miałem niezwykłe szczęście spotykać w studiu „Demakijażu” ludzi, którzy tworzą polską kulturę, sport, media i życie społeczne. Wielkie osobowości. Ale przede wszystkim: ludzi. Dziękuję każdej i każdemu z Was, którzy zgodziliście się na tę rozmowę. Za zaufanie. Za szczerość. Za historie, których czasem wcześniej nikomu nie opowiadaliście. Za śmiech, wzruszenie i ciszę, która czasami mówiła więcej niż słowa. Dziękuję Wam, Widzowie, że przez 22 sezony chcieliście być z nami. Że chcieliście słuchać. Że w świecie coraz szybszych obrazów wciąż znajdowaliście czas na wysłuchanie spokojnej rozmowy” — czytamy.

Osobne miejsce w swoim wpisie prezenter poświęcił publiczności. To właśnie widzowie przez kolejne sezony decydowali się spędzać czas z formatem, który nie próbował za wszelką cenę przyspieszać rozmowy czy zamieniać jej w widowisko: „Dziękuję Wam, Widzowie, że przez 22 sezony chcieliście być z nami. Że chcieliście słuchać. Że w świecie coraz szybszych obrazów wciąż znajdowaliście czas na wysłuchanie spokojnej rozmowy”.

Szczególne słowa skierował do Jolanty Borowiec, wieloletniej dyrektor Polsat Café, której podziękował za to, że przyjęła program „pod swoje skrzydła”, uwierzyła w jego ideę i pozwoliła zachować charakter formatu. Wymienił również producentkę Jolantę Trykacz, redaktorkę i dziennikarkę Magdalenę Felis, reżyserkę Joannę Makowską oraz kierowniczkę produkcji Annę Sztanowską. Podziękowania skierował także do całego zespołu Polsat Café i wszystkich osób pracujących zarówno przed kamerą, jak i poza nią.

Malwina Wędzikowska wraca do sprawy kradzieży. „Policja tutaj nie osiągnęła sukcesu”

Malwina Wędzikowska doskonale wie, że nie każdą stratę można przeliczyć na pieniądze. Choć w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla VIVA.pl wspomina o biżuterii wartej „kilkadziesiąt tysięcy złotych”, w jej opowieści to nie wartość materialna wysuwa się na pierwszy plan. Znacznie ważniejsze okazuje się osobiste znaczenie utraconych przedmiotów.

Do tej historii Malwina Wędzikowska wróciła przy okazji rozmowy o „The Floor Vip Challenge”. Kiedy temat zszedł na cenne rzeczy, Rafał Kowalski zapytał ją, czy sprawa kradzieży z 2024 roku doczekała się finału. Odpowiedź nie pozostawiła złudzeń. Prowadząca „The Traitors” przyznała, że działania policji nie doprowadziły do rozwiązania sprawy. Jednocześnie nie przekreśla całkowicie możliwości, że kiedyś sytuacja może się zmienić. Niektóre ze skradzionych przedmiotów miały dla niej znaczenie sentymentalne. I właśnie dlatego nie można po prostu wejść do sklepu i kupić ich ponownie.

CZYTAJ TEŻ: Jako reżyserka spektakli pilnuje dyscypliny na planie. Katarzyna Warnke wprowadziła aktorom specjalne zasady. Tylko u nas mówi, czego wymaga od siebie i kolegów

„No niestety policja tutaj nie osiągnęła sukcesu, aczkolwiek jak pokazują ostatnie różne śledztwa, niektóre sprawy rozwiązują się po latach. Mój przypadek, jak się okazuje, nie jest najważniejszym, bo to jest biżuteria warta tylko kilkadziesiąt tysięcy złotych. Natomiast dla mnie akurat niektóre te przedmioty miały wartość sentymentalną i są jakby nie do odkupienia. I tutaj był klucz” — powiedziała w rozmowie z VIVA.pl Rafałowi Kowalskiemu.

Z czasem okazało się również, że sprawa kradzieży przyniosła jeszcze jedną, być może mniej oczywistą konsekwencję. Pozwoliła jej inaczej spojrzeć na ludzi, z którymi pracowała.

„Zostałam z tym sama”. Malwina Wędzikowska o trudnym doświadczeniu

Malwina Wędzikowska nie koncentruje się wyłącznie na samym momencie straty. W jej opowieści równie istotne jest to, co wydarzyło się później — i czego dowiedziała się wtedy o swoim otoczeniu.

„Trudne doświadczenie głównie ze względu na to, czego dowiadujesz się o ludziach, z którymi pracujesz, z którymi współpracujesz. Którzy nie zawsze chcą wziąć odpowiedzialność za jakieś swoje niedopatrzenia w firmie, czy po prostu poznajesz w takich trudnych momentach też, czy ludzie są odpowiedzialni” — mówiła przed kamerą Vivy.pl.

Po chwili padło jedno z najmocniejszych zdań całej rozmowy. „No i jakby zostałam z tym sama. I to jest kolejna lekcja”.

ZOBACZ TEŻ: Nie ukrywa swojego krytycznego stosunku do Kościoła, ale jest zachwycona słowami papieża. Szczere wyznanie Katarzyny Warnke: „Można tak budować autorytet”

Podlewski/AKPA

Kradzież stała się dla niej lekcją. „Muszę wiedzieć z kim współpracuję”

Mimo straty nie chce zatrzymywać się wyłącznie przy tym, czego nie udało się odzyskać. Dzisiaj mówi o całej sytuacji jak o lekcji, która wpłynęła na jej podejście do współpracy i zaufania. „Reasumując, nie zbiedniałam” — stwierdziła.

Najważniejsze okazało się dla niej doświadczenie, które zdobyła. Jak podkreśliła w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl: „Po pierwsze muszę wiedzieć z kim współpracuję, mieć pewność co do swoich ludzi stuprocentową, a kolejna rzecz, że czasami po prostu trzeba odpuścić pewne rzeczy i iść dalej”.

Prowadząca „The Traitors” przyznaje, że doświadczenie przełożyło się również na jej relacje z ludźmi. Zapytana, czy mimo tego, że nie odzyskała ważnych, sentymentalnych przedmiotów cała historia coś zmieniła w jej sposobie myślenia, odpowiedziała bez wahania: „Tak, rzeczywiście. Przetasowało się towarzystwo w moim otoczeniu. I za to sobie bardzo cenię”.

_______________________________________

Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania.

Zdjęcia Bartek Wieczorek/Visual Crafters

Jan Frycz był ojcem sześciorga dzieci. Gabriela Frycz była jego najstarszą córką

Choć publiczność znała przede wszystkim jego charakterystyczny głos, niezwykłą sceniczną charyzmę i role, które potrafiły na długo zostać w pamięci, poza światłem reflektorów Jan Frycz był ojcem sześciorga dzieci. Miał trzy córki – Gabrielę, Olgę i Marię – oraz trzech synów: Antoniego, Michała i Wojciecha. Gabriela była jego najstarszym dzieckiem. Przyszła na świat 15 października 1977 roku z pierwszego małżeństwa aktora z Grażyną Laszczyk.

Co szczególnie symboliczne, Gabriela również wybrała aktorstwo. W rodzinie Fryczów artystyczna droga nie skończyła się zresztą na niej. Aktorką została także Olga Frycz, doskonale znana widzom polskiego kina i telewizji. Źródła biograficzne wskazują również na artystyczne zainteresowania części pozostałego rodzeństwa – Antoni związał się ze scenografią, a Wojciech z muzyką.

Gabriela Frycz pożegnała Jana Frycza. „Przyjacielu, Mentorze”

Niedługo po przekazaniu informacji o śmierci aktora Gabriela Frycz opublikowała na Instagramie osobiste pożegnanie ojca. W kilku słowach zawarła wiele emocji i opisała Jana Frycza z perspektywy, której publiczność nie miała okazji poznawać na co dzień. Nie jako wielokrotnie nagradzanego aktora, gwiazdę kina czy jedną z najważniejszych postaci polskiej sceny. Po prostu jako tatę.

„Żegnaj Kochany Tato. Przyjacielu, Mentorze i na koniec dzielny żołnierzu... Będzie Ciebie strasznie brak” – napisała.

Post poruszył wielu internautów, a także przyjaciół z branży aktora i jego córki. Kondolencje złożyli m.in. Mateusz Damięcki, Borys Szyc, Andrzej Chyra i Jacek Poniedziałek.

Do końca oddany teatrowi

W pracy był jeszcze w miniony czwartek. To wtedy odbyła się próba do spektaklu „Oresteja”, którego premiera była zaplanowana na 10 października. Jan Frycz miał w nim grać jedną z głównych ról. Stan zdrowia nie pozwolił mu już przyjechać do teatru, ale połączył się z twórcami zdalnie. To nie był jedyny jego projekt. Aktor miał też w przyszły weekend pojawić na planie nowej części „Nigdy w życiu, 20 lat później”. Po informacji o jego śmierci zaplanowane zdjęcia odwołano. Frycz nie zamierzał rezygnować z pracy, ani w teatrze, ani na planie filmowym, choć od dawna zmagał się z chorobą.

Poważniejsze problemy ze zdrowiem Jana Frycza zaczęły w czerwcu, kiedy był zmuszony odwołać swój udział w nagradzanym spektaklu Teatru Narodowego „Termopile polskie” w reż. Jana Klaty, gdzie grał Króla, na zmianę z Jerzym Radziwiłłowiczem. Jan Frycz otrzymał za tę rolę nagrodę aktorską na 66. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych. Spektakle „Termopili” nadal widnieją na stronie Teatru, z terminami wrześniowymi. Jan Frycz zdumiewał swoim profesjonalizmem i podejściem do zawodu aktora. Nawet wiele miesięcy po premierze spektaklu, potrafił zadzwonić do reżysera i opowiedzieć mu o nowych przemyśleniach i nowych interpretacjach na temat swojej roli. Pozostał wielkim aktorem do końca.

Czytaj również: Gwiazdy żegnają Jana Frycza. Z ich osobistych wspomnień wyłania się portret wyjątkowego człowieka

Przez wiele lat zmagał się z silnymi bólami

Na stan zdrowia aktora miał wpływ poważny wypadek samochodowy, do którego doszło niemal dokładnie 11 lat temu, 19 sierpnia 2015 roku. Na drodze krajowej nr 8 koło Łagiewnik na Dolnym Śląsku samochód Frycza zjechał z pasa do rowu i dachował. Mówiono wtedy, że aktor zasłabł albo zasnął za kierownicą. Mimo przebytych zabiegów i długiej rehabilitacji Jan Frycz cierpiał od tego czasu na silne, powracające bóle, które utrudniały mu codzienne funkcjonowanie. Wrócił jednak do pełnej aktywności zawodowej. W grudniu 2021 przeszedł operację. Wydawało się, że wszystko będzie dobrze. Ale po roku jego stan fizyczny ponownie się pogorszył. Aktor znów zmagał się z silnym bólem, miał problemy z poruszaniem się. Nie mógł wziąć udziału w promocji książki swojej córki, Marii Frycz-Żółtek.

O ile o konsekwencjach wypadku mówił otwarcie, o tyle nigdy publicznie nie przyznał, że zmaga się z inną, bardzo poważną chorobą. Wiedzieli o tym tylko jego bliscy i współpracownicy. On sam konsekwentnie milczał. Jedyna choroba, o której mówił otwarcie przed laty, to uzależnienie od alkoholu, z którym się uporał. "Mówiono, że alkohol pozwala się uspokoić po robocie, gdy człowiek jest rozedrgany po długim spektaklu. To pułapka. Jedni piją w samotności, drudzy biorą leki na sen czy sięgają po inne środki, a rano trzeba biec do pracy… Jest dużo możliwości szkodliwych i destrukcyjnych zachowań. Ja pewnego dnia powiedziałem sobie: mam problem. Poszedłem na terapię", powiedział w jednej z rozmów. Te problemy miał za sobą, nigdy zresztą nie zaważyły na jego dorobku, a ten był wspaniały.

Artyści żegnają geniusza

„Jan Frycz był niezwykle ważnym członkiem naszego Zespołu – nie tylko wielkim artystą, ale i przyjacielem, a dla wielu z nas również mentorem. Będzie nam bardzo brakować jego charyzmy na próbach, jego śmiechu w kuluarach, długich rozmów i analiz. Przede wszystkim jednak będzie nam go brakować jako pięknego człowieka. Mieliśmy wielkie szczęście, mogąc spotykać się na co dzień” , napisał zespól Teatru Narodowego.

Z kolei Jan Englert w rozmowie z Plejadą tak wspominał swojego kolegę: "Odszedł ktoś, o kim, myślę, że będą mówione komplementy, że jest niezastąpionym, wspaniałym, wielkim aktorem, choć nigdy o to nie walczył. Na tym polegała również jego siła. Był wielkim aktorem. Był wielką osobowością. Był kimś, kto miał wpływ również na moje życie. Takim go będę wspominał."

Osobistym wspomnieniem podzielił się też Łukasz Maciejewski, krytyk filmowy i wieloletni przyjaciel Frycza. O ich relacji z Fryczem napisał w poście na Facebooku. Jak wspomniał, aktor nie był łatwym człowiekiem. "Potrafił być dotkliwy, nie zawsze go rozumiałem, nie zawsze potrafiłem sprostać jego gwałtowności, walczył ze słabościami, i nie tylko tę długą chorobę mam na myśli, ale myślę, że dzięki temu właśnie był tak bardzo ludzki. Człowiek. Człowiek i artysta". Dodał też, że ostatnio Frycz trafił do szpitala. "Po spektaklu „Snu nocy letniej” dowiedziałem się, że nie uczestniczy w próbach „Orestei” Percevala. Szpital. Domyśliłem się, czym to się może skończyć. Dzwoniłem ze Świnoujścia, nie odbierał. Czułem niepokój. Nie tylko intuicja".

Zobacz także: Nie żyje Jan Frycz. Legendarny aktor miał 72 lata

Maciejewski przypomniał też w tym poście swoją ostatnią rozmowę z aktorem. "Po moich urodzinach, w marcu, urodzinach z Janka udziałem, zadzwonił do mnie i powiedział coś, co właśnie sobie przypomniałem: „Łukaszu, ja się zmieniłem. Ja już wiem, że trzeba być wdzięcznym. I jestem wdzięczny za wszystko, za każdy dzień. Że było tak różnie w moim życiu, ale w końcu odnalazłem spokój. Jestem spokojny. Wiem, że trwa wielkie odliczanie. Ale czuję spokój, jakiego nigdy wcześniej nie zaznałem".

Jan Frycz przed śmiercią skończył pracę na planie filmu biograficznego o Wandzie Rutkiewicz. Produkcja ma trafić do kin w lutym 2027 roku. To będzie jedna z ostatnich ról, w jakich można go będzie zobaczyć.

Jan Frycz zmarł 15 sierpnia br. w wieku 72 lat. „Z niewypowiedzianym żalem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Jana Frycza, jednego z najwybitniejszych polskich aktorów, związanego z Teatrem Narodowym w latach 1982–1983 i ponownie od 2006 roku. Artysta zmarł 15 sierpnia w domu rodzinnym, w otoczeniu najbliższych”, przekazał Teatr Narodowy w Warszawie.

Jan Frycz nie żyje. Aktor zmarł w wieku 72 lat

Wiadomość o śmierci Jana Frycza dotarła do opinii publicznej w chwili, gdy Katarzyna Grochola przygotowywała się do ponownego spotkania z aktorem. Dla pisarki informacja była wstrząsem. Wybitny aktor wystąpił w ekranizacji jej powieści „Nigdy w życiu!”, a teraz miał pojawić się również w kontynuacji filmu.

Czytaj też: Nie żyje Jan Frycz. Legendarny aktor miał 72 lata

Katarzyna Grochola, żegnając Jana Frycza, nie skupiła się wyłącznie na jego aktorskim talencie. W jej wspomnieniach najważniejszy był człowiek – serdeczny, uśmiechnięty, witający ją z szeroko otwartymi ramionami. Pisarka nazwała go „absolutnie cudownym człowiekiem” i „przewspaniałym aktorem”. W kilku prostych słowach zawarła obraz Jana Frycza, którego znała nie tylko z planu i ekranu.

„Jestem wstrząśnięta. To był absolutnie cudowny człowiek, oprócz tego, że był przewspaniałym aktorem. I zawsze mu będę wdzięczna, że na mój widok się uśmiechał, otwierał szeroko ramiona i mówił: "Nie dramatyzuj!”, mówiła.

Najbardziej porusza jednak to, co miało wydarzyć się już za chwilę. Plany były konkretne, spotkanie niemal na wyciągnięcie ręki. Dzielił ich od niego zaledwie tydzień.

Jan Frycz miał za tydzień pojawić się na planie kontynuacji „Nigdy w życiu!”

Jeszcze w przyszłym tygodniu Jan Frycz miał pojawić się na planie kontynuacji „Nigdy w życiu!”. W pierwszej części wcielił się w Tomasza – niewiernego męża głównej bohaterki. Po latach miał więc ponownie wejść w świat stworzony przez Katarzynę Grocholę i stanąć przed kamerą w historii związanej z jej twórczością.

Tym razem jednak nie padł pierwszy klaps. Nie powstała ani jedna scena z udziałem aktora. Jak przyznała Grochola, wszystko było jeszcze przed nimi. Zostały plany i świadomość, że od ich realizacji dzieliło ich zaledwie kilka dni.

Czytaj też: Był wybitnym aktorem, ale z rolą ojca sobie nie radził. Jan Frycz przez niemal dekadę nie miał kontaktu dziećmi. Dopiero w ostatnich latach starał się to naprawić

„No i miał być u mnie na planie za tydzień, ale to oczywiście nie jest już tak ważne jak sam fakt, że po prostu odszedł. Nie nagraliśmy żadnej sceny, to wszystko było przed nami, niestety. Mam nadzieję, że go Pan Bóg przed czymś gorszym uchronił”, mówiła pisarka w rozmowie z Pudelkiem.

Katarzyna Grochola długo nie chciała dopuścić do siebie najgorszego. W rozmowie z Pudelkiem przyznała, że do końca miała nadzieję, iż wiadomość o śmierci Jana Frycza okaże się nieprawdą. Gdy nie było już miejsca na tę nadzieję, jej myśli pobiegły także do żony aktora, Małgorzaty. Pisarka wspomniała o uczuciu, które łączyło małżonków, i o tym, jak bolesny musi być dla niej ten moment. „Do końca miałam nadzieję, że to jakiś fake news. Moje serce jest teraz przy Małgosi. Wiem, że bardzo się kochali i jak trudno jej teraz będzie”, mówiła.

Jan Frycz pozostawił po sobie znacznie więcej niż role. Tak zapamiętali go ludzie, którzy byli blisko

Choć dla widzów Jan Frycz pozostanie przede wszystkim jednym z najbardziej charakterystycznych polskich aktorów swojego pokolenia, z pożegnalnych wpisów wyłania się znacznie bardziej prywatny portret artysty. Nie jest to wyłącznie opowieść o cenionym koledze z planu. Powracają w niej drobne żarty, długie rozmowy, spotkania przy herbacie, zawodowe rady i chwile, które dla osób wspominających aktora miały znaczenie także długo po zakończeniu wspólnej pracy.

• ZOBACZ TEŻ: Jan Frycz miał 22 lata, gdy po raz pierwszy stanął z nią przed ołtarzem. Po latach przyznał: „Ożeniłem się bez sensu”

Gwiazdy wspominają Jana Frycza. Poruszające słowa po śmierci artysty

Paweł Małaszyński: „Miałem szczęście stanąć z Tobą przed kamerą. Patrzeć, jak pracujesz. Słuchać Cię. Być obok.Byłeś jednym z tych aktorów, przy których człowiek przypominał sobie, dlaczego kiedyś zapragnął wykonywać ten zawód. Nie trzeba było wielkich słów. Wystarczała Twoja obecność, spojrzenie, cisza między zdaniami. I ten Twój humor… Fantastyczny. Inteligentny, przewrotny, czasem zupełnie nieoczekiwany. Potrafiłeś jednym zdaniem rozbroić całą sytuację, jednym spojrzeniem dopowiedzieć puentę i sprawić, że człowiek jeszcze długo się uśmiechał. Będzie mi tego cholernie brakowało”.

Joanna Jabłczyńska, która wystąpiła u jego boku w filmie „Nigdy w życiu”, napisała: „Coraz trudniejszy ten rok. I już nie ma jak powiedzieć na planie „Tato, choooo”.

Misiek Koterski: „To był zaszczyt móc Cię znać, rozmawiać o życiu, śmiać się, wygłupiać i pracować z Tobą. Dziękuję za wszystkie wspólne chwile. Właśnie takiego Cię zapamiętam, dla mnie zawsze będziesz jednym z największych polskiego kina”.

Borys Szyc: „Mogę powiedzieć, że po prostu go kochałem. Uwielbiałem na pewno. Nikt mnie tak nie rozśmieszał, nikt tak nie rozkładał roli na części mniejsze i najmniejsze szukając głębszego sensu we wszystkim. Nikt nie śmiał się tak łobuzersko, ciągle było w nim widać młodego chłopaka… mam tyle wspólnych wspomnień, szalonych, pięknych , niektórych kompletnie abstrakcyjnych”.

Małgorzata Kożuchowska również wystąpiła z artystą w jednym spektaklu: „To nieprawda, że nie ma ludzi niezastąpionych! Jana Frycza nie da się zastąpić. Był absolutnie wyjątkowy. Wybitny. Przenikliwie inteligentny, obdarzony wielkim talentem wnikania w dusze swoich bohaterów. Zawsze szukał głębiej wnikliwiej zaskakująco celnie. Praca z nim była fascynująca. Inspirował, pobudzał do myślenia czasem onieśmielał, ale chciało się dotrzymać mu kroku”.

Jakub Żulczyk, którego drogi przecięły się z Janem Fryczem podczas tworzenia serialu „Ślepnąc od świateł”, napisał: „Panie Janku. To bardzo dziwne, że spotkaliśmy się raptem parę razy. Nie powiedziałem Panu w trakcie tych spotkań, ile Panu zawdzięczam. Byłem pewien, że spotkamy się jeszcze wielokrotnie. Nigdy nie można być pewnym. Wziął Pan sobie postać, którą napisałem i przekształcił ją, przemorfował w coś ponadczasowego. Dziękuję Panu. Nie zawiodę”.

Kamil Nożyński: „Janku! To zaszczyt, że mogłem razem z Tobą pracować. Uwielbiałem słuchać Twoich rad i brałem je bardzo głęboko do serca. Widzieliśmy się jakiś czas temu na herbacie i mieliśmy się umówić na następną. Nasze rozmowy przez telefon nie należały do krótkich. Jako „naturszczykowi” w świecie aktorskim dodawałeś mi pewności siebie swoimi słowami. Nie jestem w stanie w tym momencie nic więcej napisać. Dziękuję za wszystko!”.

Adrianna Biedrzyńska: „Takiego Cię zapamiętam. WYBITNY AKTOR CUDOWNY KOLEGA. Do zobaczenia Janku”.

Anna Korcz: „Janku… coś Ty nawyrabiał”.

Jan Frycz żałował pierwszego małżeństwa

Jan Frycz na ślubnym kobiercu stanął po raz pierwszy, gdy miał zaledwie 22 lata. Jego żoną została wówczas studiująca z nim w szkole teatralnej Grażyna Laszczyk. Jak wyznał po latach, to małżeństwo było wielkim błędem. Aktor był zbyt młody, a decyzja podjęta była bardzo pochopnie, głównie ze względu na to, że przed ślubem jego wybranka... zaszła w ciążę. Jan Frycz nie był nawet pewien swoich uczuć. „Tak wyszło po prostu” opowiedział przed laty „Playboyowi” dodając, że ślub był pomysłem ich rodziców. „Ożeniłem się bez sensu” mówił gorzko.

Będąc dopiero na drugim roku studiów, młodemu artyście nie w głowie było jeszcze zakładanie rodziny czy wybieranie partnerki na całe życie. Nie mógł nawet stwierdzić, czy uda im się ich utrzymać: nauka w szkole również nie szła mu zbyt dobrze, chociaż mimo to udało mu się zdobyć pracę. „Ja już wtedy wiedziałem, że będę miał angaż w teatrze i... zawaliłem szkołę. Popełniłem błąd, ale i tak się obroniłem, tyle że trzy lata później” mówił w rozmowie z portalem „Wywiadowcy”. Gdy w 1977 r. na świecie pojawiła się ich córka Gabriela niestety nie potrafił odnaleźć się w nowej roli. Odszedł od żony gdy jego pierwsze dziecko było jeszcze całkiem maleńkie...

Zobacz także: Nie żyje Jan Frycz. Legendarny aktor miał 72 lata

Grażyna Laszczyk-Frycz, kadr z filmu „Bal na Dworcu w Koluszkach”, 1989 r.

Kim jest pierwsza żona Jana Frycza, Grażyna Laszczyk-Frycz?

Żona aktora, Grażyna Laszczyk-Frycz miała już od początku nastawiać się na to, że ich małżeństwo nie przetrwa. Postawiła więc na własną karierę z nadzieją, że uda się jej zarobić na siebie i na swoją córeczkę. Wkrótce okazało się, że podjęła właściwą decyzję. Najpierw dołączyła do Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, później udało się jej ukończyć studia, po których zasiliła skład zespołu w Starym Teatrze w Krakowie, z którym związana była przez dziesięć kolejnych lat.

W 1990 r. aktorka postanowiła zmienić nieco branżę i rozstała się z deskami teatru. Wówczas po raz pierwszy mogliśmy zobaczyć ją na szklanym ekranie. Od tamtej pory zachwyciła swoim talentem aktorskim w dziesiątkach filmów, seriali, a nawet słuchowisk radiowych. W ostatnich latach najbardziej rozpoznawalna jest jako Jadwiga Reutt w „Stuleciu Winnych” i profesor Truchlawa w „Krakowskich potworach”. Pojawiła się także w produkcjach: „Gorycz”, „W jak morder*stwo” czy „Janosik. Prawdziwa historia”.

Sprawdź też: Był wybitnym aktorem, ale z rolą ojca sobie nie radził. Jan Frycz przez niemal dekadę nie miał kontaktu dziećmi. Dopiero w ostatnich latach starał się to naprawić

Jan Frycz, 46.FPFF w Gdyni, 2021 rok

Pierwsze spojrzenie na nową Roszpunkę

Po miesiącach spekulacji i oczekiwania Disney wreszcie uchylił rąbka tajemnicy dotyczącej aktorskiej wersji „Zaplątanych”. Podczas wydarzenia D23 zaprezentowano pierwsze materiały z filmu, a równolegle do sieci trafiły również nieoficjalne nagrania oraz zdjęcia z planu realizowanego w Hiszpanii. To właśnie one pozwoliły fanom po raz pierwszy zobaczyć Teagan Croft w roli Roszpunki, Milo Manheima jako Flynna Ridera oraz Kathryn Hahn wcielającą się w Matkę Gothel.

Za kamerą stanął Michael Gracey, twórca „The Greatest Showman”, natomiast scenariusz przygotowali Jennifer Kaytin Robinson i Michael Montemayor. Produkcja pozostaje wierna fundamentom animowanego hitu z 2010 roku, opowiadając historię księżniczki o magicznych włosach, która po latach spędzonych w odosobnionej wieży decyduje się wyruszyć w świat u boku charyzmatycznego Flynna Ridera. Jednocześnie twórcy zapowiadają także nowe elementy fabularne oraz dodatkowe postacie.

Zobacz też: Książką zachwycały świat, film też zapowiada się na hit. Jest zwiastun „Verity” z Anne Hathaway w roli głównej

Fenomen „Zaplątanych” i kulisy nowej ekranizacji

Animowana wersja „Zaplątanych” od lat należy do najpopularniejszych współczesnych baśni Disneya. Film zdobył uznanie dzięki widowiskowej animacji, muzyce oraz nowoczesnemu spojrzeniu na klasyczną historię Roszpunki, osiągając światowy sukces kasowy. Nic dziwnego, że zapowiedź aktorskiego remake'u od początku budziła ogromne zainteresowanie zarówno widzów, jak i branży filmowej.

Droga projektu na wielki ekran nie była jednak prosta. Produkcja została wcześniej wstrzymana, lecz ostatecznie powróciła do realizacji, a zdjęcia rozpoczęły się w czerwcu 2026 roku w Hiszpanii. Pierwsze materiały z planu, jeszcze przed oficjalną prezentacją Disneya, szybko obiegły media społecznościowe, wywołując falę komentarzy dotyczących kostiumów, charakteryzacji i wierności wobec kultowej animacji. Oficjalny pokaz na D23 tylko zwiększył zainteresowanie filmem, potwierdzając obsadę i prezentując pierwsze ujęcia z gotowego materiału.

Premiera już wyznaczona

Disney oficjalnie potwierdził, że aktorscy „Zaplątani” trafią do kin 31 marca 2028 roku. Ogłoszeniu daty premiery towarzyszył pierwszy pokaz fragmentów filmu, dzięki czemu projekt zyskał zupełnie nowy wymiar i przestał być jedynie odległą zapowiedzią. W obsadzie, obok Teagan Croft, Milo Manheima i Kathryn Hahn, znaleźli się również Caitríona Balfe jako królowa Arianna, Elliot Cowan oraz Patrick i Hugo McPherson jako bracia Stabbington.

Pierwsze materiały, zarówno oficjalne, jak i zakulisowe, pokazują produkcję stawiającą na rozpoznawalną estetykę oryginału, jednocześnie próbując przenieść baśniowy świat do aktorskiej formy. To właśnie dlatego remake już teraz należy do najbardziej wyczekiwanych disneyowskich premier najbliższych lat. Pozostaje pytanie, czy filmowi uda się powtórzyć fenomen animowanego pierwowzoru i przekonać zarówno wieloletnich fanów, jak i nowe pokolenie widzów. Odpowiedź poznamy dopiero w marcu 2028 roku, lecz pierwsze zapowiedzi sprawiły, że zainteresowanie projektem wyraźnie wzrosło.

Zobacz też: Film Szumowskiej i Englerta na prestiżowym festiwalu w Kanadzie. To opowieść o Dostojewskim jakiej jeszcze nie było

Trzy żony, szóstka dzieci. Jak wygląda rodzina Jana Frycza?

Jan Frycz swoją pierwszą miłość poznał, gdy był jeszcze bardzo młody. „Zakochałem się. Zadziwiłem się nagle kobietą. I... zostałem na następny rok. Mama mnie zapytała, z czego mam dwóję. Jak zacząłem wyliczać, to okazało się, że mam prawie ze wszystkiego” wspominał.

Z aktorką Grażyną Laszczyk pobrał się w wieku zaledwie 20 lat. „Byłem na drugim roku studiów i zdarzyło się...” wspominał po latach pierwsze małżeństwo. Na ślubie jednak się nie skończyło: wkrótce później młoda studentka aktorstwa zaszła w ciążę, a dziewięć miesięcy później w 1977 r. na świat przyszła ich córka, Gabriela.

Niestety pojawienie się dziecka nie było w stanie uratować ich związku. Para postanowiła się rozstać. Ich córka była wówczas jeszcze bardzo mała. Żadne z rodziców nie wiedziało wówczas, że w przyszłości również zostanie aktorką. Gabriela Frycz w połowie października skończy 49 lat, jest absolwentką krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, a na co dzień zobaczyć możemy ją w Teatrze Nowym w Poznaniu. Wcześniej pojawiła się także na małym ekranie: zagrała epizodyczne role m.in. w serialach „Na Wspólnej” oraz „M jak miłość”.

Gabriela Frycz później doczekała się aż piątki młodszego rodzeństwa. Kim i czym się zajmują?

Zobacz także: Dla innej kobiety odszedł od rodziny, córka nie mogła mu tego zapomnieć. Po latach Olga Frycz wybaczyła ojcu

Nie tylko Olga Frycz: kim są dzieci Jana Frycza?

Po pierwszym rozwodzie Jan Frycz ponownie się ożenił. Tym razem jego żoną została Agata Frycz, którą aktor również dużo wcześniej, jeszcze w czasach licealnych. Ich związek rozkwitał, a na świecie pojawiło się aż pięć owoców ich miłości. Są to dwie córki, Olga i Maria, oraz trzech synów: Antoni, Michał oraz Wojciech.

Niestety również i drugie małżeństwo aktora nie przetrwało próby czasu. Po kilkunastu latach para postanowiła się rozwieść. Tym razem było jednak trudniej, niż za pierwszym razem: w doczekali się całej gromadki dzieci. Para nie mogła dojść do porozumienia w sprawie opieki nad nimi, więc sprawa trafiła do sądu. Aktor zaciekle walczył o prawa do opieki nad swoimi latoroślami, jednakże nie udało mu się ich zdobyć. Wówczas zdecydował się na skrajnie przeciwny krok: zupełnie zniknął z ich życia. Podobno nie miał kontaktu ze swoimi dziećmi aż długie osiem lat!

Nie wszyscy pamiętają, że Olga Frycz miała zaledwie 9 lat, gdy jej świat runął. Ojciec odszedł od rodziny dla innej kobiety. Młoda wówczas dziewczynka nie potrafiła zrozumieć, dlaczego tata ich opuścił. „Wyprowadził się, gdy byłam mała i rzadko się widywaliśmy", wspominała w wywiadzie. Okazuje się, że gdy jeszcze mieszkali razem, ojciec często znikał i uciekał do swojej kawalerki, gdzie zanurzał się w pracy. W domu pozostały jednak dzieci, które tęskniły za jego obecnością. „Chodziliśmy w tych samych ciuchach: brat po siostrze, siostra po bracie", mówiła Olga Frycz. Aktorka przyznaje, że miała żal do ojca o to, że w ogóle ich nie odwiedzał. Przez 8 lat od rozwodu rodziców, nie widziała ojca.

Gdy aktorka była już nastolatką przypadkiem wpadła na ojca. Spotkanie dalekie było jednak od ideału. Jan Frycz przyłapał wówczas córkę na wagarach i spytał ją, dlaczego nie jest w szkole. Jej odpowiedź była bolesna i symboliczna: Wyznała wówczas, że nie wie, do jakiej szkoły chodzi. „Podejmowaliśmy próby odbudowania więzi, ale zwykle te spotkania źle się kończyły", wspominała Olga Frycz.

W międzyczasie ulubienica publiczności usłyszała, że ojciec nie chce, by poszła w jego ślady. „Wiem, że coś komuś szepnął i nie dostałam się do szkoły, o której marzyłam od lat [...] Nie chciał, żebym została aktorką, mówił, że dla kobiety to jest zawód podobny do prostytucji. »To czekanie, czy ktoś cię zechce, negocjowanie stawki. Nie ma w tym piękna«", ujawniła po latach w „Twoim Stylu".

Z informacji, jakie podają niektóre źródła wynika, że Jan Frycz przez wiele lat chciał się pojednać z córką. „Spotkaliśmy się po latach. Ja już dorosła, on coraz starszy. To było fajne, bo od razu wytworzyła się między nami relacja partnerska", mówiła kilka lat temu. Dziś ich więź jest poprawna. Aktor jest nie tylko ojcem, ale też świetnym dziadkiem. „Pewnych rzeczy nie da się już naprawić, bo dzieciństwo bez ojca rzutuje na przyszłość i na późniejsze wybory. Ale jedyne, co możemy teraz zrobić, to budować dobre relacje", mówiła Olga.

Dziś jego dzieci są już dorosłe i same zapracowały na swój dobrobyt. Olga Frycz jest znaną aktorką, która wystąpiła m.in. z roli Basi w filmie „Wszystko, co kocham”. Maria Frycz-Zoltek spełnia się za to jako autorka książek — w 2022 r. ukazała się jej książka „Franka”. Wojciech Frycz jest zaś muzykiem i kompozytorem, który tworzy muzykę dla filmów, seriali, reklam oraz spektakli, a kilka razy nawet pojawił się na ekranie w małych, epizodycznych rolach. Jego bracia, Antoni i Michał, również interesują się światem filmu i kilkukrotnie próbowali już swoich sił w aktorstwie.

Czytaj też: Mało kto wie, że dwie córki legendy lat 90. to aktorki. Najstarsza ma 48 lat i pozostaje w cieniu

Maria Frycz-Zoltek, instagram

Jan Frycz o córkach, które zostały aktorkami

Mimo że aż dwie córki Jana Frycza poszły w jego ślady, Jan Frycz nie był zadowolony z ich wyboru. Sam nigdy nie miał wsparcia swoich rodziców i nie potrafił przekazać go własnym dzieciom. „Miałem kłopot. Wiedziałem, że nie potrafię im przekazać własnego doświadczenia i tego, co się wiąże z tym zawodem i że artystyczne uniesienia, jeżeli w ogóle będą, to rzadko” opowiedział „Newsweekowi”.

Nie zamierzał jednak wpływać na ich wybory — ani nie zniechęcając, ani nie pomagając im w rozwoju. „Dałem do zrozumienia, żeby robiły swoje, ja im w karierze nie pomogę. Czasem takim wsparciem można wyrządzić więcej krzywdy niż pożytku” rozmyślał.

W rozmowie z „Playboyem” dodał także, że chociaż Olga i Maria swoje przygody z aktorstwem zaczęły dość szybko, nie było to jego zasługą. „Nie miałem nigdy nic wspólnego z tym, że moje dzieci występowały w rolach dziecięcych i tak samo nic wspólnego z ich późniejszymi studiami aktorskimi. To zasługa mojej byłej żony. Powtarzam, nie mam z tym nic wspólnego. Aktorstwo to wiele złych rzeczy w życiu” czytamy.

Wyznał również, że mimo tego, że obie świetnie się rozwinęły i zapracowały na swoje nazwisko, sam wciąż nie potrafi powiedzieć im tego wprost. „Są aktorzy, którzy tak mówią o swych dzieciach i ja to rozumiem, ale sam nie potrafię” mówił, a później wyjaśnił, że źródło tych słów leży w jego poglądzie o kobietach w świecie filmu: „Dla kobiety to jest zawód podobny do prostytucji. To czekanie, czy ktoś cię zechce, negocjowanie stawki. Nie ma w tym piękna” twierdzi.

Sprawdź również: Zaręczył się z córką Jana Frycza. Nie uwierzysz, co Albert Kosiński wyznał o relacji z "teściem"! Prawda wyszła na jaw

Olga Frycz, Otwarcie kliniki L'experta, Warszawa, 31.05.2022

Jan Frycz, Międzyzdroje XV Wakacyjny Festiwal Artystów, 14.07.2010 rok

Jan Frycz nie żyje. Teatr Narodowy przekazał wiadomość

Wiadomość o odejściu Jana Frycza przekazali w mediach społecznościowych przedstawiciele Teatru Narodowego w Warszawie. W ich słowach znalazł się szczegół, który dziś porusza jeszcze bardziej — zaledwie tydzień wcześniej aktor pojawił się na próbach do „Orestei” w reżyserii Luka Percevala. Do samego końca pozostawał blisko sceny.

Teatr Narodowy pożegnał go słowami pełnymi żalu, przypominając, że Jan Frycz był związany z tą sceną w latach 1982–1983 i ponownie od 2006 r. W oficjalnym komunikacie przekazano także, że artysta zmarł 15 sierpnia w domu rodzinnym, w otoczeniu najbliższych.

„Z niewypowiedzianym żalem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Jana Frycza, jednego z najwybitniejszych polskich aktorów, związanego z Teatrem Narodowym w latach 1982–1983 i ponownie od 2006 r. Artysta zmarł 15 sierpnia w domu rodzinnym, w otoczeniu najbliższych

Czytaj też: Hollywood pogrążone w żałobie. Nie żyje Hayden Panettiere. Miała zaledwie 36 lat. Przyczyny jej śmierci owiane są tajemnicą

Do ostatnich chwil był aktywny zawodowo. W zeszłym tygodniu rozpoczął próby do ORESTEI w reż. Luka Percevala. Za swoją ostatnią rolę na Narodowej Scenie, Króla w przedstawieniu TERMOPILE POLSKIE w reż. Jana Klaty, otrzymał w maju tego roku Nagrodę Aktorską na 66. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych – Festiwalu Sztuki Aktorskiej. W minionym sezonie podziwialiśmy również jego kreacje w KRÓLU LEARZE (reż. Grzegorz Wiśniewski) i JAK BYĆ KOCHANĄ (reż. Lena Frankiewicz), a także w telewizyjnej realizacji legendarnej WYCINKI w reż. Krystiana Lupy (gdzie wcielił się w postać Aktora Teatru Narodowego)", napisano.

Jego zawodowa droga prowadziła przez miejsca, które współtworzą historię polskiego teatru. Wszystko zaczęło się w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Później były sceny Teatru im. Juliusza Słowackiego, Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej i Teatru Polskiego w Warszawie. Wreszcie przyszedł powrót na Narodową Scenę — po latach, na zaproszenie Jerzego Jarockiego.

Artysta pozostawił po sobie imponujący dorobek — niemal 200 aktorskich kreacji na scenie, w Teatrze Telewizji i Polskim Radiu. Pracował przy spektaklach Krystiana Lupy, Andrzeja Wajdy, Jana Englerta, Jerzego Jarockiego czy Mikołaja Grabowskiego. „Lunatycy”, „Bracia Karamazow”, „Mistrz i Małgorzata”, „Klątwa”, „Kordian”, „Juliusz Cezar”, „Iwanow”, „Grzebanie”, „Miłość na Krymie” czy „Tango” — to tylko część tytułów, które składają się na jego teatralny dorobek. Role zmieniały się, sceny zmieniały adresy, a on przez kolejne lata pozostawał wierny aktorstwu.

„Jan Frycz był niezwykle ważnym członkiem naszego Zespołu – nie tylko wielkim artystą, ale i przyjacielem, a dla wielu z nas również mentorem. Będzie nam bardzo brakować jego charyzmy na próbach, jego śmiechu w kuluarach, długich rozmów i analiz. Przede wszystkim jednak będzie nam go brakować jako pięknego człowieka. Mieliśmy wielkie szczęście, mogąc spotykać się na co dzień.

O pogrzebie będziemy informować w późniejszym terminie. Rodzina prosi o nieskładanie kondolencji”, przekazano.

ZOBACZ TEŻ: Paweł Wawrzecki czule o Annie Przybylskiej: „Była cudnym kimś, takim prawdziwym”. Gdy się poznali, nie miała nawet 20 lat

Aktor pełen pasji

Eugeniusz Priwieziencew w 1971 roku ukończył studia aktorskie. Od początku wiedział, że to właśnie z tym kierunkiem chce wiązać swoją przyszłość. Zaczynał od niewielkich epizodycznych ról, między innymi w „Stawce większej niż życie” czy „Człowieku, który zdemoralizował Hadleyburg”. Największą popularność zdobył jednak dzięki roli Antoniego Pereszczaki w „Złotopolskich”. Aktorzy, którzy mieli okazję z nim współpracować cenili jego otwartość, chęć pomocy, szczerość i poczucie humoru.

Często przerywaliśmy ujęcie, bo pękaliśmy ze śmiechu. To była genialna zabawa. Myślę, że wymiar mojej postaci zawdzięczam właśnie jemu – mówił Bartłomiej Topa, który w "Złotopolskich" grał jego bratanka.

Walka z boreliozą

Kilka lat przed śmiercią, podczas pracy na planie „Złotopolskich”, aktora ugryzł kleszcz. Borelioza rozprzestrzeniała się w jego organizmie przez dłuższy czas, jednak w dość intensywny sposób. To doprowadziło do wielu zaburzeń neurologicznych. Aktor nie chciał rezygnować z pracy, więc przychodził na plan nawet w kiepskiej formie, zataczając się. Problemy z równowagą były spowodowane chorobą. Złośliwi jednak twierdzili, że ma problemy z alkoholem. Priwieziencew nigdy nie ukrywał, że lubił wypić, ale znał swoje granice.

Wszyscy myślą, że ciągle jestem na bańce, bo plączą mi się nogi i chwieję się jak typowy pijaczyna. A ja cierpię... – mówił w jednym z wywiadów.

Niespodziewane pożegnanie

O jego chorobie wiele osób nie wiedziało. Kiedy w końcu otworzył się na jej temat publicznie, pociągnęło to falę innych zwierzeń sławnych osób, które również borykały się z boreliozą. Priwieziencew regularnie się badał i robił wszystko, aby wygrać z chorobą. Niestety się nie udało. Odszedł nagle, w lipcu 2005 roku. Nagle stracił przytomność i zabrano go do szpitala, gdzie zmarł.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Grzegorz Komendarek był gwiazdą Złotopolskich. Jak wyglądało jego życie?

Nikt się tego nie spodziewał. Umarł niespodziewanie. Jeszcze 1,5 tygodnia przed śmiercią na VI Festiwalu Dobrego Humoru dostał nagrodę. Przyjechał do Gdańska w dosyć dobrej formie. Mnie jest tak ciężko i przykro, że on umarł, bo takich ludzi już nie ma Nikt się tego nie spodziewał. Umarł niespodziewanie. Jeszcze 1,5 tygodnia przed śmiercią na VI Festiwalu Dobrego Humoru dostał nagrodę. Przyjechał do Gdańska w dosyć dobrej formie. Mnie jest tak ciężko i przykro, że on umarł, bo takich ludzi już nie ma - mówił Radosław Piwowarski, wieloletni przyjaciel aktora.

Wśród aktorów był wręcz uwielbiany. Jego skromność, poczucie humoru i urok osobisty sprawiały, że szybko zjednywał sobie ludzi. Jego śmierć była szokiem i bólem dla wielu osób, które nie mogły pogodzić się z tą smutną informacją. W tym roku skończyłby 77 lat.

Eugeniusz Priwieziencew, Anna Przybylska

„Byłam jak mały żołnierz”

Ich relacje były bardzo skomplikowane. Właściwie Hayden nie pamięta, żeby jej matka była dla niej po prostu mamą. Od początku była przede wszystkim jej menedżerką i robiła wszystko, by córka zrobiła karierę, nawet za cenę jej zdrowia. Doszło do tego, że gdy w dzieciństwie, Hayden wypadły mleczne zęby, matka przyklejała je sama na specjalny klej, by tylko córka nie straciła cennych kontraktów. W swojej autobiografii aktorka gorzko wspomina, że dla matki liczyło się wyłącznie to, by jej córka wywiązywała się ze swoich zawodowych obowiązków. „Byłam jak mały żołnierz” - napisała.

Zobacz także: Hollywood pogrążone w żałobie. Nie żyje Hayden Panettiere. Miała zaledwie 36 lat. Przyczyny jej śmierci owiane są tajemnicą

Aktorka zdecydowała się zakończyć współpracę z matką-menedżerką, dopiero w wieku 19 lat. Ta decyzja wywołała trwający wiele lat kryzys w ich relacji i spowodowało jeszcze większy dystans między nimi. A kiedy Hayden ujawniła te fakty w biografii, matka całkiem się od niej odcięła, zarzucając jej brak empatii, roszczeniowość oraz żerowanie na dramacie sprzed lat, w celu zwiększenia sprzedaży książki.

Ale w swojej biografii Panettiere nie skupia się na matce. Opowiada w niej przede wszystkim o sobie. I jest to wyjątkowo szczera spowiedź. Aktorka wprost pisze w niej, jak okrutna jest praca w show-biznesie, szczerze wspomina o swoich uzależnieniach, związku z Kliczką, depresji poporodowej i biseksualności.

Książka została bardzo ciepło przyjęta. „Spotkałam się z ogromną życzliwością, co bardzo chwyta za serce. Czytając komentarze osób zarówno z branży, jak i spoza niej, czuję, że decyzja o napisaniu tej książki była słuszna. Konieczność poruszenia tematu mojej relacji z matką była jedną z najtrudniejszych rzeczy. Pisząc o tym, jeszcze wyraźniej uświadomiłam sobie, jak wielkie piętno ta relacja na mnie odcisnęła. I oczywiście momenty, w których wracam do śmierci mojego młodszego brata. To wciąż temat, przy którym brakuje mi niewiele, by wybuchnąć płaczem, ilekroć próbuję o tym mówić. Czas bywa najlepszym lekarstwem, ale w tym przypadku mam wrażenie, że mój żal po prostu ewoluuje. To coś, z czym nigdy się nie pogodzę” - wyznała w maju w wywiadzie dla „The Hollywood Reporter”.

Ważnym wątkiem w książce jest też śmierć jej młodszego brata. Jansen Panettiere odszedł nagle w lutym 2023 roku. Miał zaledwie 28 lat. Był aktorem, jednak z czasem coraz więcej miejsca poświęcał sztuce. Hayden nie ukrywała, jak bardzo przeżyła śmierć brata. Łączyła ich szczególna więź, dlatego nagłe odejście Jansena pozostawiło w jej życiu dotkliwą pustkę. Hayden nie mogła sobie pozwolić na żałobę. Jansen zmarł tuż przed tym, jak ona rozpoczynała promocję filmu „Krzyk VI”. Mimo tej ogromnej osobistej tragedii, musiała wywiązać się ze swoich umów z produkcją filmu.

„Początkowo pomyślałam nawet, że może dzięki promocji filmu, uda mi się oderwać, chociaż na chwilę myśli. Dopiero gdy fizycznie znalazłam się na miejscu i zaczęłam udzielać wywiadów, zdałam sobie sprawę, że zaraz się załamię. Musiałam wówczas odmówić. Potrzebowałam do tego mojego zespołu PR, który powiedział mi, że w takiej sytuacji, mogę to zrobić”.

Czytaj również: Byli jedną z najbardziej zaskakujących par show-biznesu. Po burzliwym rozstaniu Kliczko samotnie wychowywał córkę

Zwolniona z pracy po urodzeniu córeczki

W swojej autobiografii Hayden dużo miejsca poświęca również nałogom. Od substancji psychoaktywnych uzależniła się już jako nastolatka. Jeden z menedżerów zaproponował jej "tabletki na poprawę humoru", gdy miała zaledwie 15 lat. Ale najbardziej wstrząsający jest wątek narodzin dziecka i depresji poporodowej. Hayden Panettiere urodziła córkę Kayę Evdokię w grudniu 2014 r. Ojcem dziecka jest długoletni partner aktorki, ukraiński bokser Władimir Kliczko, z którym rozstała się niedługo po porodzie. I to właśnie on zajął się wychowywaniem córeczki, a z czasem skłonił aktorkę do zrzeczenia się praw do opieki.

„Nigdy nie chciałam skrzywdzić mojego dziecka, ale zdarzały się momenty, gdy po prostu nie chciałam z nią spędzać czasu. W moim życiu było wtedy bardzo dużo szarości. Mój partner nie chciał przebywać w mojej obecności. Nawet ja nie mogłam sama ze sobą wytrzymać. Ale opiaty i alkohol sprawiały, że czułam się choć przez chwilę szczęśliwa. Pierwsze koktajle piłam zaraz po przebudzeniu. Mogłam funkcjonować tylko po wypiciu alkoholu” – wyznała w wywiadzie dla magazynu „People”.

Czytaj również: Dopiero co opłakiwali jej młodszego brata, teraz znów przeżywają koszmar. Rodzinę Hayden Panettiere dotknęła kolejna tragedia

W pewnym momencie aktorka postanowiła zawalczyć o siebie. Po ośmiomiesiesięcznym odwyku wyszła z uzależnienia. Ale szczęśliwego finału nie było. Z powodu depresji poporodowej, a raczej przyznania się do niej w mediach, Hayden straciła wieloletni kontrakt reklamowy z firmą kosmetyczną. „Najbardziej zdumiało mnie to, że powodem zakończenia współpracy była właśnie moja depresja poporodowa. To nie jest kwestia moralności, to kwestia medyczna. To nawet niezgodne z prawem. Nie można zwolnić kogoś legalnie za depresję poporodową. To nie był mój wybór. To nie była moja wina. To mnie kompletnie zszokowało” – wyznała w wywiadzie dla „The Hollywood Reporter”.

Szokujące tajemnice branży

Hayden doświadczyła również przypadków molestowania przez sławnych ludzi z branży. W swojej książce nie podała nazwisk, z obawy przed procesami sądowymi. Wspomina o imprezie w luksusowym apartamencie, w towarzystwie znanego aktora i reżysera, nagrodzonego Oscarem. W pewnym momencie poczuła się na tyle nieswojo, że chciała wyjść. Stojąc już przy drzwiach, zobaczyła, że znany aktor stoi przed nią z rozpiętym rozporkiem. W innym fragmencie opisuje też rejs jachtem we Francji, gdzie znajoma miała przedstawić ją "sławnemu, brytyjskiemu piosenkarzowi i autorowi piosenek". Artysta, którego również nie wymienia z nazwiska, miał leżeć w łóżku, a znajoma namawiała ją, by do niego dołączyła.

W książce pojawia się też wątek stalkera, który przez wiele lat ją prześladował. Mężczyzna zdobył numer jej telefonu oraz kontakty do jej najbliższych współpracowników i przyjaciół. Według aktorki dzwonił i wysyłał wiadomości, grożąc jej śmiercią. "Musiałam odwołać wiele wystąpień, bo on podróżował i czekał tam na mnie, żeby zrobić, Bóg wie co" - wyznała. Jak dodała, ostatecznie zamknęła się w domu i żyła w ciągłym lęku. W końcu, sprawą zajęło się FBI, a mężczyzna został skazany na karę trzydziestu miesięcy więzienia. Niedawno jednak wyszedł na wolność, co spowodowało kolejny stres u aktorki.

„Potrafię być całkiem zabawna”

Wiadomość o nagłej śmierci Hayden jest o tyle szokująca, że aktorka miała sporo planów. Mimo trudnych doświadczeń nie zamierzała rozstawać się z aktorstwem. Miała też plany wobec swojej córeczki, którą widywała rzadko, bo Kliczko zabrał ją do Kijowa. Tuż po wydaniu autobiografii w wywiadzie dla „The Hollywood Reporter” aktorka została zapytana o to, czy będzie wspierać Kayę, jesli ta postanowi, że zostanie aktorką.

„Rzecz w tym, że ja zawsze będę się zastanawiać, czy naturalnie ciągnęłoby mnie do aktorstwa, gdyby mnie do tego nie popchnięto? Ale widzę, że moja 11-letnia córka zaczyna się tym interesować. Będę ją prosić: „Idź na studia, spróbuj różnych rzeczy, a jeśli naprawdę to kochasz, będę cię całym sercem wspierać". A jeśli jej się to nie spodoba, może odejść. Jej świat nie musi się wokół tego kręcić. Ja nie miałam żadnego planu awaryjnego. Nigdy nie poszłam na studia. Nie ma już odwrotu. Jestem jednak wdzięczna za to, w jakim miejscu się znajduję, i za cele, które chcę zrealizować. Chciałabym grać w filmach akcji, zajmować się produkcją i reżyserią. Chciałabym też spróbować sił w komedii. Ludzie byliby w szoku, gdyby dowiedzieli się, że potrafię być całkiem zabawna”. Niestety, jej fani już nigdy nie będą mieli okazji się o tym przekonać.

Joanna Krupa mogła umówić się z Adamem Levine’em. Nie była zainteresowana

Hollywoodzki blichtr, wielkie nazwisko i zainteresowanie jednego z najbardziej rozpoznawalnych muzyków — ta historia mogła potoczyć się zupełnie inaczej. Joanna Krupa zdradziła, że przed laty próbował się do niej zbliżyć Adam Levine z zespołu Maroon 5. Ona jednak nie zamierzała ulegać magii sławnego nazwiska.

W programie „Portret” modelka wróciła wspomnieniami do tamtego okresu. Przyznała, że Levine chciał zaprosić ją na kolację, ale propozycja nie spotkała się z jej zainteresowaniem. „Jak byłam młodsza, to było więcej takich właśnie (przyp. red. - wiadomości). Adam Levine może nie dostał kosza, ale nie interesowałam się nim i nie chciałam iść na kolację”, wspominała w rozmowie z Michałem Dziedzicem.

Czytaj też: Sara James została nową trenerką w „The Voice Kids”! Kiedyś sama walczyła o wygraną, teraz role się odwracają

Krupa opowiedziała o tej historii również w audycji „Wersja osobista”. Tam jeszcze wyraźniej określiła swoje ówczesne podejście do muzyka. Na propozycji kolacji historia jednak się nie skończyła. Adam Levine chciał, aby Joanna Krupa pojawiła się również w jego teledysku. Modelka odmówiła także tym razem. Jak podkreśla, była związana wówczas z Romainem Zago, którego poślubiła w 2013 roku.

„Podziękowałam też za współpracę przy teledysku Adama Levine'a. Byłam wtedy z Romkiem, on był zazdrosny, a Adam mnie podrywał i jego menadżer dzwonił do mojej menadżerki w LA. Ja w ogóle się nim nie interesowałam, bo nie był w moim typie. Teraz może by był, ale jest już za późno (śmiech). Później znowu przez jakiś czas dzwonił ten menadżer, że robi teledysk i czy nie chciałabym wziąć udziału. Tam była scena w łóżku, że się przytulamy, całujemy i tak sobie pomyślałam, że to nie dla mnie”, przyznała w rozmowie z Faktu Cezaremu Wiśniewskiemu.

I choć dzisiaj wspomina tamtą sytuację z humorem, wówczas jej stanowisko było jasne.

Joanna Krupa odrzuciła gwiazdora Maroon 5. Z innym było zupełnie inaczej

Historia z Adamem Levine’em nie była jedynym wspomnieniem z dawnych lat, do którego wróciła Joanna Krupa. W „Portrecie” opowiedziała również o spotkaniu z Deanem Cainem. Tym razem los napisał jednak zupełnie inny scenariusz.

Modelka wspominała imprezę, podczas której dostrzegła aktora z daleka. On również ją zauważył. Nie zdecydowała się jednak do niego podejść — czego później, jak przyznała, żałowała. Historia mogłaby zakończyć się właśnie w tym miejscu, gdyby nie niespodziewany telefon. „Byliśmy na imprezie, ja go zobaczyłam, on mnie zobaczył z daleka. Potem żałowałam, że nie podeszłam do niego”, opowiedziała Michałowi Dziedzicowi.

I tym razem nie skończyło się na niewykorzystanej okazji. Według relacji Joanny Krupy oboje byli później na kilku randkach. „Ale zadzwonił do mnie jego menadżer i byliśmy na kilku randkach”, wyznała. A potem dodała:

„Gdy spotykałam się z Cainem to Jensen (przyp. red. były partner Jensen Ackles) chciał do mnie wrócić. Zostawiłam jednego dla drugiego. I po roku i tak zerwaliśmy. To mogłam chociaż temu dać szansę. Takie głupoty robi się, gdy jest się młodszym. Teraz nie mam takich historii”.

Czytaj też: Byli jedną z najbardziej zaskakujących par show-biznesu. Po burzliwym rozstaniu Kliczko samotnie wychowywał córkę

Od tamtych historii minęło wiele czasu, a życie uczuciowe Joanny Krupy zdążyło napisać własny, pełen zwrotów scenariusz. W 2013 roku modelka poślubiła amerykańskiego przedsiębiorcę Romaina Zago. Ich małżeństwo zakończyło się rozwodem w 2017 roku. Rok później Krupa ponownie stanęła na ślubnym kobiercu — tym razem z Douglasem Nunesem. W 2019 roku para powitała na świecie córkę, Ashę-Leigh Nunes. Także ten związek należy już do przeszłości.

Dziś, gdy Krupa wraca wspomnieniami do zainteresowania, jakie przed laty okazywali jej znani mężczyźni, mówi o swojej obecnej sytuacji z charakterystycznym dystansem. „Teraz nie dzwoni nikt z gwiazd, kto by mnie zainteresował”, przyznała w rozmowie z Michałem Dziedzicem.

Dawne historie pozostają więc barwnym rozdziałem jej życia.

Piotr Mróz otwarcie mówi o wierze. Ta podróż zmieniła jego życie

Piotr Mróz dał się poznać publiczności jako gwiazdor „Gliniarzy” i zwycięzca „Tańca z Gwiazdami”. Jest jednak jeszcze jedna sfera jego życia, o której mówi bez skrępowania — wiara. Nie traktuje jej wyłącznie jako prywatnej deklaracji. Ważnym doświadczeniem stało się dla niego pielgrzymowanie, a szczególnie droga pokonywana u boku osób z niepełnosprawnościami. W „halo tu polsat” opowiedział, jak wiele wyniósł z tych spotkań.

Na pierwszą taką pielgrzymkę wyruszył cztery lata temu. Piotr Mróz podjął decyzję i ruszył w nieznane. Początkowo podchodził do wyprawy z dużą pewnością siebie. Czuł się dobrze przygotowany fizycznie, dlatego sam marsz nie budził w nim większych obaw. Co więcej, zależało mu, aby podjąć wyzwanie na serio i — jak sam to określił — zrobić to „z takim przytupem”.

Dopiero szlak zweryfikował te wyobrażenia. Nie kondycja i kolejne kilometry miały okazać się największą próbą. Prawdziwym wyzwaniem była odpowiedzialność związana z opieką nad drugim człowiekiem — czymś, z czym wcześniej nie miał doświadczenia. „Czułem, że fizycznie jestem na to gotowy i samo przejście nie stanowi dla mnie problemu. Dorosłem do tego, że bardzo chcę i chciałem to zrobić z takim przytupem. Nie wiedziałem, z czym się mierzę”, mówił.

Na pielgrzymim szlaku Piotr Mróz nie był sam. Razem z przyjacielem otoczył opieką Irka i szybko przekonał się, że kolejne kilometry będą tylko jednym z elementów tej drogi. Prawdziwa próba zaczynała się tam, gdzie potrzebna była uważność na drugiego człowieka i konkretna, fizyczna pomoc. Podczas postojów Irek potrzebował wsparcia między innymi przy jedzeniu. Wieczorem, po dotarciu do bazy, dochodziły kolejne obowiązki. Dla Mroza, który wcześniej nie miał doświadczenia w opiece nad osobami ze specjalnymi potrzebami, właśnie ta część pielgrzymowania okazała się najbardziej wymagająca. „Dochodzimy do tak zwanej bazy, musimy zorganizować nocleg, zająć się kwestiami sanitarnymi, czyli przebrać, umyć. I to stanowiło największe wyzwanie. Na pierwszym stopie zderzyłam się na maksa z tym, co mnie czeka. Nie wstydzę się tego, mówię o tym otwarcie”, mówił aktor w halo tu Polsat.

Z czasem jednak coś zaczęło się zmieniać. Za codziennymi obowiązkami pojawiła się relacja. Piotr Mróz nauczył się tego, co należało do jego zadań, a jednocześnie coraz lepiej poznawał człowieka, któremu pomagał. Irek przestał być dla niego wyłącznie osobą potrzebującą opieki. Stał się kimś bliskim. „Ja się z nim tak zaprzyjaźniłem. [...] To jest piękne, jak Pan Bóg wsadza nas w coś, a potem nas do tego przyzwyczaja”, wyznał aktor.

I właśnie ta przyjaźń miała nadać całej pielgrzymce znacznie głębszy wymiar. Bo choć początkowo to Irek potrzebował siły i pomocy Piotra Mroza, aktor z czasem odkrył, że sam również wynosi z tej relacji coś niezwykle ważnego.

Czytaj też: Nowy papież, wielkie oczekiwania. Piotr Mróz mówi wprost, na czym mu zależy

Irek potrzebował jego siły. Piotr Mróz odkrył, że sam potrzebuje czegoś zupełnie innego

Właśnie w tym miejscu opowieść Piotra Mroza o pielgrzymce nabiera szczególnego znaczenia. Aktor ruszył w drogę jako człowiek gotowy pomagać fizycznie. Z czasem zrozumiał jednak, że ta relacja działa w obie strony.

Irek potrzebował jego pomocy. A Piotr Mróz przyznał natomiast, że sam potrzebował Irka duchowo. To doświadczenie przełożyło się również na sposób, w jaki aktor zaczął patrzeć na własną codzienność. Po powrocie z pielgrzymki zetknął się ponownie ze zwyczajnymi problemami. Tyle że po tym, czego wcześniej doświadczył, ich ciężar wydawał mu się już zupełnie inny.

„Ja bardzo dużo się od nich uczę. Po takiej pielgrzymce zauważyłem, że ten Irek potrzebował mnie fizycznie - żeby go pchać, żeby się nim zajmować, ale ja potrzebowałem go duchowo. I jak już wróciłem i zderzyłem się z problemami dnia codziennego - to nie były żadne problem”, opowiadał w halo tu Polsat.

Czytaj też: Piotr Mróz nie wytrzymał. Twierdzi, że przez wiarę dostaje mniej ról. „Nie sprzedam duszy diabłu, żeby się komuś przypodobać"

Piotr Mróz o pielgrzymce i wierze. „To na pewno zmienia”

W rozmowie uczestniczył także ks. Marek Sawicki, który łączył się za pośrednictwem komunikatora internetowego z Jasnej Góry. Jego grupa dotarła tam 14 sierpnia.

Duchowny opowiadał o zmęczeniu, ale też ogromnej radości i emocjach towarzyszących pielgrzymom. Wspominał o wzruszeniu, łzach i uśmiechu. Jak podkreślał, na pielgrzymim szlaku spotyka bardzo różnych ludzi.

Ks. Marek Sawicki zwrócił uwagę, że pielgrzymi szlak nie gromadzi wyłącznie osób głęboko wierzących. W drogę ruszają także ci, którzy dopiero próbują odnaleźć własny kierunek, szukają sensu życia, potrzebują wyciszenia albo zwyczajnie chcą choć na chwilę odsunąć od siebie codzienność. Różne motywacje spotykają się więc na jednej trasie. Jak przekonywał duchowny, pielgrzymka pozostaje doświadczeniem otwartym na każdego człowieka.

Piotr Mróz nie ma natomiast wątpliwości, że doświadczenie drogi pozostawia po sobie ślad.

„To na pewno zmienia. Jak się raz pójdzie, to będziemy do tego wracali. Ja zauważyłem jedną piękną rzecz na tym pielgrzymim szlaku, że tam nie ma podziałów. Tam idą ludzie bogaci, biedni, chorzy, starzy, młodzi. Wszyscy mają jeden cel. [...] W tym jednym momencie jesteśmy równi”, powiedział.

Prawdziwym hitem kosmetyczek i minimalistycznych toaletek stał się naturalny dezodorant w kremie od polskiej marki Mydlarnia 4 Szpaki. Ukryty w szklanym słoiczku, stał się synonimem ciałopozytywności i dbania o siebie. Przekonaj się jak działa ta aksamitna formuła i dlaczego raz spróbowana zostaje w pielęgnacji na zawsze?

Antyperspirant vs. naturalny dezodorant w kremie

Różnica między tymi dwoma produktami to nie tylko kwestia składu, ale przede wszystkim całkiem inna filozofia dbania o ciało.

● Tradycyjny antyperspirant działa jak bloker - za pomocą soli glinu odcina drogi wylotowe gruczołom potowym. Skóra nie oddycha, a fizjologiczny proces zostaje mechanicznie zatrzymany.
● Naturalny dezodorant w kremie od 4 Szpaków gra z Twoim ciałem w jednej drużynie. Pozwala skórze oddychać i naturalnie funkcjonować, skupiając się na pochłanianiu wilgoci oraz neutralizacji bakterii, które odpowiadają za nieprzyjemny zapach.

Czy wiesz, że sam pot jest niemal całkowicie bezwonny? To bakterie żyjące na naszej skórze wywołują charakterystyczną woń. Naturalny dezodorant w kremie usuwa problem u źródła - pielęgnuje skórę, pięknie pachnie i pozostawia uczucie świeżości przez cały intensywny dzień.

Mądrość czerpana z natury. Co kryje szklany słoiczek?

Kiedy rezygnujemy ze zbędnych syntetyków na rzecz w pełni bezpiecznych, roślinnych i mineralnych formuł, tworzymy pielęgnację, która żyje w pełnej harmonii z naszym organizmem i środowiskiem.

Wystarczy jedno spojrzenie na etykietę kosmetyków z podlaskiej manufaktury, by zrozumieć, jak to proste i zrównoważone podejście wygląda w praktyce:

● Soda oczyszczona lub wodorotlenek magnezu - dwie bazy do wyboru. Soda to klasyczna pogromczyni brzydkich zapachów o potężnym działaniu bakteriobójczym. Z kolei magnez stanowi niezwykle delikatny i wyrozumiały wariant dla skóry wrażliwej.
● Ziemia okrzemkowa, skrobia ziemniaczana i mąka arrowroot - naturalne składniki, które błyskawicznie pochłaniają nadmiar wilgoci, zostawiając pachę suchą i jedwabiście gładką.
● Glinka biała - działa jak łagodzący kompres dla skóry pod pachami.
● Masło shea, olej kokosowy i z wiesiołka - tworzą kremową bazę, która głęboko odżywia, koi i pielęgnuje skórę - zwłaszcza tę po depilacji.
● Naturalne olejki eteryczne - dodają obłędnego aromatu i zamieniają prosty gest w odświeżający rytuał.

Sodowy czy magnezowy? Dopasuj formułę do swoich potrzeb

Każdy z nas ma inną skórę i inne wymagania, dlatego Mydlarnia 4 Szpaki podzieliła swoje kultowe kremowe formuły na dwie główne ścieżki:

Dezodoranty z sodą oczyszczoną to idealny wybór dla osób szukających intensywnej ochrony. Doskonale sprawdzi się podczas długich, wymagających dni w biegu. Do wyboru są zarówno orzeźwiające, cytrusowe i leśne nuty zapachowe, jak i wersja całkowicie bezzapachowa.

Dezodoranty delikatne bez sody (magnezowe) powstały z myślą o skórze wrażliwej, reaktywnej i podatnej na zaczerwienienia, na przykład tuż po użyciu maszynki do golenia. Bazuje na solach magnezowych, które łagodzą, tonizują i dbają o komfort. Znajdziesz tu zarówno słodkie, owocowe i kwiatowe kompozycje, jak i subtelny wariant bez zapachu.

Naturalny dezodorant a aktywność fizyczna - test w ruchu

Przez lata narósł mit, że naturalna pielęgnacja sprawdza się jedynie podczas leniwych popołudni na kanapie, a przy intensywnym treningu, jodze, pilatesie czy bieganiu trzeba sięgnąć po mocną, syntetyczną chemię. Nic bardziej mylnego!

Aktywność fizyczna to moment, w którym Twój organizm intensywnie pracuje, a wydzielanie potu jest kluczowe dla schłodzenia mięśni i wyrzucenia toksyn. Zamiast blokować ten proces chemicznymi blokerami, warto postawić na wsparcie, które działa w pełnej harmonii z ciałem podczas ruchu.

Liczne testy w warunkach "bojowych" udowodniły, że naturalny dezodorant w kremie od 4 Szpaków doskonale radzi sobie podczas ćwiczeń. Dzięki wysokiej zawartości minerałów absorbujących oraz bakteriobójczej sodzie lub soli magnezowej, kosmetyk błyskawicznie wiąże wilgoć i likwiduje pożywkę dla bakterii odpowiedzialnych za zapach potu. Nawet przy wylewanych siódmych potach na siłowni nie musisz martwić się dyskomfortem. Naturalne
olejki eteryczne uwalniają przyjemny, pobudzający aromat, dodając energii do kolejnych powtórzeń.

Aplikacja palcem i troska o ciało - idealny moment na samobadanie piersi

Nakładanie dezodorantu palcem bezpośrednio ze szklanego słoiczka to dla wielu osób całkowita nowość, która błyskawicznie zmienia się w uroczy, poranny rytuał. Kosmetyk jest niezwykle skoncentrowany - wystarczy porcja wielkości małego ziarnka grochu. Pod wpływem ciepła dłoni aksamitny krem natychmiast się rozgrzewa i bez problemu rozprowadza po skórze.
Co najważniejsze, ten prosty gest dotykania własnego ciała niesie ze sobą wyjątkową wartość zdrowotną. Codzienna aplikacja kosmetyku dłonią naturalnie oswaja nas z własną anatomią i tworzy idealną okazję do profilaktyki i samobadania piersi.

Rozsmarowując krem pod pachą i w okolicach węzłów chłonnych, warto przedłużyć ten ruch o kilkadziesiąt sekund. Wykonując delikatne, okrężne ruchy dłonią wokół piersi oraz w stronę pachy, możesz łatwo połączyć codzienną higienę z troską o swoje zdrowie. To prosty nawyk, który pozwala szybko zauważyć jakiekolwiek zgrubienia czy zmiany w strukturze skóry. Pielęgnacja staje się wtedy czymś więcej niż tylko dbaniem o piękny zapach. Staje się wyrazem prawdziwej miłości i odpowiedzialności za własne ciało.

Jeden mały słoiczek używany w ten sposób codziennie wystarcza na 4 do 5 miesięcy, stanowiąc ukłon w stronę planety i filozofii less waste.

Czas na naturalny detoks!

Przechodząc z drogeryjnego antyperspirantu na naturalny dezodorant w kremie, daj swojemu ciału chwilę czasu. Skóra pod pachami potrzebuje od kilku dni do dwóch tygodni na tzw. okres adaptacji. Gdy odblokujesz gruczoły, organizm może chcieć się chwilowo oczyścić. To absolutnie naturalny, zdrowy proces. Po kilkunastu dniach wszystko wraca do normy, a Ty możesz cieszyć się czystą świeżością bez niepotrzebnej chemii - zarówno w pracy, jak i na treningu.

Daj się ponieść naturalnej świeżości

Pielęgnacja powinna sprawiać frajdę, zachwycać zapachami i dawać poczucie, że robimy dla siebie coś naprawdę dobrego. Przekonaj się, jak miłym i mądrym rytuałem może stać się poranna aplikacja kosmetyku z podlaskiej manufaktury.

Sprawdź wszystkie zapachy i wybierz swój idealny naturalny dezodorant w kremie 4 Szpaki. Twoja skóra i ciało podziękują Ci za tę zmianę od pierwszego użycia!

Nowy rozdział w karierze Filipa Pławiaka

„Lachtara. Tęsknota” to polsko-grecka koprodukcja w reżyserii Sebastiana Chondrokostasa, oparta na scenariuszu Mirosława Borka. Film opowiada historię podróży ojca i syna z Aten do Wałbrzycha, która z pozoru ma praktyczny cel, lecz szybko zamienia się w emocjonalną konfrontację z przeszłością. W centrum opowieści znajdują się rodzinne więzi, pamięć oraz doświadczenie greckiej emigracji do Polski, nadające historii uniwersalny wymiar.

Dla Filipa Pławiaka udział w projekcie może okazać się jednym z najważniejszych etapów zawodowej drogi. Aktor wciela się w Piotrka Kalicińskiego, tworząc ekranowy duet z Branko Đuriciem. Produkcja od początku była pomyślana jako film o międzynarodowym zasięgu, dlatego obecność Pławiaka w takiej realizacji naturalnie zwraca uwagę na jego potencjał poza polskim rynkiem. To nie tylko kolejna rola, ale także szansa na zaprezentowanie się szerokiej, zagranicznej publiczności.

Zobacz też: Film Szumowskiej i Englerta na prestiżowym festiwalu w Kanadzie. To opowieść o Dostojewskim jakiej jeszcze nie było

Historia osadzona między Grecją a Polską

Jednym z najmocniejszych atutów filmu pozostaje obsada. Obok Filipa Pławiaka występują Branko Đurić oraz Sarina Farhadi, aktorka związana z rodziną dwukrotnego laureata Oscara Asghara Farhadiego. Taki międzynarodowy skład podkreśla ambicje twórców i pokazuje, że „Lachtara. Tęsknota” od początku powstawała z myślą o odbiorcach wykraczających poza granice jednego kraju. To właśnie w takim gronie polski aktor ma okazję zaprezentować swój talent.

Zdjęcia realizowano w Polsce i Grecji, a sama fabuła prowadzi bohaterów przez dwa kraje i dwie kultury. Podróż starym Polonezem staje się osią narracji, lecz najważniejsze wydarzenia rozgrywają się między bohaterami. Film opowiada o pojednaniu, trudnych relacjach rodzinnych oraz poszukiwaniu własnej tożsamości, jednocześnie przypominając historię greckich uchodźców, którzy po wojnie domowej znaleźli schronienie w Polsce.

Kulisy produkcji

Jeszcze przed jesienną premierą „Lachtara. Tęsknota” rozpoczęła festiwalową drogę, trafiając do programu Sarajevo Film Festival. Obecność na jednym z najważniejszych wydarzeń filmowych Europy Południowo-Wschodniej potwierdza, że produkcja od początku budzi zainteresowanie międzynarodowego środowiska. Dla twórców to okazja do zaprezentowania filmu zagranicznej publiczności, a dla Filipa Pławiaka, możliwość zaistnienia w kontekście europejskiego kina.

Kinowa premiera została zaplanowana na jesień, a wokół filmu już pojawia się coraz więcej zainteresowania. Międzynarodowa koprodukcja, uznani twórcy, prestiżowy festiwal i obsada łącząca polskich oraz zagranicznych aktorów sprawiają, że „Lachtara. Tęsknota” zapowiada się jako jedna z najciekawszych premier sezonu. To projekt, który łączy kameralną historię z europejskim rozmachem i może stać się ważnym punktem zarówno w dorobku Filipa Pławiaka, jak i współczesnego polskiego kina.

Zobacz też: Książką zachwycały świat, film też zapowiada się na hit. Jest zwiastun „Verity” z Anne Hathaway w roli głównej

Filip Łobodziński i Maja znali się od liceum. Na miłość musieli jednak poczekać wiele lat

Historia Filipa Łobodzińskiego i jego trzeciej żony nie rozpoczęła się od miłości od pierwszego wejrzenia. Przeciwnie — zanim zostali parą, znali się od wielu lat. Filip i Maja chodzili do tej samej klasy w liceum, ale w młodości ich znajomość nie przerodziła się w romantyczną relację. Każde poszło swoją drogą, a życie Łobodzińskiego przez kolejne lata zmieniało się zarówno zawodowo, jak i prywatnie.

W dorosłości był już człowiekiem doskonale znanym publiczności. Urodzony 24 marca 1959 roku w Warszawie Łobodziński popularność zdobył jeszcze jako dziecko. Widzowie pamiętają go przede wszystkim jako Dudusia z „Podróży za jeden uśmiech”, pojawił się też w „Stawiam na Tolka Banana” czy filmie „Poszukiwany, poszukiwana”. Z czasem aktorstwo ustąpiło jednak miejsca innym pasjom. Ukończył iberystykę na Uniwersytecie Warszawskim, został dziennikarzem, tłumaczem i muzykiem, współtworząc z Jarosławem Gugałą Zespół Reprezentacyjny.

Jego życie uczuciowe również miało kilka rozdziałów. Łobodziński był wcześniej dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną, Anirą Wojan, doczekał się córki Julii Mafaldy, a z drugą, Magdaleną Szkolnikowską — córki Marii Józefiny. Oba małżeństwa zakończyły się rozwodami. Maja została jego trzecią żoną.

Łobodziński wychowywał się w niereligijnym domu i w dzieciństwie nie został ochrzczony. Rodzice dali mu za to niezwykle bogaty kulturowo dom — pełen literatury, muzyki i języków obcych. Jako dorosły stopniowo zbliżał się do wiary, aż w wieku 45 lat zdecydował się przyjąć chrzest, a także komunię i bierzmowanie.

Wtedy był już związany z Mają. To właśnie ukochana została jego matką chrzestną. Niedługo później ich relacja zyskała kolejny, tym razem małżeński wymiar. 14 sierpnia 2004 roku Filip Łobodziński i Maja wzięli ślub.

Filip Łobodziński pokazał zdjęcia ze ślubu. Tak wyglądał ich wyjątkowy dzień

22 lata później Filip Łobodziński postanowił wrócić pamięcią do 14 sierpnia 2004 roku. Artysta opublikował na Facebooku wspomnienie napisane w swoim stylu — z humorem, detalami i dystansem. Już pierwsze zdanie przenosiło czytelników w sam środek ślubnych przygotowań.

„Dwadzieścia dwa lata temu przez całe przedpołudnie kropiło. W samym sakramentalnym „Owszem” to nie przeszkadzało, bo wypowiadaliśmy je z MOJĄ MATKĄ CHRZESTNĄ pod zadaszeniem. Ale wesele urządziliśmy w barze pod gołym niebem (z parasolami, to fakt, ale). Konkretnie w konstancińskiej Chacie Wuja Toma. Tylko dla przyjaciół i znajomych, żadnego rodzinnego wapna (co rzeczone wapno samo zasugerowało). Zlot był na piątą po południu, a tu ciągle mżyło.”

„Ale się zmyło i od czwartej pogoda była podręcznikowa, a potem wręcz optymalna. I nawet komary chyba nie rypały, więc nie trzeba było słuchać doktora Plamy. Potem ludzie mówili, że w życiu na podobnie odjazdowym i fajnym weselu nie byli.”

Najbardziej osobista część rocznicowego wpisu pojawia się jednak dopiero na końcu. Łobodziński wprost pisze o sukcesach i dramatach, uniesieniach i tragediach, zwycięstwach i rozczarowaniach. To kilka słów, które w przypadku jego biografii mają wyjątkowo duży ciężar.

„A potem już poszło. Dużo przeszliśmy wspólnie – sukcesów i dramatów, uniesień i tragedii, zwycięstw i rozczarowań. I się turlamy” — podsumował.

Sara James wraca do „The Voice Kids”. Pięć lat temu wygrała program, teraz będzie trenerką

Historia zatoczyła koło. W 2021 roku Sara James zgłosiła się do 4. edycji „The Voice Kids” i podczas Przesłuchań w Ciemno zachwyciła trenerów wykonaniem utworu „Anyone” z repertuaru Demi Lovato. Ostatecznie wybrała drużynę Tomsona i Barona. Przeszła kolejne etapy muzycznej rywalizacji, dotarła do finału, a następnie zwyciężyła całą edycję programu. TVP w późniejszych materiałach również przypominała ją jako zwyciężczynię 4. odsłony show.

Dziś perspektywa jest zupełnie inna. Sara James została ogłoszona trenerką jubileuszowej, 10. edycji „The Voice Kids”. Oznacza to, że znajdzie się po drugiej stronie sceny — będzie wybierać młodych wokalistów, pracować z nimi i towarzyszyć im w emocjach, które jeszcze kilka lat temu znała z własnego doświadczenia.

Informację przekazano również za pośrednictwem oficjalnych mediów społecznościowych programu. W komunikacie podkreślono właśnie niezwykłą zamianę ról: „Sara James wraca do The Voice Kids! Ale tym razem… jako trener! Zwyciężczyni 4. edycji programu zasiądzie w trenerskim fotelu jubileuszowej, 10. edycji i będzie wspierać kolejne młode talenty w ich muzycznej drodze.”

Sara James ma stać się dla kolejnych młodych wokalistów osobą, która jeszcze niedawno znajdowała się dokładnie na ich miejscu. Pamięta oczekiwanie na decyzje trenerów, stres związany z występami i presję kolejnych etapów. W przypadku programu, którego uczestnikami są dzieci i nastolatkowie, takie doświadczenie może mieć szczególne znaczenie.

Zmieniła się także sama Sara. Od czasu zwycięstwa w „The Voice Kids” jej muzyczna droga nabrała tempa. Jeszcze w 2021 roku reprezentowała Polskę z piosenką „Somebody” podczas Eurowizji Junior w Paryżu. Zajęła drugie miejsce, przegrywając zwycięstwo niewielką różnicą punktów. Sukces ten odnotowała również Telewizja Polska.

Później przyszedł czas na Stany Zjednoczone i udział w „America's Got Talent”. To właśnie tam jej występ zrobił ogromne wrażenie na Simonie Cowellu, który przyznał młodej Polce Złoty Przycisk. Sara ostatecznie znalazła się w finale 17. sezonu programu. Jej relacja z amerykańskim formatem nie skończyła się wraz z udziałem w konkursie — NBC odnotowuje m.in. jej późniejszy występ w „AGT” w 2024 roku u boku Sofie Dossi.

Sara James o nowej roli w „The Voice Kids”. „Mam tyle w sobie emocji”

Sama zainteresowana nie próbuje udawać, że objęcie fotela trenerki jest dla niej po prostu kolejnym zawodowym projektem. W rozmowie z RMF FM mówiła o emocjach związanych z nową rolą, zwracając uwagę również na swój wyjątkowo młody wiek. Sara James urodziła się 10 czerwca 2008 roku, co oznacza, że w czerwcu 2026 roku skończyła 18 lat.

Niewielka różnica wieku między nią a uczestnikami może początkowo wydawać się czymś nietypowym. Sama wokalistka widzi w niej jednak potencjalną przewagę. Jak powiedziała w rozmowie z RMF FM: „Mam tyle w sobie emocji, z tego, co czytałam, jestem najmłodszą trenerką na świecie. (...) Nie mogę się doczekać, aż poznam tych utalentowanych ludzi. To, że są ode mnie niewiele młodsi, może być na plus i spowodować, że nasza przelota będzie jeszcze mocniejsza.”

Telewizyjna rywalizacja oznacza nie tylko występy i sukcesy, ale również stres, oczekiwanie na werdykt czy rozczarowanie po nieudanym wykonaniu. Sara przeszła przez podobne doświadczenia jako dziecko i doskonale pamięta, z czym wiąże się udział w programie.

Wokalistka w rozmowie z RMF FM sama zwróciła uwagę na ten aspekt swojej nowej roli: „A to, że byłam uczestniczką tego programu, wiem jaki to jest stres, pamiętam te emocje, więc wydaje mi się, że będzie mi się nawet trochę łatwiej komunikować.”

Dla widzów, którzy pamiętają jej pierwsze występy w programie, może być to również wyjątkowa okazja, by zobaczyć, jak bardzo zmieniła się w ciągu zaledwie kilku lat.

Historia miłości Władimira Kliczko i Hayden Panettiere

Związek Hayden Panettiere i Władimira Kliczko był dość burzliwy. Ukraiński bokser i amerykańska gwiazda filmowa poznali się w 2009 roku. Między gwiazdami od razu pojawiło się płomienne uczucie, ale okoliczności utrudniały rozwój tej relacji. Sportowiec mieszkał i pracował w tym czasie w Niemczech, a aktorka w Los Angeles. W maju 2011 roku para postanowiła się rozstać, ponieważ miłość na odległość była zbyt trudna. „Jestem wdzięczny Hayden. Było świetnie! Ale zaczęliśmy zauważać, że nasza relacja jest coraz trudniejsza. Zbyt duża odległość między dwoma kontynentami”, tłumaczył wówczas Władimir Kliczko w niemieckiej gazecie Bild. „Doceniam i szanuję Hayden. Jestem pewien, że pozostaniemy przyjaciółmi”, dodał.

Cóż na przyjaźni się nie skończyło. W styczniu 2013 roku para ponownie się zeszła, a nawet zaręczyła. Panettiere wspierała narzeczonego w Kijowie podczas Majdanu i głośno mówiła o miłości. Zakochani planowali już ślub, ale nagle okazało się, że panna młoda jest w ciąży. Aktorka kategorycznie odmówiła pójścia do ołtarza z brzuchem, ponieważ „nie chciała wyglądać grubo na zdjęciach ślubnych”.

Córka pary urodziła się w styczniu 2014 roku. Dziewczynka otrzymała międzynarodowe imię Kaya Evdokia. Aby być bliżej rodziny, Kliczko przeprowadził się do Los Angeles. Niestety, tuż po urodzeniu dziecka Panettiere zaczęła cierpieć z powodu bardzo ciężkiej dep**sji poporodowej. Musiała udać się do kliniki, aby wyjść z załamania nerwowego. W tym samym czasie w życiu Hayden ponownie pojawiła się walka z uzale*nieniem. Coraz trudniejsze doświadczenia odcisnęły piętno także na jej związku z Władimirem Kliczką.

„To były naprawdę ciężkie lata. Nigdy nie chciałam skrzywdzić mojego dziecka, ale bywały momenty, że nie chciałam z nim spędzać czasu. (...) W moim życiu był tylko ten szary kolor”, mówiła w People w 2022 roku. I dodawała: „On nie chciał być przy mnie. Ja sama nie mogłam ze sobą wytrzymać. Ale op*aty i alko*ol sprawiały, że przez chwilę czułam się szczęśliwa. Później czułam się gorzej niż wcześniej. Byłam w cyklu autodestrukcji”.

Czytaj także: Zanim Tom Holland związał się z Zendayą, planował życie z inną. Mało kto pamięta, kim była

Hayden Panettiere, Władimir Kliczko, Nowy Jork, 14.05.2013 rok

Hayden Panettiere, Władimir Kliczko, Włochy, 25.06.2013 rok

Rozstanie Hayden Panettiere i Władimira Kliczko. Córka pod opieką ojca

W 2018 roku Hayden Panettiere i Władimir Kliczko rozstali się po pięciu latach związku. Aktorka zerwała nie tylko z wieloletnim partnerem, ale także zakończyła współpracę z serialem telewizyjnym „Nashville”, w którym grała przez sześć lat. Również Kliczko dokonał radykalnych zmian w swoim życiu, gdy w sierpniu 2017 roku ogłosił koniec swojej kariery bokserskiej.

W styczniu 2019 roku Hayden w jednym z wywiadów opowiadała o tym, jak rozwinęła się jej relacja z Kliczko po rozstaniu. Aktorka podkreśliła, że byli małżonkowie utrzymują przyjazne stosunki. „Traktujemy się z dużym szacunkiem. Nigdy wcześniej nie byłam w takiej sytuacji, ale myślę, że wykonaliśmy naprawdę dobrą robotę”, mówiła Panetteire.

Ich córka Kaya zamieszkała razem z ojcem w Kijowie. Media donosiły, że aktorka praktycznie nie ma kontaktu ze swoją pociechą, która mieszka tysiące kilometrów od matki. „Od dawna nie widziała swojej córki”, wyznało anonimowe źródło z bliskiego otoczenia aktorki w jednym z amerykańskich tygodników. „Hayden uważa, że Kaya nie jest teraz warta życia z nią, że nie jest dobra dla dziecka. Wszystko to jest bardzo smutne”, można było przeczytać na łamach amerykańskiej prasy. Prawdą jest, że bokser Władimir Kliczko samotnie wychowuje dziecko. Dziecku zdarzało się odwiedzać mamę w USA. „Kaya dużo podróżuje, zafundowaliśmy jej bardzo długie wakacje. Otrzymałam nawet list z jej przedszkola, że dziecko ma zaległości. Przecież ona ma tylko cztery lata! A już mówi w kilku językach”, oznajmiała aktorka w 2018 roku.

Czytaj także: Miłość odnalazła za oceanem. Oto niezwykła historia Magdaleny Mielcarz i Adriana Ashkenazy’ego

Za kulisami sytuacja wyglądała jednak znacznie bardziej boleśnie, niż mogły sugerować medialne doniesienia o porozumieniu byłych partnerów. Po latach Hayden Panettiere wróciła do tamtych wydarzeń w programie „Red Table Talk” Jady Pinkett Smith. Wyznała, że moment podpisania dokumentów dotyczących opieki nad córką był dla niej niezwykle trudnym doświadczeniem. Twierdziła również, że sposób, w jaki doszło do podjęcia tej decyzji, pozostawił w niej głęboki żal.

Aktorka podkreślała, że inaczej przyjęłaby czasowe zamieszkanie córki z ojcem, gdyby poprzedziła je spokojna rozmowa i wspólne ustalenia. Najbardziej bolała ją forma, w jakiej — według jej relacji — wszystko się odbyło. Podpisanie dokumentów określiła jako jedno z najbardziej rozdzierających serce doświadczeń w swoim życiu. „Gdyby Władimir przyszedł do mnie i powiedział: 'Myślę, że przez to, w jakim jesteś teraz miejscu, byłoby najlepiej dla niej, gdyby była ze mną przez jakiś czas', byłoby łatwiej. Gdyby poprzedzała to rozmowa, pewnie powiedziałabym, że to ma sens. Sposób, w jaki się to odbyło, był wyjątkowo przykry. Najgorszą rzeczą na świecie było podpisanie tych dokumentów. To była najbardziej rozdzierająca serce rzecz, jakiej doświadczyłam”, mówiła.

Hayden Panettiere, Władimir Kliczko, Berlin, 05.12.2015 rok

Mimo dzielącej je odległości Hayden nie przestawała wierzyć, że uda jej się odbudować bliskość z córką. Jeszcze w maju 2026 r. ukazała się autobiografia aktorki „This Is Me: A Reckoning”, w której bez upiększeń wróciła do najbardziej bolesnych rozdziałów swojego życia. Szczególnie osobiste były jednak fragmenty poświęcone 11-letniej Kayi.

Panettiere pisała o ogromnej tęsknocie i emocjach, jakie towarzyszyły jej, gdy nie mogła dzielić z córką codzienności. Wspominała o smutku, złości i żalu, a utrzymywanie relacji na odległość określała jako wyjątkowo bolesne doświadczenie. Mimo tego w jej słowach wybrzmiewało przede wszystkim jedno: poczucie, że możliwość bycia mamą Kayi była dla niej wielkim błogosławieństwem.

„Niebycie z nią pod jednym dachem każdego dnia to najbardziej wstrząsające doświadczenie w moim życiu. Trudno opisać warstwy emocji, z którymi się mierzyłam – w tym ogromny smutek, urazę i złość. Uwierzcie mi, nikt nigdy nie powinien wychowywać dziecka przez FaceTime. Choć tak bardzo tęsknię za Kayą i pęka mi serce, wiem, jak wielkim błogosławieństwem jest bycie jej mamą”, pisała.

Hayden Panettiere nie żyje

Hollywood żegna jedną ze swoich najbardziej rozpoznawalnych gwiazd. Hayden Panettiere, którą miliony widzów pokochały m.in. za rolę w serialu „Herosi”, odeszła w wieku zaledwie 36 lat. Po jej śmierci bliscy opublikowali pełne emocji oświadczenie.

„Z głębokim smutkiem dzielimy się informacją o tragicznym odejściu naszej ukochanej Hayden. Była niezwykłym światłem i siłą natury, która przynosiła nieprzeliczony ogrom miłości i radości wszystkim, którzy ją znali - oraz milionom, którzy oglądali ją na ekranie”, przekazano.

Wciąż nie ujawniono oficjalnej przyczyny przedwczesnego odejścia gwiazdy. Pogrążeni w żałobie bliscy proszą tymczasem media o jedno — spokój i uszanowanie prywatności w niezwykle trudnym dla nich czasie.

Czytaj też: Hollywood pogrążone w żałobie. Nie żyje Hayden Panettiere. Miała zaledwie 36 lat. Przyczyny jej śmierci owiane są tajemnicą

Maria Jeleniewska i Tomasz Fornal razem? Plotki o ich relacji krążą od pewnego czasu

Spekulacje dotyczące Marii Jeleniewskiej i Tomasza Fornala nie pojawiły się wczoraj. Zainteresowanie ich znajomością wyraźnie wzrosło po zakończeniu wieloletniego związku influencerki z Kubą Nowosińskim. Jeleniewska i jej były partner poinformowali o rozstaniu wiosną, a w kolejnych tygodniach ich życie prywatne pozostawało jednym z szerzej komentowanych tematów w mediach społecznościowych. Niedługo później uwaga internautów skierowała się jednak w stronę reprezentanta Polski w siatkówce.

Fani zaczęli dostrzegać internetowe interakcje Jeleniewskiej i Fornala — wzajemne polubienia czy komentarze. Sama influencerka wspominała również w publikowanych materiałach o tajemniczym „crushu”, a internauci próbowali odgadnąć, kogo może mieć na myśli. Z czasem wśród nazwisk najczęściej przewijających się w tych teoriach pojawiło się właśnie nazwisko Tomasza Fornala.

W tym miejscu warto jednak postawić wyraźną granicę między tym, co wiadomo, a tym, co pozostaje wyłącznie interpretacją fanów. Ani Maria Jeleniewska, ani Tomasz Fornal nie potwierdzili, że są parą. Co więcej, gdy siatkarz został wcześniej zapytany o swoje życie uczuciowe podczas internetowej transmisji, zapewnił wprost, że nie ma dziewczyny. Jednocześnie dał do zrozumienia, że domyśla się, do czego nawiązuje pytanie.

To jednak nie wystarczyło, by zakończyć internetowe śledztwo. Zwłaszcza że później pojawiały się kolejne drobne interakcje tej dwójki. W połowie sierpnia 2026 roku wydarzyło się coś, co ponownie skierowało uwagę fanów właśnie na Jeleniewską i Fornala. Tym razem wszystko rozegrało się pod wakacyjnym nagraniem influencerki.

• ZOBACZ: Tomasz Fornal usłyszał pytanie o Marysię Jeleniewską. Ujawnił, czy są w związku. Jedno zdanie ucięło wszystkie plotki

Jeleniewska i Fornal znów podsycają plotki. Wszystko zaczęło się od TikToka z Hiszpanii

Maria Jeleniewska spędza czas w Hiszpanii, skąd regularnie dzieli się z obserwatorami wakacyjnymi kadrami. To właśnie tam powstało nagranie, które szybko przyciągnęło szczególną uwagę. Influencerka wykorzystała popularny trend, w ramach którego użytkownicy TikToka w żartobliwy sposób zwracają się do osoby, która wcześniej nie odpowiedziała na ich zainteresowanie.

Jeleniewska zasugerowała w filmie, że tajemniczy adresat mógłby być razem z nią w jej domu w Hiszpanii, spędzać czas na tarasie i korzystać z basenu, gdyby tylko wcześniej odpisał na wiadomość. Zakończyła swoją wypowiedź zachętą, by jednak odpowiedział, ponieważ — jak zasugerowała — wciąż nie jest za późno na przyjazd.

Nagranie samo w sobie nie przesądzało oczywiście, do kogo influencerka kierowała te słowa. I zapewne pozostałoby kolejnym lekkim, wakacyjnym TikTokiem, gdyby nie osoba, która postanowiła pojawić się w sekcji komentarzy. Był nią Tomasz Fornal.

Reprezentant Polski zostawił pod filmem zaledwie jedno słowo: „Aha”.

„Pozdrawiam cieplutko” — odpisała influencerka.

Czy oznacza to, że nagranie rzeczywiście było skierowane do Tomasza Fornala? Nie ma na to potwierdzenia. Sam komentarz sportowca również nie jest dowodem na istnienie romantycznej relacji. Pokazuje jednak, że oboje mają ze sobą kontakt w mediach społecznościowych i najwyraźniej z dystansem podchodzą do publicznych interakcji, które tak bardzo elektryzują ich obserwatorów.

• SPRAWDŹ TEŻ: Allan Krupa nie kryje uczuć! Tak zwrócił się do ukochanej w wyjątkowym dniu

Hayden Panettiere nie żyje. Aktorka zmarła w wieku 36 lat

Wiadomość o śmierci Hayden Panettiere nadaje historii jej rodziny wyjątkowo bolesny wymiar. Informację o odejściu aktorki potwierdził jej przedstawiciel w oświadczeniu przekazanym ABC News.

W kilku zdaniach bliscy pożegnali Hayden, przypominając przede wszystkim o tym, ile znaczyła dla ludzi, którzy mieli okazję znać ją osobiście, ale także dla widzów śledzących przez lata jej ekranową karierę

„Z ogromnym smutkiem dzielimy się tragiczną wiadomością o śmierci naszej ukochanej Hayden. Była niezwykłym światłem i siłą natury, która wnosiła niezmierzoną ilość miłości i radości w życie wszystkich, którzy ją znali — a także milionów widzów, którzy oglądali ją na ekranie”, napisano w oświadczeniu. To właśnie te słowa stały się oficjalnym potwierdzeniem śmierci Hayden Panettiere i jednocześnie pożegnaniem aktorki przez jej najbliższych.

Czytaj też: Hollywood pogrążone w żałobie. Nie żyje Hayden Panettiere. Miała zaledwie 36 lat. Przyczyny jej śmierci owiane są tajemnicą

Świat pokochał ją jako Claire Bennet. Później przyszło „Nashville”

Dla milionów widzów jej twarz na zawsze pozostanie związana z serialem „Herosi”. Hayden Panettiere wcieliła się w Claire Bennet i właśnie ta rola przyniosła jej światową popularność.

Później przyszło „Nashville”, gdzie zagrała Juliette Barnes. Była to kolejna kreacja, która mocno zapisała jej nazwisko w telewizyjnej popkulturze i zaowocowała dwiema nominacjami do Złotych Globów. Panettiere zapisała się także w pamięci miłośników mocniejszych filmowych emocji — widzowie doskonale znają ją z kultowej serii horrorów „Krzyk”. Wystąpiła także w produkcjach: „I Love You, Beth Cooper” i „Amanda Knox”. Aktorka wystąpiła ponadto w grze „Until Dawn”.

Dziś tytuły te układają się w opowieść o karierze zakończonej zdecydowanie zbyt wcześnie. Panettiere miała przed kamerą charakterystyczną energię, dzięki której jej role pozostawały w pamięci widzów.

Rodzinna tragedia Panettiere. Wcześniej zmarł młodszy brat Hayden

Historia rodziny Panettiere już wcześniej została naznaczona dramatyczną stratą. W lutym 2023 r. nagle zmarł młodszy brat Hayden, Jansen Panettiere. Miał zaledwie 28 lat. Był aktorem, podobnie jak jego starsza siostra, jednak z czasem coraz więcej miejsca w swoim życiu oddawał sztuce. Jego niespodziewane odejście stało się dla najbliższych ciosem, który na długo zmienił ich rzeczywistość.

Hayden nie ukrywała, jak głęboko przeżyła śmierć brata. Łączyła ich szczególna więź, dlatego nagłe odejście Jansena pozostawiło w jej życiu dotkliwą pustkę. Aktorka później otwarcie opowiadała o stracie i o tym, jak mocno wpłynęła ona na jej codzienność. Za ekranowym blaskiem i zawodowymi sukcesami kryło się wówczas doświadczenie bardzo osobistej żałoby.

„Dziś mijają 2 lata, odkąd straciłam mojego młodszego brata. Ten niezwykły człowiek wpłynął na życie tak wielu osób. Szczególnie na moje. Tego bólu nie da się zmierzyć. Modlę się, żebyś był w pięknym miejscu, J. Żebyś zaznał spokoju i żeby, kiedy wszystko już się skończy… dane mi było znów cię zobaczyć. Spoczywaj w pokoju, braciszku. Tak bardzo za tobą tęsknimy i kochamy cię ponad wszystko”, pisała aktorka w 2025 roku.

Po śmierci Jansena ujawniono, co doprowadziło do jego nagłego odejścia. Przyczyną była kardiomegalia oraz powikłania związane z zastawką aortalną.

Dziś historia rodziny Panettiere ma kolejny tragiczny rozdział. Po śmierci Jansena bliscy muszą zmierzyć się z odejściem Hayden.

Dlatego jeśli nie chcesz kolejnego kremowego salonu, ale intensywny granat, bordo czy szmaragd wydają ci się zbyt odważne, istnieje bezpieczne, ale i efektowne rozwiązanie pomiędzy. Oliwkowa zieleń jest spokojna, przygaszona i inspirowana kolorami natury, a jednocześnie ma zdecydowanie więcej charakteru niż klasyczny beż.

Co ważne, nie trzeba malować na oliwkowo wszystkich ścian. Ten kolor potrafi zrobić największe wrażenie zastosowany oszczędnie – za kanapą, wezgłowiem łóżka, stołem w jadalni albo na zabudowie kuchennej. Jest jednak kilka zasad, o których warto pamiętać, ponieważ ten sam odcień może prezentować się zupełnie inaczej w jasnym salonie i niewielkiej, ciemnej sypialni.

Oliwkowa zieleń na ścianach. Co to właściwie za kolor?

Oliwkowy nie jest typową zielenią. Nie ma świeżości mięty ani intensywności szmaragdu. Nie jest też tak głęboki i chłodny jak niektóre odcienie butelkowej zieleni. To przygaszona zieleń z domieszką żółtych i ziemistych tonów, dzięki którym może wyglądać znacznie spokojniej.

I właśnie dlatego jest interesującą alternatywą dla neutralnych kolorów. Z jednej strony ściana jest wyraźnie kolorowa, z drugiej – nie musi dominować nad całym pomieszczeniem.

Odcieni oliwkowych jest jednak wiele. Dlatego przed pomalowaniem całej ściany warto sprawdzić próbkę farby bezpośrednio w pomieszczeniu. Niewielki fragment koloru oglądany w sklepie może wyglądać zupełnie inaczej niż duża powierzchnia w salonie.

Oliwkowy i drewno to wyjątkowo udany duet

Jeśli w mieszkaniu jest dużo drewna, oliwkowa zieleń jest szczególnie łatwa do wprowadzenia. Oba elementy odwołują się bowiem do kolorów kojarzonych z naturą.

Jasny dąb pozwala stworzyć lekką aranżację. Oliwkowa ściana, dębowy stół, kremowe krzesła i lniane zasłony to zestawienie, które nie potrzebuje wielu dodatkowych kolorów, by wyglądać efektownie.

Ciemniejsze drewno daje z kolei zupełnie inny efekt. Orzech i ciemnobrązowe wybarwienia w zestawieniu z głęboką oliwką mogą nadać wnętrzu bardziej elegancki, klasyczny charakter. W takim pomieszczeniu dobrze odnajdą się również skórzane lub karmelowe akcenty.

Warto uważać natomiast na liczbę różnych odcieni drewna. Jeśli podłoga, stół, komoda i półki mają zupełnie inne wybarwienie, dodanie kolejnego mocnego koloru może wprowadzić wizualny chaos.

Z czym łączyć oliwkową zieleń? Te kolory są najłatwiejsze

Nie musisz wyrzucać beżowych mebli tylko dlatego, że chcesz odejść od beżowych ścian. Wręcz przeciwnie. Oliwkowa zieleń i beż bardzo dobrze mogą się uzupełniać.

Najprostsza paleta to oliwka, złamana biel, krem i naturalne drewno. Takie połączenie będzie spokojne i stosunkowo łatwe do zastosowania nawet w niewielkim mieszkaniu.

Jeżeli zależy ci na cieplejszym efekcie, można dodać karmel, koniakowy brąz albo terakotę. Nie potrzeba ich wiele. Karmelowy fotel, dwie poduszki lub ceramiczne donice mogą wystarczyć.

Oliwka dobrze wygląda również z czernią, ale warto potraktować ją jako akcent. Czarne uchwyty, nogi stołu, rama lustra czy niewielka lampa mogą nadać aranżacji bardziej graficzny charakter bez zaciemniania całego wnętrza.

Ciekawym zestawieniem jest również oliwkowa zieleń ze złamanymi bielami. Czysta, chłodna biel może stworzyć mocniejszy kontrast, podczas gdy odcienie kości słoniowej i śmietankowe dadzą znacznie łagodniejszy rezultat.

Zanim kupisz farbę, zrób ten prosty test

W przypadku oliwkowej zieleni światło ma ogromne znaczenie. W jasnym pomieszczeniu kolor może prezentować się jako ciepły i naturalny. Przy słabszym świetle ten sam odcień może stać się zdecydowanie ciemniejszy i bardziej ziemisty.

Dlatego zamiast wybierać kolor wyłącznie na podstawie wzornika, dobrze jest kupić próbkę i nanieść ją na większy fragment ściany. Można też pomalować duży arkusz papieru lub kartonu i ustawiać go w różnych częściach pokoju.

Kolor warto obejrzeć rano, po południu i wieczorem przy sztucznym oświetleniu. Dopiero wtedy widać, czy oliwkowy pozostaje zielony, czy zaczyna mocno wpadać w brąz lub khaki.

Ma to szczególne znaczenie w małych i słabo doświetlonych pomieszczeniach. Bardzo ciemna oliwka zastosowana na wszystkich ścianach może optycznie zwiększyć wrażenie ciężkości aranżacji. Jeśli zależy ci na lżejszym efekcie, bezpieczniejszym rozwiązaniem będzie jaśniejszy odcień albo pojedyncza oliwkowa powierzchnia zestawiona z kremem.

Jedna oliwkowa ściana może odmienić salon

Najprostszy sposób na wykorzystanie tego koloru? Pomalowanie jednej ściany zamiast całego pomieszczenia.

W salonie naturalnym miejscem jest ściana za sofą. Jeśli masz kremową, beżową, karmelową albo jasnoszarą kanapę, oliwkowe tło może sprawić, że mebel zacznie zdecydowanie bardziej wyróżniać się w aranżacji.

Drugą możliwością jest ściana z telewizorem. Ciemniejsza, przygaszona zieleń tworzy mniej kontrastowe tło dla czarnego ekranu niż czysta biel. Można zestawić ją z drewnianą szafką RTV, prostymi półkami i lampami w ciepłych kolorach.

W większym salonie oliwkę można wykorzystać także do wizualnego zaznaczenia jednej strefy. Przykład? Jeśli salon łączy się z jadalnią, na zielono można pomalować ścianę przy stole, pozostawiając część wypoczynkową kremową.

Oliwkowa sypialnia. Tutaj ten kolor pokazuje zupełnie inne oblicze

W salonie oliwkowa zieleń może być przede wszystkim dekoracyjnym akcentem, ale w sypialni szczególnie dobrze sprawdza się jako kolor budujący całą paletę aranżacji. Przygaszony odcień nie musi dominować nad pomieszczeniem tak mocno jak intensywny szmaragd czy granat, dlatego można wykorzystać go zarówno na ścianie, jak i w tekstyliach czy meblach.

Najprostszym rozwiązaniem jest pomalowanie ściany znajdującej się bezpośrednio za łóżkiem. Dzięki temu kolor staje się naturalnym tłem dla najważniejszego mebla w sypialni, a jednocześnie nie otacza nas ze wszystkich stron. Pozostałe ściany mogą być kremowe, złamane bielą albo utrzymane w bardzo jasnym, ciepłym beżu.

Takie zestawienie ma jeszcze jedną zaletę: nie trzeba wymieniać całego wyposażenia sypialni. Jeśli masz już drewniane łóżko, beżowe wezgłowie, jasną komodę czy kremowe zasłony, oliwkowa ściana może połączyć te elementy w bardziej wyrazistą całość. Można te dodać poduszki we wzór łączący dwa dominujące w sypialni kolory.

Co zamiast oliwkowej ściany za łóżkiem?

Ściana za wezgłowiem jest najbardziej oczywistym rozwiązaniem, ale nie jedynym. Jeśli łóżko stoi przy ścianie z oknem albo układ pomieszczenia na to nie pozwala, oliwkę można jednak wykorzystać inaczej. Ciekawym rozwiązaniem będzie pomalowanie wnęki, fragmentu ściany albo zabudowy znajdującej się naprzeciwko łóżka. Kolor może również zaznaczyć niewielki kącik z toaletką czy fotelem.

W większej sypialni można pójść o krok dalej i wykorzystać oliwkową zieleń na dwóch sąsiadujących powierzchniach. Pozostałe ściany warto wtedy zostawić jasne, aby zachować równowagę między mocniejszym kolorem a neutralnym tłem.

Oliwkowy nie musi zresztą występować wyłącznie w postaci farby. Tapicerowany zagłówek w tym kolorze może dać równie ciekawy efekt, szczególnie na kremowej lub jasnobeżowej ścianie. To rozwiązanie dla osób, które wolą zachować neutralne ściany, ale nie chcą rezygnować z modniejszego akcentu.

Mała sypialnia też może być oliwkowa. Jest jeden warunek

Niewielki metraż nie oznacza, że trzeba ograniczyć się do bieli. W małej sypialni warto jednak uważniej wybrać zarówno odcień, jak i miejsce jego zastosowania.

Jeśli pomieszczenie jest małe i ma niewielkie okno, bardzo ciemna oliwkowa zieleń zastosowana na wszystkich ścianach może dać cięższy efekt. Bezpieczniejszym wyborem będzie jedna zielona ściana i trzy jasne albo jaśniejszy, bardziej przygaszony wariant oliwki.

Warto też ograniczyć liczbę mocnych kolorów. Oliwkowa ściana, kremowe tekstylia, jasne drewno i jeden brązowy akcent w zupełności wystarczą. Dodawanie do tego granatu, bordo, czerni i kilku różnych wzorów może sprawić, że niewielka przestrzeń stanie się wizualnie przeładowana.

Duże znaczenie mają również zasłony. Jeśli sypialnia jest ciemna, ciężkie, bardzo ciemne kotary mogą dodatkowo ograniczać ilość światła. Jaśniejsze tkaniny w kolorze lnu, écru lub ciepłej bieli pozwolą zachować lekkość aranżacji.

Oliwkowe dodatki do sypialni. Nie musisz nawet kupować farby

Jeśli nie jesteś jeszcze przekonana do zielonej ściany, sypialnia daje wyjątkowo dużo możliwości przetestowania tego koloru bez remontu.

Najprostszy sposób to oliwkowa narzuta lub komplet poduszek dekoracyjnych. Na jasnej pościeli taki akcent będzie dobrze widoczny, ale łatwo go wymienić, jeśli kolor się znudzi.

Kolejną możliwością są zasłony. Duża powierzchnia tkaniny sprawia, że oliwkowy staje się ważną częścią aranżacji nawet przy całkowicie neutralnych ścianach. Można również zdecydować się na zielony zagłówek, niewielki fotel, ławkę ustawioną w nogach łóżka albo dywan z oliwkowym motywem.

Nie trzeba przy tym kupować wszystkich elementów w identycznym kolorze. Lepiej wybrać jeden lub dwa mocniejsze oliwkowe akcenty, a resztę aranżacji oprzeć na kremach, drewnie i brązach.

W kuchni oliwkowa zieleń może wyglądać jeszcze ciekawiej

Oliwkowy kolor nie musi pojawiać się wyłącznie na ścianach. Bardzo mocnym elementem aranżacji mogą być oliwkowe fronty kuchenne.

Najprostsze zestawienie to zielone szafki, drewniany blat i jasna ściana. Jeżeli zabudowa jest duża, można zastosować oliwkowy wyłącznie na dolnych frontach, a górne pozostawić białe lub kremowe. Dzięki temu kuchnia nie będzie sprawiała wrażenia tak ciężkiej. Pamiętaj, że nie musisz w tym celu wymieniać frontów. Można je pomalować farbą do renowacji albo po prostu oddać do lakierni. To zdecydowanie tańsze rozwiązanie niż wymiana całej zabudowy.

Inna możliwość to pozostawienie neutralnych mebli i pomalowanie na oliwkowo jednej ściany w jadalnianej części kuchni. Przy drewnianym stole i prostych krzesłach taki zabieg wystarczy, aby kolor stał się jednym z najważniejszych elementów wnętrza.

Oliwka może pojawić się także na mniejszych powierzchniach: kredensie, wyspie kuchennej czy wolnostojącej szafce. To rozwiązanie dla osób, które nie chcą wymieniać całej zabudowy.

Nie chcesz malować? Oliwkową zieleń można wprowadzić do wnętrza Евгений Порохинw jeden dzień

Jest też sposób dla osób, które wynajmują mieszkanie albo po prostu nie mają ochoty otwierać puszki z farbą. Oliwkową zieleń można najpierw przetestować na dodatkach.

Najłatwiej zacząć od tekstyliów. Dwie lub trzy poszewki, pled albo zasłony pozwolą sprawdzić, czy kolor współgra z kanapą, podłogą i meblami. W sypialni może to być narzuta, a w jadalni obrus lub tapicerowane krzesła.

Kolejny krok to większy element: fotel, dywan, komoda albo lampa. Dobrym rozwiązaniem może być także pomalowanie starego drewnianego mebla zamiast ściany. Oliwkowa witryna czy niewielka szafka ustawiona na tle kremowej ściany może stać się głównym kolorystycznym akcentem pomieszczenia.

W ten sposób łatwo sprawdzić trend bez podejmowania decyzji o większym remoncie.

Tego błędu lepiej nie popełniać z oliwkową zielenią

Największą pułapką jest założenie, że skoro oliwkowy jest przygaszony, można zastosować go wszędzie. Cztery zielone ściany, ciemne meble, ciężkie zasłony i niewielka ilość światła mogą dać zupełnie inny rezultat niż jasna aranżacja oglądana na inspiracyjnym zdjęciu.

Dlatego warto kontrolować proporcje. Jeśli ściana jest ciemna, pozostałe duże powierzchnie mogą być jaśniejsze. Jeśli wybierasz oliwkowe meble kuchenne, nie musisz dodatkowo malować ścian na identyczny kolor. A jeśli decydujesz się na zieloną sofę, spokojne tło pozwoli jej grać pierwsze skrzypce.

Warto też unikać kupowania wszystkich dodatków w dokładnie tym samym odcieniu oliwki. Wnętrze wygląda ciekawiej, gdy kolor pojawia się jako główny motyw, a obok niego występują kremy, brązy, drewno i pojedyncze kontrastujące elementy.

Nina Gocławska: kariera w telewizji, małżeństwo

Nina Gocławska urodziła się w 1957 roku. Już od dziecka marzyła o karierze tanecznej, mimo że rodzice chcieli, by została lekarką, a zdaniem jej babci świat baletu „trącał półświatkiem”. Ona się jednak uparła i postanowiła startować do warszawskiej Szkoły Baletowej. Gdy szła na egzamin, cała rodzina do samego końca miała nadzieję, że placówka jej nie przyjmie. A jednak! Na przekór krewnym Nina Gocławska ukończyła szkołę i zaraz po uzyskaniu dyplomu zaczęła tańczyć w Cygańskim Zespole Pieśni i Tańca „Roma”, w którym była jedyną Polką. Następnie dołączyła do zespołu „Mazowsze”, by finalnie grać i tańczyć w Teatrze Syrena.

Na początku lat 80. wyszła za mąż. „Wzięłam ślub z człowiekiem, który był moją wielką miłością. Wiedziałam, że jest chory, ale nie miało to dla mnie znaczenia” – opowiadała w „Życiu Warszawy”. Wtedy też jej kariera zaczęła nabierać rozpędu. Dostała rolę w kultowym serialu „07 zgłoś się”, gdzie wcielała się w rolę pięknej stewardessy. Chociaż jej postać miała być znacznie bardziej rozbudowana, Nina Gocławska pojawiła się w zaledwie dwóch odcinkach. Zaszła w ciążę, urodziła córkę i chciała jak najwięcej czasu spędzić ze swoją rodziną. To było dla niej ważniejsze niż stanie w świetle reflektorów.

Czytaj także: Historia miłości Krystyny Mazurówny i Tadeusza Plucińskiego. "To małżeństwo było moim największym życiowym błędem"

Nina Gocławska i Bronisław Cieślak w serialu "07 zgłoś się"

Nina Gocławska popularność zyskała jako „Pani Małgosia”

Nina Terentiew, dziennikarka i prezenterka telewizyjna, zauważyła ogromny talent drzemiący w Ninie Gocławskiej i postanowiła, że zrobi z nią prawdziwą gwiazdę. Dzięki niej aktorka została „Panią Małgosią” – prezenterką w programie „Piękni i wspaniali”. Program był nadawany w poniedziałkowe wieczory i przyciągał przed telewizory niemal wszystkich Polaków. Teksty dla Niny Głodowskiej pisała Maria Czubaszek, dziennikarka i satyryczka. „Z dnia na dzień program zdobył ogromną popularność. Nigdy nie umiałam poczuć się jak gwiazda. Nie było zresztą na to czasu” – mówiła Nina Gocławska na łamach „Życia Warszawy”.

Z czasem znali ją już niemal wszyscy. Nie tylko występowała w „Pięknych i wspaniałych”, ale także była prezenterką i konferansjerką na wielu imprezach branżowych i rozrywkowych oraz kilkakrotnie prowadziła konkurs Miss Polonia. Mimo wszystko zawsze była skromna, uśmiechnięta, rodzinna i serdeczna. I właśnie za to pokochali ją Polacy.

Czytaj także: Kim była Gabriela Obremba, pierwsza żona Andrzeja Wajdy? Zakochała się w nim bez pamięci

Rodzina lub kariera

Na początku lat 90. Nina Gocławska pojawiała się w telewizji coraz rzadziej, aż w końcu w 1996 roku zniknęła z niej na dobre. Zrezygnowała z kariery, by opiekować się swoim chorym mężem. Była wtedy lubianą i docenianą gwiazdą, a wszyscy wróżyli jej ogromną karierę. Dla niej to nie miało jednak znaczenia. Czuwała przy swoim mężu dzień i noc, co kilka godzin robiąc mu dializy. W wywiadach podkreślała, że nie czuła się wtedy nieszczęśliwa, ponieważ bardzo go kochała. Gdy zmarł, pogrążyła się w żałobie.

Nie narzekała na swój los nawet w najtrudniejszych momentach życia. Powtarzała, że jest w czepku urodzona. „A czy mam jakiś powód, żeby się załamywać? Jestem zdrowa, mam wspaniałą córkę i przyjaciół, których bardziej cenię niż myśl o nowym związku” – mówiła „Życiu Warszawy”.

Pozytywnego nastawienia i woli walki nie zabrakło jej także wtedy, gdy lekarze zdiagnozowali u niej nowotwór. Chciała żyć, bo wiedziała, że ma dla kogo. Odeszła 17 lat temu, 18 marca 2009 roku, mając 51 lat. Jej ciało spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

CZYTAJ TEŻ: Wielkie szczęście i rodzinny dramat. Oto historia miłości Wojciecha Młynarskiego i Adrianny Godlewskiej

Nina Gocławska, 17.07.2006

Hayden Panettiere nie żyje. Aktorka odeszła w wieku 36 lat

Ta wiadomość poruszyła wielbicieli aktorki. Hayden Panettiere nie żyje. Gwiazda, którą widzowie pokochali za role w głośnych amerykańskich produkcjach, zmarła nagle w wieku 36 lat. Wiadomość o jej śmierci potwierdził w niedzielę, 16 sierpnia 2026 r., przedstawiciel aktorki w rozmowie z ABC News.

W przepełnionym bólem oświadczeniu ojciec aktorki, Skip Panettiere, oraz jej reprezentant pożegnali Hayden niezwykle osobistymi słowami. Pisali o głębokim smutku po stracie ukochanej osoby, wspominając ją jako wyjątkowe „światło” i prawdziwą „siłę natury”. Podkreślili, że wnosiła miłość i radość zarówno w życie najbliższych, jak i milionów widzów.

„Z głębokim smutkiem dzielimy się tragiczną wiadomością o odejściu naszej ukochanej Hayden. Była niezwykłym światłem i siłą natury, która przynosiła niesamowitą miłość i radość wszystkim, którzy ją znali, oraz milionom ludzi, którzy oglądali ją na ekranie”, przekazano.

Panettiere odeszła na kilka dni przed 37. urodzinami, które obchodziłaby 21 sierpnia. Za jej ekranowym dorobkiem stała jednak historia znacznie dłuższa niż wskazywałby na to jej wiek. Przed kamerą pojawiała się od najmłodszych lat, a z czasem jej nazwisko stało się rozpoznawalne daleko poza granicami Stanów Zjednoczonych.

Czytaj też: Tak wyglądała suknia ślubna Georginy Rodriguez. Kreacja z poruszającym znaczeniem zachwyca prostą formą

Przyczyna śmierci Hayden Panettiere pozostaje nieznana

Ostatnie godziny życia Hayden Panettiere pozostają pełne niewiadomych. Choć wiadomość o jej śmierci została już potwierdzona, wciąż brakuje odpowiedzi na najbardziej podstawowe pytania. Oficjalnie nie ujawniono przyczyny odejścia aktorki, a szczegóły tego, co wydarzyło się tuż przed jej śmiercią, pozostają nieznane.

Wiadomo jedynie, że jeszcze w sobotę nic nie zapowiadało tak tragicznego finału. Jak podaje TMZ, Hayden Panettiere wraz z Brianem Hickersonem, z którym była związana, miała wyruszyć z Los Angeles na południe USA. I właśnie tutaj ślad się urywa. Nie podano, dokąd dokładnie dotarli, gdzie się zatrzymali ani w jakim miejscu zmarła gwiazda. Sam Hickerson do tej pory nie skomentował jej odejścia. TMZ informuje jedynie, że jego rodzina została powiadomiona.

Czytaj też: Ronaldo i Georgina w końcu ujawnili prawdę o ślubie. Powiedzieli sobie „tak” w salonie

Źródło: Wikipedia, Pudelek, Plejada

Jan Borysewicz o pierwszym małżeństwie. „Byłem za młody”

Jan Borysewicz wrócił do historii swojego pierwszego małżeństwa w wywiadzie rzece „Mniej obcy”, który ukazał się w 2022 roku. W rozmowie z Marcinem Prokopem gitarzysta Lady Pank opowiedział o relacji z Danutą i okolicznościach, w których się poznali.

Oboje byli wówczas bardzo młodzi i mieli za sobą trudne doświadczenia. Borysewicz stracił brata, a Danucie zmarła matka. Niedługo po rozpoczęciu ich znajomości okazało się natomiast, że zostaną rodzicami. Muzyk nie ukrywał, że sytuacja rozwijała się dla niego bardzo szybko.

„Byłem za młody. To wszystko stało się tak nagle. Mój brat się powiesił, Dance też umarła matka. Idąc przez dzielnicę, zderzyliśmy się głowami. Ja płakałem, ona płakała i tak się poznaliśmy. A potem zaszła w ciążę” – mówił Borysewicz.

Ciąża Danuty postawiła ich przed kolejną decyzją. Borysewicz przyznał, że sam nie uważał się wówczas za osobę gotową na to, co miało nastąpić.

ZOBACZ TEŻ: Opole zamarło, gdy Jan Borysewicz wspomniał o początkach Lady Pank. „Bez ciebie by się nie udało”

Dlaczego Jan Borysewicz wziął ślub? „Poczułem się winny”

W swoich wspomnieniach Jan Borysewicz bardzo bezpośrednio opisał okoliczności, które doprowadziły do ślubu z Danutą. Muzyk przyznał, że decyzja o małżeństwie była związana z jej ciążą.

Nie ukrywał też, jak oceniał sytuację z perspektywy czasu. Oboje znali się krótko, a on sam powiedział Danucie, że jest za młody i nie nadaje się do roli, przed którą nagle stanął.

„To była klasyczna wpadka dwojga ludzi, którzy się ledwie znali. Powiedziałem jej, że jestem za młody, że się absolutnie do tego nie nadaję. A ona na to: To w takim razie sama urodzę, a ciebie nie chcę znać. Poczułem się winny. Obszedłem więc kilka razy tę ławkę, na której siedzieliśmy, i powiedziałem: Dobra, niech będzie, weźmiemy ślub” – wspominał.

To właśnie w takich okolicznościach zapadła decyzja o pierwszym małżeństwie Borysewicza. Jak wynika z jego wypowiedzi, nie planował wcześniej ślubu i nie czuł się gotowy na rolę męża ani ojca.

Pierwsze małżeństwo Borysewicza się rozpadło

Małżeństwo Jana Borysewicza i Danuty ostatecznie nie przetrwało. Muzyk przyznał, że ani on, ani jego ówczesna żona nie podchodzili do niego zbyt poważnie. Według Borysewicza odpowiedzialność za rozpad związku ponosili oboje.

Po rozwodzie nastąpił również kolejny etap w relacji gitarzysty z córką Joanną. Borysewicz nie angażował się w jej wychowanie, a ich drogi stopniowo coraz bardziej się rozchodziły.

W życiu muzyka zaszły wówczas także duże zmiany. Opuścił Wrocław i ruszył do Warszawy. Rozpoczął się okres związany z Lady Pank. Borysewicz, mówiąc o tamtym czasie, nie ukrywał, jakie miało to konsekwencje dla jego ojcostwa.

Jan Borysewicz o córce Joannie. „Moje ojcostwo się rozmyło”

Szczególnie mocno brzmią słowa Borysewicza dotyczące córki. Muzyk otwarcie powiedział, że po pewnym czasie przestał uczestniczyć w jej wychowaniu. Przyznał również, że nie był przygotowany do bycia ojcem.

„Przez moment byliśmy rodziną. Tylko potem ruszyłem w świat, czyli z Wrocławia do Warszawy, zaczęło się Lady Pank i moje ojcostwo się rozmyło. Nie byłem na nie gotowy” – powiedział w rozmowie z Marcinem Prokopem.

Wyjazd z Wrocławia do Warszawy oraz początek działalności Lady Pank Borysewicz wymienił więc bezpośrednio, opisując moment, w którym jego ojcostwo zaczęło się „rozmywać”.

Po latach relacja z Joanną pozostaje bardzo ograniczona. Muzyk nie próbował przy tym przenosić odpowiedzialności za tę sytuację na córkę.

Borysewicz nie ukrywa prawdy o relacji z córką. „To ja tak chciałem”

Jan Borysewicz przyznał, że obecnie kontaktuje się z Joanną bardzo rzadko. W swojej wypowiedzi jasno zaznaczył, kto jego zdaniem odpowiada za taki stan rzeczy.

„Dziś kontaktujemy się ze sobą bardzo rzadko. To ja tak chciałem, to była moja decyzja” – wyznał.

Borysewicz wskazał też, że nie uczestniczył w wychowaniu Joanny. Nie miał tym samym wpływu na podejmowane przez nią wybory ani na to, jakim stała się człowiekiem. W konsekwencji nie widzi podstaw do przedstawiania ich obecnej relacji jako bliskiej.

„Skoro nie uczestniczyłem w wychowaniu Aśki, nie miałem wpływu na jej wybory, na to, jakim jest człowiekiem, to trudno dziś udawać więź, której nigdy nie było” – powiedział.

Wypowiedzi Borysewicza pozostawiają niewiele niedopowiedzeń w kwestii tego, jak sam opisuje swoje pierwsze małżeństwo i późniejszą relację z córką. Przyznał, że do ślubu z Danutą doszło po tym, jak zaszła w ciążę, a on poczuł się winny. Po rozpadzie małżeństwa nie uczestniczył natomiast w wychowaniu Joanny.

Dziś ojciec i córka kontaktują się bardzo rzadko. Borysewicz mówi o tym wprost i podkreśla, że był to rezultat jego własnej decyzji. Najmocniej podsumowują to jego słowa o tym, że trudno „udawać więź, której nigdy nie było”.

Źródło: Pudelek

Ślub Cristiano Ronaldo i Georgina Rodriguez: szczegóły skromnej uroczystości

Cristiano Ronaldo i Georgina Rodriguez pobrali się 11 sierpnia w Cascais (Portugalia), niemal dokładnie dziesięć lat po tym, jak się poznali. I choć od miesięcy pojawiały się kolejne plotki dotyczące daty i miejsca ceremonii oraz listy zaproszonych gości, para ostatecznie zdecydowała się na coś zupełnie przeciwnego niż zakładano. Ich ślub odbył się w domowym zaciszu, w salonie, przy stole, przy którym na co dzień cała rodzina je śniadania, obiady i kolacje.

To właśnie ten szczegół najlepiej pokazuje, czego Georgina chciała od tego dnia. Jak wyjaśniła w ekskluzywnej relacji dla „Vogue'a”, zależało jej na tym, aby za 30 lat ich dzieci mogły spojrzeć na ten sam stół i pomyśleć, że właśnie tutaj wydarzyło się coś wyjątkowego – ich rodzice złożyli sobie przysięgę małżeńską.

To decyzja szczególnie wymowna w przypadku pary, która mogła pozwolić sobie właściwie na każdą najbardziej spektakularną lokalizację. Georgina w rozmowie z magazynem wspomniała, że jako dziewczynka marzyła o wielkim zamku, powozie, długiej sukni i diamentowej koronie. Z czasem jednak jej wyobrażenie o idealnym ślubie całkowicie się zmieniło.

Tuż po uroczystości para udała się do Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej, gdzie w kameralnych warunkach otrzymała błogosławieństwo. Georgina przyznała, że poczuła tam wyjątkowy spokój. Jak więc wynika z opowieści pary młodej, ślub był dla nich bardzo osobistym momentem, podczas którego oddali hołd trzem najważniejszym dla nich wartościom: rodzinie, wierze i miłości.

Na większe wesele (być może) przyjdzie jeszcze czas. Georgina nie wyklucza bowiem, że w przyszłości wraz z Cristiano zorganizują spektakularną uroczystość, aby uczcić swoją miłość w towarzystwie dalszej rodziny i przyjaciół.

Suknia ślubna Georginy Rodriguez: prosta forma i chwytająca za serce symbolika

Z relacji opublikowanej na łamach „Vogue'a” dowiedzieliśmy się również, jak Georgina Rodriguez wyglądała w dniu ślubu. I faktycznie trudno o bardziej zaskakujący wybór. Ukochana Cristiano Ronaldo postawiła na customowy zestaw Gucci złożony z białej koszuli oraz jedwabnej, dopasowanej spódnicy midi i taliowanej marynarki.

Całość była niezwykle prosta, ale właśnie dzięki temu wyglądała szlachetnie. Georgina uzupełniła look szpilkami Gucci, tworząc zestaw, który bardziej przypominał wyrafinowany, minimalistyczny komplet na specjalne okazje niż tradycyjną ślubną kreację.

Nie był to jednak przypadkowy wybór marki. Gucci jest częścią historii miłosnej Georginy i Cristiano. To właśnie w butiku włoskiego domu mody w Madrycie pracowała Georgina Rodriguez, kiedy po raz pierwszy spotkała Ronaldo. Dziesięć lat później to Gucci stworzyło ich ślubne stroje. To symboliczne zamknięcie pewnego rozdziału w życiu pary.

Jak przyznał Demna Gvasalia, dyrektor artystyczny Gucci, możliwość ubrania pary na ten moment była wyjątkowa właśnie ze względu na ich historię. Co ciekawe, Georgina od początku nie chciała, aby Gucci „przebrało” ich na ślub. Zależało jej na tym, aby ubrania pasowały do charakteru uroczystości: były proste, osobiste i prawdziwe. I właśnie to udało się osiągnąć.

Stylizację panny młodej dopełniła imponująca biżuteria, nawiązująca do pierścionka zaręczynowego żony piłkarza. Na szyi Georginy pojawił się naszyjnik Chopard z 50-karatowym diamentem.

Georgina postawiła również na minimalistyczną fryzurę i makijaż. Rozpuszczone włosy z eleganckim przedziałkiem na boku oraz naturalny makijaż. Usta w odcieniu nude i mleczne paznokcie perfekcyjnie współgrały z minimalistyczną kreacją.

Cristiano również miał na sobie total look z metką Gucci. Założył przygotowany specjalnie dla niego garnitur, dzięki czemu stylizacje obojga tworzyły spójną całość.

Allan Krupa i Katarzyna Barbara Grzączkowska świętują pierwszą rocznicę

W życiu uczuciowym Allana Krupy trwa wyjątkowy czas. Jedyny syn Edyty Górniak świętuje wraz z Katarzyną Barbarą Grzączkowską pierwszą rocznicę związku. Dokładnie rok temu ukochana pojawiła się w jego życiu, a teraz młody artysta postanowił podsumować wspólnie spędzony czas.

Z okazji pierwszej rocznicy Allan Krupa opublikował w sieci galerię pamiątkowych fotografii. Towarzyszył im rozbudowany wpis skierowany bezpośrednio do Katarzyny Barbary Grzączkowskiej. Artysta nie ukrywał swoich uczuć i opisał, jakie znaczenie miał dla niego czas spędzony z partnerką.

Allan Krupa i Katarzyna Barbara Grzączkowska mogą pochwalić się wspólnymi kadrami z różnych sytuacji. W opublikowanej galerii znalazły się zarówno zdjęcia wykonane podczas oficjalnych wyjść, jak i fotografie pokazujące parę w bardziej codziennym wydaniu.

ZOBACZ TEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości

Allan Krupa pokazał wspólne zdjęcia z partnerką

Rocznicowa publikacja nie ograniczyła się do jednego zdjęcia. Allan Krupa przygotował galerię fotografii dokumentujących wspólne chwile z ukochaną. Na części kadrów para prezentuje się w eleganckich stylizacjach podczas oficjalnych wyjść i na czerwonych dywanach. Inne fotografie mają zdecydowanie bardziej codzienny charakter.

Zdjęciom towarzyszyło osobiste wyznanie. Syn Edyty Górniak podsumował w nim minione 12 miesięcy. Z jego słów wynika, że był to dla niego szczególny okres, który nie tylko zapisał się w jego życiu, ale również wiele go nauczył.

„Ten wspólnie spędzony ostatni rok, dzięki Tobie był nie tylko najpiękniejszym w moim życiu” – napisał Allan Krupa. W dalszej części wpisu podkreślił, że ten czas wiele go nauczył i rozwinął.

Syn Edyty Górniak zdobył się na wyjątkowe wyznanie

Rocznica stała się dla Allana Krupy okazją do skierowania do partnerki szeregu podziękowań. Artysta napisał o „cieple i świetle”, a opisując wpływ wspólnie spędzonego czasu, odwołał się również do duchowych doświadczeń.

We wpisie stwierdził, że dzięki ukochanej jego dusza „rozkwitła do poziomu wyższości”, którego wcześniej nie potrafił sobie wyobrazić. Podziękował Katarzynie Barbarze Grzączkowskiej również za pokazanie mu innej perspektywy świata.

To właśnie osobisty opis zamieszczony przy rocznicowych fotografiach pokazuje, jak Allan Krupa zdecydował się uczcić ten dzień w sieci. Zamiast ograniczyć się do krótkiej informacji o rocznicy, opublikował rozbudowane wyznanie skierowane do ukochanej.

ZOBACZ TEŻ: Edyta Górniak o stracie ciąży. W serialu o sobie wróciła do bolesnego wspomnienia: "Allan miałby siostrę"

„Dziękuję za Twoją wspaniałą duszę”. Allan Krupa zwrócił się do ukochanej

Szczególnie mocne słowa pojawiły się w końcowej części wpisu. Allan Krupa podziękował swojej partnerce za jej „wspaniałą duszę”, a następnie zdobył się na bezpośrednią deklarację miłości.

„Kocham Cię” – napisał artysta. Na tym jednak nie zakończył rocznicowego wyznania. Korzystając ze szczególnego dla pary dnia, wyraził życzenie, aby wspólnie nadal „tak samo magicznie” przeżywali życie. Całość zakończył słowami: „Happy anniversary, baby”.

Rocznicowa publikacja Allana Krupy łączy więc galerię wspólnych zdjęć z bardzo osobistym podsumowaniem relacji. Artysta podziękował partnerce za to, co wniosła do jego życia, i jasno wyraził swoje uczucia.

Allan Krupa i jego partnerka pojawiają się razem na branżowych imprezach

Allan Krupa i Katarzyna Barbara Grzączkowska nie ograniczają wspólnych chwil wyłącznie do prywatnych sytuacji. Jak podaje źródło, zakochani pojawiają się także razem na branżowych imprezach. Pozują wówczas fotoreporterom i okazują sobie czułość.

Rocznicowa galeria pokazuje różne odsłony ich wspólnie spędzanego czasu – od czerwonych dywanów i eleganckich stylizacji po swobodniejsze, codzienne fotografie. Tym razem jednak to nie same zdjęcia były jedynym elementem publikacji. Allan Krupa wykorzystał pierwszą rocznicę, aby wprost podziękować ukochanej za miniony wspólny czas.

Źródło: Plotek, Instagram

Ślub Cristiano Ronaldo był owiany tajemnicą

Cristiano Ronaldo i Georgina Rodriguez zdecydowali się ujawnić szczegóły jednego z najważniejszych wydarzeń w swoim życiu. Para stanęła na ślubnym kobiercu 11 sierpnia br. — w rocznicę zaręczyn. Wcześniej informacje dotyczące uroczystości były pilnie strzeżone.

Ceremonia od początku była owiana tajemnicą. Jak podaje źródło, media początkowo przekazywały błędne informacje dotyczące miejsca, w którym miała odbyć się uroczystość. Dopiero Cristiano Ronaldo i Georgina Rodriguez przedstawili, jak w rzeczywistości wyglądał ich ślub.

Zakochani opowiedzieli o ceremonii w rozmowie z magazynem „Vogue”. Pokazali również zdjęcia z tego wydarzenia i kreacje, w których pojawili się podczas uroczystości. Największe zaskoczenie może jednak wywoływać miejsce, w którym złożyli sobie przysięgę.

ZOBACZ TEŻ: Pierścionek za miliony i (zaskakująco) prosta obrączka. O biżuterii ślubnej Cristiano i Georginy mówią dziś wszyscy

Ronaldo i Georgina powiedzieli „tak” w salonie swojego domu

Ślub Cristiano Ronaldo nie odbył się w miejscu, które wcześniej wskazywały media. Georgina Rodriguez ujawniła, że wraz z partnerem powiedziała sobie „tak” w salonie ich domu.

Nie był to przypadkowy wybór. Z relacji Rodriguez wynika, że właśnie w tym pomieszczeniu toczy się codzienne życie rodziny. Para je tam śniadania, obiady i kolacje. To również przestrzeń, którą Georgina Rodriguez bezpośrednio powiązała z ich wspólnym życiem.

W rozmowie z magazynem „Vogue” wyjaśniła, dlaczego zależało jej właśnie na takim miejscu ceremonii. Chce, aby za 30 lat dzieci mogły pomyśleć o tym, że przy tym stole wydarzyło się coś ważnego — ich rodzice złożyli sobie przysięgę małżeńską.

Cristiano Ronaldo odniósł się również do stołu znajdującego się w salonie. Piłkarz żartobliwie zaznaczył, że prawdopodobnie nie będzie to już ten sam stolik, ponieważ wystrój może się zmienić.

Georgina Rodriguez wyjaśniła niezwykły wybór miejsca ceremonii

Decyzja o zorganizowaniu ceremonii w salonie nadała uroczystości bezpośredni związek z codziennym życiem pary. To właśnie ten element Georgina Rodriguez podkreśliła, opowiadając magazynowi „Vogue” o ślubie.

Salon ich domu jest miejscem, w którym para wspólnie spędza czas i spożywa posiłki. Rodriguez chciała, by właśnie z tą przestrzenią dzieci mogły w przyszłości łączyć wspomnienie przysięgi małżeńskiej swoich rodziców.

Dopiero po ujawnieniu szczegółów ceremonii stało się jasne, gdzie Cristiano Ronaldo i Georgina Rodriguez rzeczywiście powiedzieli sobie „tak”. Wcześniejsze doniesienia medialne dotyczące miejsca uroczystości, jak wskazuje źródło, były błędne.

Para nie ograniczyła się przy tym do samego opowiedzenia o ślubie. W materiale magazynu „Vogue” pokazała również zdjęcia z ceremonii oraz kreacje przygotowane na ten dzień.

CZYTAJ TEŻ: Ich miłość zaczęła się jak w filmie. Później Cristiano Ronaldo i Georgina musieli zmierzyć się z najgorszym

Po ceremonii Ronaldo i Georgina udali się do sanktuarium

Na ceremonii w salonie historia tego dnia się nie zakończyła. Po złożeniu przysięgi Cristiano Ronaldo i Georgina Rodriguez pojawili się w Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej.

Jak wynika ze źródła, podczas wizyty ksiądz udzielił im błogosławieństwa. Był to kolejny opisany element wydarzeń związanych ze ślubem pary.

W ten sposób ujawnione przez Ronaldo i Rodriguez szczegóły pokazują przebieg uroczystości: najpierw powiedzieli sobie „tak” w salonie swojego domu, a następnie pojawili się w Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej, gdzie otrzymali błogosławieństwo.

Po 10 latach związku stanęli na ślubnym kobiercu

Historia Cristiano Ronaldo i Georginy Rodriguez zaczęła się dużo wcześniej. Jak podaje źródło, piłkarz poznał Georginę, gdy pracowała jako sprzedawczyni w butiku Gucci.

Po 10 latach związku para stanęła na ślubnym kobiercu 11 sierpnia br. — w rocznicę zaręczyn. Szczegóły wydarzenia przez pewien czas pozostawały tajemnicą, a informacje o faktycznym miejscu uroczystości nie były publicznie znane.

Teraz Cristiano Ronaldo i Georgina Rodriguez sami przedstawili szczegóły ceremonii. Ich relacja dla magazynu „Vogue” ujawniła przede wszystkim zaskakujące miejsce złożenia przysięgi. Zamiast wskazywanej wcześniej przez media lokalizacji wybrali salon własnego domu — przestrzeń, w której każdego dnia toczy się ich rodzinne życie.

Wybrali kreacje Gucci. Ta marka miała dla nich szczególne znaczenie

W tym wyjątkowym dniu Cristiano Ronaldo i Georgina Rodriguez zaprezentowali się w kreacjach Gucci. Wybór marki nie był przypadkowy — to właśnie w butiku Gucci w Madrycie rozpoczęła się historia ich miłości. Dyrektor artystyczny Gucci, Demna, przyznał magazynowi, że przygotowanie ubrań dla pary na tę okazję było dla niego niezwykle wyjątkowym przeżyciem.

Georgina Rodriguez podkreśliła, że zależało jej, aby w dniu ślubu nie czuli się, jakby byli przebrani w kostiumy. Fotografie pary młodej wykonał Juergen Teller. Rodriguez wyjaśniła również, że nie chciała typowego, nudnego albumu rodzinnego. Zależało jej na stworzeniu artystycznego albumu, który — jak powiedziała — „przetrwa wieki”.

Źródło: Plejada

Paweł Deląg po raz trzeci został ojcem. Córka przyszła na świat 12 sierpnia

W życiu Pawła Deląga i jego partnerki Patrycji Komorowskiej nastąpiła wielka zmiana. Para doczekała się narodzin swojego pierwszego wspólnego dziecka. Aktor poinformował o wszystkim za pośrednictwem mediów społecznościowych. Paweł Deląg został ojcem po raz trzeci, a tym razem powitał na świecie córeczkę.

Z informacji przekazanych przez aktora wynika, że dziecko przyszło na świat 12 sierpnia. Deląg nie ukrywał emocji związanych z tym wydarzeniem. We wpisie podkreślił, że był to dla niego i jego partnerki jeden z najpiękniejszych dni w ich życiu.

Narodziny dziewczynki oznaczają, że rodzina Pawła Deląga się powiększyła. 56-letni aktor ma już dwóch dorosłych synów z poprzednich związków. Córka jest natomiast jego pierwszym wspólnym dzieckiem z Patrycją Komorowską.

ZOBACZ TEŻ: Niewiele osób wie, że siostrą Pawła Deląga jest znana aktorka. Są wyjątkowo zżyci. Ich relacja jest jedyna w swoim rodzaju!

Paweł Deląg pokazał kadry ze szpitala. Tak poinformował o narodzinach

Radosną wiadomością Paweł Deląg postanowił podzielić się w mediach społecznościowych. Aktor opublikował kadry ze szpitala i poinformował, że jego córka jest już na świecie. W swoim wpisie przekazał również informacje o zdrowiu dziecka oraz Patrycji Komorowskiej.

Deląg napisał, że córeczka jest „Piękna i zdrowa”. Dodał także, że mama jest zdrowa. Aktor podkreślił swoją wdzięczność i radość z narodzin dziecka.

W publikacji nie zabrakło również podziękowań skierowanych do osób, które zajmowały się rodziną. Paweł Deląg podziękował za opiekę i profesjonalizm Szpitalowi Świętej Rodziny. Z przekazanej przez niego wiadomości wynika również, że rodzina może już opuścić szpital i wrócić do domu.

Córka Pawła Deląga dostała wyjątkowe imię. Aktor podał je w całości

Przy okazji ogłoszenia narodzin Paweł Deląg zdradził jeszcze jeden szczegół, który wcześniej nie był zawarty w przekazanej informacji o baby shower. Aktor ujawnił imię swojej córki.

Dziewczynka otrzymała imię Zofia Elżbieta Deląg Komorowska. Deląg w swoim wpisie zwrócił się do niej również jako do Zosi. Tym samym fani aktora dowiedzieli się nie tylko o narodzinach dziecka, ale również poznali jego pełne imię.

„Tego dnia przyszła na świat nasza córeczka Zosia. Zofia Elżbieta Deląg Komorowska” — przekazał Paweł Deląg w opublikowanym wpisie.

To właśnie narodziny Zofii sprawiły, że Paweł Deląg po raz trzeci został ojcem. Aktor nie krył, jak ważne było dla niego to wydarzenie, pisząc o wdzięczności i radości.

CZYTAJ TEŻ: Paweł Deląg i Patrycja Komorowska wyprawili huczne baby shower! Zakochani ujawnili płeć dziecka. Chłopiec czy dziewczynka?

To pierwsze wspólne dziecko Pawła Deląga i Patrycji Komorowskiej

Dla Pawła Deląga narodziny Zofii są kolejnym doświadczeniem ojcostwa. Aktor ma już dwóch dorosłych synów z poprzednich związków. Dla niego i Patrycji Komorowskiej dziewczynka jest jednak pierwszym wspólnym dzieckiem.

Para jeszcze przed narodzinami zdradziła płeć dziecka. Jak wynika z przekazanego źródła, informacja została ujawniona podczas hucznego baby shower. Teraz oczekiwanie dobiegło końca, a córka Pawła Deląga i Patrycji Komorowskiej jest już na świecie.

Aktor zdecydował się podzielić tym ważnym wydarzeniem w mediach społecznościowych, pokazując jednocześnie kadry ze szpitala. W ten sposób poinformował zarówno o narodzinach, jak i o imieniu dziewczynki oraz stanie zdrowia mamy i córki.

Rodzina wraca do domu. Paweł Deląg podziękował za opiekę

Po narodzinach Zofii Elżbiety Deląg Komorowskiej przyszedł czas na kolejny ważny moment. Z informacji przekazanej przez Pawła Deląga wynika, że rodzina w komplecie może już wrócić do domu.

Aktor zakończył swoją wiadomość właśnie informacją o opuszczeniu szpitala. Jednocześnie wyraził wdzięczność za opiekę, którą otrzymali w Szpitalu Świętej Rodziny.

Narodziny córki otwierają nowy rozdział w życiu Pawła Deląga i Patrycji Komorowskiej. 12 sierpnia na świat przyszło ich pierwsze wspólne dziecko — Zofia Elżbieta Deląg Komorowska. Dla 56-letniego aktora oznacza to, że został ojcem po raz trzeci. Jak sam przekazał, zarówno córeczka, jak i jej mama są zdrowe, a rodzina może już udać się do domu.

Źródło: Plejada

Wielki powrót po dekadzie

Podczas spotkania z widzami na Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi Julia Pietrucha wyznała, że występ w „Pojedynku” to jej powrót do kina po dziesięciu latach! „Przez 10 lat nie grałam w filmach. Zdecydowałam się inaczej poprowadzić moją ścieżkę kariery”. Artystka postawiła na muzykę i w tym czasie wydała dwie płyty: „Parsley” w 2016 roku i "Postcards from the Seaside" w 2018. Z okazji jubileuszu przygotowała nową odsłonę pierwszego albumu – Parsley 2026.

Przez ostatnią dekadę, skupiła się na muzyce i koncertach, ale aktorstwa nie porzuciła. „Zostawiłam sobie z tyłu głowy taka otwartość na to, że kiedy przybędzie scenariusz, który mnie poruszy i który pozwoli, żebym mogła na nowo poczuć się i odnaleźć w tej rzeczywistości filmowej, to się odważę. I nadszedł taki moment, kiedy Łukasz zaproponował mi udział w filmie „Pojedynek”. Kiedy czytałam scenariusz, miałam takie poczucie, że to nie był przypadek. Odnajdywałam podczas czytania wiele głównych cech z główną bohaterką, nie tylko w jej sile, odwadze i umiejętności pokonywania trudności, ale również aspekt muzyczny. Janina Lewandowska skończyła konserwatorium muzyczne. To wszystko sprawiło, że pomyślałam, że warto powrócić do kina i że to jest postać, którą będę umiała opowiedzieć. Była jedyną osadzoną kobietą w towarzystwie silnych mężczyzn. Była nawet nazywana Matką Boską Kozielską, opiekunką i rozjemczynią konfliktów pomiędzy współosadzonymi. Z wielką ochotą i radością przystąpiłam do zdjęć” - wyznała.

Julia Pietrucha w filmie Palkowskiego wykorzystuje również swój talent muzyczny. Pierwotnie nie było tego w planie. Kiedy reżyser proponował jej tę rolę, nie miał pojęcia, że jest piosenkarką. O jej karierze muzycznej dowiedział się dopiero w trakcie zdjęć i wtedy specjalnie dołożył utwory muzyczne, które zaśpiewała Julia.

Tom Holland i Elle Lotherington znali się przed jego światową karierą

Dziś Tom Holland tworzy jedną z najgłośniejszych hollywoodzkich par z Zendayą. Zanim jednak jego nazwisko stało się znane na całym świecie, aktor był związany z Elle Lotherington. To właśnie ona była u jego boku jeszcze na początku zawodowej drogi.

Tom Holland i Elle Lotherington poznali się na długo przed zdobyciem przez aktora światowej sławy. Dorastali w Londynie i oboje byli związani z The BRIT School, brytyjską szkołą artystyczną.

Lotherington towarzyszyła Hollandowi w okresie, gdy dopiero rozwijał swoją karierę. Aktor występował wówczas w musicalu „Billy Elliot”, a później zaczął otrzymywać pierwsze poważne propozycje filmowe. Jednym z przełomowych momentów jego wczesnej kariery okazała się rola w filmie „Niemożliwe” z 2012 r.

Para konsekwentnie unikała jednak wystawiania swojego związku na widok publiczny. Holland i Lotherington starali się utrzymywać relację z dala od medialnego zainteresowania, mimo że zawodowa pozycja aktora zaczynała się zmieniać.

ZOBACZ TEŻ: Zendaya była dla Toma Hollanda ukojeniem w najtrudniejszym momencie. Dziś o ich związku mówi świat, przełamują stereotypy

Elle Lotherington wspierała Toma Hollanda. Tak zareagowała na rolę Spider-Mana

Szczególnie ważnym momentem dla kariery Hollanda był czerwiec 2015 r. Wtedy ogłoszono, że to właśnie on wcieli się w nowego Spider-Mana. Rola otworzyła przed nim drogę do światowej kariery i sprawiła, że stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów młodego pokolenia.

Elle Lotherington nie ukrywała dumy z sukcesu swojego partnera. Po ogłoszeniu decyzji Marvela zamieściła na Twitterze emocjonalny wpis, który został później usunięty. Określiła w nim siebie jako jego dziewczynę, wyraziła dumę z Hollanda i napisała, że go kocha.

Właśnie w latach 2015–2016 związek Toma Hollanda i Elle Lotherington wzbudzał największe zainteresowanie fanów oraz mediów. Aktor nadal chronił jednak swoją prywatność i niewiele publicznie mówił o partnerce.

Tom Holland i Elle Lotherington pojawili się publicznie tylko raz

Choć zainteresowanie ich relacją rosło, wspólne publiczne wystąpienia należały do rzadkości. Para została wspólnie uwieczniona publicznie tylko raz.

Doszło do tego w 2015 r. podczas londyńskiej światowej premiery filmu koncertowego Eda Sheerana. Fotografowie zrobili wtedy zdjęcia Hollandowi i Lotherington. Był to wyjątkowy moment w historii ich związku, ponieważ na co dzień para trzymała swoją relację z dala od medialnego zainteresowania.

W tym samym okresie kariera Hollanda gwałtownie się rozwijała. Nowa rola całkowicie zmieniła jego zawodowe życie. Kolejne projekty, intensywne przygotowania oraz praca na planie oznaczały, że aktor coraz więcej czasu spędzał poza domem.

W maju 2016 r. mieli się rozstać. Nie komentowali powodów

Historia związku Hollanda i Lotherington zakończyła się bez głośnych deklaracji. W maju 2016 r. Holland i Lotherington mieli się rozstać. Nie wydali w tej sprawie medialnych oświadczeń ani publicznie nie komentowali powodów zakończenia swojej relacji.

Fani zaczęli podejrzewać, że para nie jest już razem, obserwując zmiany w ich aktywności w mediach społecznościowych. Ich drogi rozeszły się mniej więcej w okresie, w którym zawodowa kariera Hollanda zaczynała nabierać zawrotnego tempa.

Nie pojawiło się więc publiczne wyjaśnienie przyczyn rozstania. Zgodnie z informacjami zawartymi w źródle zakończenie związku odbyło się bez medialnych oświadczeń i komentowania powodów tej decyzji.

Dziś u boku Hollanda jest Zendaya. Zanim jednak stworzył z nią jedną z najgłośniejszych hollywoodzkich par, ważną osobą w jego życiu była właśnie Elle Lotherington.

Co dziś robi Elle Lotherington?

Po zakończeniu związku z Hollandem Elle Lotherington zniknęła z życia prywatnego gwiazdora, ale nie porzuciła branży filmowej. Zdecydowała się natomiast rozwijać zawodowo po drugiej stronie kamery.

Elle Lotherington została asystentką reżysera i rozwija karierę przy produkcjach filmowych. Jej zawodowa droga nadal jest więc związana ze światem filmu, choć w innej roli niż kariera jej byłego partnera.

Historia Toma Hollanda i Elle Lotherington sięga okresu sprzed światowej sławy aktora. Była przy nim, kiedy rozwijał pierwsze etapy kariery, a następnie publicznie cieszyła się z jego sukcesu po ogłoszeniu, że zostanie nowym Spider-Manem. Ich związek pozostawał jednak w dużej mierze poza światłem reflektorów, a jego zakończenie również odbyło się bez medialnych deklaracji.

Źródło: Plejada

– Obserwujemy wyraźną zmianę w zachowaniach konsumentów. Klienci, zwłaszcza młodzi oraz rodzice, coraz częściej szukają alternatyw dla tradycyjnego zakupu nowego sprzętu za gotówkę. Nie chodzi już tylko o oszczędność pieniędzy, ale też o podejście cyrkularne. Chcemy korzystać z najnowszych technologii, ale w sposób mądry i odpowiedzialny – mówi Maciej Dolega – rzecznik prasowy MediaMarkt Polska.

Oto trzy sprytne sposoby na „odchudzenie” kosztów technologicznej wyprawki:

1. Sprzęt „Refurbished”, czyli jakość premium w cenie budżetowej

Pierwszy smartfon dla dziecka lub laptop do nauki nie musi pachnieć nowością prosto z fabryki, by doskonale spełniał swoje zadania. Coraz większą popularnością cieszy się sprzęt klasy Refurbished (odnowiony).

• Jak to działa? Są to urządzenia (np. smartfony, tablety, laptopy), które trafiły z powrotem do certyfikowanych serwisów, gdzie zostały dokładnie przetestowane, zregenerowane, wyczyszczone i doprowadzone do stanu niemal fabrycznego.
• Korzyść: Klient otrzymuje w pełni sprawny sprzęt z gwarancją, często tańszy o 30-50% w stosunku do nowego modelu. To idealne rozwiązanie na pierwszy telefon dla ucznia.
• 2. Wynajem zamiast zakupu – technologia na żądanie (RentMe)

Studenci kierunków technicznych, artystycznych czy projektowych często potrzebują bardzo wydajnych komputerów, których koszt zakupu przekracza ich możliwości finansowe. Rozwiązaniem jest usługa wynajmu sprzętu – RentMe.

• Jak to działa? Zamiast wydawać jednorazowo kilka tysięcy złotych na drogi laptop czy tablet graficzny, użytkownik może go wynająć na określony czas (np. na rok akademicki) za stałą, niewielką opłatę miesięczną.
• Korzyść: Po zakończeniu umowy sprzęt można zwrócić, wymienić na nowszy model lub wykupić. Dodatkowo usługa RentMe często zawiera ubezpieczenie od przypadkowych uszkodzeń, co przy intensywnym użytkowaniu przez młodzież jest kluczowym atutem.

3. Trade-in: Zamień zawartość szuflady na rabat

Przed zakupem nowego komputera czy telefonu warto zrobić porządek w szafach. Szacuje się, że w polskich domach leżą miliony nieużywanych, sprawnych urządzeń.

• Jak to działa? W ramach usługi Trade-in w MediaMarkt można przynieść swój stary smartfon, tablet czy smartwatch do sklepu. Specjalista na miejscu dokona szybkiej wyceny.
• Korzyść: Wartość starego urządzenia jest przekazywana klientowi w formie karty podarunkowej, którą można natychmiast obniżyć koszt zakupu nowego (lub odnowionego) sprzętu na rok szkolny. To prosty sposób na ekologiczny recykling i realną oszczędność.

Odpowiedzialne i rozsądne podejście do technologii

Współczesny konsument coraz częściej szuka rozwiązań, które są efektywne kosztowo i jednocześnie minimalizują negatywny wpływ na otoczenie. Usługi ułatwiające ponowne użycie sprzętu czy jego bezpieczną utylizację (Trade-in, Produkty odnowione) to odpowiedź na te potrzeby. Pozwalają one na maksymalne wydłużenie czasu eksploatacji elektroniki i zapobiegają jej przedwczesnemu wyrzucaniu. To nowoczesne, pragmatyczne podejście, w którym oszczędność finansowa idzie w parze z odpowiedzialnością za cykl życia produktów.

Materiał promocyjny marki MediaMarkt

Tak naprawdę Salvadorów Dalích było trzech i to jest ważne w tej opowieści. Pierwszy był Don Salvadore, urodzony w Cadaqués notariusz, zamożny przedstawiciel katalońskiej klasy średniej. Drugi Salvador Dalí, nazwijmy go młodszym, pierwszy syn Don Salvadore i jego żony Felipy, zmarł w wieku dwóch lat. Trzeci Salvador Dalí, ten, który interesuje nas najbardziej, urodził się w Figueres, był geniuszem, surrealistą, malarzem i celebrytą. Nosił zawadiackie wąsy, które stylista przygotowujący jego ciało do trumny ułożył jak wskazówki na tarczy zegara na godzinę 10.10. Twierdził, że „surrealizm to on” i że nie chce być reinkarnacją swojego starszego brata. Wspominając dom przy Carrer Monturiol 6 (Casa Natal Salvador Dalí można zwiedzać codziennie), w którym spędził dzieciństwo, pisał: „Mój dom był domem żywego trupa. W salonie wisiało zdjęcie mojego zmarłego brata, a rodzice patrzyli na mnie, jakbym był jego kopią, jego reinkarnacją. Musiałem stać się ekscentryczny i głośny, aby udowodnić im – i samemu sobie – że to ja żyję, a nie on”.

Katalońskie cuda

Cadaqués leżące na górzystym terenie na półwyspie Cap de Creus, Figueres na równinie Ampurdán i Púbol znajdujące się na niewysokim pagórku w regionie Baix Empordà to były jego trzy pępki świata. Miejsca najbardziej znaczące dla życia i twórczości, tworzące Trójkąt Dalego. Żeby zrozumieć jego sztukę, wejść do jego prywatnego świata i poznać schyłek życia, odkrywanie tych miejsc trzeba zacząć od Figueres, następnie przejechać 30 kilometrów do Cadaqués, dotrzeć do położonej nieopodal rybackiej wioski Port Lligat, a potem zahaczyć o zamek w Púbol. Potem można już wrócić do Figueres albo pojechać dalej zwiedzać inne zabytki Katalonii.

Czytaj też: Cztery małżeństwa i jedna miłość na całe życie. „Zawsze będę ją kochał”, mówił Ernest Hemingway. Od tej historii i tego miejsca trudno się oderwać

Początek wszystkiego

„Niechaj będzie wiadomo, że Salvador Dalí urodził się w Figueres, w prowincji Girona, w Katalonii, 11 maja 1904 roku. Moje narodziny były triumfem prawdy nad kłamstwem”, napisał Dalí w opublikowanej w 1942 roku autobiografii „Moje sekretne życie”. A więc Figueres (po katalońsku) czy Figueras (po kastylijsku) było miejscem, gdzie wszystko się zaczęło i gdzie się wszystko skończyło. Położone w skąpanej w słońcu prowincji Girona, miasto z jednej strony jest spokojne i urokliwe, z drugiej szalone jak jego najsłynniejszy mieszkaniec. Lokalne życie koncentruje się wzdłuż budynków, gdzie na parterach znajdują się tradycyjne piekarnie, małe galerie i gwarne bistra, w których unosi się zapach świeżo parzonej kawy i hiszpańskich przekąsek zwanych tapas. Koniecznie spróbujcie pa amb tomàquet (chleb nacierany pomidorem i czosnkiem), patatas bravas (ziemniaki z ostrym sosem) oraz świeżych owoców morza i lokalnego specjału esqueixada, czyli sałatki z solonego dorsza. Główna ulica La Rambla to szeroki reprezentacyjny deptak, wzdłuż którego rosną platany pamiętające czasy Dalego. To tutaj mieszkańcy spacerują i spotykają się z przyjaciółmi. Kilkaset metrów od niej, w sercu starego miasta przy Plaça Gala-Salvador Dalí wznosi się najważniejszy punkt na mapie miasta – Teatr-Muzeum Salvadora Dalego.

Bochenki i jajka

Gmach został zbudowany na ruinach XIX-wiecznego teatru miejskiego. Jego krwistoczerwona fasada, ozdobiona setkami rzeźbionych bochenków chleba, zwieńczona jest gigantycznymi jajami i ze słynną ogromną szklaną kopułą dominuje nad okolicznymi uliczkami, stanowiąc dosłowną bramę do ekscentrycznego umysłu mistrza surrealizmu. Gdy burmistrz miasta zwrócił się do Dalego o podarowanie jednego obrazu, artysta powiedział, że ufunduje muzeum. „Gdzież indziej, jeśli nie tutaj? Musimy pamiętać, że Teatr Miejski, a raczej to, co z niego zostało, wydawał mi się niezwykle odpowiedni z trzech powodów: po pierwsze dlatego, że jestem wybitnie teatralnym malarzem; po drugie dlatego, że teatr znajduje się dokładnie naprzeciwko kościoła, w którym zostałem ochrzczony; a po trzecie, że to właśnie w holu tego teatru odbyła się moja pierwsza wystawa malarstwa”, uzasadniał swoją decyzję Dalí. Czternastoletni malarz zdobył uznanie krytyków, a Figueres szybko zrozumiało jego geniusz. Może dlatego, że wieje tam tramontana, wiatr, o którym ludowe katalońskie przysłowie mówi: „To wiatr, który rodzi obłęd i zmusza drzewa do tańca wbrew ich naturze”.

Cadaqués – niedostępny raj

Gdy notariusz Salvador Dalí dowiedział się, że jego syn Salvador związał się z pochodzącą z Rosji Galą, żoną francuskiego poety Paula Éluarda, na dokładkę z dzieckiem, wpadł w szał. Wyrzucił syna z domu i wydziedziczył. Spodziewał się chyba, że swoim zachowaniem przywróci go na dobrą drogę. Według niego dobrą. Prawda jest taka, że ich kontakty nigdy nie były łatwe. Dalí wspominał: „Gabinet mojego ojca pachniał tytoniem i starym papierem notarialnym. Było to centrum władzy, z którego uciekałem w głąb moich własnych fantazji, by nie dać się zmiażdżyć jego autorytetowi”. Wyklęty początkujący artysta odnalazł swoje miejsce w rybackiej wiosce Port Lligat nieopodal Cadaqués, tam, gdzie Pireneje schodzą do wody. Powstał tam niesamowity dom ozdobiony… oczywiście wielkimi jajkami. Dalí znał już wcześniej to miejsce, bo tam urodził się jego ojciec i tam każde letnie wakacje spędzała cała rodzina. W 1929 roku zabrał tam Galę, w której zakochał się do szaleństwa.

Tu mnie zrzuć do morza

To wtedy zakochana w o 10 lat młodszym początkującym artyście Rosjanka, która porzuciła dostatnie życie w Paryżu na rzecz skrawka Katalonii, wspinając się po skałach stromo opadających w stronę morza niedaleko przylądka Creus, prosiła Dalego, by ją tu zabił i zrzucił jej ciało do morza, w jego błękitną otchłań. Dalí jej życzenia nie spełnił, za to przez niemal 50 lat zapewnił jej życie pełne szaleństwa. Wracając do domu… Louis Pauwels, który razem z Dalím napisał książkę „Namiętności według Dalego”, we wstępie pisał: „Kiedy wygnany przez ojca Dalí szukał z Galą schronienia, pomogła im tylko obłąkana Lydia podejrzewana o czary, także odrzucona przez swoich. Miała chatkę, w której zamieszkali: klitkę o wymiarach cztery metry na cztery. Powoli dokupywali sąsiednie chatki, łącząc je schodami i korytarzami w istny wapienny labirynt”. „Nasz dom rósł zupełnie jak prawdziwa biologiczna struktura – poprzez pączkowanie komórek. Jego jądrem było szaleństwo Lydii, która nam sprezentowała pierwszą chatkę”, opowiadał Dalí. Bez prądu, bez bieżącej wody i z utrudnionym dostępem od strony lądu wydają się tam bardzo szczęśliwi, choć Dalí nazywa to miejsce swoim duchowym więzieniem. A jednak uwielbiają tam być. Nie tylko, gdy nie mają pieniędzy, a o Dalím świat jeszcze nie usłyszał. Również wtedy, gdy bywając w Paryżu i w Nowym Jorku, mieszkają w pałacach. „Z drogi biegnącej parowami widać bezużyteczną zatokę w Rosas, spokojną i żółtą od piany, po czym zaraz wynurza się zwarta zabudowa Cadaqués otoczonego równiutko spiętrzonymi na stoku gajami oliwnymi. Białe domy na stromo opadającym brzegu, otoczone półkolem gór, ciągną się jak okiem sięgnąć. Nad usianymi skałami morzem, które tutaj przypomina Bretanię, Cadaqués oczom przybysza pojawia się od tyłu pośród drzew świętojańskich, skupione wokół strzelistego kościoła, takiego jak Dalí namalował z zamiarem »skondensowania całej kosmogonii dalijskiej w jednym jedynym pejzażu«”, pisał jeszcze Pauwels. To tam po wspólnych szalonych latach umiera Gala. I to stąd potajemnie jej ciało zostaje przewiezione Cadillakiem do zamku w Púbol i pochowane w krypcie, w której w zamierzeniu Dalego po śmierci mieli leżeć obok siebie, trzymając się pod ziemią za ręce. Kiedyś Dalí obiecał żonie (ślub cywilny wzięli w Paryżu w 1934 roku, a po śmierci pierwszego męża Gali pobrali się w 1958 roku w Kaplicy Àngels niedaleko Girony), że ofiaruje jej zamek i uczyni królową.

Podaruję ci królestwo

W 1969 roku kupił zrujnowany zamek w Pùbol i go odrestaurował. Ta XI-wieczna forteca łączy gotyk i surrealistyczne wizje Dalego. Artysta celowo zachował pęknięcia w ścianach i półdziki charakter otoczenia, by utrzymać romantyczny klimat. Gdy kupował zamek z romantyzmu, z ich małżeństwa niewiele chyba zostało. Gala popadła w obsesję na punkcie wiecznej młodości. Namiętnie poddawała się operacjom plastycznym i otaczała się młodymi kochankami, którym sprawiała drogie prezenty. Ale zamek… w zamku była królową. Miała zaprojektowany przez męża tron, łazienkę w średniowiecznej kuchni i salon ze szklanym stolikiem kawowym, przez który można było zerknąć w dół i zobaczyć wypchanego konia. W zamkowym ogrodzie skrył się basen otoczony popiersiami uwielbianego przez Dalego kompozytora Wagnera i słonie na długich pajęczych nogach. Dalí obiecał Gali, że nigdy nie przyjedzie tam bez jej pisemnego zaproszenia. Po jej śmierci obietnica przestała obowiązywać i Salvador zamieszkał w Pùbol.

Sprawdź też: Są symbolem mądrości i siły. Od tysięcy lat budzą podziw. Badacze wciąż odkrywają kolejne dowody niezwykłej inteligencji tych zwierzą

Niszczycielski żywioł

Coraz bardziej schorowany, zrozpaczony po odejściu ukochanej, mieszkał tam przez dwa lata, do 1984 roku, kiedy pożar strawił sypialnię, w której spał. Całkowicie spalony pokój został później odrestaurowany i cieszy się dużym zainteresowaniem turystów. Dalí cały majątek zostawił państwu hiszpańskiemu. To dlatego wszystkie miejsca z nim związane można zwiedzać podczas wycieczki szlakiem Dalego. Równina Empordà, malowniczy historyczny region w północno-wschodniej Katalonii u stóp Pirenejów, tuż przy granicy z Francją, z pewnością zasługuje na odwiedziny. Ale czy byłby chętnie odwiedzany, gdyby nie mieszkał tam najsłynniejszy surrealista świata, który stworzył koncepcję El Triangle Dalinià i o którym mówił: „W tym uprzywilejowanym miejscu rzeczywistość i wzniosłość niemal się stykają. Mój mistyczny raj zaczyna się na równinach Empordà, jest otoczony wzgórzami pasma Albera i osiąga pełnię w zatoce Cadaqués. Ta ziemia jest moją wieczną inspiracją”. Tę ziemię trzeba odwiedzić.

Tekst KATARZYNA PIĄTKOWSKA

Shazza wróciła na scenę podczas festiwalu w Mrągowie

Shazza od lat pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych gwiazd polskiej sceny disco polo. Choć obecnie rzadziej można zobaczyć ją podczas występów, jej pojawienie się przed publicznością nadal wzbudza ogromne zainteresowanie. Tak było również podczas jubileuszowego Festiwalu Weselnych Przebojów w Mrągowie.

W sobotę 15 sierpnia wokalistka pojawiła się na scenie podczas drugiego dnia wydarzenia. Jej obecność była szczególnym momentem dla fanów, ponieważ Shazza należy obecnie do wykonawców zdecydowanie rzadziej występujących publicznie. Tym razem ponownie stanęła jednak przed widzami.

Powrót Shazzy na scenę miał szczególny wymiar także ze względu na problemy zdrowotne artystki. Wokalistka od kilku lat mierzy się z chłoniakiem, czyli nowotworem układu limfatycznego. Mimo leczenia nie zrezygnowała całkowicie z muzyki. Kiedy pozwala jej na to stan zdrowia, nadal pojawia się na scenie.

Podczas występu w Mrągowie publiczność zareagowała na pojawienie się wokalistki bardzo entuzjastycznie. Shazza ponownie przypomniała o swojej obecności na polskiej scenie disco polo.

ZOBACZ TEŻ: Shazza wróciła do kultowego hitu po 31 latach. Wystarczy spojrzeć, co zrobiła przed występem. Jeden szczegół przyciągał wzrok

Shazza od kilku lat mierzy się z chłoniakiem

Życie wokalistki zmieniło się po zdiagnozowaniu u niej chłoniaka. Jak opowiadała sama Shazza, chorobę wykryto przypadkowo podczas badań, a jej problemy zdrowotne sięgają 2019 roku.

Artystka przez pewien czas nie mówiła publicznie o diagnozie. Zdecydowała się poinformować o niej w 2022 roku. Shazza pozostaje pod opieką lekarzy i korzysta z nowoczesnych metod leczenia.

Wokalistka podkreślała w rozmowach medialnych, że pomimo trudności stara się patrzeć na życie pozytywnie. Nie chce, aby choroba całkowicie ją definiowała. Z tego powodu, kiedy stan zdrowia jej na to pozwala, wraca również do swojej muzycznej aktywności.

Występ podczas jubileuszowego Festiwalu Weselnych Przebojów był kolejnym takim momentem. Shazza wyszła na scenę i wystąpiła przed publicznością zgromadzoną w Mrągowie.

W 2026 roku Shazza mówiła o terapii celowanej

Shazza nie ukrywa, że pozostaje w trakcie leczenia. W 2026 roku mówiła o terapii celowanej, którą określiła jako bardzo nowoczesną. Jednocześnie stara się zachowywać pozytywne nastawienie i cieszyć się życiem.

Choroba nie sprawiła, że artystka całkowicie zrezygnowała ze sceny. Jej publiczne występy są obecnie rzadsze, jednak wokalistka wciąż pojawia się przed fanami, gdy pozwala jej na to stan zdrowia.

Tak stało się również w Mrągowie. Występ Shazzy był dla wielu osób wyjątkowym momentem i przypomniał o największych latach jej kariery oraz piosenkach, które wykonywała przez lata.

CZYTAJ TEŻ: Królowa disco, ikona lat 90. O osobistym dramacie Shazzy przez lata nie wiedział nikt

Shazza to jedna z ikon polskiego disco polo

Największą popularność Shazza zdobywała w latach 90., gdy disco polo przeżywało prawdziwy rozkwit. Wokalistka szybko stała się jedną z najważniejszych postaci tego gatunku. Jej utwory regularnie pojawiały się na koncertach, imprezach i prywatnych uroczystościach.

Wśród najbardziej znanych piosenek Shazzy znajdują się „Bierz co chcesz”, „Egipskie noce”, „Baiao Bongo”, „Jestem sobą”, „Nieba smak” oraz „Tak bardzo zakochani”. Charakterystyczny wizerunek sceniczny pozwalał jej wyróżniać się na tle innych wykonawców.

Przez lata Shazza utrzymywała zainteresowanie publiczności również wtedy, gdy w mediach pojawiała się rzadziej niż wcześniej. Jej kolejne występy przywołują wspomnienia osób pamiętających największe hity disco polo z lat 90.

Podczas jubileuszowego Festiwalu Weselnych Przebojów Shazza znalazła się w gronie gwiazd drugiego dnia wydarzenia. Ponownie zaprezentowała się przed publicznością i przypomniała o przebojach związanych z jej wieloletnią karierą.

Shazza zwróciła uwagę stylizacją w Mrągowie

W Mrągowie uwagę przyciągnął nie tylko sam występ wokalistki. Shazza zaprezentowała się również w efektownej stylizacji, nawiązującej do jej wyrazistego scenicznego wizerunku.

Artystka miała na sobie krótką, skórzaną mini oraz wysokie kozaki sięgające za kolano. Dopełnieniem zestawu była biała kurtka w stylu ramoneski. Połączenie czerni i bieli stworzyło wyrazisty, rockowy look.

Shazza po raz kolejny pojawiła się więc przed publicznością mimo wymagającego czasu związanego z leczeniem. Wokalistka od kilku lat mierzy się z chłoniakiem, ale nie zrezygnowała całkowicie z działalności muzycznej. W sobotę 15 sierpnia ponownie stanęła na scenie w Mrągowie, podczas drugiego dnia jubileuszowego Festiwalu Weselnych Przebojów.

Źródło: Świat Gwiazd

Luare The Elixir Hair Oil

The Elixir Hair Oil wygładza puszące się włosy, nie pozostawiając na nich ciężkiej warstwy. Formuła oparta na 10 olejach, skoncentrowanych ekstraktach i naturalnych zamiennikach silikonów pomaga regenerować suche i zniszczone pasma, przywracając im miękkość, elastyczność i zdrowy blask. Olejek wygładza włosy, ogranicza ich puszenie i zabezpiecza końcówki przed uszkodzeniami.

Można stosować go zarówno na wilgotne, jak i suche włosy: przed stylizacją, jako jej wykończenie lub po prostu jako element codziennej pielęgnacji. Na uwagę zasługuje również jego piękny, otulający zapach Onda z nutami kremowego drzewa sandałowego, białego piżma i neroli.

Kérastase Anti-Frizz Glaze Milk Spray

Anti-Frizz Glaze Milk Spray to lekki, mleczny spray przeznaczony do długich włosów ze skłonnością do puszenia się. Nawilża pasma, ułatwia ich rozczesywanie i sprawia, że stają się bardziej miękkie, elastyczne i podatne na stylizację. Pomaga (jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki) ujarzmić niesforne kosmyki, chroni włosy przed wilgocią oraz wysoką temperaturą, a jednocześnie nie odbiera im naturalnego ruchu. Dzięki temu suszenie i modelowanie stają się łatwiejsze, a włosy zyskują gładkie, jedwabiste wykończenie i więcej blasku.

Olejek nawilżający do włosów Dyson Omega

Omega, lekki olejek opatentowany przez markę Dyson, łączy intensywne odżywienie z wygładzeniem i nabłyszczeniem włosów. Formuła wykorzystuje mieszankę Dyson Oli7, czyli siedmiu olejków bogatych w kwasy omega oraz kompleks fermentowanych olejów, które pomagają nawilżyć i zregenerować pasma. Kosmetyk ogranicza puszenie i łamliwość, a dodatkowo zapewnia ochronę przed wysoką temperaturą do 230°C. Można nakładać go zarówno na wilgotne włosy przed stylizacją, jak i na suche pasma, by uzyskać spektakularny efekt tafli.

Jego znakiem szczególnym jest świeży, czysty zapach z nutami cytrusów, zielonej herbaty, bergamotki, jaśminu i róży oraz ciepłej bazy z piżmem, cedrem i mchem.

Spray wygładzająco-nabłyszczający Garnier Diamond Sleek

Diamond Sleek, drogeryjna perełka z serii Garnier Fructis, to budżetowa propozycja, która jakością dorównuje wysokopółkowym kosmetykom o podobnym działaniu. W mgnieniu oka wygładza włosy, ujarzmia niesforne kosmyki i dodaje im blasku. Zawiera 8% Keratin Smoothing Complex z olejkiem arganowym – połączenie roślinnej keratyny pozyskiwanej z pszenicy, kukurydzy i soi oraz olejku arganowego, które pomaga wzmocnić i odżywić pasma. Formuła aktywuje się pod wpływem ciepła suszarki, a technologia Waterproof tworzy na włosach ochronną warstwę, która ogranicza wpływ wilgoci i pomaga utrzymać efekt wygładzenia.

Kosmetyk zapewnia także ochronę termiczną do 230°C, a według danych producenta efekt ograniczenia puszenia utrzymuje się aż do 72 godzin

Authentic Beauty Concept Indulging Fluid Oil

Indulging Fluid Oil od Authentic Beauty Concept to lekki olejek, który wygładza włosy i pomaga ograniczyć ich puszenie nie obciążając pasm. Sprawdzi się zarówno na wilgotnych włosach przed stylizacją, jak i na suchych jako ostatni krok pielęgnacji. Jego lekka formuła pomaga ujarzmić odstające kosmyki, wygładzić końcówki i nadać włosom jedwabistej miękkości.

To dobry wybór dla osób, które chcą uzyskać efekt gładkich, lśniących pasm, ale nie lubią ciężkich, mocno natłuszczających olejków. To zdecydowanie najlżejsza propozycja z naszej listy.

Muzycy „Tańca z gwiazdami” zwolnieni. Michał Rudaś publikuje apel

ZOBACZ TEŻ: W Tańcu z Gwiazdami był prawdziwą ikoną, nagle zniknął i założył hodowlę kur. Co dziś robi Piotr Galiński?

„Zostaliśmy zwolnieni”

Mariusz Mielczarek przedstawił również informacje dotyczące sposobu zakomunikowania tej decyzji. Z jego relacji wynika, że wiadomość przekazał muzykom kierownik muzyczny, a decyzję podjęli nowi producenci programu „Taniec z gwiazdami”. W opublikowanym materiale odniósł się również do oceny zaistniałej sytuacji. Stwierdził, że muzycy uważają takie działanie za nieuczciwe. Wspomniał też o kwestii zgodności z prawem, zaznaczając jednocześnie, że tego nie wie.

CZYTAJ TEŻ: „Byłem kuszony siedem razy". Marcin Dorociński ujawnił, dlaczego nie poszedł do "Tańca z Gwiazdami". Ma zaskakujący powód

Plejada zwróciła się do Polsatu. Nie otrzymała odpowiedzi

Serwis Plejada, który nagłośnił tę sprawę, podjął próbę uzyskania komentarza Polsatu. Jednak do momentu publikacji materiału nie otrzymała odpowiedzi.

Źródło: Plejada

Jacek Gulczyński zmarł 5 grudnia 2025 roku

Małgorzata Ostrowska od dekad jest obecna na polskiej scenie muzycznej. Karierę rozpoczęła jeszcze w latach 70., a szeroką popularność zdobyła jako wokalistka zespołu Lombard. Z formacją nagrała między innymi utwory „Szklana pogoda” oraz „Gołębi puch”. Później rozpoczęła działalność solową, wydawała kolejne płyty i regularnie koncertowała.

Ostatni czas przyniósł jednak artystce bardzo bolesne doświadczenie. 5 grudnia 2025 roku zmarł Jacek Gulczyński, fotografik i wieloletni mąż Małgorzaty Ostrowskiej. Ostatni okres jego życia był dla wokalistki niezwykle trudny.

Mąż Małgorzaty Ostrowskiej najpierw przebywał w szpitalach, a następnie znalazł się w hospicjum. Artystka wróciła do tych wydarzeń podczas rozmowy z Mariolą Bojarską-Ferenc w programie „VIVA! Bez Tabu” na YouTube.

Ostrowska mówiła o ostatnich tygodniach życia ukochanego oraz o decyzjach dotyczących jej koncertów. Sytuacja stawała się coraz trudniejsza, a wokalistka musiała zdecydować, czy nadal występować, czy zrezygnować z części zawodowych zobowiązań.

ZOBACZ TEŻ: VIVA! Bez Tabu: Cenzurowali jej piosenki! Małgorzata Ostrowska o problemach z tekstami i wizerunkiem: „Zauważyła mnie i plunęła na ziemię

Mąż Małgorzaty Ostrowskiej nie chciał, by odwoływała koncerty

Jacek Gulczyński nie chciał, żeby jego żona przerywała pracę. Jak wynika ze wspomnień Małgorzaty Ostrowskiej, właśnie dlatego przez długi czas nie odwoływała swoich koncertów.

„Był w szpitalach, potem był w hospicjum i już widać było, że nie było wyjścia stamtąd. Ja musiałam odwoływać koncerty, ale bardzo długo nie odwoływałam, bo nie chciał” — wspominała Małgorzata Ostrowska w programie „VIVA! Bez Tabu”.

Mimo sytuacji, w której się znajdował, Gulczyński sprzeciwiał się także odwołaniu kolejnych występów żony. Artystka ostatecznie zdecydowała jednak, że tym razem nie zastosuje się do jego stanowiska.

Małgorzata Ostrowska podjęła decyzję. Wiedziała, że mąż jej potrzebuje

W pewnym momencie Małgorzata Ostrowska postanowiła odwołać część zaplanowanych koncertów. Jak sama przyznała, była to jej własna, zdecydowana decyzja. Wiedziała już bowiem, że Jacek Gulczyński potrzebuje jej obecności.

„I w zasadzie te, które odwołałam, także oprotestował. To była jednak moja uparta decyzja, bo ja już wiedziałam, że mnie potrzebuje” — powiedziała.

Dla artystki oznaczało to konieczność pogodzenia się z odwołaniem zawodowych zobowiązań. Z jednej strony pozostawały koncerty i praca, z drugiej pobyt męża w hospicjum. Ostrowska zdecydowała się być przy nim.

W przekazanym materiale nie wskazano nazwy hospicjum ani miejscowości, w której znajdowała się placówka. Wiadomo jedynie, że Jacek Gulczyński wcześniej przebywał w szpitalach, a później trafił do hospicjum.

Po śmierci męża Małgorzata Ostrowska wróciła na scenę

Po śmierci Jacka Gulczyńskiego wokalistka wróciła do pracy. Scena, która od lat stanowi ważną część jej życia, nabrała dla niej w tym okresie dodatkowego znaczenia.

Małgorzata Ostrowska mówiła o tym w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc. Wyjaśniła, że występy wymagają od niej mobilizacji.

„Ja myślę, że scena jest doskonałym antidotum na takie bardzo złe sytuacje w życiu, dlatego że ja się muszę zmobilizować” — powiedziała.

Koncertowanie wymaga od wokalistki skupienia, przygotowania i energii. Powrót do zawodowej aktywności nastąpił więc już po stracie wieloletniego męża. Artystka nadal występuje i spotyka się z publicznością.

Małgorzata Ostrowska od dekad związana jest ze sceną

Muzyka towarzyszy Małgorzacie Ostrowskiej od wielu lat. Karierę rozpoczęła w latach 70., natomiast szeroką popularność przyniosły jej występy w Lombardzie. Charakterystyczny głos i sceniczna osobowość sprawiły, że zdobyła grono wiernych fanów.

Po okresie działalności w zespole rozpoczęła karierę solową. Przez kolejne dekady pozostawała aktywna zawodowo, nagrywała płyty oraz koncertowała. Po śmierci Jacka Gulczyńskiego również zdecydowała się powrócić przed publiczność.

Jej opowieść w „VIVA! Bez Tabu” odsłoniła szczegóły ostatnich tygodni życia męża. Jacek Gulczyński nie chciał, aby Małgorzata Ostrowska rezygnowała z koncertów, nawet kiedy przebywał już w hospicjum. Ona ostatecznie postanowiła odwołać część występów, ponieważ wiedziała, że mąż jej potrzebuje. Po jego śmierci ponownie stanęła na scenie, którą sama określiła jako „doskonałe antidotum” na bardzo złe sytuacje w życiu.

Źródło: Świat Gwiazd

Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner na wspólnym zdjęciu

Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner od lat wzbudzają zainteresowanie swoim związkiem, jednak oboje bardzo chronią swoją prywatność. Aktorka nie należy do gwiazd, które regularnie publikują w mediach społecznościowych fotografie z ukochanym. Tym razem zrobiła jednak wyjątek i pokazała wspólne zdjęcie z partnerem.

Najnowsza fotografia zwróciła uwagę właśnie dlatego, że Magdalena Cielecka raczej oszczędnie dzieli się szczegółami swojego życia uczuciowego. Tym razem zdecydowała się pokazać zdjęcie z Bartoszem Gelnerem wykonane podczas pracy.

Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner pojawili się razem na fotografii z planu jednej z produkcji. Aktorzy pozują oparci o samochód. Publikacji towarzyszyła także wiadomość aktorki dotycząca zakończenia pracy i kolejnych planów.

ZOBACZ TEŻ: Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner po raz pierwszy razem przed kamerą. „Może już nie będzie idiotycznych pytań”

Cielecka i Gelner pozowali na planie jednej z produkcji

Źródło nie wskazuje miasta, kraju ani dokładnego miejsca wykonania fotografii. Wiadomo jedynie, że Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner pozowali na planie jednej z produkcji. To właśnie stamtąd pochodzi opublikowane przez aktorkę zdjęcie.

Wspólna fotografia jest szczególną publikacją ze względu na podejście pary do pokazywania prywatności. Oboje pojawiają się zawodowo w przestrzeni publicznej, jednak zdecydowanie rzadziej pozwalają zaglądać do swojego życia poza kamerami.

Tym razem Cielecka uchyliła rąbka tajemnicy i pokazała siebie oraz partnera w zawodowych okolicznościach. Na zdjęciu oboje są oparci o samochód. Wraz z fotografią pojawiła się krótka wiadomość, z której wynika, że ich praca została już zakończona.

„Wszystkie prace zakończone”. Magdalena Cielecka zapowiedziała wakacje

Magdalena Cielecka nie ograniczyła się do opublikowania wspólnej fotografii. Aktorka poinformowała również, co czeka ją po zakończeniu pracy.

„Wszystkie prace zakończone. Jedziemy na wakacje!”

— czytamy.

Tym samym aktorka przekazała, że po zakończeniu prac przyszedł czas na wakacje. Wpis szybko spotkał się z reakcją internautów, którzy zaczęli życzyć parze udanego wypoczynku.

Wśród komentarzy znalazły się zarówno krótkie życzenia, jak i bardziej rozbudowane wpisy. Internauci odnosili się przede wszystkim do zapowiedzianego przez aktorkę odpoczynku. Jedno określenie szczególnie wyróżniało się wśród reakcji.

„Bonnie and Clyde”. Internauci komentują zdjęcie Cieleckiej i Gelnera

Fotografia Magdaleny Cieleckiej i Bartosza Gelnera wywołała lawinę komentarzy. Jeden z internautów skomentował wspólne zdjęcie pary słowami:

„Bonnie and Clyde. Uściski dla was, pięknych wakacji”

Nie zabrakło także kolejnych życzeń. „Cudowni! Należy wam się ten odpoczynek” — napisano pod fotografią. Inni życzyli aktorom wspaniałych wakacji, pięknych chwil, słońca oraz powodów do uśmiechu.

„Udanego odpoczynku!” — brzmiał kolejny komentarz. Pojawiły się również życzenia wspaniałych wakacji oraz wpis: „W takim towarzystwie to i na koniec świata”.

Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner tym razem pojawili się więc razem nie tylko za sprawą zawodowych wystąpień w przestrzeni publicznej. Aktorka zdecydowała się pokazać wspólną fotografię z planu jednej z produkcji, a przy okazji poinformowała o zakończeniu prac i wyjeździe na wakacje.

Zdjęcie zwróciło uwagę ze względu na to, że para konsekwentnie chroni prywatność, a Cielecka rzadko publikuje fotografie z ukochanym w mediach społecznościowych. Tym razem zrobiła wyjątek. Wpis spotkał się z licznymi reakcjami, a internauci skupili się przede wszystkim na życzeniach udanego odpoczynku. Wśród komentarzy znalazło się również określenie, które przyciąga uwagę: „Bonnie and Clyde”.

Źródło: Plejada

Śmierć uczestników „Big Brothera”. Anna Baranowska i Janusz Dzięcioł nie żyją

Polski „Big Brother” zadebiutował na antenie TVN 4 marca 2001 roku. Program prowadzili Martyna Wojciechowska i nieżyjący już Grzegorz Miecugow. Reality-show od początku cieszyło się ogromnym zainteresowaniem widzów. Średnia oglądalność debiutu wynosiła 4,2 mln widzów, a finał pierwszej edycji śledziło aż 10 mln widzów.

Do pierwszej edycji programu zgłosiło się aż 10 tysięcy osób. Ostatecznie wybrano 15. śmiałków, którzy zamieszkali razem i stali się bohaterami jednego z najgłośniejszych telewizyjnych widowisk tamtego okresu. Na początku do wygrania było aż 500 tysięcy złotych.

Z pierwszej edycji „Big Brothera” nie żyje już dwójka uczestników. To Anna Baranowska i Janusz Dzięcioł. W przypadku Baranowskiej źródło opisuje dramatyczne okoliczności poprzedzające jej śmierć. Jej historia wiązała się z informacją o napaści i pobiciu, jednak oficjalna przyczyna zgonu nie została podana do publicznej wiadomości.

ZOBACZ TEŻ: Gwiazda „Big Brothera” w poruszającym wyznaniu. To dlatego zrezygnowała z macierzyństwa. Miała poważne obawy

Anna Baranowska miała paść ofiarą napaści i pobicia

Anna Baranowska zapisała się w historii programu jako uczestniczka pierwszej edycji „Big Brothera”. Miała czterdzieści siedem lat. Jej pobyt w reality-show nie trwał długo. Opuściła program jako pierwsza, po zaledwie piętnastu dniach.

Jej życie zakończyło się tragicznie w październiku 2007 roku. Jak podano w materiale źródłowym, kilka dni wcześniej Anna Baranowska miała paść ofiarą napaści i pobicia. To właśnie ta informacja sprawiła, że okoliczności jej śmierci do dziś brzmią wyjątkowo dramatycznie.

Źródło podkreśla jednak, że nie została ujawniona oficjalna przyczyna zgonu. Wśród pojawiających się spekulacji znajdowała się także hipoteza zatrucia alkoholem. Nie została jednak przedstawiona jako oficjalne wyjaśnienie śmierci uczestniczki „Big Brothera”.

Zmarła w Lublinie. Oficjalnej przyczyny śmierci nie podano

Anna Baranowska zmarła w Lublinie, w mieszkaniu swojego partnera, znanego artysty Grzegorza B. To właśnie on odkrył jej ciało.

Materiał źródłowy wyraźnie zaznacza, że kilka dni przed śmiercią Baranowska miała zostać zaatakowana i pobita. Jednocześnie pojawiała się również hipoteza zatrucia alkoholem. Żadna z tych informacji nie została jednak wskazana jako oficjalnie potwierdzona przyczyna śmierci.

Oficjalnej przyczyny zgonu nigdy nie podano do wiadomości publicznej. To jeden z najważniejszych faktów dotyczących tej historii i zarazem element, który sprawia, że tragiczna śmierć uczestniczki „Big Brothera” pozostaje opisana bez ostatecznego publicznego wyjaśnienia jej przyczyny.

Anna Baranowska osierociła córkę, Olgę.

CZYTAJ TEŻ: Manuela Michalak kończy 52 lata. Tego o jej życiu po "Big Brotherze" nikt się nie spodziewał

Pierwsza edycja „Big Brothera” przyciągnęła miliony widzów

Pierwsza polska edycja „Big Brothera” była początkiem programu, który doczekał się 7. edycji. Pierwsze trzy emitował TVN, a kolejne TV4 i TVN7. Program nagrywany był w luksusowej willi w Gołkowie pod Warszawą, która – jak podaje źródło – dzisiaj jest ruderą.

Wśród uczestników programu byli ludzie, którzy później pojawiali się w mediach i polityce. W źródle wymienieni zostali Klaudiusz Sevković, Piotr „Gulczas” Gulczyński, Manuela Michalak i Małgorzata Maier, którzy pojawiali się w programach TVN. Piotr Lato wystąpił w „Idolu”, a Monika Sewioło pojawiła się w „Playboyu”.

Sebastian Florek został posłem SLD, natomiast Janusz Dzięcioł reprezentował w Sejmie PO. Wszyscy uczestnicy pojawili się także w filmie „Gulczas, a jak myślisz” w reżyserii Jerzego Gruzy.

Co stało się z uczestnikami pierwszego „Big Brothera”?

Po latach od premiery programu wspomnienia o pierwszej edycji mają także tragiczny wymiar. Anna Baranowska i Janusz Dzięcioł już nie żyją. W przypadku Baranowskiej materiał źródłowy opisuje dramatyczne wydarzenia poprzedzające jej śmierć: kilka dni wcześniej miała paść ofiarą napaści i pobicia.

Zmarła w Lublinie, w mieszkaniu swojego partnera Grzegorza B., który znalazł jej ciało. Choć pojawiała się również hipoteza zatrucia alkoholem, oficjalnej przyczyny jej zgonu nigdy nie podano do wiadomości publicznej.

Śmierć uczestników „Big Brothera” jest dziś jednym z tragicznych rozdziałów historii programu, którego pierwsza odsłona zgromadziła przed telewizorami miliony widzów. W przypadku Anny Baranowskiej dostępne w źródle informacje kończą się na opisie napaści, pobicia, pojawiających się spekulacji oraz fakcie, że oficjalna przyczyna jej śmierci nie została publicznie ujawniona.

Źródło: o2

Pożegnanie Bonnie Tyler. Tysiące fanów wyszły na ulice Mumbles

Bonnie Tyler zmarła „niespodziewanie” 8 lipca w wieku 75 lat. Artystka odeszła w szpitalu w Portugalii. Po jej śmierci napłynęły liczne wspomnienia i wyrazy uznania od przyjaciół oraz innych gwiazd. Wśród wymienionych osób znaleźli się Catherine Zeta-Jones, Bryan Adams i Rod Stewart.

Pożegnanie Bonnie Tyler zgromadziło tłumy w Mumbles. Właśnie tam wokalistkę po raz ostatni odprowadzono do jej domu. Tysiące poruszonych fanów pojawiły się na ulicach, aby oddać jej hołd i obserwować przejazd konduktu z trumną.

Choć kariera zaprowadziła Bonnie Tyler w najróżniejsze zakątki świata, mieszkańcy nadmorskiej dzielnicy Mumbles podkreślali, że artystka „nigdy nie zapomniała, skąd pochodzi”. To właśnie przez miejsce, które nazywała swoim domem, przejechał kondukt.

„Total Eclipse of the Heart” rozbrzmiał podczas pożegnania Bonnie Tyler

Szczególny moment nastąpił, gdy kondukt ruszył przez zatłoczoną ulicę. Wtedy rozbrzmiał największy przebój Bonnie Tyler — „Total Eclipse of the Heart”. Płaczący fani żegnali wokalistkę brawami.

Uwagę zwracała również sama trumna artystki. Została przykryta walijską flagą. Towarzyszyło jej oprawione zdjęcie wokalistki, której prawdziwe nazwisko brzmiało Gaynor Sullivan.

Tłumy zgromadzone na ulicach nie ograniczyły się jednak do obserwowania przejazdu konduktu. Fani wykonali jeszcze jeden gest, który stał się częścią pożegnania Bonnie Tyler.

Fani rzucali kwiaty na karawan Bonnie Tyler

Gdy karawan przejeżdżał ulicą Newton Road, żałobnicy zaczęli rzucać na niego kwiaty. Jednocześnie tysiące fanów podążały za trumną, idąc za konduktem aż do końca ulicy.

W ten sposób wokalistkę żegnało miejsce, które przez lata nazywała swoim domem. Przejazdowi towarzyszyły więc zarówno dźwięki „Total Eclipse of the Heart”, jak i brawa oraz kwiaty rzucane przez żałobników. Trumna przykryta walijską flagą przejeżdżała wśród tłumów zgromadzonych na ulicach Mumbles.

Pożegnanie Bonnie Tyler nie kończy się jednak na przejeździe konduktu przez Mumbles. Zapowiedziano również uroczystość upamiętniającą życie wokalistki.

Ostatnia podróż Bonnie Tyler. Uroczystość w Swansea Minster

Uroczystość upamiętniająca życie Bonnie Tyler, w której mają wziąć udział jej rodzina oraz przyjaciele, odbędzie się w poniedziałek w Swansea Minster.

Następnie wokalistka wyruszy w swoją ostatnią podróż przez rodzinną miejscowość Skewen, położoną niedaleko Neath. To kolejny wskazany w źródle etap pożegnania artystki.

Śmierć Bonnie Tyler spotkała się również z reakcjami osób związanych ze światem muzyki i filmu. Po odejściu wokalistki napłynęły wyrazy uznania oraz wspomnienia między innymi od Catherine Zety-Jones, Bryana Adamsa i Roda Stewarta.

Bonnie Tyler zasłynęła dzięki wielkim hitom

Bonnie Tyler zasłynęła przede wszystkim dzięki wielkim hitom z lat 80. Wśród najbardziej znanych utworów wokalistki znalazły się „Total Eclipse of the Heart” oraz „Holding Out for a Hero”. Pierwszy z nich towarzyszył fanom również podczas pożegnania artystki w Mumbles.

W swojej karierze Bonnie Tyler była trzykrotnie nominowana do nagrody Grammy. W 2013 r. reprezentowała Wielką Brytanię podczas Konkursu Piosenki Eurowizji.

W 2023 r. została odznaczona przez królową Elżbietę II Orderem Imperium Brytyjskiego (MBE) za zasługi dla muzyki.

Tysiące osób zgromadzonych na ulicach Mumbles pożegnały artystkę brawami i kwiatami. Podczas przejazdu konduktu rozbrzmiewał „Total Eclipse of the Heart”, a trumna Bonnie Tyler była przykryta walijską flagą. Fani podążali za nią aż do końca Newton Road.

Źródło: Plejada

Julia Wieniawa i Andrea Bocelli razem na scenie w Gdańsku

To był występ, który szybko wywołał reakcje w internecie. Julia Wieniawa pojawiła się 14 sierpnia 2026 roku na scenie Polsat Plus Areny Gdańsk podczas koncertu Andrei Bocellego. Polska artystka wystąpiła tym samym u boku jednej z największych gwiazd światowej muzyki.

Julia Wieniawa i Andrea Bocelli zaprezentowali się przed publicznością wspólnie. Informacja o tym występie wzbudziła ogromne emocje, a nagrania dokumentujące wydarzenie błyskawicznie zaczęły krążyć w internecie. Internauci ruszyli z komentarzami, których stale przybywało.

Występ zwrócił uwagę również ze względu na dotychczasową działalność Wieniawy. Artystka nie ogranicza swojej kariery do jednej dziedziny show-biznesu. Jest znana jako aktorka, wokalistka i influencerka, ma także doświadczenie jako jurorka popularnego programu.

ZOBACZ TEŻ: Tym razem nie Sanah. To z nią Andrea Bocelli wystąpi na koncertach w Polsce. "To dla mnie wielki zaszczyt"

Julia Wieniawa zaśpiewała „Canto della terra” z Bocellim

Podczas koncertu w Polsat Plus Arenie Gdańsk Julia Wieniawa i Andrea Bocelli wspólnie wykonali utwór „Canto della terra”. To właśnie nagrania z tego momentu szybko obiegły internet i stały się przedmiotem komentarzy.

Dla Wieniawy był to kolejny występ związany z rozwijaną przez nią działalnością muzyczną. Choć szeroka publiczność poznała ją przede wszystkim jako aktorkę, z czasem zaczęła coraz mocniej angażować się także w muzykę.

Na swoim koncie ma kolejne single oraz album. Regularnie wydaje nowe utwory i pracuje nad kolejnymi projektami. Jej działalność artystyczna pokazuje, że chce być postrzegana jako osoba wszechstronna. Występ u boku Andrei Bocellego stał się kolejnym wydarzeniem na jej muzycznej drodze.

Występ Julii Wieniawy wywołał skrajne reakcje internautów

Nagrania ze wspólnego wykonania „Canto della terra” nie pozostały bez reakcji. Po ich pojawieniu się w internecie użytkownicy zaczęli publikować komentarze dotyczące tego, co wydarzyło się na scenie Polsat Plus Areny Gdańsk.

Reakcje okazały się skrajne. Z jednej strony pojawiły się słowa zachwytu, z drugiej natomiast fala krytyki. Występ Julii Wieniawy z Andreą Bocellim wywołał więc wśród komentujących bardzo różne odczucia.

To właśnie internetowe reakcje sprawiły, że o występie zrobiło się szczególnie głośno. Materiał z wydarzenia zaczął krążyć w sieci, a liczba komentarzy rosła. Wieniawa znalazła się tym samym w centrum zainteresowania internautów po swoim występie z artystą światowej sławy.

Julia Wieniawa rozwija karierę na wielu płaszczyznach

Występ z Andreą Bocellim wpisuje się w wielokierunkową działalność Julii Wieniawy. Artystka należy do grona najbardziej rozpoznawalnych młodych gwiazd polskiego show-biznesu. Choć szerokiej publiczności dała się poznać przede wszystkim dzięki aktorstwu, jej aktywność od dawna nie ogranicza się tylko do tej dziedziny.

Wieniawa rozwija karierę muzyczną, ale jest również jedną z najbardziej aktywnych polskich influencerek. Jej profile w mediach społecznościowych obserwują rzesze fanów zainteresowanych zarówno jej życiem zawodowym, jak i prywatnym.

Artystka pokazuje w mediach społecznościowych między innymi kulisy swojej pracy, podróży, sesji zdjęciowych oraz przygotowań do kolejnych projektów. Pojawia się również w kampaniach reklamowych.

Inną częścią jej zawodowej działalności była rola jurorki w „Mam talent”. Dzięki temu Wieniawa mogła zaprezentować się publiczności z kolejnej strony. Jej kariera od lat rozwija się więc równolegle w kilku kierunkach.

CZYTAJ TEŻ: To ona zasiądzie obok Iwony Pavlović w jury "Tańca z Gwiazdami"? Niedawno pożegnała się z innym show

Muzyka jest ważnym elementem kariery Julii Wieniawy

Jednym z tych kierunków pozostaje muzyka. Julia Wieniawa regularnie wydaje nowe utwory, ma na koncie single oraz album i pracuje nad kolejnymi projektami. Możliwość pojawienia się na scenie podczas koncertu Andrei Bocellego wzbudziła więc ogromne emocje.

14 sierpnia 2026 roku uwaga skupiła się na Polsat Plus Arenie Gdańsk. To właśnie tam Wieniawa pojawiła się u boku światowej sławy artysty i wspólnie z nim wykonała „Canto della terra”.

Nagrania z tego momentu błyskawicznie obiegły internet. Wraz z nimi pojawiły się liczne komentarze. Część internautów reagowała zachwytem, inni nie szczędzili krytyki. Wspólny występ Julii Wieniawy i Andrei Bocellego wywołał tym samym skrajne reakcje i stał się szeroko komentowanym wydarzeniem.

Źródło: Świat Gwiazd

Joanna Rawik i Ignacy Gogolewski – dwie legendy PRL‑u

Joanna Rawik przyszła na świat 31 stycznia 1934 roku w Czerniowcach na terenie dzisiejszej Ukrainy. Dorastała w Rumunii, przez co przez pierwsze 13 lat życia nie mówiła po polsku. Po wojnie osiadła w Polsce, gdzie jej talent i niebanalna uroda szybko zostały zauważone. Zasłynęła jako piosenkarka estradowa i aktorka – jej własne piosenki, jak "Po co nam to było" czy "Romantyczność", stały się symbolem epoki. Była silna, wykształcona, charyzmatyczna – a mimo to zakochała się całkowicie i bezgranicznie.

Ignacy Gogolewski, urodzony 17 czerwca 1931 roku, był jednym z największych amantów powojennego kina i teatru. Uchodził za symbol męskiego uroku i artystycznej wrażliwości. Występował na deskach Teatru Polskiego i Narodowego, grał główne role w klasycznych dramatach, a jego obecność na ekranie budziła emocje wśród tysięcy widzów. Znany z ról m.in. w "Dziadach" czy "Kordianie", miał jednak równie barwne życie prywatne – o jego romansach mówiło się z wypiekami na twarzy.

• ZOBACZ TEŻ: W hicie TVN grają małżeństwo, a prywatnie? Nie uwierzysz, co ich łączy. Polacy nie mieli pojęcia

Burzliwa miłość – od uniesienia do dramatycznego upadku

Poznali się w latach 60. XX wieku podczas pracy przy kabarecie Pod Egidą. To wtedy między Rawik a Gogolewskim zaiskrzyło – dosłownie i w przenośni. Dla Joanny był fascynacją od pierwszego wejrzenia. "Był olśniewająco pięknym mężczyzną. Wszystko mnie w nim zachwycało", wspominała po latach w rozmowie z "Głosem Wielkopolski". On był czarujący, pełen pasji, a jednocześnie trudny do zatrzymania. Wkrótce ich relacja przybrała intensywny, toksyczny charakter.

Choć Joanna była świadoma jego niewierności i emocjonalnej niestabilności, nie potrafiła się uwolnić. Miłość do Gogolewskiego wciągała ją jak wir. "Wbrew pozorom to nie było tak, że świetny aktor upatrzył sobie nową gwiazdę, która była atrakcyjną dziewczyną. Oczywiście, że to nie było bez znaczenia, ale on dostrzegał we mnie znacznie więcej. […] Ignacy był pierwszym mężczyzną, który mnie odkrył i uświadomił moją duchową głębię" — mówiła. W jednej chwili czuła się kochana i pożądana, w kolejnej – porzucona i zdradzona. Życie z nim stało się emocjonalnym rollercoasterem.

Z czasem napięcia przerodziły się w dramat osobisty. Joanna Rawik nie radziła sobie z niestabilnością związku. Miłość, która miała być jej spełnieniem, stała się jej klątwą. Próbowała walczyć o ten związek, o siebie, o normalność – ale każde podejście kończyło się bólem. "Inek w domu zawsze był najważniejszy, mądrzejszy, bardziej utalentowany. Doskonały. Jestem kobietą bałkańską, urodzoną i wychowaną w Rumunii, wyniosłam z domu kult mężczyzny. Te zasady panowały między mną a Inkiem" — przyznała po latach.

Uczucie, które mogło doprowadzić do tragedii. Joanna Rawik długo się po nim dźwigała

Związek Joanny Rawik i Ignacego Gogolewskiego zakończył się, gdy aktor odszedł do innej kobiety. Dla Joanny był to cios, który początkowo ją złamał – oraz sprawił, że jej życie straciło sens. Artystka nie widziała dla siebie ratunku. Omal nie doszło do tragedii.

"Położyłam się w kuchni naszego mieszkania na Starówce, odkręciłam gaz, napiłam się koniaku. Uratował mnie Andrzej Jaroszewski, bo gdy nie przyszłam na nagranie, powiedział: »Jeśli Joanna ma nagranie i się nie stawia, to znaczy, że coś się stało« — i wyważyli drzwi. Przeżyłam śmierć kliniczną, wiem, że po tamtej stronie nie ma żadnego oświetlonego tunelu" — wspominała później.

• SPRAWDŹ TEŻ: Pierwsza miłość ikony lat 80. zdawała się wieczna. Ale jedna decyzja pogrzebała wszystko, co razem budowali

Joanna Rawik nie żyje

Informacja o śmierci Joanny Rawik trafiła do mediów 15 sierpnia. Artystka miała 92 lata. Wiadomość została opublikowana na Facebooku Programu 1 Polskiego Radia. Joanna Rawik przez wiele lat była związana z Polskim Radiem. W komunikacie przedstawiono ją jako wokalistkę i popularyzatorkę muzyki francuskiej. Informację o śmierci artystki przekazał jej przyjaciel, Krzysztof Szuster. Wiadomość o odejściu piosenkarki została następnie opisana przez media. W przekazanym materiale nie podano miejsca śmierci Joanny Rawik. Nie wskazano w nim również przyczyny śmierci artystki. Joanna Rawik zapisała się w historii jako piosenkarka, aktorka i dziennikarka.

Joanna Rawik nie żyje. Informację przekazał jej przyjaciel Krzysztof Szuster

Nie żyje Joanna Rawik. Smutna informacja o śmierci artystki trafiła do mediów 15 sierpnia. Wiadomość o jej odejściu została opublikowana na Facebooku Programu 1 Polskiego Radia, z którym przez bardzo długi czas współpracowała. Piosenkarka, aktorka i dziennikarka miała 92 lata.

Program 1 Polskiego Radia przekazał, że Joanna Rawik była wokalistką i popularyzatorką muzyki francuskiej, a przez wiele lat pozostawała związana z Polskim Radiem. W opublikowanej informacji zaznaczono również, że wiadomość o śmierci artystki przekazał jej przyjaciel, Krzysztof Szuster.

W materiale źródłowym nie wskazano miejsca śmierci Joanny Rawik. Wiadomo natomiast, że wraz z jej odejściem zakończyła się historia artystki, której działalność obejmowała zarówno muzykę, jak i dziennikarstwo.

Joanna Rawik była gwiazdą polskiej estrady. Jej kariera zaczęła się w latach 50.

Joanna Rawik swoją muzyczną karierę rozpoczęła jeszcze w latach 50. Występowała wówczas w kabarecie dziennikarzy Kaczka. Na ogromną popularność musiała jednak poczekać do końca lat 60. To właśnie wtedy podbiła serca słuchaczy na festiwalu w Opolu.

Na przestrzeni swojej kariery wylansowała takie utwory jak „Nie chodź tą ulicą”, „Po co nam to było” oraz „Romantyczność”. Jej działalność artystyczna była jednocześnie silnie związana z muzyką francuską.

Rawik była znawczynią historii piosenki francuskiej. Występowała również we Francji, a dzięki tamtejszym występom zyskała przydomek „Juliette Gréco znad Wisły”. Szczególne miejsce w jej działalności zajmowała twórczość Edith Piaf.

Joanna Rawik popularyzowała twórczość Edith Piaf

Joanna Rawik spopularyzowała w Polsce twórczość Edith Piaf. Utwory francuskiej artystki wykonywała na scenie już w latach 60. Jej zainteresowanie Piaf nie ograniczało się jednak wyłącznie do działalności scenicznej.

Rawik napisała również kilka książek poświęconych francuskiej artystce. Muzyka francuska pozostawała więc ważną częścią jej działalności artystycznej.

Sama Joanna Rawik nie ograniczała swojej aktywności wyłącznie do śpiewania. Kolejną niezwykle ważną dziedziną jej działalności było dziennikarstwo, które — jak podaje źródło — było jej ogromną pasją.

Joanna Rawik przez lata była związana z Polskim Radiem

Jeszcze w latach 70. Joanna Rawik rozpoczęła współpracę z Polskim Radiem. Prowadziła tam autorskie audycje. To właśnie Program 1 Polskiego Radia poinformował na Facebooku o śmierci wieloletniej współpracowniczki.

Dorobek Joanny Rawik został także uhonorowany odznaczeniami. Artystka otrzymała Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Informacja, że Joanna Rawik nie żyje, zamyka kolejny rozdział związany z artystką, która rozpoczynała muzyczną karierę jeszcze w latach 50., zdobyła ogromną popularność pod koniec lat 60., wykonywała piosenki Edith Piaf, pisała książki i przez lata współpracowała z Polskim Radiem.

Joanna Rawik tak podsumowała swoją karierę

Niedawno Joanna Rawik udzieliła wywiadu „Wysokim Obcasom”. Podczas rozmowy została zapytana o to, czy jest coś, co powiedziałaby sobie samej sprzed lat. Odpowiadając, odwołała się do Edith Piaf i stwierdziła, że niczego nie żałuje.

Artystka mówiła również o swoich życiowych decyzjach. Podkreślała, że jeśli w danym momencie miała ochotę coś zrobić, robiła to. Wspomniała także o spotkaniach z osobami, które przy podpisywaniu jej książek wracały wspomnieniami do własnej młodości.

Rawik patrzyła na przeszłość w inny sposób. W rozmowie podsumowała, że wszystko, co było, składa się na to, kim jest.

15 sierpnia do mediów trafiła informacja o śmierci Joanny Rawik. Piosenkarka, aktorka i dziennikarka miała 92 lata. Informację o jej śmierci przekazał przyjaciel artystki, Krzysztof Szuster, a wiadomość opublikował na Facebooku Program 1 Polskiego Radia.

Źródło: Plotek

Katarzyna Warnke wprowadziła własną zasadę. „Lubię kwadrans studencki”

Katarzyna Warnke nie ogranicza swojej zawodowej aktywności wyłącznie do aktorstwa. Gwiazda, którą widzowie mogą oglądać w 2. części serialu „Klara” w HBO MAX, realizuje się również jako reżyserka teatralna. O tym, jak odnajduje się w nowej roli, opowiedziała Rafałowi Kowalskiemu w wywiadzie z cyklu KULA VIVY!.

Okazuje się, że na próbach Warnke nie wymaga od aktorek pojawiania się przed czasem. Sama przyznaje, że lubi mieć kilka dodatkowych minut i podobną swobodę daje swoim koleżankom.

„Oj, ja lubię kwadrans studencki jako zasadę. Więc teraz, jak jestem reżyserką, to tak zapowiedziałam, bo pracuję tylko z aktorkami, czterema, i zapowiedziałam, że kwadrans studencki jest na luzie” – powiedziała Katarzyna Warnke w rozmowie z Rafałem Kowalskim.

Zasada jest prosta. Kilka minut spóźnienia nie wywołuje nerwowej atmosfery.

„Czyli po prostu do 15 minut możemy się spóźniać. Lubię ten taki zapasik, wiesz, że nie musisz być przed czasem, tylko masz te parę minut luzu” – wyjaśniła.

Tolerancja ma jednak swoje granice. Warnke doskonale zdaje sobie sprawę, że każdy nieco inaczej podchodzi do punktualności. Sama również zalicza się do osób, którym zdarzają się drobne spóźnienia.

„Natomiast, no, oczywiście są granice tego spóźniania się. Ja myślę, że po prostu mamy różny stosunek do czasu. I oczywiście wiem, że dla niektórych ludzi to jest ogromny wysiłek, żeby się nie spóźnić. Ja do takich należę, tylko u mnie to nie są godziny, tylko minuty” – przyznała.

Katarzyna Warnke kocha dyscyplinę. Ma swoje zasady także jako aktorka

Choć Warnke daje swoim aktorkom „kwadrans studencki”, nie oznacza to, że podczas pracy panuje pełna swoboda. Wręcz przeciwnie. Dyscyplina jest dla niej jednym z ważnych elementów zawodu. Na razie swoją przygodę z reżyserią rozwija na teatralnych deskach.

Co ciekawe, pewne zasady Katarzyna Warnke od dawna stosuje także wobec samej siebie. Jedna z nich dotyczy tak pozornie prozaicznej rzeczy jak… buty. Zamiast wybierać na planie wygodne obuwie, aktorka woli od razu założyć to, które należy do jej bohaterki.

„Ja nigdy tego nie noszę. Nie noszę obuwia takiego wygodnego na planie, tylko od razu zakładam obuwie, które jest przypisane mojej postaci do sceny” – zdradziła.

Nie chodzi jedynie o wygląd. Dla Warnke buty stają się częścią procesu budowania postaci, ponieważ mogą wpływać nawet na sposób, w jaki bohaterka się porusza.

„Bardzo tego pilnuję, ponieważ myślę, że to buduje postać, ten chód, ale też kocham wręcz dyscyplinę” – podkreśliła.

ZOBACZ TEŻ: Nie ukrywa swojego krytycznego stosunku do Kościoła, ale jest zachwycona słowami papieża. Szczere wyznanie Katarzyny Warnke: „Można tak budować autorytet”

„Żeby dobrze improwizować, trzeba mieć ogromną dyscyplinę”

Dyscyplina i spontaniczność wcale się dla niej nie wykluczają. Katarzyna Warnke przekonuje, że nawet improwizacja wymaga świadomości tego, co aktor chce osiągnąć w danej scenie.

„Wydaje mi się, że żeby dobrze improwizować, żeby mieć w sobie tę iskrę życia, grając, trzeba mieć też ogromną dyscyplinę i wiedzieć, na jaki temat improwizuję” – powiedziała w KULI VIVY!.

Kiedy zaczyna się właściwa praca, Warnke chce być skupiona na zadaniu. Nie potrzebuje wtedy rozmów, które odciągałyby jej uwagę od sceny.

„I taką dyscyplinę lubię w trakcie kręcenia sceny, ale też na planie. Lubię być skupioną, nie gadać o pierdołach” – przyznała.

To podejście sporo mówi o tym, czego wymaga nie tylko od współpracowników, ale przede wszystkim od siebie. Z jednej strony jest więc przestrzeń na kilkuminutowe spóźnienie, z drugiej – gdy zaczyna się praca, najważniejsze stają się koncentracja i dyscyplina.

Nie tylko aktorzy. Katarzyna Warnke mówi, kto jest „połową sukcesu”

Objęcie roli reżyserki pozwoliło Warnke spojrzeć na pracę przy spektaklu z jeszcze innej perspektywy. Aktorki są niezwykle ważne, ale na sukces przedstawienia pracuje znacznie więcej osób. I właśnie o tym gwiazda mówi bardzo wyraźnie.

„Tak, ale też jako reżyserka kocham pracować z całym zespołem, doceniając pracę wszystkich pionów” – podkreśliła.

Szczególne miejsce w jej opowieści zajmują technicy. Warnke lubi z nimi rozmawiać i nie ma wątpliwości, jak duże znaczenie dla całego przedsięwzięcia ma sprawnie działające zaplecze.

„Kocham rozmawiać z technikami, panami technikami. To jest po prostu z połowa sukcesu, żeby to zaplecze działało, żeby ludzie czuli się docenieni, żeby to wszystko działało. Wiesz, nie to, że aktorzy najważniejsi” – mówiła Rafałowi Kowalskiemu.

Reżyseria oznacza więc dla niej konieczność porozumienia się z ludźmi odpowiadającymi za bardzo różne elementy spektaklu. I właśnie ta część pracy jest dla Warnke jednym ze sprawdzianów w nowej roli.

„Za różnymi osobami jest konieczność rozmowy i to mnie sprawdza jako reżyserkę. Z panem dyrektorem, z muzykiem, z twórczynią scenografii, twórcą kostiumu, twórczynią światła, reżyserką światła, właśnie z panami technicznymi z różnych pionów, wreszcie aktorkami, najważniejsze oczywiście. Ale jest cudowna inspicjentka” – wyliczała.

Katarzyna Warnke o kulisach reżyserii. „To powstaje magia”

Katarzyna Warnke nie ukrywa, że jako reżyserka musi dzielić swoją uwagę pomiędzy wiele osób. Nie traktuje tego jednak wyłącznie jako obowiązku. Relacja działa w obie strony.

„Oczekują ode mnie atencji i ja jestem zobowiązana im to dać, ale ja od nich też bardzo dużo dostaję” – przyznała.

To właśnie sposób, w jaki różni ludzie potrafią spotkać się przy jednym projekcie, wydaje się szczególnie fascynować aktorkę. Dyscyplina pozostaje ważna, ale nie wystarcza. Potrzebne są również wzajemny szacunek i zauważenie pracy innych.

„I to jest taki skomplikowany mechanizm z bardzo różnymi ludźmi, i ta miłość, kiedy umie się wytworzyć wokół tego działania, miłość, połączenie, wzajemny szacunek, dowartościowanie czyjejś pracy, to powstaje magia” – podsumowała Katarzyna Warnke.

I chyba właśnie w tym najlepiej widać jej podejście do reżyserii. Na próbach może obowiązywać „kwadrans studencki”, ale gdy przychodzi czas na pracę, Warnke stawia na skupienie. Jednocześnie pilnuje, by za aktorkami dostrzec wszystkich tych, bez których spektakl nie mógłby powstać.

Czytaj też: Głośna decyzja polskiego rządu podzieliła Polaków; Katarzyna Warnke jest zachwycona tym rozwiązaniem. Zmiany będą dotyczyć jej 7-letniej córki

Brett Goldstein urodził się w Londynie. Aktorstwo nie od razu stało się jego przepustką do sławy

Brett Goldstein urodził się 17 lipca 1980 roku w Londynie w brytyjsko-żydowskiej rodzinie. Studiował na University of Warwick, gdzie jego kierunek określano jako Film and Feminism. Aktorstwo interesowało go jednak na tyle mocno, że rozwijał się również poza Wielką Brytanią.

Kolejnym przystankiem był Nowy Jork i American Academy of Dramatic Arts, gdzie szlifował warsztat aktorski. Do 2003 roku zdobywał doświadczenie, które miało przydać mu się później przed kamerą i na scenie.

Goldstein nie traktował jednak żadnej konkretnej szkoły aktorskiej jak przepisu na sukces. Z czasem przekonał się, że praca na prawdziwym planie potrafi wyglądać zupełnie inaczej niż ćwiczenia podczas zajęć. Czasami aktor ma możliwość eksperymentowania, a czasami musi zrobić wszystko za jednym podejściem.

Jego własna droga do popularności również daleka była od podręcznikowego scenariusza. Zanim pojawiły się Emmy, Marvel i „Ted Lasso”, był między innymi… klub ze striptizem w Hiszpanii.

Ojciec kupił klub ze striptizem. Brett Goldstein pojechał do Marbelli

To właśnie ten rozdział jego życia do dziś brzmi jak gotowy scenariusz filmu.

Po studiach Goldstein na pewien czas przeprowadził się do Marbelli w Hiszpanii, gdzie znalazł się w klubie ze striptizem kupionym przez jego ojca. Aktor po latach opowiadał o całej sytuacji z charakterystycznym dla siebie humorem.

– Mój tata miał kryzys wieku średniego i zamiast kupić samochód, kupił klub ze striptizem w Hiszpanii – wspominał w rozmowie z Backstage.

Jego matka wysłała go do Hiszpanii, aby sprawdził, co dzieje się z ojcem. Szybko okazało się, że nie będzie to zwykła rodzinna wizyta.

– Skończyło się na tym, że prowadziłem to miejsce przez rok – opowiadał.

Goldstein wspominał również o spotkaniach z ludźmi związanymi ze światem przestępczym. Cała historia miała znacznie poważniejszy wymiar, niż mogłoby się wydawać po usłyszeniu jej komediowej wersji.

– Prawdziwa historia była bardzo mroczna, ale wiedziałem też, że była zabawna – przyznawał.

I właśnie z tych doświadczeń powstał później stand-up „Brett Goldstein Grew Up in a Strip Club”, z którym w 2011 roku pojawił się na festiwalu Edinburgh Fringe.

Początkowo nie wszystko działało tak, jak planował. Po jednym z pokazów kobieta z publiczności podeszła do niego, przytuliła go i powiedziała, że jest jej przykro z powodu tego, co przeżył. Goldstein zrozumiał wtedy, że musi zmienić sposób opowiadania historii, aby widzowie czuli, że mogą się z niej śmiać.

Przebudował więc narrację. Pewne elementy przesunął, inne ograniczył, a jeszcze inne całkowicie pominął. To właśnie stand-up nauczył go, jak prowadzić publiczność przez opowieść.

Na jednym programie się nie skończyło. Goldstein przygotowywał kolejne solowe występy, w tym „Burning Man” oraz „Contains Scenes Of An Adult Nature”.

Czytaj też: Brad Pitt był na szczycie, gdy jego życie prywatne zaczęło się rozpadać. „Nie widziałem wyjścia”. Tak wyglądała jego ostatnia dekada

Zanim pojawił się „Ted Lasso”, Brett Goldstein przez lata walczył o swoje miejsce

Globalna popularność przyszła później. Wcześniej Goldstein konsekwentnie budował karierę w Wielkiej Brytanii.

Pojawiał się w brytyjskich produkcjach telewizyjnych, między innymi w „Drifters” i „Uncle”. Ważnym momentem był udział w serialu „Derek” Ricky'ego Gervaisa. Dla Goldsteina była to pierwsza naprawdę duża praca telewizyjna.

Nie ograniczał się przy tym do aktorstwa. Pisał, występował na scenie i tworzył własne projekty.

W 2015 roku napisał scenariusz i zagrał główną rolę w komedii „Superbob”. Wcielił się w superbohatera, który mimo niezwykłych zdolności pozostaje zwyczajnym facetem szukającym miłości.

Kolejny ważny moment przyszedł w 2016 roku, kiedy Goldstein otrzymał nagrodę BIFA za rolę drugoplanową w „Adult Life Skills”.

Przez lata nie patrzył jednak na kolejne projekty jak na starannie zaplanowane szczeble prowadzące do wielkiej kariery. Bardziej interesowało go samo tworzenie.

– Przez wiele, wiele lat myślałem: jeśli wszystkie te małe prace razem wystarczą, żebym zapłacił czynsz i poszedł do kina, jestem bardzo szczęśliwym chłopakiem – mówił Backstage.

Największy przełom miał dopiero nadejść.

Do „Ted Lasso” trafił jako scenarzysta. Potem potajemnie nagrał 5 scen jako Roy Kent

Historia obsadzenia Bretta Goldsteina w „Ted Lasso” jest niemal równie nietypowa jak jego pobyt w Marbelli.

Początkowo wcale nie miał grać Roya Kenta. Został zatrudniony przy serialu jako scenarzysta i executive story editor. Pracując nad kolejnymi odcinkami, coraz lepiej poznawał Roya – doświadczonego piłkarza, który jest szorstki, cyniczny, wybuchowy i wyjątkowo bezpośredni.

W pewnym momencie Goldstein zaczął podejrzewać, że sam powinien go zagrać.

Był tylko jeden problem: nikt inny najwyraźniej o tym nie myślał.

Wcześniej aktor otrzymywał zupełnie inne role. Sam określał je jako „miłych, niezdarnych facetów”. Nie chciał więc ogłaszać w pokoju scenarzystów, że widzi siebie jako Roya. Obawiał się, że jeśli pomysł okaże się fatalny, postawi wszystkich w niezręcznej sytuacji.

Wybrał inną drogę.

W noc przed swoim ostatnim dniem w pokoju scenarzystów nagrał self-tape. Przygotował 5 scen jako Roy Kent. Nikomu wcześniej o tym nie powiedział.

Potem wysłał nagranie do Billa Lawrence'a.

– Jeśli ta taśma jest w jakikolwiek sposób zła i poczujesz się niezręcznie, że poprosiłem cię o jej obejrzenie, udawaj, że nigdy nie dostałeś tego e-maila. Nigdy o to nie zapytam. Nie musimy już o tym rozmawiać – wspominał treść swojej wiadomości w rozmowie z Coup De Main.

Nagrania nie dało się jednak zignorować.

Jason Sudeikis później podsumował casting bardzo krótko:

– Zobaczyliśmy Bretta jako Roya i nie przesłuchiwaliśmy już nikogo. Trafił w punkt.

Tak Goldstein został Royem Kentem.

Zobacz też: Ten film powstał specjalnie z myślą o niej. Jennifer Lopez wraca do swojego ulubionego wcielenia aktorskiego

Roy Kent odmienił jego karierę. Przyszły dwie nagrody Emmy z rzędu

„Ted Lasso” okazał się przełomem, na który Goldstein pracował przez lata. Roy Kent – były kapitan AFC Richmond, później trener – szybko stał się jedną z najbardziej charakterystycznych postaci serialu.

Bohater zasłynął z gniewnych spojrzeń, pomruków i imponującego repertuaru przekleństw, ale Goldstein od początku widział w nim znacznie więcej.

Roy nie ufa ludziom i spodziewa się po nich najgorszego. Stopniowo zaczyna się jednak zmieniać, między innymi dzięki Tedowi oraz relacji z Keeley Jones, graną przez Juno Temple.

Goldstein tłumaczył, że szczególnie ważny jest moment, w którym Keeley potrafi przyznać się przed Royem do błędu i szczerze go przeprosić. Dla człowieka tak nieufnego jak on staje się to czymś wyjątkowym.

– To, co w niej widzi, to ktoś na tyle wyjątkowy, że jest gotów zaryzykować i w końcu komuś zaufać – mówił aktor w rozmowie z Coup De Main.

Rola przyniosła Goldsteinowi ogromną popularność oraz dwie nagrody Emmy z rzędu dla najlepszego aktora drugoplanowego w serialu komediowym.

Co ciekawe, wulgarność Roya nie była dla aktora szczególnym problemem. Goldstein sam żartował już przy okazji swojego podcastu, że prawdopodobnie od czasu do czasu będzie przeklinał, ponieważ uważa to za „fajne i mądre”.

Nie tylko Roy Kent. Brett Goldstein trafił również do Marvela

Po sukcesie „Ted Lasso” możliwości zaczęło przybywać.

Goldstein jest współtwórcą i scenarzystą serialu „Shrinking” („Terapia”) dla Apple TV+, w którym występują Jason Segel i Harrison Ford. Współtworzył także serial science-fiction „Soulmates” dla AMC.

Do tego doszedł Marvel.

W 2022 roku aktor pojawił się jako Herkules w scenie po napisach filmu „Thor: Love and Thunder”. Co ciekawe, nie musiał nawet przechodzić przesłuchania.

– Nie brałem udziału w castingu – mówił Backstage.

Swoją obecność w produkcji miał utrzymywać w tajemnicy nawet przed najbliższymi. Rodzicom nie powiedział o Herkulesie aż do dnia kinowej premiery, ponieważ obawiał się złamania umowy o poufności.

Na tym jego lista zajęć się nie kończy. Prowadzi również podcast „Films To Be Buried With”, którego punktem wyjścia są filmy ważne dla zaproszonych gości. Rozmowy o kinie prowadzą tam do opowieści o życiu i śmierci.

Brett Goldstein chroni życie prywatne. Ze sceny podziękował Beth Rylance

O pracy potrafi opowiadać długo i barwnie. Gdy jednak rozmowa schodzi na życie prywatne, Brett Goldstein jest zdecydowanie bardziej powściągliwy.

Aktor bardzo rzadko publicznie mówi o swoich relacjach uczuciowych. Jednym z wyjątków była gala Emmy w 2021 roku. Odbierając nagrodę, podziękował swojej ówczesnej partnerce, aktorce i komiczce Beth Rylance.

Nie uczynił jednak ze związku tematu regularnych medialnych rozmów i konsekwentnie oddziela prywatność od zawodowej popularności.

Nie jest jedyną osobą w rodzinie związaną ze światem rozrywki. Jego siostra, Tara Goldstein Carr, jest współzałożycielką działającej w Wielkiej Brytanii School of Comedy dla dzieci i młodzieży. Dzięki niej Goldstein został również wujkiem.

Największe marzenie gwiazdy „Ted Lasso”? Muppety

Choć na koncie ma „Ted Lasso”, Emmy i występ w Marvelu, jego wielka fascynacja prowadzi w zupełnie inną stronę.

Brett Goldstein uwielbia Muppety.

Szczególne miejsce zajmuje u niego „The Muppet Christmas Carol”. Podczas jednego z występów odegrał nawet całą historię w zaledwie 6 minut.

Nie traktuje tej fascynacji wyłącznie jako żartu.

– Moim ostatecznym celem jest praca z Muppetami – mówił.

Kiedy natomiast udało mu się wystąpić w „Sesame Street”, określił ten moment jako „najlepszy dzień mojego życia”.

To chyba najlepiej pasuje do zawodowej drogi Goldsteina. Człowiek, który po studiach znalazł się w klubie ze striptizem w Marbelli, później przekuł tę historię w stand-up, przez lata pisał i grał, a następnie potajemnie nagrał 5 scen, żeby przekonać twórców „Ted Lasso”, że powinien zostać Royem Kentem, nadal ma na swojej liście marzeń coś jeszcze.

Tym razem zamiast piłkarskiego boiska i młota Herkulesa chodzi o spotkanie z Muppetami.

Czytaj też: Trzeci sezon miał być ostatnim, a tu taka niespodzianka. Będzie ciąg dalszy serialu "Ted Lasso"

Źródła: Jenna Marotta, Backstage, Evelyn Frick, Hey Alma, Shahlin Graves, Coup De Main, Wikipedia

August Kowalczyk – obóz i ucieczka z piekła

August Kowalczyk miał dziewiętnaście lat, kiedy w 1940 roku próbował przedostać się przez Słowację do formującego się we Francji Wojska Polskiego. Został zatrzymany, wydany Niemcom i trafił do obozu koncentracyjnego Auschwitz. Otrzymał numer 6804. „ Jedziemy nocą w nieznane aby już nad ranem znaleźć się na stacji kolejowej, na której murze widnieje napis Auschwitz. (…) Po 4 godzinach, ogolony, ostrzyżony, w pasiaku, z numerem na piersi stałem na placu apelowym obozu koncentracyjnego”, pisał we wspomnieniach. Początkowo wierzył, że obóz można przeżyć. Bardzo szybko zrozumiał, że tutaj śmierć jest codziennością, a życie zależy od przypadku, kaprysu strażnika albo odrobiny szczęścia. Został przydzielony do ciężkich robót budowlanych. Więźniowie pracujący na budowach mieli czasem kontakt z ludnością cywilną, co było zabronione i karane, dlatego że ludzie próbowali ich zaopatrywać w jedzenie, leki. Niektórzy strażnicy dawali się przekupić i przymykali oko na te kontakty.

Zobacz także: Władysław Bartoszewski kochał kobiety niezwykłe. Jedna była żołnierzem-minerem, druga patrzyła śmierci w oczy

Ale August Kowalczyk nie miał tego szczęścia. Odbierał właśnie zostawioną w schowku paczkę z żywnością i lekarstwami, kiedy został złapany. Po przesłuchaniach, które trwały dwa tygodnie, skierowano go do karnej kompanii, co praktycznie oznaczało wyrok śmierci. Kowalczyk, kiedy trafił do obozu był bardzo młodych człowiekiem, absolwentem liceum. Miał iść do seminarium, w każdym razie tak wymarzyła sobie jego matka. Nie znał jeszcze dobrze życia, a musiał nauczyć się życia w opresji, w ostatecznym zagrożeniu.

Chłopak trafił do kompanii karnej w Birkenau, gdzie budowano nowy, ogromny obóz Auschwitz II-Birkenau. Czuł, że niedługo zginie - jeśli nawet nie zostanie rozstrzelany, to mordercza praca i chłosta, na którą go skazano, zrobią swoje. 10 czerwca 1942 roku wydarzyło się coś, co wydawało się niemożliwe. Po gwizdku obwieszczającym zakończenie pracy około pięćdziesięciu więźniów rzuciło się do desperackiej ucieczki. Niemcy otworzyli ogień. Wielu zginęło natychmiast, inni zostali schwytani. Ostatecznie wolność odzyskało zaledwie dziewięciu. Wśród nich był August Kowalczyk, który rzucił się w krzaki, a potem uciekł do lasu. W swoich wspomnieniach pisał: „Przede mną las... Brama do wolności”. Nie wiedział jeszcze, że najtrudniejsze dopiero przed nim.

Bez dobrych ludzi nie przeżyłby kilku dni

Przez kolejne dni ukrywał się we wsi Bojszowy na Śląsku. Pomagali mu ludzie, którzy ryzykowali własnym życiem. Rodziny Lysków i Sklorzów dały mu schronienie, gdy zobaczono go na polu. Choć za pomoc zbiegłemu więźniowi groziła natychmiastowa śmierć. Przypadkowo spotkani ludzie dali mu jedzenie i przebrali w kobiece ubrania - spódnicę, bluzkę, chustkę na głowę, żeby zmylić pogoń. Kowalczyk stał przebrany na polu, kiedy przejechał niemiecki żandarm, ale nie rozpoznał go. Nie sposób sobie dzisiaj wyobrazić, jak trudno było przetrwać w czasie takiej obławy. Niemcy ścigali bezwzględnie zbiegłych więźniów, mieli tropiące psy, które szły po zapachu. To były tereny gdzie mieszkali Polacy i Niemcy, w każdej chwili groziła wpadka. Uciekinier był przemoczony, głodny, wycieńczony, biegł na bosaka. Do tego wiadomo było, że za ucieczkę jednych, Niemcy rozstrzelają innych więźniów. Nie trzeba nawet wspominać, jakie to przeżycia.

Czytaj również: Aleksander Bardini w czasie wojny przeżył piekło, potem aresztowało jego ukochaną. Nowa biografia ujawnia nieznane fakty z życia legendarnego aktora

Po kilku dniach ukrywania się w zbożu August Kowalczyk trafił do domu Anny i Alojzego Lysków, gdzie przez kilka tygodni ukrywał się na poddaszu. Do końca życia powtarzał, że to oni są prawdziwymi bohaterami jego historii - Lyskowie, także Gertruda oraz Łucja i Róża Sklorz. Nigdy nie przedstawiał swojej ucieczki jako własnej wygranej. Mówił raczej o łańcuchu dobra, bez którego nigdy by sobie nie poradził. Z czasem wyrobiono mu fałszywą kenkartę na inne nazwisko. Pomogła mu kolejna osoba, Helena Stupkowa, która była kontaktem z Armią Krajową, punkt kontaktowy był w drogerii w Oświęcimiu. August Kowalczyk dostał się w okolice Miechowa, trafił do partyzantki, złożył przysięgę i aż do końca wojny walczył w Armii Krajowej.

Grał ludzi, przed którymi kiedyś uciekał

Po wojnie los napisał dla niego scenariusz, którego nie wymyśliłby żaden dramaturg. Trafił do teatru. Najpierw do legendarnego Teatru Rapsodycznego, później na sceny Warszawy i Częstochowy. Zagrał setki ról teatralnych oraz dziesiątki filmowych. Paradoks polegał na tym, że pomimo traumy wiele razy grał niemieckich oficerów. Obok roli oficera SS, Dehnego w "Stawce większej niż życie" (1968) zagrał niemieckiego zbrodniarza wojennego gen. Jodla w "Epilogu norymberskim" w reżyserii Jerzego Antczaka z 1971 roku. Z kolei w serialu "Polskie drogi" Janusza Morgensterna z 1977 roku Kowalczyk wcielił się w postać gestapowca Schroedera. Grał esesmanów, ludzi, którzy byli jego oprawcami. Niektórzy pytali, jak sobie z tym radzi. Odpowiadał, że aktorstwo nie jest zemstą ani terapią. Jest opowieścią o człowieku.

August Kowalczyk zagrał też wiele innych ról m.in. w ekranizacji „Chłopów” , w „Janosiku”. Kreował wiele ról w telewizyjnej „Kobrze”. Był wieloletnim dyrektorem Teatru Polskiego w Warszawie. Na podstawie swoich wspomnień z Auschwitz napisał wstrząsający monodram „6804” – tytuł pochodził wprost z numeru obozowego aktora. Od początku lat 80. jeździł z nim po Polsce, swój ostatni występ dał w samym Oświęcimiu w 2012 roku, w 70. rocznicę ucieczki z obozu. Miał wówczas 90 lat, umarł dwa miesiące później.

Chciał przynosił żonie pudełko ciastek w niedzielę. Długo szukał rodzinnego szczęścia

Mówił o sobie, że najbardziej ze wszystkiego pragnął mieć dom. Był spragniony zwyczajnego życia, w którym w niedzielę mąż wraca z cukierni z paczką ciastek przewiązaną kokardą. To właśnie ten obrazek zapamiętany z młodości stał się jego definicją szczęścia. Paradoks polega na tym, że August Kowalczyk szukał tego szczęścia przez całe życie. Cztery razy stawał na ślubnym kobiercu i dopiero ostatnie małżeństwo przyniosło mu prawdziwy spokój.

Pierwszą żoną aktora była Maria Zbrożek. Pobrali się, gdy Kowalczyk zbliżał się do trzydziestki. Doczekali się syna Marka, ale po siedmiu latach ich drogi się rozeszły. Aktor nigdy nie ukrywał, że marzył o rodzinie, lecz nie zawsze potrafił ocalić własne związki. tYm bardziej, że podobał się kobietom, miał powodzenie.

Drugą żoną została prawniczka Gabriela Stawińska, córka ministra przemysłu lekkiego z czasów PRL - Eugeniusza Stawińskiego. Ich historia zaczęła się niemal filmowo – zakochała się w nim, oglądając go na ekranie w "Piatce z ulicy Barskiej", a później specjalnie chodziła na jego spektakle. Mieli syna Marcina, a ich małżeństwo trwało aż siedemnaście lat. Rozpadło się jednak po romansie aktora z młodszą koleżanką z teatru. Kowalczyk po latach otwarcie przyznawał się do błędów i mówił, że żona nigdy nie wybaczyła mu zdrady.

Trzecią żoną była aktorka Krystyna Królówna, niezapomniana Hanka z serialowych „Chłopów”. Mówił, że nie była może piękna, ale urzekała. Tak, że trudno było od niej oczy oderwać. Ich uczucie rodziło się powoli, na planie filmowym i początkowo brało się z fascynacji zawodowej. Sam Kowalczyk wspominał, że Krystyna Królówna była pierwszą kobietą, której nigdy nie zdradził. Przez dziesięć lat uchodzili za bardzo zgodne małżeństwo, ale tym razem to Królówna zakochała się w innym, młodszym mężczyźnie i odeszła. Aktor bardzo boleśnie przeżył to rozstanie.

Po trzecim rozwodzie był przekonany, że już nigdy się nie ożeni. Los zdecydował jednak inaczej. Gdy miał ponad siedemdziesiąt lat, poznał Eugenię Gromysz. To ona została jego czwartą żoną i – jak sam mówił – największą miłością życia. Pobrali się tuż przed jego 75. urodzinami i pozostali razem aż do śmierci aktora w 2012 roku.

Czy lekko traktował małżeństwa? Raczej nie, po doświadczeniu Auschwitz rozpaczliwie potrzebował bliskości. Wojna odebrała mu młodość, poczucie bezpieczeństwa i zwyczajność. Przez całe życie próbował je odzyskać. Sam przyznawał, że nie znosił samotności i zawsze marzył o prawdziwym domu. Być może właśnie dlatego, mimo kolejnych rozczarowań, nie przestawał wierzyć, że jeszcze można zacząć od nowa. A kiedy w późnym wieku spotkał Eugenię, miał powiedzieć, że przydarzyło mu się „coś najbardziej niezwykłego w życiu”. I tym razem już niczego nie musiał szukać.

Do końca życia był wdzięczny tym, którzy ratowali więźniów

Angażował się w działalność Towarzystwa Opieki nad Oświęcimiem, Polskiej Unii Ofiar Nazizmu oraz Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie. Z jego inicjatywy powstała idea Pomnika-Hospicjum w Oświęcimiu – miejsca poświęconego pamięci ludzi, którzy ratowali więźniów Auschwitz. Wierzył, że pamięć nie może być wyłącznie pomnikiem. Musi być także konkretnym dobrem czynionym drugiemu człowiekowi. Co poruszające, ostatnie dni swojego życia spędził właśnie w tym hospicjum. August Kowalczyk odszedł 29 lipca 2012 roku. Miał 90 lat. Został pochowany na warszawskich Powązkach. Pozostawił po sobie nie tylko świetne role. Jego książka „Refren kolczastego drutu” to przejmujące świadectwo o Auschwitz.

Córka Ewy Sałackiej wspomina mamę. Pamięć o niej jest wciąż obecna

Ewa Sałacka zmarła 23 lipca 2006 r. Aktorka wypoczywała na działce i sięgnęła po szklankę napoju, nie zauważając, że w środku znajduje się osa. Owad ukąsił ją w usta, a uczulona na jego jad 49-latka doznała wstrząsu anafilaktycznego. Mimo prób reanimacji zmarła w drodze do szpitala.

Kilka tygodni po 20. rocznicy śmierci aktorki jej córka Matylda Kirstein pojawiła się w studiu „Dzień Dobry TVN”. Towarzyszyły jej przyjaciółki Ewy Sałackiej – Małgorzata Potocka i Dorota Stalińska. Jednym z tematów rozmowy była pamięć o zmarłej aktorce.

Córka Ewy Sałackiej powiedziała, że stara się, aby jej mama cały czas była obecna w życiu rodziny. Pamięć o niej przekazuje również swojej córce. Wspólnie oglądają zdjęcia i chodzą na cmentarz.

„Staramy się, żeby cały czas była gdzieś obecna w naszym życiu. Tak samo przekazuję teraz mojej córce tę wiedzę. Oglądamy razem zdjęcia, chodzimy na cmentarz, więc generalnie przez 20 lat cały czas mama jest w naszej pamięci” – wyznała Matylda Kirstein.

ZOBACZ TEŻ: „Uparcie Cię z nami nie ma”. Wzruszające słowa córki Ewy Sałackiej w 20. rocznicę śmierci aktorki

Matylda Kirstein dowiedziała się o śmierci mamy następnego dnia

Podczas rozmowy córka Ewy Sałackiej wróciła również do wydarzeń z 2006 r. Jak przyznała, o śmierci mamy nie dowiedziała się w dniu, w którym zmarła aktorka. Wiadomość otrzymała dopiero następnego dnia.

„Prawda jest taka, że ja się dowiedziałam o śmierci mojej mamy na następny dzień. Nie dowiedziałam się tego 23, tylko 24 lipca. I właściwie te dni i wszystko, co się działo później pamiętam bardzo dokładnie” – relacjonowała.

Wspomnienia Matyldy Kirstein obejmują jednak nie tylko moment, w którym dowiedziała się o śmierci mamy. W „Dzień Dobry TVN” opowiedziała również o ich ostatnim spotkaniu.

Ostatnie spotkanie z Ewą Sałacką. Matylda przebywała na obozie na Mazurach

Córka aktorki przebywała wówczas na obozie na Mazurach. 12-letnia wówczas Matylda została odwiedzona przez rodziców, którzy zdecydowali się na przyjazd wbrew zasadom. Wspólnie spędzili dzień.

Matylda Kirstein zapamiętała między innymi pływanie z mamą na rowerze wodnym. Jak wspominała, Ewa Sałacka miała problem z wejściem na rower, co stało się dla nich powodem do śmiechu. Mama i córka rozmawiały ze sobą, a później nadszedł czas powrotu na obóz.

To właśnie zakończenie tego spotkania szczególnie zapisało się w pamięci córki aktorki.

CZYTAJ TEŻ: Miliony Polaków ją uwielbiały. Mija 20 lat od śmierci Ewy Sałackiej. Odeszła nagle, miała zaledwie 49 lat

„Przytuliłam ją i to był ostatni raz”. Tak córka pożegnała Ewę Sałacką

Matylda Kirstein wspominała, że po powrocie na obóz inne dzieci patrzyły na nią z zazdrością, ponieważ mogła wyjechać z rodzicami. Wtedy Ewa Sałacka zwróciła uwagę córki na ich pożegnanie.

„Nie pożegnasz się nawet?” – powiedziała według relacji Matyldy.

Córka aktorki zdecydowała się wrócić do mamy.

„I wtedy wróciłam, przytuliłam ją i to był ostatni raz, kiedy się widziałyśmy” – wspominała Matylda Kirstein.

Wcześniej tego dnia mama i córka wspólnie pływały na rowerze wodnym, śmiały się i rozmawiały. Później Ewa Sałacka odwiozła córkę na obóz na Mazurach. Jak wynika ze wspomnienia Matyldy Kirstein, właśnie wtedy po raz ostatni przytuliła mamę.

Córka Ewy Sałackiej mówi o żałobie. Wraca do pytania, co by było, gdyby mama żyła

W „Dzień Dobry TVN” Matylda Kirstein opowiedziała również o żałobie. Podkreśliła, że przeszła przez wiele jej etapów i pogodziła się ze śmiercią mamy. Mimo to nadal zdarzają się chwile, gdy zastanawia się, jak wyglądałaby rzeczywistość, gdyby Ewa Sałacka była z nią.

„Dużo było takich momentów, kiedy wracałam w ogóle do tego, co by było, gdyby teraz moja mama była ze mną” – przyznała.

Pamięć o Ewie Sałackiej pozostaje obecna także w kolejnym pokoleniu rodziny. Matylda Kirstein przekazuje swojej córce wiedzę o mamie, ogląda z nią zdjęcia i chodzi na cmentarz. Jak powiedziała podczas telewizyjnej rozmowy, przez 20 lat mama cały czas pozostaje w ich pamięci.

Źródło: Dzień Dobry TVN

Co więcej, od 17.08 do 30.08 posiadacze aplikacji BREUNINGER.COM mogą skorzystać z rabatu 15%*. To świetna okazja, by odświeżyć garderobę do pracy!

Wyraziste okrycia wierzchnie

Trudno wyobrazić sobie stylizację na okres przejściowy czy sezon jesień-zima bez stylowych okryć wierzchnich. Nie tylko zapewniają komfort termiczny, lecz także nadają kierunek stylizacjom, stają się najmocniejszym elementem całego looku. Idealnie wpisują się również w trend będący interesującą odpowiedzią na jesienne warunki – layering. To świadome budowanie outfitu z kilku widocznych warstw, które razem tworzą spójną i funkcjonalną całość. Pozwala na eksperymentowanie z fakturami, kolorami i długościami, a jego bazą może stać się właśnie wyrazisty płaszcz czy kurtka.

Można postawić na klasykę i sięgnąć po marynarkę MAX MARA w ponadczasową pepitkę, która w wielkim stylu wraca na modowe salony. To wersja bezpieczna, a jednocześnie szalenie wytworna i ultrakobieca dzięki podkreślonej talii. Miłośniczki bardziej nowoczesnych form docenią z kolei oversize’ową kurtkę TOTEME z hydrofobowego materiału. Jej pudełkowy krój stanowi fantastyczną odpowiedź na najnowsze trendy, stawiające na piedestale swobodę ruchów i eklektyczne podejście do mody. Sportowe DNA tego modelu doskonale zrównoważy elegancki charakter garniturowych spodni czy klasycznej koszuli.

W ofercie BREUNINGER.COM można znaleźć również tak wyrafinowane propozycje jak luksusowy kaszmirowy płaszcz MAX MARA – w neutralnym, ponadczasowym camelowym kolorze, ale przykuwający uwagę dzięki geometrycznej formie i charakterystycznemu detalowi w postaci odczepianego szala.

Warto zwrócić uwagę również na ekstrawagancki płaszcz ETRO, zachwycający ultramodnym zwierzęcym printem. Jego krój kojarzy się nieco z oversize'ową marynarką, dzięki czemu zyskuje bardziej rzeźbiarską formę, która dobrze współgra z wyrazistym wzorem: jednocześnie łagodzi go i pozwala wybrzmieć w pełni.

Każde z tych okryć wyróżnia się charakterystycznym printem lub mocno zarysowanym krojem, dzięki czemu sprawiają, że strój „na cebulkę” zyskuje bardziej modowy charakter.

Koszule w komfortowej odsłonie

A co pod okryciem wierzchnim? W wydaniu biurowym jedną z najbardziej oczywistych odpowiedzi będzie: koszula lub koszulowa bluzka. Ten element garderoby przestaje jednak być sztywnym uniformem, a klasyczny biały model zostaje praktycznie zdetronizowany przez bardziej różnorodne warianty. W nadchodzącym sezonie koszule będą bardziej swobodne, komfortowe, a jednocześnie szalenie kobiece dzięki takim detalom jak szarfy wiązane pod szyją. Mogą mieć lekko oversize’owe kroje i wyraziste wzory, które sprawiają, że nawet prosta stylizacja prezentuje się bardziej efektownie.

W biurową estetykę doskonale wpisze się koszula VALENTINO z kontrastowymi mankietami i kołnierzykiem oraz z odpinaną kokardą. Ma długie, lekko bufiaste rękawy i prosty krój, który doskonale współgra zarówno z jeansami, jak i z ołówkową spódnicą. Została zaprojektowana tak, by przykuwać uwagę dzięki interesującemu kontrastowi pasków oraz grochów.

Miłośniczkom mocnych wzorów spodoba się również bluzka z kokardą DOLCE & GABBANA. Zwierzęcy print sprawia, że – mimo prostego fasonu – jest szalenie wytworna. Luksusowy materiał z przewagą jedwabiu nieco łagodzi „dzikość” wzoru. W tym sezonie cętki wracają do biurowej estetyki w nowej, bardziej wyrafinowanej odsłonie. Stanowią modowy akcent, który ożywia stylizacje do pracy i pełni rolę statement detail – elementu, który działa odświeżająco i podkreśla indywidualność.

Na uwagę zasługuje również propozycja od STELLI McCARTNEY – projektantka poszła o krok dalej, wydłużając klasyczny fason i koszulę zmieniając w... sukienkę. Kontrafałda z tyłu, oversize’owy krój i mocno zaznaczone ramiona sprawiają, że model ten nadaje sylwetce nowoczesny, architektoniczny charakter. Kolor i pagony budzą natomiast skojarzenia ze stylem militarnym. Jednocześnie sukienka świetnie wpisuje się w estetykę power dressing, czyli sposób ubierania się, który wykorzystuje precyzyjnie skrojone elementy garderoby, często inspirowane męską modą, aby komunikować siłę, kompetencję i sprawczość.

Spódnice midi: klasyczne i szalenie kobiece

W estetykę back to office doskonale wpisuje się też spódnica midi, interpretowana jednak na wiele sposobów. Liczą się faktura i kroje, które dynamizują sylwetkę. To już nie jest tylko „bezpieczna długość do biura, lecz element garderoby, który daje ogromne pole do zabawy proporcjami – szczególnie w połączeniu z luźnymi koszulami i wyrazistymi okryciami wierzchnimi.

Spódnica ALAÏA to prawdziwy modowy majstersztyk i totalna reinterpretacja długości midi! Bazuje na szerokich, pionowych pasach materiału, które pięknie pracują w ruchu, interesująco odsłaniają fragmenty nóg i sprawiają, że całość prezentuje się niezwykle lekko. Fason stanowi nietuzinkowe nawiązanie do origami, zachwyca przestrzennością i dynamicznym charakterem.

Z kolei model BURBERRY ma bardziej klasyczny krój, przykuwa jednak uwagę głębokim, burgundowym kolorem i detalami w postaci rogowych guzików. Ma też boczne kieszenie, które sprawiają, że spódnica staje się bardziej nonszalancka, a jednocześnie… praktyczna.

Dodatki: luksus w pigułce

Biurowa garderoba nie będzie pełna bez odpowiednich dodatków. Efektowne torebki, paski, buty czy biżuteria to z jednej strony recepta na ożywienie stylizacji, a z drugiej – świetny sposób, by wpisać outfit w bardziej luksusową narrację. Mogą pełnić rolę modowego podpisu, definiować całą stylizację i udowadniać, że wiesz, co w trendach piszczy. Jeden wyrazisty dodatek zmienia prostą sukienkę w wyrafinowaną kreację, a basicowe jeansy – w modowy manifest.

Na BREUNINGER.COM można znaleźć takie perełki jak wykonane z połyskującej skóry botki PROENZA SCHOULER z wydłużonymi kwadratowymi noskami czy shopperka YUZEFI ozdobiona tygrysim printem. Klasyczne formy zostają przefiltrowane przez najnowsze trendy, co sprawia, że każdy z tych dodatków staje się dokładnie tym detalem, który buduje look.

*Na zakupy od 150 zł

Materiał promocyjny BREUNINGER.COM

Bruce Willis na ślubie córki. Był jednym z najważniejszych gości

Tallulah Willis, najmłodsza córka Bruce'a Willisa i Demi Moore, wyszła za mąż za muzyka Justina Acee. Uroczystość odbyła się 8 sierpnia w ogrodzie rodzinnego domu w Idaho i zgromadziła najbliższą rodzinę oraz przyjaciół pary.

Jednym z najważniejszych gości był schorowany Bruce Willis, który rzadko pokazuje się publicznie. Aktor był obecny w tym szczególnym dla jego córki dniu, a zdjęcia z uroczystości opublikował „Vogue”.

Po ogłoszeniu Tallulah i Justina mężem i żoną pan młody zsunął swoją żonę z podestu, pochylił ją i pocałował. Nowożeńcy wiwatowali następnie w otoczeniu rodziny i przyjaciół.

Tallulah i Justin zaczęli spotykać się w 2023 r. Dokumenty ślubne podpisali w obecności Demi Moore oraz Scout, które podczas uroczystości pełniły funkcję świadków.

ZOBACZ TEŻ: Córka Demi Moore i Bruce’a Willisa wyszła za mąż! Obłędna suknia ślubna od Balenciagi powstawała 712 godzin

Tallulah Willis i Justin Acee powiedzieli sobie „tak” w rodzinnym domu w Idaho

Ceremonia miała osobisty charakter. Tallulah Willis i Justin Acee zdecydowali się na własnoręcznie napisane przysięgi. Jak relacjonowała córka Bruce'a Willisa i Demi Moore, chwila ich wymiany mocno poruszyła obecnych na uroczystości.

Tallulah przyznała, że nie mogła oderwać wzroku od swojego męża. Emocje towarzyszyły parze również podczas zakładania obrączek — robili to z drżącymi dłońmi.

Ślub córki Bruce'a Willisa nie zakończył się na samej ceremonii. Po niej rodzina i przyjaciele udali się na przyjęcie weselne. Za muzykę odpowiadała przyjaciółka pary Samantha Ronson. Tallulah podkreślała później, jak wielką radość sprawiały jej niezwykłe chwile rozgrywające się tego dnia wokół niej. Ślub okazał się dla niej czymś więcej, niż mogła sobie wymarzyć.

Demi Moore przygotowała niezwykłą niespodziankę. Wystąpił Chris Martin

Jednym z najbardziej wyjątkowych momentów uroczystości był występ Chrisa Martina z Coldplay. Muzyk rozpoczął ceremonię specjalnie przygotowaną piosenką. Dla Tallulah jego obecność miała szczególne znaczenie, ponieważ — jak wspominała — jest wielką fanką Coldplay od czasów gimnazjum.

Chris Martin wykonał utwór „A Message”. Niespodzianka była prezentem przygotowanym przez Demi Moore.

Tallulah opowiadała później brytyjskiemu „Vogue”, jak razem z Justinem zareagowali na ten moment.

„Z Justinem zaczęliśmy się śmiać, czując pełne szczęście. Nigdy nie zapomnę tej chwili”

— mówiła panna młoda.

W ten sposób Demi Moore przygotowała dla córki jeden z najbardziej osobistych elementów całej uroczystości.

Suknia Tallulah Willis powstawała 712 godz. Później panna młoda zmieniła kreację

Wyjątkowa była również suknia ślubna Tallulah Willis. Panna młoda wybrała kreację Balenciagi przygotowaną specjalnie na tę okazję.

Inspiracją była suknia bez ramiączek, którą Demi Moore miała na sobie podczas oscarowego przyjęcia „Vanity Fair”. Kreacja Tallulah wyróżniała się fantazyjnym dekoltem, a jej przygotowanie zajęło 712 godz.

Nie była to jednak jedyna stylizacja córki Bruce'a Willisa podczas uroczystości. Na dalszą część przyjęcia Tallulah zmieniła kreację. Tym razem zdecydowała się na krótką sukienkę od Vivienne Westwood.

Jak przyznała, druga kreacja była nie tylko efektowna, ale także bardzo wygodna do tańca. Miało to znaczenie podczas kolejnej szczególnej chwili tego dnia — pierwszego tańca nowożeńców.

CZYTAJ TEŻ: Ten kultowy tytuł to jeden z najbardziej nieoczywistych seansów świątecznych. Legendarny bohater kina akcji powraca, a jego dalsze poczynania obejrzysz już dziś za darmo!

Tallulah Willis podsumowała wyjątkowy ślub. „To było wszystko i jeszcze więcej”

Pierwszy taniec Tallulah Willis i Justina Acee odbył się w wyjątkowej atmosferze. Tallulah mówiła, że Justin w każdej chwili mógł ją podnieść i obrócić, co sprawiało jej ogromną radość.

Cała uroczystość połączyła rodzinne chwile z przygotowanymi specjalnie dla pary niespodziankami. Był występ Chrisa Martina, własnoręcznie napisane przysięgi, przyjęcie z muzyką Samanthy Ronson i pierwszy taniec nowożeńców.

Wśród najważniejszych gości znalazł się Bruce Willis na ślubie córki, a Demi Moore i Scout były obecne przy podpisywaniu dokumentów ślubnych jako świadkowie.

Tallulah nie kryła, jak wiele znaczył dla niej ten dzień. W rozmowie z „Vogue” podsumowała swoje emocje słowami: „To było wszystko i jeszcze więcej”.

Źródło: Plejada

Księżniczka Iman urodziła bliźniaczki. Dwór oficjalnie potwierdził narodziny

W jordańskiej rodzinie królewskiej pojawiły się dwie nowe członkinie. Księżniczka Iman z Jordanii urodziła bliźniaczki, a informację o narodzinach oficjalnie potwierdził Królewski Dwór Haszymidzki. Nowo narodzone dziewczynki są córkami księżniczki Iman i jej męża, Jameela Thermiotisa.

Według oświadczenia opublikowanego przez dwór narodziny bliźniaczek miały miejsce 14 sierpnia 2026 r. W komunikacie podkreślono, że księżniczka Iman oraz jej mąż zostali pobłogosławieni narodzinami córek. Rodzinie królewskiej złożono również serdeczne gratulacje.

Bliźniaczki są drugim i trzecim dzieckiem małżeństwa. Mają już starszą siostrę Aminę. W przekazanym źródle nie podano dokładnego miejsca porodu księżniczki, dlatego nie wiadomo, w jakim mieście ani w jakiej placówce przyszły na świat jej córki.

ZOBACZ TEŻ: Najważniejsze rodziny królewskie na przyjęciu przed koronacją króla Karola III

Ciąża księżniczki Iman była znana. O bliźniętach jednak nie powiedziano

Narodziny dwóch dziewczynek przyniosły informację, której wcześniej nie ujawniono. Sama ciąża księżniczki Iman nie była bowiem tajemnicą. O drugiej ciąży córki jako pierwsza poinformowała królowa Rania.

Matka księżniczki zamieściła w mediach społecznościowych zdjęcie z rodzinnego spotkania. Widać było na nim Aminę dotykającą brzucha Iman, co miało symbolizować oczekiwanie na rodzeństwo. Królowa Rania dzieliła się więc z obserwatorami informacją, że rodzina ponownie się powiększy.

Jeden istotny szczegół nie został jednak ujawniony. Fakt, że księżniczka Iman spodziewa się bliźniąt, pozostawał tajemnicą aż do narodzin. Dopiero oficjalna informacja o przyjściu na świat córek ujawniła, że do rodziny dołączyły jednocześnie dwie dziewczynki.

CZYTAJ TEŻ: Perły w rodzinach królewskich: kto je nosi, jaką mają wartość, co symbolizują

Księżniczka Iman i Jameel Thermiotis mają już starszą córkę

Nowo narodzone bliźniaczki nie są pierwszymi dziećmi księżniczki Iman i Jameela Thermiotisa. Ich starsza córka Amina przyszła na świat w lutym 2025 r. Teraz została starszą siostrą dwóch dziewczynek.

29-letnia księżniczka Iman jest drugim dzieckiem i najstarszą córką króla Abdullaha II oraz królowej Ranii. Jej mąż Jameel Thermiotis jest 32-letnim biznesmenem o grecko-wenezuelskich korzeniach. Para pobrała się w marcu 2023 r.

Narodziny bliźniaczek oznaczają, że księżniczka Iman i Jameel Thermiotis są obecnie rodzicami trojga dzieci. Najpierw w ich rodzinie pojawiła się Amina, a teraz dołączyły do niej dwie młodsze siostry.

Rodzina królewska Jordanii się powiększa

Iman nie jest jedynym dzieckiem króla Abdullaha II i królowej Ranii. W jordańskiej rodzinie królewskiej poza nią są także książę Hussein, księżniczka Salma oraz książę Hashem.

Rodzicem jest również następca tronu, książę Hussein. Wraz z żoną, księżniczką Rajwą, w sierpniu 2024 r. powitał córkę. Dziewczynce nadano imię Iman na cześć jej ciotki. Księżniczka Salma i książę Hashem nie założyli jeszcze własnych rodzin.

Narodziny bliźniaczek księżniczki Iman są więc kolejnym powiększeniem jordańskiej rodziny królewskiej opisanym w ostatnich latach. Tym razem aż do rozwiązania nie ujawniono jednak, że księżniczka oczekuje narodzin dwóch córek.

Córki księżniczki Iman nie znajdą się w linii sukcesji

Mimo bliskiego pokrewieństwa z monarchą księżniczka Iman i jej córki nie znajdą się w linii sukcesji tronu. Wynika to z zasad opisanych w konstytucji Jordanii.

Zgodnie z informacjami przedstawionymi w źródle prawo do tronu mają wyłącznie męscy potomkowie dynastii króla Abdullaha ibn Al-Husseina. Przywołany w materiale artykuł 28 konstytucji stanowi, że tytuł królewski przechodzi od panującego monarchy do jego najstarszego syna, a następnie do najstarszego syna tego syna w linii prostej.

Źródło wskazuje również, że król może wybrać jednego ze swoich braci na następcę tronu, przekazując mu tytuł w przypadku śmierci najstarszego syna przed objęciem tronu.

Narodziny bliźniaczek nie zmieniają zatem opisanej w źródle linii sukcesji. Są jednak kolejnym powiększeniem najbliższej rodziny króla Abdullaha II i królowej Ranii. Informacja o ciąży księżniczki Iman była wcześniej publiczna, ale to, że na świat przyjdą bliźniaczki, pozostało tajemnicą aż do narodzin 14 sierpnia 2026 r.

Źródło: Plejada